هپاتیت اتوایمیون که یکی از علل بیماری های مزمن کبدی است؛ بیماری ناشایعی است که بیشتر در خانم ها اتفاق می افتد. اولین بار این سندرم در دهه 1950 توسط Waldenström توصیف شد. او شکلی از هپاتیت مزمن را در زنان جوان شرح داد که بعدها نام هپاتیت اتوایمیون بر آن گذاشته شد. پس از او Zimmerman و همکاران وی یافته بافت شناسی این بیماری و انفیلتراسیون سلول های تک هسته ای را در فضای پورت، مطرح کردند و علت آن را پدیده «خودایمنی» دانستند. جایگاه هپاتیت اتوایمیون در حیطه بیماری های کبدی در حد قابل توجهی نبود، زیرا تصور می شد این بیماری بسیار نادر است و درمان دیگری غیر از درمان استاندارد (پردنیزولون با یا بدون آزاتیوپرین) ندارد. ولی به مرور زمان این نظرات کمرنگ شد و امروزه به عنوان الگوی بیماری های خودایمنی در پژوهش ها از آن یاد می کنند. مطابق یک بررسی در ایران 16% بیماران مزمن کبدی به این بیماری مبتلا می شوند و در خانمها 10 برابر بیشتر دیده می شود.

پیش زمینه: فیبروز پیشرفته کبدی و سیروز عموما ضایعات برگشت ناپذیر تلقی می شده اند. هدف این مطالعه تعیین برگشت پذیری سیروز، در پی درمان هپاتیت خودایمن است.روش ها: هفت بیمار مبتلا به هپاتیت خودایمن با شواهد بافت شناختی سیروز وارد مطالعه شدند. پس از این که بیماران تحت درمان قرار گرفتند، در دوره پی گیری حین بهبود (remission) بالینی و بیوشیمیایی بیماری، از آنان بیوپسی کبد به عمل آمد. نمونه های بیوپسی به صورت تصادفی و جفت نشده بر اساس بیمار کد بندی شدند و مستقلا توسط دو آسیب شناس بر اساس شاخص فعالیت هپاتیت (HAI) با حداکثر درجه فیبروز 6 (stage)، امتیازدهی شدند.نتایج: در سه بیمار، در بیوپسی دوم از کبد، فیبروز وسیع کبدی مشاهده شد. اما در چهار بیمار در بیوپسی پس از درمان، سیروز و فیبروز کبدی از بین رفته بود. در بیماران اخیر میانگین سطح آلاتین آیمنوترانسفراز از 776.3U/L به 23U/L کاهش یافت. میانگین سطح بیلی روبین از 5.85mg/dl به 0.98mg/dL کاهش یافت. در همه بیماران در زمان تشخیص بیماری، فیبروز شدید یا سیروز وجود داشت اما در بیوپسی پی گیری از بین رفته بود. کاهش درجه فیبروز به طور میانگین از 5.88 به (p=0.0002) 0.5 و کاهش درجه (grade) نکروانفلاماسیون (necroinflammation) به طور میانگین از 11.38 به 2.5 بود (p=0.0008).نتیجه گیری: سیروز اثبات شده به علت هپاتیت خودایمن می تواند در برخی از بیمارانی که به درمان پاسخ می دهند برگشت پذیر باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

هپاتیت های حاد ویروسی که توسط 5 ویروس شناخته شده ایجاد می گردند عبارت از هپاتیت A (HAV)،(HBV) B ،(HCV) C ، HDV) D) و(HEV) E  هستند. هپاتیت A و E هپاتیت عفونی نیز نامیده می شوند که از طریق مدفوعی و دهانی منتشر و در شرایط زندگی غیر بهداشتی ایجاد می شوند و کاملا مسری هستند و می توانند به صورت همه گیر و یا تک گیر ایجاد گردند. خود محدود شونده هستند و به فرم مزمن تبدیل نمی شوند. هپاتیت B، C و D هپاتیت سرمی نامیده می شوند و سرایت آن از طریق غیر گوارشی است و با شیوع کمتر از طریق ارتباط جنسی می باشد. زیاد مسری نیست و به صورت انفرادی افراد را درگیر می کند و به ندرت به صورت همه گیر بروز می نماید. در بالغین، هپاتیت حاد10B درصد مزمن و هپاتیت حاد C تا حدود 80 درصد مزمن می گردد.نکات برجسته در مورد هپاتیت B1) طیف علایم بالینی در هپاتیت حاد و مزمن B از فرم بی علامت تا هپاتیت برق آسا، سیروز و هپاتوسلولارکارسینوما متغیر است.(2 حدود 70 درصد هپاتیت حاد به صورت هپاتیت بی علامت یا علایم مختصر بالینی و تنها 30 درصد بیماران به صورت یک زردی واضح تظاهر می یابند.(3 عوارض هپاتیت مزمن B از یک حامل غیرفعال (Inactive carrier) تا پیدایش سیروز، نارسایی کبدی، هپاتوسلولار کارسینوما، عوارض خارج کبدی و مرگ می تواند گسترش یابد.(4 درمان هپاتیت حاد B علامتی و در جهت تسکین علایم بالینی است، اما در صورت هپاتیت شدید (1.5 <INR) و یا سیر بدخیم از قبل ادامه علایم و بیلی روبین بالاتر از ml/dl 10 که بیش از 4 هفته از شروع علایم به طول انجامد، درمان با داروهای نوکلئوزید و یا نوکلئوتیدی پیشنهاد می گردد.(5 درمان هپاتیت مزمن B در صورت اندیکاسیون با اینترفرون α2b و یا Peg IFNα2α (Pegasys)و یا استفاده از داروهای نوکلئوتیدی-نوکلئوزیدی شامل لامیودین، آدفویر، انتکاویر، تتوفویر و تلبوودین صورت می پذیرد.نکات برجسته در مورد هپاتیت C(1 به دو صورت هپاتیت حاد و مزمن تظاهر می یابد. هپاتیت حاد اغلب بی علامت می باشد و در صورت علایم بالینی در عرض چند هفته تخفیف می یابد. هپاتیت حاد به ندرت نارسایی کبدی می دهد.(2 ریسک هپاتیت مزمن بعد از مرحله حاد بسیار بالا است. در 80 تا 100 درصد، بیمار HCV RNA مثبت و در 60 تا 80 درصد آنزیم های کبدی بالا باقی می مانند.(3 غالب بیماران مبتلا به هپاتیت مزمن C بی علامت هستند و یا مختصر علایم غیر اختصاصی دارند.(4 عوارض آن می تواند از یک هپاتیت مزمن تا سیروز، هپاتوسلولارکارسینوما، نارسایی کبدی و مرگ متغیر باشد.(5 درمان انتخابی در صورت اندیکاسیون (IFNα2α (Pegasys+Ribavirin به مدت 24 تا 48 هفته بسته به ژنوتیپ ویروس به ترتیب (2 و 3) و (1 و 4) می باشد.در فیلم حاضر که در دو قسمت تهیه شده است؛ در قسمت اول اعمال کبد، معرفی از هپاتیت های ویروسی، علایم آن ها به همراه پیش گیری، راه های انتقال آن و با گزارشی از بیماران مبتلا به هپاتیت به تصویر در آمده است. در قسمت دوم عوارض هپاتیت ها، معاینه فیزیکی بر سر بالین بیماران، اندیکاسیون های بستری و درمان آن ها به طور اختصار شرح داده شده است.