مقدمه: اخیراً گزارشاتی در مورد اثرات ضدقارچی و ضدمیکروبی گیاه مرزه کوهی بختیاری ارائه شده است. مطالعه حاضر با هدف تعیین اثر کرم واژینال کلوتریمازول به همراه مرزه کوهی بختیاری با کرم کلوتریمازول در درمان واژینیت کاندیدیایی انجام شد. روش کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی دوسوکور، در سال 1395 بر روی 80 زن سنین باروری مراجعه کننده به بیمارستان هاجر شهرکرد انجام شد. افراد در دو گروه دریافت کننده کرم واژینال کلوتریمازول و کرم واژینال کلوتریمازول به همراه مرزه قرار گرفتند. علائم و نشانه های بالینی و آزمایشگاهی در ابتدای مطالعه و پس از درمان توسط پرسشنامه و فرم مشاهده ثبت گردید. درمان در هر دو گروه به مدت 7 روز انجام شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 21) و آزمون­ های تی مستقل، کای اسکوئر، آزمون مقادیر تکراری و تی زوجی انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ها: در این مطالعه، میزان ترشح واژینال (0001/0>p)، میزان سوزش ادرار (014/0=p) و همچنین میزان خارش واژینال (048/0=p) در گروه کلوتریمازول به همراه مرزه نسبت به گروه کلوتریمازول به طور معنی داری کمتر بود. تفاوت معناداری در میزان قرمزی ولو و واژن (108/0=p) و همچنین میزان مقاربت دردناک (118/0=p) در دو گروه مشاهده نشد. همچنین ارتباط معناداری بین میزان عود و گروه های مورد مطالعه وجود نداشت (130/0=p). نتیجه گیری: اثرات درمانی کرم واژینال کلوتریمازول به همراه مرزه نه تنها مشابه کرم کلوتریمازول می باشد، بلکه در بهبود علائم واژینیت کاندیدایی اثربخشی بیشتری دارد. بنابراین استفاده از این فرآورده را می توان برای درمان عفونت کاندیدایی پیشنهاد نمود.

داروهای ضد بیماری های قارچی کاربرد وسیعی در درمان ضایعات قارچی دام ها دارند. ترکیبات خانواده ایمیدازول از مهمترین این ترکیبات هستند که می توانند از طریق تماس موضعی با پستان دام یا جذب پوستی وارد شیر و زنجیره غذایی انسان شوند و با مهار سنتز استروئیدها در بدن انسان و یا بروز آثار گوارشی ناخواسته اثرات سویی در ایمنی و سلامت شیر بر جای گذارند.در این تحقیق جداسازی و شناسایی باقیمانده داروهای ضد قارچ از خانواده ایمیدازول در تعداد 60 نمونه شیر پاستوریزه از واحدهای لبنی با تولید بالا پس از معتبرسازی روش، مورد آزمون قرار گرفت. به این منظور از تکنیک میکرو استخراج مایع- مایع پخشی و دستگاه کروماتوگراف گازی به منظور آنالیز 2 ترکیب ایمیدازولی استفاده شد. در شرایط بهینه استخراج، فاکتور تغلیظ بالا (250- 25 برابر) و حد تشخیص 0.01 mg/ml به دست آمد. نتایج آزمایشگاهی نشان دادند که منحنی های کالیبراسیون گونه های تجزیه ای مورد نظر در محدوه 0.01 -1 mg/ml خطی است. درصد انحراف معیار نسبی که نشان دهنده تکرارپذیری قابل قبول روش است، برای کتوکونازول 6.8- 1.2 و برای کلوتریمازول 5.3- 0.3 به دست آمد. درصد بازیابی برای داروی کتوکونازول %95.9 و کلوتریمازول %101.78 به دست آمد که نشان دهنده کارآمد بودن روش است.آنالیز انجام شده روی 60 نمونه شیر پاستوریزه در ماههای مختلف سال، آلودگی به ترکیبات کتوکونازول و کلوتریمازول در شیر را با حد تشخیص (0.01 میکروگرم بر میلی لیتر) نشان نداد.نتایج آزمایشات انجام شده نشان می دهد باقیمانده داروهای ضد قارچ کتوکونازول و کلوتریمازول در نمونه های شیر پاستوریزه 10 کارخانه بزرگ تولید کننده شیر پاستوریزه از حد تشخیص این روش آنالیز کمتر بوده و باقیمانده این ترکیبات ضد قارچ در نمونه های مورد مطالعه بعنوان یک آلاینده شیمیایی مخاطره آمیز مطرح نمی باشد.

مقدمه: کلوتریمازول داروی ضد قارچ از گروه آزول ها است که در درمان پتریازیس ورسیکالر کاربرد دارد. تربینافین جزء گروه دارویی آلیل آمین می باشد که یک دسته جدید از داروهای ضد قارچ هستند.هدف: این مطالعه به منظور مقایسه اثربخشی ضدقارچ کرم تربینافین 1 درصد با کرم کلوتریمازول 1 درصد در بیماران مبتلا به پتیریازیس ورسیکالر انجام شده است.مواد و روش ها: این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی مورد - شاهدی است که بر روی 53 بیمار (28 مرد و 25 زن) با میانگین سنی 25 سال انجام شده است. بیماران به دو گروه تقسیم شدند. گروه اول تحت درمان موضعی با کرم تربینافین و گروه دوم تحت درمان با کرم کلوتریمازول دو بار در روز قرار گرفتند. بیماران در شروع درمان و در انتهای هفته دوم و هفته چهارم از نظربالینی و قارچ شناسی بررسی شدند. یافته ها با استفاده از آزمون دقیق فیشر و آزمون مجذور خی مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند.نتایج: بهبودی بالینی در 44.4 درصد بیماران گروه اول و در 48 درصد گروه دوم در انتهای هفته دوم مشاهده شد (0.091=P). در انتهای هفته چهارم محو شدن ضایعات در 89 درصد گروه اول و 81 درصد گروه دوم مشاهده شد (0.467=P). بهبودی از نظر قارچ شناسی در انتهای هفته دوم در 48 درصد گروه اول و 38 درصد گروه دوم (0.477=P) و در انتهای هفته چهارم به ترتیب در 92.5 درصد و 88.5 درصد مشاهده شد (0.66=P).نتیجه گیری: فعالیت قارچ کشی تربینافین و کلوتریمازول یکسان است. کلوتریمازول از نظر اقتصادی و دسترسی قابل قبول تر می باشد.

زمینه میکرو ذرات یکی از سیستم های دارورسانی برای انتقال پایدار دارو در زمان طولانی است. کلوتریمازول یک داروی ضد قارچ پرمصرف است. هدف ساخت میکروذرات کلوتریمازول با 2 حامل پلی اتیلن گلایکل و موم زنبور عسل جهت کنترل الگوی رهش دارو است. روش ها میکروذرات کلوتریمازول با استفاده از 2 حامل به روش خشک کردن توسط اسپری تهیه شدند. مورفولوژی و اندازه ذرات با استفاده از میکروسکوپ نوری و الکترونی و تحلیل اندازه ذرات با استفاده از آنالیزور ذرات زتاسایزر انجام شد. بررسی درصد آزاد سازی میکروذرات با استفاده از اسپکتروسکوپی UV انجام شد. تحلیل طیف سنجی فروسرخ، به منظور شناسایی برهم کنش های احتمالی بین میکروذرات کلوتریمازول با سایر اجزا انجام شد. یافته ها اندازه میکروذرات با هر 2 نوع حامل در دامنه زیر هزار میکرومتر بود. مورفولوژی نشان داد میکروذرات ساخته شده با استفاده از موم زنبور عسل و پلی اتیلن گلیکول به ترتیب ساختار شبه کریستالی و کریستالی داشتند. بررسی آزاد سازی دارو، بیانگر حداکثر رهایش 80/52 درصدی در فرمولاسیون F3 میکروذرات تهیه شده با موم زنبور عسل و حداکثر رهایش 79/29 درصدی در فرمولاسیون F6 میکروذرات تهیه شده با پلیمر پلی اتیلن گلایکل بود. تحلیل طیف سنجی فروسرخ نشان دهنده وجود برهم کنش بین کلوتریمازول و موم زنبور عسل بود. نتیجه گیری هر 2 پلیمر از نظر الگوی آزاد سازی دارو با یکدیگر مشابهت زیادی داشتند، اما از نظر واکنش پلیمر با دارو نشان داده شد که موم زنبور عسل با دارو واکنش نشان می دهد که از این نظر پلیمر پلیاتیلن گلیکول مزیت دارد.

سابقه و هدف: واژینیت شایع ترین علت مراجعه زنان به درمانگاه های زنان برای درمان است و کاندیدیاز دومین عفونت شایع مهبل می باشد. با توجه به شیوع بیماری و تناقضات موجود در مورد تاثیر تک دوز فلوکونازول خوراکی و کلوتریمازول واژینال، مطالعه حاضر با هدف مقایسه تاثیر دو داروی فلوکونازول و کلوتریمازول در درمان ولوواژینت های کاندیدا آلبیکنس در بیماران مراجعه کننده به مراکز بهداشتی- درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در سال 1379 انجام گرفت.مواد و روشها: پژوهش حاضر با روش کارآزمایی بالینی یک سوکور روی 70 بیمار در دو گروه فلوکونازول تک دوز خوراکی (35 نفر) و کلوتریمازول واژینال هفت شبه صورت پذیرفت. بیماران از نظر شکایات ترشح واژینال، خارش، درد هنگام مقاربت، درد زیر دل، سوزش واژینال، سوزش و تکرر ادرار و علایم: التهاب و قرمزی ولو، زخم یا ضایعات پوسچولو پاپولروولو و کشاله ران، التهاب و قرمزی کشاله ران، ترشح واژینال کاندیدیایی، التهاب و قرمزی واژن و درد و حساسیت آدنکس ها لام مستقیم و کشت قبل و بعداز درمان مورد بررسی قرار گرفتند و با آزمون مک نمار تداخل دو گروه و با آزمون کای دو بین دو گروه مورد قضاوت آماری قرار گرفت.یافته ها: نتایج نشان داد که دو گروه از لحاظ میزان پاسخ درمانی (پاسخ بالینی به همراه پاسخ پاراکلینیکی) در ارزیابی 4 الی 7 روز پس از اتمام دوره درمان، تفاوت معنادار آماری در سطح اطمینان 95% نداشتند. تنها علامت ترشح واژینال کاندیدیایی بود که بعداز درمان در دو گروه اختلافی نزدیک سطح معناداری داشت که نیاز به بررسی با تعداد نمونه بیشتر دارد. البته در خصوص بعضی از شکایات و علایم به عنوان مثال درد زیردل، سوزش واژینال، سوزش و تکرر ادرار، التهاب و قرمزی ولو و واژن میزان درمان و نیز سرعت بهبود علایم و شکایات در گروه فلوکونازول از لحاظ عددی و با توجه به آزمون مک نمار بیش از گروه کلوتریمازول بود. نتیجه درمان مثبت 77.1% در گروه فلوکونازول و 74.2% در گروه کلوتریمازول بود. طبق نتایج آزمایشگاهی در 91.4% از گروه فلوکونازول و در 77.1% ازگروه کلوتریمازول کشت کاندیدا منفی شده بود. عوارض جانبی چشمگیر نبود و میزان پذیرش بیماران در گروه فلوکونازول 100% بود.بحـث: توصیه می شود ضمن تکرار آن به صورت گسترده تر در صورت تایید یافته های فوق از فلوکونازول تک دوز خوراکی که روشی موثر، آسان، ارزان و قابل قبول بیماران است، به جای کرم های واژینال کلوتریمازول استفاده شود و برای حل کامل مشکل تحقیقات تجربی با داروهای کتوکونازول و ایتراکونازول انجام گردد.

سابقه و هدف: به علت شیوع بالای واژینیت کاندیدیایی در جمعیت زنان و ناراحتی های ناشی از آن، انتخاب بهترین روش درمان که بر اساس نتایج بالینی و میکروسکوپی، کاهش میزان عود، کوتاهی دوره درمان و خوراکی بودن آن می باشد، حائز اهمیت است. هدف از این مطالعه بررسی مقایسه ای اثر درمانی ایتراکونازول خوراکی سه روزه و کلوتریمازول واژینال هفت روزه جهت تعیین بهترین روش درمانی می باشد.مواد و روش ها: مطالعه بصورت کارآزمایی بالینی بر روی 100 خانم مراجعه کننده به درمانگاه زنان بیمارستان یحیی نژاد بابل در طی یک سال که از نظر بالینی و قارچ شناسی مبتلا به واژینیت کاندیدیایی بودند و بصورت تصادفی در دو گروه درمانی قرار گرفتند انجام شد. گروه کلوتریمازول واژینال که روزانه 100mg به مدت 7 روز و گروه ایتراکونازول خوراکی که روزانه 200mg به مدت 3 روز تحت درمان قرار گرفتند. بیماران یکبار حدود روز 14 بعد از درمان و بار دیگر روز 45 بعد از درمان تحت معاینه بالینی و کشت ترشحات واژینال قرار گرفتند. نتایج درمان و عود نیز در پرونده یادداشت گردید.یافته ها: در گروه کلوتریمازول بهبود علایم بالینی در 36 نفر (72%) و بهبود میکروسکوپی در 30 نفر (60%) و در گروه ایتراکونازول بهبود علایم بالینی در 39 نفر (78%) و بهبود میکروسکوپی در 35 نفر (70%) مشاهده شد. 29 نفر از بیماران جهت بررسی دوم مراجعه نکردند (13 نفر از گروه کلوتریمازول و 16 نفر از گروه ایتراکونازول) در گروه کلوتریمازول میزان عود بالینی 41.2%، میزان عود میکروسکوپی 61.8% و در گروه ایتراکونازول میزان عود بالینی 35.1% و میزان عود میکروسکوپی 48.6% بود. در دو گروه این تفاوت ها در درمان و عود بیماری از نظر آماری معنی دار نبود. عدم تحمل به مصرف دارو نیز در دو گروه درمانی مشاهده نشد.نتیجه گیری: بر اساس مطالعه ما هر دو داروی کلوتریمازول واژینال و ایتراکونازول خوراکی در درمان واژینیت کاندیدیایی موثرند. بهبود علایم بالینی و میکروسکوپی و نیز عود علایم در گروه ایتراکونازول اندکی بهتر از کلوتریمازول بود ولی از نظر آماری معنی دار نبود.

سابقه و هدف: ولوواژینیت کاندیدایی یک بیماری شایع در خانم ها می باشد و انواع عارضه دار نیز به سختی به درمان پاسخ داده و میزان عود بیماری بالا می باشد. این مطالعه به منظور مقایسه میزان پاسخ به درمان و میزان عود آن بعد از درمان با اسید اسکوربیک و کلوتریمازول انجام شده است.مواد و روشها: این مطالعه کارآزمایی بالینی بر روی 60 نفر از خانم هایی که به درمانگاه زنان بیمارستان شهید یحیی ن‍ژاد بابل مراجعه کردند و از نظر بالینی و قارچ شناسی مبتلا به ولوواژنیت کاندیدایی عارضه دار بودند، انجام شد. بیماران بصورت تصادفی در 2 گروه 30 نفری قرار گرفتند به یک گروه بوریک اسید به مدت 14 روز شب ها یک اپلیکاتور و گروه دیگر کلوتریمازول شب ها یک اپلیکاتور به مدت 14 روز داده شد. بیماران 1 ماه و 3 ماه بعد تحت معاینه بالینی و کشت ترشحات واژینال قرار گرفته و با هم مقایسه شدند.یافته ها: در گروه کلوتریمازول بهبود علایم بالینی التهاب در 23 نفر (76.7%)، دیس شارژ در 25 نفر (83.3%) و بهبود میکروسکوپی در 18 نفر (60%) و در گروه بوریک اسید بهبود علایم بالینی التهاب در 24 نفر (80%)، دیس شارژ در 24 نفر (80%) و بهبود میکروسکوپی در 19 نفر (63.3%) بود. میزان عود میکروسکوپی از 18 نفر گروه کلوتریمازول در 7 نفر (38.9%) و میزان عود میکروسکوپی از 19 نفر گروه بوریک اسید در 5 نفر (26.3%) مشاهده شد که این تفاوت ها در درمان و عود بیماری از نظر آماری معنی دار نبود.نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که هر دو رژیم درمانی کلوتریمازول و بوریک اسید واژینال در درمان و جلوگیری از عود ولوواژنیت کاندیدایی عارضه دار موثرند. اما با توجه به ارزانتر بودن بوریک اسید توصیه به استفاده از این دارو می شود.