زمینه پژوهش های زیادی به بررسی اثربخشی پیلاتس و ذهن آگاهی بر بهبود نشانگان پیش از قاعدگی پرداخته است؛ اما مسئله اصلی این است که آیا روش تلفیق و اجرای همزمان پیلاتس-ذهن آگاهی اثربخشی بهتری نسبت به کاربست هر یک از آنها به تنهایی دارد؟ هدف هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی ذهن آگاهی-پیلاتس به صورت تلفیقی، آموزش ذهن آگاهی و پیلاتس بر نشانگان پیش از قاعدگی در دختران و زنان شهر تهران بود. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طراحی پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل دختران 15 تا 40 سال شهر تهران می باشد. نمونه شامل 60 بیمار با نشانگان پیش از قاعدگی بود که به صورت هدفمند از میان ورزشگاه های هدف انتخاب شده بودند. از این نمونه 15 نفر به صورت تصادفی در گروه ذهن آگاهی (کابات زین، 2010)، 15 نفر در گروه پیلاتس (عطری و شفیعی، 1393)، 15 نفر در گروه تلفیقی و 15 نفر در گروه گواه گمارده شد. ابزار مورد استفاده، پرسشنامه غربالگری نشانگان پیش از قاعدگی (PSST) گونه ایرانی سیه بازی و همکاران (1390) بود. یافته ها اختلاف معنی داری در نمرات سندرم پیش از قاعدگی گروه آزمایش و گروه گواه مشاهده نشد (0/29P>)؛ تمرینات پیلاتس اختلاف معنی دار نشان داد (0/005P<). تلفیق درمان ذهن آگاهی و پیلاتس بر کاهش سندرم پیش از قاعدگی تاثیر معنی داری داشت (0/005P<). نتیجه گیری هر چند پیلاتس به تنهایی نیز باعث کاهش سندرم پیش از قاعدگی می شود اما تلفیق تمرینات پیلاتس و ذهن آگاهی اثربخشی بیشتری دارد.

اهداف: سالمندی دوره ای است که با تغییرات فرسایشی تدریجی، پیشرونده و خود به خودی، در بیشتر دستگاه ها و عملکردهای فیزیولوژیک بدن همراه است. از این تغییرات، می توان به تغییرات در دستگاه های درگیر در کنترل تعادل اشاره کرد که می تواند سالمندان را در معرض صدمات جدی ناشی از کاهش تعادل از جمله شکستگی های استخوانی قرار دهد و جامعه را متحمل هزینه های درمانی بالایی کند. از این رو، هدف از این تحقیق بررسی عملکرد حرکتی سالمندان به دنبال تمرینات یوگا و پیلاتس بود.مواد و روش ها: این تحقیق نیمه تجربی با استفاده از طرح پیش آزمون - پس آزمون گروه های تصادفی انجام شد که در آن مردان سالمند چاق بالای 60 سال (62.2±1.6 سال) به صورت تصادفی به 3 گروه تمرینات یوگا (21 نفر)، گروه پیلاتس (20 نفر) و کنترل (20 نفر) تقسیم شدند. تمرینات یوگا به مدت 8 هفته و 3 جلسه در هفته انجام می شد و شامل تمرینات آسانا، تمرینات پرانایاما و تمرینات مراقبه بود. جلسات تمرین پیلاتس به سه مرحله گرم کردن، تمرینات اصلی و بازگشت به حالت اولیه تقسیم و تمرینات در حالات مختلف خوابیده، نشسته و ایستاده اجرا می شد. حرکات از ساده شروع و به تدریج بر شدت آنها افزوده می شد. تمرینات پیلاتس نیز به مدت 8 هفته و 3 جلسه در هفته انجام می شد. در این پژوهش، آزمون های عملکرد حرکتی (آزمون قدرت عضلانی اندام تحتانی، تعادل ایستا، تعادل پویا و انعطاف بدنی) به کار گرفته شد و برای تجزیه و تحلیل داده ها، آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی مورد استفاده قرار گرفت. برای سنجش تعادل ایستا برحسب ثانیه و صدم ثانیه از آزمون استورک استفاده شد. در این آزمون سالمند روی کف پای برتر می ایستاد و کف پای دیگر خود را روی کناره داخلی زانوی پای اتکا به گونه ای قرار می داد که انگشتان کاملا روبه پایین و دست ها در طرفین روی تاج خاصره قرار گیرد. با علامت آزمونگر آزمودنی پاشنه پای برتر را از روی زمین بلند و تاجایی که می توانست تعادل خود را حفظ می کرد. برای سنجش انعطاف پذیری از آزمون ولز استفاده شد. آزمودنی با پاهای کاملا کشیده روی زمین می نشست و کف پاهایش را به جعبه انعطاف سنج می چسباند و با خم کردن بدن به جلو بدون خم کردن زانوها، با کمک نوک انگشتان هر دو دست اهرم روی جعبه را به طرف جلو حرکت می داد و تا جای ممکن به جلو خم می شد. برای اندازه گیری تعادل پویا، آزمون بالا و پایین رفتن از پله به کارگرفته شد. در این آزمون، آزمودنی ها هفت بار از یک صندلی با ارتفاع 20 سانتی متر بالا و پایین می روند. فرد با یک پا بالا می رود و به دنبال آن پای دیگر را به بالای صندلی می برد و درادامه، ابتدا پای اول و درنهایت، پای دیگر را پایین می آورد. هربار تکرار این حرکات یک مرتبه محسوب می شد و زمانی که آزمودنی هفت مرتبه این کار را انجام می داد، رکورد زمانی ثبت می شد. برای سنجش قدرت عضلانی پایین تنه و پاها، آزمون صندلی ایستاده مورداستفاده قرار گرفت. آزمودنی درحالی که لبه یک صندلی نشسته بود، طی 30 ثانیه می بایست تا حد توان خود می ایستاد و دوباره به وضعیت نشسته برمی گشت. میانگین تعداد دفعات انجام این حرکت در دو دوره زمانی 30 ثانیه ای به عنوان رکورد نهایی محسوب می شد. برای تحلیل داده ها، از آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی استفاده شد.یافته ها نتایج پژوهش حاضر نشان داد پروتکل تمرینی پیلاتس و یوگا موجب افزایش وزن عضلات و کاهش درصد چربی در اندام تحتانی آزمودنی ها می شود (P£0.05) و بهبود معنی داری در نمرات آزمون تعادل ایستا، پویا، قدرت عضلانی اندام تحتانی و انعطاف بدنی به وجود می آورد (P£0.05). این در حالی است که اختلاف معنی داری بین دو گروه تجربی در بهبود عوامل مذکور گزارش نشد (P³0.05).نتیجه گیری: بر اساس یافته های این پژوهش، به کارگیری تمرینات یوگا و پیلاتس تعادل ایستا و پویا، قدرت عضلانی اندام تحتانی و... بهبود می بخشد. ازآنجایی که بهبود متغیرهای عملکرد حرکتی مذکور تاثیر بسزایی در جلوگیری از افتادن سالمندان دارد؛ بنابراین، به کارگیری این تمرینات برای سالمندان توصیه می شود.

فاکتور نوروتروفیک مشتق از مغز (BDNF) که از نظر ساختاری شبیه فاکتور رشد عصبی است، در قسمت هیپوکامپ تولید می شود و یکی از فاکتورهایی است که در دوران سالمندی در اثر فقدان فعالیت کاهش می یابد. کاهش BDNF بر حافظه، یادگیری و شناخت، ، جذب غذا و متابولیسم انرژی تاثیر می گذارد و سبب اختلال رفتاری می شود، با فعالیت ورزشی می توان این کمبود را جبران و حتی از بروز آلزایمر جلوگیری کرد. هدف از اجرای این پژوهش، بررسی اثر تمرینات پیلاتس بر سطح BDNF سرم در مردان سالمند بود. برای این منظور20 مرد سالمند به طور تصادفی در دو گروه تجربی و کنترل با میانگین سنی (گروه کنترل 65±2.67 سال، گروه تجربی 64±2.62 سال) و میانگین وزن (گروه کنترل 73±3.59 کیلوگرم، گروه تجربی 71±3.54 کیلوگرم) تقسیم شدند. از کلیه آزمودنی ها 24 ساعت قبل از شروع تمرینات و 24 ساعت پس از پایان دوره تمرینی، به صورت ناشتا خون گیری به عمل آمد. سپس گروه تجربی به مدت 12 هفته (هر هفته 5 جلسه و هر جلسه به مدت 60 دقیقه) برنامه ورزشی پیلاتس را دریافت کردند. درحالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکردند و تنها پیگیری شدند. به منظور مقایسه درون گروهی از آزمون آماری t همبسته و برای مقایسه بین گروهی از t مستقل استفاده شد. یافته ها نشان داد که سطوح BDNF سرم در گروه تجربی در مقایسه با گروه کنترل به طور معناداری افزایش یافت (P<0.05). نتایج این تحقیق نشان می دهد که تمرینات پیلاتس به عنوان یک روش ایمن و موثر، سبب افزایش سطوح BDNF سرم مردان سالمند می شود. بنابراین، با توجه به اینکه BDNF در دوران سالمندی بر اثر بی تحرکی کاهش می یابد، می توان کمبود آن را با اجرای تمرینات کم هزینه و بی خطر پیلاتس جبران کرد.

زمینه و هدف: با توجه به افزایش ناتوانی جسمانی در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس و کمبود اطلاعات در زمینه تمرینات ترکیبی، این مطالعه به منظور مقایسه تاثیرسه شیوه تمرین پیلاتس، مقاومتی وترکیبی (پیلاتس، مقاومتی) بر کیفیت زندگی، قدرت عضلانی و میزان خستگی زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس انجام شد.روش بررسی: دراین تحقیق نیمه تجربی، 44زن عضوانجمن مولتیپل اسکلروزیس شهر رشت درسال 1394 به صورت هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در چهار گروه آزمون و شاهد (n=11) قرار گرفتند. گروه های آزمون دریک برنامه 8 هفته ای نظارت شده شرکت کردند. کیفیت زندگی و خستگی به ترتیب با پرسشنامه 54 سوالی کیفیت زندگی و مقیاس اصلاح شده خستگی درشرایط پایه و پایان هفته 4 و 8 و قدرت عضلانی درشرایط پایه و پایان هفته 8 با دینامومتر ارزیابی شدند. اطلاعات با استفاده از تحلیل کوواریانس و ازمون تعقیبی LSD مورد تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: تفاوت آماری معنی داری در تغییر نمرات کیفیت زندگی بین پیش آزمون، 4و 8 هفته پس از مداخله تمرینی در 4 گروه مورد مطالعه به دست آمد (P£0.05). بیشترین مقدار افزایش کیفیت زندگی مربوط به گروه تمرینی پیلاتس بود (P£0.05). تفاوت آماری معنی داری بین میانگین قدرت دست برتر و غیر برتر در پس آزمون در بین 4 گروه پس از 8 هفته وجود داشت (P£0.05). تغییرات قدرت دست غیربرتر در پس آزمون تفاوت آماری معنی داری را نشان داد (P£0.05) و آزمون LSD نیز نشان داد که بین گروه کنترل وتمرین ترکیبی تفاوت آماری معنی داری وجود داشته است (P=0.021). نمرات پرسشنامه خستگی بعد از 4 و 8 هفته در 4 گروه تفاوت آماری معنی داری نداشت (P>0.05). نتیجه گیری: شیوه تمرین پیلاتس تاثیر معنی داری در بهبود کیفیت زندگی و تمرین ترکیبی افزایش معنی داری در قدرت عضلانی آزمودنی ها داشت. متخصصان مربوطه می توانند از این تمرینات به عنوان یک درمان مکمل در کنار درمان های دارویی برای بیماران مولتیپل اسکلروزیس استفاده کنند.

مقدمه: با افزایش سن، سیستم ایمنی کاهش می یابد. بهبود عملکرد ایمنی در سالمندان از طریق فعالیت ورزشی نقش مهمی در سلامت سالمندان دارد. هدف از مطالعه حاضر تعیین اثر دوازده هفته تمرینات پیلاتس بر روی نشانگرهای سیستم ایمنی در مردان سالمند بود. روش کار: در این مطالعه نیمه تجربی، تعداد 22 تن از مردان سالمند با میانگین سنی (81/2 ± 76/65) سال، به صورت در دسترس انتخاب و به طور تصادفی و مساوی در دو گروه تجربی و کنترل قرار گرفتند. برنامه تمرین پیلاتس به مدت 12 هفته، سه روز در هفته به مدت 60 دقیقه انجام شد. شدت تمرین توسط "رتبه بندی فشار درک شده" (RPE: Rating of Perceived Exertion)، کنترل شد. قبل و 48 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرینی، مونوسیت ها، نوتروفیل ها و لنفوسیت ها اندازه گیری شدند روایی محتوا و پایایی از طریق آلفای کرونباخ محاسبه شد. برای تحلیل داده ها از نرم افزار آماری اس پی اس اس نسخه 23 استفاده شد. یافته ها: 12 هفته تمرین پیلاتس، موجب افزایش معنی دار سطح مونوسیت ها (001/0= P، 87/315=F) (21/18 درصد) و کاهش معنی دار نوتروفیل ها (001/0= P، 57/56=F) (65/5 درصد) و لنفوست ها (001/0= P، 26/31=F) (33/5 درصد) در گروه تجربی نسبت به کنترل شد (05/0˂ P). نتیجه گیری: تمرینات پیلاتس به مدت نسبتا طولانی می تواند برای تحریک و تغییر شاخص های سیستم ایمنی در سالمندان موثر باشد. پیشنهاد می شود سالمندان برای تقویت سیستم ایمنی و ارتقاء سطح سلامتی خود از این نوع تمرینات استفاده نمایند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.