مقدمه: تغییر ساختار پروتئین های بدن می تواند منجر به تولید آنتی بادی ضد پروتئین های خودی شود. احتمالا ایجاد پلی مورفیسم در ژن کدکننده آنزیم پراکسیداز تیروئید (TPO) و تغییر ساختار آن می تواند باعث تولید آنتی بادی ضد این پروتئین (Anti-TPO) شود. اختلال در آنزیمTPO می تواند یکی از دلایل اصلی بیماری کم کاری تیروئید باشد که شیوع و گسترش این بیماری ما را بر آن داشت تا در این مطالعه به بررسی ارتباط پلی مورفیسم A1936/G اگزون 11 از ژن (rs: 10189135) TPO با میزان Anti-TPO بپردازیم.مواد و روش ها: از میان جمعیت بررسی شده در مطالعه قند و لیپید تهران 190 (TLGS) نفر در دو گروه با تیتر Anti-TPO بیشتر و کمتر از 100 واحد بین المللی بر لیتر به عنوان گروه شاهد و بیمار انتخاب شدند. محتوای DNA ژنوم این افراد به روش Salting out استخراج شد. سپس پلی مورفیسم مورد نظر در اگزون 11 به روش ARMS-PCR بررسی شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: فرکانس آللی پلی مورفیسم A1936/G اگزون 11 در جمعیت مورد بررسی از تعادل هاردی - واینبرگ تبعیت کرد. یافته های حاصل نشان داد که فراوانی آلل G در پلی مورفیسم A1936/G اگزون 11 از ژن TPO در افرادی که میزان Anti-TPO آنها بالای 100 است، بیشتر می باشد و میزان Anti-TPO در سه گروه ژنوتیپ (AA, AG, GG) تفاوت معنی داری را نشان داد (P<0.05) (GG=238±57IU/L در مقابل AA=74±33IU/L).نتیجه گیری: با توجه به ارتباط سطح Anti-TPO سرم با پلی مورفیسم A1936/G اگزون 11 در جمعیت مورد بررسی، می توان از این پلی مورفیسم به عنوان یکی از عوامل مستعد کننده (عوامل خطرساز) ابتلا به خودایمنی ضد تیروئید استفاده کرد.

1مقدمه: با توجه به داده های متناقض موجود در مورد ارتباط بین ویتامین D و بیماری های خود ایمنی تیروئید، هدف این مطالعه بررسی ارتباط بین ویتامین D و آنتی بادی ضد پراکسیداز تیروئیدی (TPOAb) بود. مواد و روش ها: در این مطالعه 695 نفر؛ شامل 369 زن وارد و براساس سطوح سرمی 25 هیدروکسی ویتامین D [D (OH)25] به چهار گروه تقسیم شدند. وضعیت آنتی بادی ضد پراکسیداز تیروئیدی بین دسته های مختلف کمبود ویتامین D مقایسه شد و ضریب همبستگی آنتی بادی ضد پراکسیداز تیروئیدی و ویتامین D برآورد شد. برای بررسی ارتباط بین وضعیت ویتامین D و مثبت بودن TPOAb از تحلیل رگرسیون لجستیک چندگانه استفاده شد. یافته ها: شیوع کمبود ویتامین دی،  82درصد بود. تفاوت آماری معنی داری در شیوع آنتی بادی ضد پراکسیداز تیروئیدی مثبت در گروه های مختلف ویتامین D وجود نداشت؛ (0/18=p-value) و این یافته با در نظر گرفتن تیتر آنتی بادی ضد پراکسیداز تیروئیدی به عنوان یک متغیر پیوسته نیز تغییر نکرد. تجزیه و تحلیل رگرسیون لجستیک چندگانه ارتباط معناداری بین وضعیت ویتامین D و مثبت بودن آنتی بادی ضد پراکسیداز تیروئیدی نشان نداد. در مورد عملکرد تیروئید، یک رابطه منفی ضعیف بین 25 هیدروکسی ویتامین D و هورمون محرک تیروئید در مردان و یک رابطه مثبت ضعیف بین 25 هیدروکسی ویتامین D و هورمون تیروکسین آزاد در زنان نشان داده شد. نتیجه گیری: مطالعه ما در جمعیت با شیوع بالای کمبود ویتامین D، هیچ ارتباط آماری معناداری را بین سطوح سرمی ویتامین D و سطوح آنتی بادی ضد پراکسیداز تیروئیدی یا آنتی بادی ضد پراکسیداز تیروئیدی مثبت نشان نداد.

مقدمه: این مطالعه به بررسی اثر افزودن سلنیوم به لووتیروکسین بر کنترل کم کاری تیرویید آشکار اولیه و کاهش سطح سرمی آنتی بادی تیرویید پراکسیداز (Anti-TPO) می پردازد. مواد و روش ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده دو سو کور برروی افراد مبتلا به کم کاری تیرویید انجام شد. بیماران در گروه مداخله (درمان با قرص لووتیروکسین 100 میکروگرمی و 200 میکروگرم سلنیوم روزانه) و گروه شاهد (درمان با قرص لووتیروکسین 100 میکروگرمی و دارونما)، به مدت سه ماه تحت درمان قرار گرفتند. سطوح سرمی آنتی بادی ضد پراکسیدازتیرویید (anti-TPO) و هورمون های محرک تیرویید (TSH)، تری یدوتیرونین (T3) و تیروکسین (T4)؛ قبل و بعد از درمان اندازه گیری شد. افراد از نظر فصل مراجعه و نمایه توده بدنی جور سازی شدند. یافته ها: در این مطالعه 53 نفر با میانگین سنی 33 سال (10درصد مرد) شرکت داشتند. بیست و یک نفر در گروه مداخله و 20 نفر در گروه شاهد مطالعه را به پایان رساندند. دو گروه از نظر سنی و جنسی تفاوت معنی داری نداشتند. در هیچ یک از دو گروه تغییر قابل توجهی در سطح سرمی آنتی بادی anti-TPO قبل و بعد از مداخله مشاهده نشد. هم چنین دو گروه تفاوت معنی داری از نظر سطح این آنتی بادی با یکدیگر نداشتند. پس از درمان، گروه شاهد یوتیرویید شدند اما گروه مداخله؛ علی رغم کاهش TSH و افزایش T3 و T4، یوتیرویید نبودند. هیچ گونه عارضه جانبی از سوی افراد گزارش نشد. نتیجه گیری: در این مطالعه افزودن سلنیوم به لووتیروکسین سدیم تغییر قابل توجهی در سطح سرمی anti-TPO و کنترل هیپوتیروییدی اولیه ایجاد نکرد.

زمینه و هدف: افسردگی شایعترین اختلال روانپزشکی است که در خانواده افراد نظامی نیز این شیوع بالا است. اخیرا رابطه افسردگی با برخی از هورمون ها مورد توجه قرار گرفته است. در این مطالعه سطح سرمی آنتی تیروئید پروکسیداز، و هورمون محرک آزاد شدن تیروئید (TSH)، تیروکسین (T4) و تری یدو تیرونین (T3) بیماران با تشخیص افسردگی و گروه کنترل سالم مقایسه شد. روش ها: در این مطالعه مورد شاهدی، 45 بیمار ارجاع شده به یک بیمارستان نظامی در شهر تهران که افسردگی آنها بر اساس معیار های بک و DSM5 تشخیص داده شده بود و 45 فرد سالم از نظر سن و جنس همسان شدند. سطح سرمی آنتی تیروئید پروکسیداز، T3, T4, TSH در دو گروه اندازه گیری و مقایسه شدند. یافته ها: میانگین سنی در گروه مورد 4/11± 5/36 و در گروه شاهد 6/11± 9/35 سال بود که اختلاف معنی داری بین دو گروه وجود نداشت. اختلاف آماری معنی داری بین سطح سرمی آنتی تیروئید پروکسیداز، T3, T4, TSH بیماران با افسردگی و گروه کنترل سالم دیده نشد و رابطه خطی مستقیم بین سطح سرمی آنتی تیروئید پروکسیداز و شدت افسردگی نیز وجود نداشت (05/0P≥ ). نتیجه گیری: با توجه به اینکه دو گروه سالم و افسرده از جهت وجود آنتی بادی آنتی پراکسیداز تفاوتی با یکدیگر ندارند، لذا به نظر می رسد که آنتی بادی آنتی پراکسیداز در ایجاد یا شدت افسردگی نقشی ندارد.

زمینه و هدف: تیروئیدیت هاشیموتو، شایع ترین علت هیپوتیروئیدیسم در کودکان و بزرگسالان است. تظاهر کلینیکی بیماری به سه شکل هیپوتیروئید، یوتیروئید و به طور نادر هیپرتیروئید می باشد. مطالعه حاضر با هدف تعیین تغییرات سطح آنتی بادی ضد تیروئید پروکسیداز (anti-thyroid peroxidase: anti-TPO) قبل و بعد از درمان با لووتیروکسین در بیماران تیروئیدیت هاشیموتو انجام شد.روش تحقیق: در این مطالعه نیمه تجربی، ابتدا بیماران زن مراجعه کننده به درمانگاه غدد کسری بیرجند در سال 85-1384 که گواتر با قوام (Firm) داشتند و سن آنان بین 20-50 سال بود، انتخاب شدند و در صورت مثبت بودن آنتی بادی anti-TPO تشخیص هاشیموتو برای آنها در نظر گرفته شد؛ سپس این افراد تحت دوره درمان سه ماهه با قرص لووتیروکسین به میزان 100 میکروگرم روزانه قرار گرفتند؛ در پایان سه ماه، سطح آنتی بادی anti-TPO آنها به همراه وضعیت بالینی، ارزیابی گردید. داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS و آزمون های آماری t مستقل، t زوج و Chi-Square مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: 67.1% از بیماران، هیپوتیروئید و 32.9% یوتیروئید بودند؛ سطح آنتی بادی anti-TPO در 20% از بیماران، پس از درمان با دوره سه ماهه لووتیروکسین، به حد طبیعی رسید. میانگین سطح آنتی بادی anti-TPO قبل از درمان با لووتیروکسین 450.74±122.05 IU/mL بود که پس از درمان به 236.2±153.96 IU/mL کاهش یافت؛ این کاهش از نظر آماری معنی دار بود (P<0.001). میانگین سطح آنتی بادی anti-TPO قبل از درمان در هیپوتیروئیدها نسبت به افراد یوتیروئید بالاتر بود (P<0.00). بعد از درمان با لووتیروکسین، سطح آنتی بادی در افراد هیپوتیروئید بالاتر از افراد یوتیروئید باقی ماند (P<0.001).نتیجه گیری: سطح آنتی بادی anti-TPO در بیماران هاشیموتو که هیپوتیروئید هستند، بالاتر از بیماران یوتیروئید است. بعد از درمان، سطح آنتی بادی anti-TPO در هر دو گروه کاهش می یابد ولی این کاهش در افرادی که یوتیروئید می شوند، بیشتر از افرادی است که هیپوتیروئید باقی می مانند؛ با توجه به این مطالب می توان اذعان داشت که اندازه گیری آنتی بادی anti-TPO به عنوان روشی مهم برای تشخیص و پیگیری درمان و ارزیابی پیش آگهی بیماری هاشیموتو، قابل استفاده خواهد بود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: هایپوتیروئیدی از نوع تحت بالینی تا بالینی از شایعترین اختلالات تیروئید در زنان باردار است و می تواند پیامدهای بارداری را تحت تأثیر قرار دهد. پژوهش حاضر با هدف تعیین میزان نیاز به لووتیروکسین Levothyroxine, LT4) و ارتباط آن با آنتی بادی ضد Thyroid peroxidase antibody (TPO) در زنان باردار مبتلا به هایپوتیروئیدی انجام شد. روش بررسی: این مطالعه تحلیلی مشاهده ای از نوع مقطعی است که داده های آن طی دوره زمانی از ابتدای مهر تا پایان اسفند 1401 جمع آوری شد. پژوهش بر روی 146 زن باردار مبتلا به هایپوتیروئیدی تحت بالینی (Subclinical hypothyroidism, SCH)، 62 نفر) و هایپوتیروئیدی بالینی (Overt hypothyroidism, OH)، 84 نفر) انجام گردید. نمونه ها از مراجعه کنندگان کلینیک خصوصی و درمانگاه بیمارستان گلستان اهواز به صورت تصادفی انتخاب و تحت درمان با لووتیروکسین قرار گرفتند. میزان نیاز به LT4 بر حسب مقادیر Thyroid-Stimulating Hormone (TSH) در هر تریمستر تعیین شد: بیش از 10 یا بین 5/2 تا mIU/L 10 در تریمستر اول و بین سه تا 10 در تریمستر دوم و سوم. یافته ها: زنان مبتلا به هایپوتیروئیدی بالینی تفاوت معنا داری در میانگین دوز LT4 نسبت به سابقه هایپوتیروئیدی نشان دادند (005/0P=). در نوع تحت بالینی تفاوت معناداری مشاهده نشد. وجود آنتی بادی TPO با نیاز بیشتر به دوز LT4، به ویژه در گروه OH، ارتباط داشت. بیشترین تنظیم دوز در تریمستر نخست انجام شد. نتیجه گیری: پس از تشخیص هایپوتیروئیدی در بارداری، تنظیم دوز لووتیروکسین باید بر اساس شدت بیماری، سابقه قبلی، وضعیت آنتی بادی TPO و مرحله بارداری صورت گیرد تا بهترین نتایج برای مادر و جنین حاصل شود.

بیماری بابزیوزیس که توسط گونه های مختلف جنس بابزیا ایجاد می شود، یکی از مهم ترین بیماری های تک یاخته ای است که دام های اهلی و وحشی، از جمله سگ را می تواند درگیر کند. انگل خونی مذکور به وسیلهء کنه های سخت و نیز انتقال خون، منتقل می شود و باعث ایجاد تب، کم خونی، هموگلوبینوری و زردی در میزبان می شود. مطالعه حاضر جهت ارزیابی تغییرات شاخصه های کارکرد تیروئید (آنتی تیرو گلوبولین، آنتی تیروئید پراکسیداز، تیرو گلوبولین، تری یدو تیرونین و تترا یدو تیرونین)، سیستاتین C و اسفنگوزین 1-فسفات در سرم سگ های مبتلا به بابزیوزیس انجام گرفت. بدین منظور، در چند کلینیک دام کوچک (در شهرهای تهران، تبریز و مشهد) از تعداد 35 قلاده سگ مبتلا به بایزیوزیس که با بررسی علائم بالینی و مشاهده میکروسکوپیک فرم پیروپلاسمیک انگل بابزیا، بیماری در آن ها تایید شده بود و نیز از همان تعداد سگ سالم (طبیعی از نظر بالینی و آزمایشگاهی)، با جلب رضایت صاحبان شان، از ورید سفالیک، مقدار 5 میلی لیتر خون اخذ شد و پس از تهیه سرم مربوطه، میزان پارامترهای کارکرد تیروئید، سیستاتین C و نیز اسفنگوزین 1-فسفات، توسط روش الایزای اختصاصی، مورد سنجش و ارزیابی قرار گرفتند. یافته ها حاکی از افزایش معنی دار در سطح 01/0، در مورد کلیه پارامترهای مذکور، در مقایسه با مقادیر سنجیده شده در سرم سگ های گروه شاهد سالم بود. بر اساس آزمون آماری ROC (Receiver Operating Characteristic)، نتایج به دست آمده، بیانگر آن است که به علت بالا بودن درصد حساسیت روش انجام گرفته در سنجش شاخصه های کارکرد تیروئید (به غیر از تترا یدو تیرونین) و سیستاتین C، به احتمال زیاد، می توان از بررسی مقادیر سرمی شاخصه های مذکور و سیستاتین C، به عنوان بیومارکر بالقوه تشخیص احتمالی بایزیوزیس سگ ها استفاده کرد.