سندرم دندی واکر در سال 1914 توسط Dandy، Blackfan توصیف شد. این سندرم بوسیله یک تریاد، مشخص می شود که شامل آژنزی کامل یا نسبی ورمیس مخچه، دیلاتاسیون کیستیک بطن چهارم و بزرگی حفره خلفی با جابجایی سینوس ترانسورس ـ تنتوریوم و torcular به طرف بالا می باشد. مهمترین ناهنجاری در این سندرم وجود اتساع وسیع بطن چهارم است که به شکل کیست در آمده و سقف آن توسط یک غشای نوروگلیال عروقی پوشیده می شود. این کیست به صورت فتق به طرف پایین جابجا می شود و به علت فشار، سبب جداشدن نیمکره های خلفی مخچه و جابجایی آنها به طرفین و جلو می گردد. ورمیس و شبکه کوروئید به صورت خطی (به علت آژنزی) می باشند. تشکیل بطن چهارم اغلب به علت مامبرانها متوقف شده و یا آژنزی بطن چهارم وجود دارد. یک نوع از این سندرم که از انواع کلاسیک دندی واکـــر شایعتـــر است، اتساع کیستیـــک بطن چهـــارم و هیپوپلازی ورمیس مخچه، بدون بزرگی حفره خلفی می باشد. این فرم 3/1ناهنجاریهای حفره خلفی را شامل می شود. تقریباً 90% بیماران هیدروسفالی دارند و تعدادی از بیماران آنومالیهای دیگری نیز همراه این سندرم دارند که عبارتند از: انسفالوسل اوکسی پوت، آنژیومای صورت، شکاف کام در خط وسط، ناهنجاریهای قلبی عروقی و کلیه کیستیک. هیدروسفالی در زمان تولد دیده نمی شود اما اغلب در 3 ماهگی ظاهر می شود. در بعضی موارد هیدروسفالی پیشرفت نمی کند و در طول زندگی بدون علامت باقی می ماند. تشخیص قبل از تولد، بوسیله سونوگرافی و پس از تولد، بوسیله CTاسکن و MRI می باشد. در صورت پیشرفت هیدروسفالی درمان آن جراحی است. قبل از تولد در 10 جنین، تشخیص سندم دندی واکر توسط سونوگرافی داده شده که پس از تولد، در 8 مورد با MRI تشخیص تأیید گردید. 2 مورد سندم دندی واکر در یک خانواده دیده شد که والدین اهل ترکیه بودند. 1 مورد از آنها پسر و فرزند سوم خانواده بود که این نوزاد پلی داکتیلی داشت و در 5 ماهگی فوت کرد. مورد دیگر دختر همین خانواده و حاصل حاملگی پنجم بود که در 1 سالگی فوت کرد. در این مقاله نوزاد 1 روزه با سندرم دندی واکر معرفی می شود.

سابقه و هدف: سندرم لوب میانی با آتلکتازی مکرر لوب میانی راست و یا لینگولا که در اثر برونشکتازی، بدخیمی، سل و غیره روی می دهد، بصورت سرفه و هموپتیزی و عفونت مکرر ریوی خود را نشان می دهد. اما کیست هیداتید از علل نادر این بیماری می باشد که در این گزارش به آن خواهیم پرداخت.گزارش مورد: بیمار آقای 71 ساله ای است که از 5 ماه پیش دچار سرفه و خلط حاوی رگه های خون شده ولی تب و تنگی نفس نداشته و آزمایش خلط از نظر سل نیز منفی بود. بیمار مکررا تحت درمان با آنتی بیوتیک قرار گرفت، ولی بهبود نیافت. در سی تی اسکن ریه، کدورت در لوب میانی راست مشاهده شد و در برونکوسکوپی، مخاط برونش لوب میانی و تحتانی در سمت راست اریتماتو و ملتهب بود که بدلیل عدم پاسخ به درمان طبی با تشخیص سندرم لوب میانی تحت عمل جراحی قرار گرفت که در پاتولوژی کیست هیداتید گزارش گردید. بیمار با حال عمومی خوب مرخص و در پیگیری یکساله هیچ مشکلی نداشت.نتیجه گیری: کیست هیداتید به عنوان عاملی در بروز سندرم لوب میانی خصوصا در مناطق آندمیک باید مدنظر باشد و تنها درمان نیز جراحی می باشد.

مقدمه: تظاهرات بالینی و عوارض پیش و پس از عمل در کیست های هیداتید ریه بستگی به پارگی و یا عدم پارگی کیست دارد. هدف از این مطالعه، تعیین برخی ویژگی های بالینی و درمانی کیست های هیداتید ریه دچار پارگی و بدون پارگی بود.روش ها: این مطالعه توصیفی بر روی 102 بیمار بالای 15 سال که طی 5 سال در بیمارستان الزهرای (س) اصفهان به علت کیست هیداتید ریه تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند، انجام شد. جهت جمع آوری اطلاعات از چک لیست استفاده شد. اطلاعات به دست آمده در نرم افزار SPSS با آزمون های Fishers exact، c2 و t آنالیز شد و P<0.05 معنی دار تلقی گردید.یافته ها: 54.9 درصد افراد هنگام مراجعه دچار پارگی کیست بودند. میانگین سن در گروه پارگی کیست 15.01±32.62 سال و در گروه غیر پارگی 15.13±39.11 سال بود. 53.9 درصد بیماران مرد و بقیه زن بودند. میانگین مدت بستری در گروه پارگی کیست 3.38±7.0 و در گروه بدون پارگی 2.32±5.28 روز بود. بیشترین علایمی که بیماران با آن مراجعه کردند، به ترتیب سرفه ( 74.5درصد)، تنگی نفس (48.1 درصد) و درد قفسه صدری ( 42.2درصد) بود و 3.9 درصد بیماران هم به صورت اتفاقی تشخیص داده شده بودند. عوارض شامل پنومونی، آمپیم و پنوموتوراکس در بیماران دچار پارگی کیست به طور معنی داری بیشتر از گروه دیگر بود. از نظر نوع اعمال جراحی، بیشتر موارد تحت عمل جراحی سگمنتکتومی (44.5 درصد)، لوبکتومی ( 21.9درصد) و کاپیتونج ( 23.5درصد) قرار گرفتند که از این نظر بین دو گروه تفاوت معنی داری وجود نداشت.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه در واقع تاکیدی بر لزوم تشخیص به موقع و انجام درمان جراحی به عنوان درمان انتخابی در مورد کیست های هیداتید ریه و خودداری از به تاخیر انداختن درمان جراحی با انجام درمان های دارویی می باشد.

سابقه و هدف: استئوآرتریت مفصل کارپومتاکارپ اول شایع و ناتوان کننده بوده و با علایم و نشانه های متفاوت و یافته های متغیر رادیوگرافیک است. این مطالعه درجهت بررسی نقش سن در ایجاد استئوآرتریت این مفصل انجام شده است تا در تصمیم گیری نهایی برای انجام عمل جراحی تعویض کامل مفصل کمک کننده باشد.مواد و رو شها: تعداد 74 رادیوگرافی دست در افراد بدون درد مفصل شست مطالعه شد و علایم استئوآرتریت شامل: کیست متافیزیال، کاهش فضای سطح مفصلی، استئوفیت و اسکلروز ساب کندرال ثبت شد. سن بیماران به گروه های سنی زیر 20 سال، 40 - 20، 60 – 40 و بالای 60 سال تقسیم بندی شد. آمار به دست آمده توسط نرم افزار spss آنالیز شد و اختلاف آن با P value کمتر از 0.05 معنی دار است.یافته ها: علایم رادیوگرافیک استئوآرتریت مفصل کارپومتاکارپ اول د رسن زیر 20 سال مشاهده نشد. درگروه سنی 20 تا 40 سال یک مورد، بین 40 تا 60 سال 3 مورد خفیف، 1 مورد شدید و در بالای 60 سال 3 مورد خفیف و 4 موردشدید ثبت شد.بحث و نتیجه گیری: شیوع علایم رادیو لوژیک استئو آرتریت مفصل کارپورمتاکارپ اول با افزایش سن بالا م یرود (p<0.05)، در سن زیر 20 سال هیچ مورد، بین 40 - 20 حدود 6%، بین 60 - 40 جمعا 30%، در بالای 60 سال، 35% افراد دارای حداقل یکی از علایم رادیولوژیک فوق می باشند. استئوآرتریت این مفصل به عنوان یک روند پیری قابل پیش بینی بوده و داشتن علایم رادیولوژیک دلالت بر بیماری مفصل نداشته و نیازمند پیگیری و درمان نمی باشد.

بیمار معرفی شده در این مقاله آقای 45 ساله افغانی بود که به علت توده زبانی، مراجعه کرده بود. در سی تی اسکن انجام شده کیست داخل عضلات زبان گزارش شد و طی عمل جراحی یک توده بزرگ کپسول دار با حدود مشخص از داخل عضلات خارج گردید. در بررسی هیستوپاتولوژیک تشخیص شوانوما برای بیمار گذاشته شد. در رابطه با شوانوما در منابع موجود گزارشات بسیار کمی در دست رس می باشد. نکته قابل توجه و جالب دیگر اندازه بسیار بزرگ این توده بوده است

زمینه: لخته وریدهای عمقی، بیماری شایع همراه با عوارض جدی است که در اکثر اوقات به شکل فوریت پزشکی تظاهر می کند و تشخیص زودرس و درمان قاطع آن امری لازم است.هدف: مطالعه به منظور مقایسه نتایج ونوگرافی با ماده حاجب و سونوگرافی داپلر رنگی در تشخیص لخته وریدهای عمقی انجام شد.مواد و روش ها: این مطالعه مداخله ای در سال 1376 بر روی 45 بیمار مشکوک به لخته وریدهای عمقی اندام تحتانی انجام شد. وریدهای اندام تحتانی بیماران ابتدا به وسیله سونوگرافی داپلررنگی و سپس با ونوگرافی با ماده حاجب مورد بررسی قرار گرفت. نتایج این دو روش پس از بررسی آماری با آزمون مجذور کای و تعیین حساسیت و ویژگی، با یکدیگر مقایسه شدند.یافته ها: حساسیت سونوگرافی داپلررنگی در تشخیص لخته ورید فمورال و پوپلتیه آل با ونوگرافی قابل مقایسه بود (حساسیت و ویژگی 100%)، ولی در لخته وریدهای عمقی ساق پا حساسیت ونوگرافی از سونوگرافی داپلر رنگی بسیار بیشتر بود (100% در مقابل 23%)، یافته دیگر توان بالای تشخیصی سونوگرافی داپلر رنگی در موارد تقلید کننده علائم ترومبوفلبیت عمقی نظیر پارگی کیست بیکر و هماتوم عضلات ساق پا بود که همه آنها از لخته وریدهای عمقی با سونوگرافی قابل تشخیص بودند، ولی هیچ یک از موارد فوق با ونوگرافی قابل تشخیص نبودند.نتیجه گیری: با توجه به یافته ها می توان سونوگرافی داپلر رنگی را به عنوان قدم اول تشخیص و نیز جانشین مناسبی برای ونوگرلفی در بررسی بیماران مشکوک به لخته وریدهای عمقی اندام تحتانی در نظر گرفت.

سابقه و هدف: دوپلیکاسیون فورگات به طور معمول در مدیاستینوم خلفی دیده شده و در 10 الی 20 درصد موارد توام با دوپلیکاسیون مری می باشد. هرچند مواردی از دوپلیکاسیون مری قبلا گزارش شده است ولی اغلب موارد آن در مری توراسیک بوده است. شیرخوار با دوپلیکاسیون مری معمولا با دیسترس تنفسی یا توده بدون علامت که به صورت اتفاقی در گرافی قفسه صدری دیده شده است مراجعه می کند.معرفی بیمار: بیمار شیرخوار 7 ماهه ای است با وزن 7.5 کیلو گرم که با دیسترس تنفسی، تب و عدم تحمل غذا به بیمارستان مراجعه کرده است. در معاینه فیزیکی علائم دهیدراسیون، استریدور، تاکی پنه، رتراکسیون بین دنده ای و سفتی گردنی را نشان داده و در گرافی قفسه صدری دو عدد توده کیستیک در ناحیه دیستال گردن مشاهده شده است. همچنین، در سی تی اسکن گردن و قفسه صدری توده کیستیک با انتشار به مدیاستینوم خلفی مشاهده شده است. با عمل جراحی توده کیستیک متصل به مری به طور نسبی تخلیه شده و مری بعد از خارج سازی مخاط کیست ترمیم شد و در نهایت بیمار گاستروستومی گردید.نتیجه گیری: هر چند دوپلیکاسیون مری بیماری نادری است، ولی همواره بایستی در تشخیص افتراقی توده های گردنی توام با دیسترس تنفسی در شیرخواران مد نظر قرار گیرد.

توکسوپلاسما گونده ای یک انگل با انتشار جهانی است که می تواند حیوانات و انسان را آلوده کند. عفونت با این انگل زئونوز عمدتاً با مصرف گوشت نیم پز یا خام، که حاوی کیست های بافتی است ایجاد می شود. مطالعه حاضر به منظورپایش میدانی روش MIT درتعیین میزان آلودگی دامهای کشتارگاهی شهرستان رشت به انگل توکسوپلاسماانجام گرفته است. مطالعه حاضر به منظور تعیین شیوع عفونت توکسوپلاسموز در حیوانات اهلی در استان گیلان صورت گرفته است. در این مطالعه تجربی نمونه های سرم از 166 حیوان شامل 48 گاو، 85 گوسفند و 33 بز برای شناسایی آنتی بادی های ضد توکسوپلاسما تهیه شد و با آزمون آگلوتیناسیون اصلاح شده (MAT)بررسی شدند. آنتی بادی های ضد توکسوپلاسما در 30 نمونه سرم به دست آمده از 166حیوان (18/1%) شناسایی گردید. بالاترین میزان عفونت در گوسفند (24/7%) و به دنبال آن آلودگی در گاو (16/7%) و بز (3 %) یافت شد. بیشتر گوسفندان (23%) تیتر آنتی بادی 1: 20 داشتند. 8/7 درصد از حیوانات نر و 22/9 از ماده ها سرم مثبت بودند و این تفاوت ازنظر آماری معنی دار بود (5%>p). همچنین برحسب منطقه جغرافیایی اختلاف معنی داری دیده شد (5%>p). شیوع سرولوژیک بالای توکسوپلاسموز که در این منطقه مشاهده شد نشان می دهد که حیوانات اهلی می توانند نقش عمده ای در انتقال عفونت به انسان از طریق مصرف گوشت نیم پز داشته باشند.