سازند آب تلخ یکی از واحدهای کرتاسه پسین مربوط به حوضه رسوبی کپه داغ (شمال شرق ایران) است. این مطالعه به بررسی سازند مذکور در شرق حوضه در روستای پادها می پردازد. این سازند دارای 991 متر ضخامت بوده و سنگ شناسی آن متشکل از شیل و مارن خاکستری تا خاکستری متمایل به آبی است. مرز زیرین آن با سازند آب دراز به صورت تدریجی و هم شیب و مرز بالایی آن با سازند نیزار ناپیوسته است. در این پژوهش برای تعیین پالئواکولوژی (شامل عمق، اکسیژن و مواد غذایی) برش مورد مطالعه از روزن داران پلانکتونیک و بنتونیک استفاده شد. برای بررسی تغییرات سطح دریا و تعیین عمق این برش از روزن داران بنتونیک شاخص عمق، نسبت روزن داران پلانکتونیک به بنتونیک و معادله Van der Zwaan et al.  (1990)استفاده شد. بر این اساس بخش ابتدایی و میانی این سازند نشان دهنده عمق باتیال بالایی و بخش انتهایی آن معرف عمق نریتیک می باشد. همچنین عمق 170 تا 470 متر برای بخش ابتدایی تا میانی و محدوده عمقی از 170 تا 40 متر برای بخش انتهایی برش پیشنهاد گردیده است. در این تحقیق سازند مورد نظر بر اساس مورفوتایپ بنتونیک اپی فونا به اینفونا (EP/IN) و روزن داران پلانکتونیک دو ردیفی به دو بخش تقسیم شده است. بخش پایینی که در آن نسبت مورفوتایپ (EP/IN) فراوان و روزن داران دو ردیفی کاهش یافته، نشان دهنده شرایط محیطی اکسیژن بالا و مواد غذایی کم بوده و بخش بالایی که روزن داران دو ردیفی آن افزایش و نسبت مورفوتایپهای (EP/IN) کاهش یافته است، نشان دهنده کاهش مقدار اکسیژن و افزایش مواد غذایی می باشد.

برای شناسایی و جدایی انواع دولومیت های سازند پادها در شمال و جنوب بلوک طبس، سه برش چینه شناسی که دارای بیشترین مقدار دولومیت هستند، انتخاب و نمونه برداری شدند. بررسی های سنگ نگاری و ژئوشیمیایی سبب شناسایی سه نوع دولومیت اولیه (PD)، جانشینی (RD) و رگه و حفره پرکن (VD) شده است. دولومیت های PD ریز بلور، بی شکل، دارای بافت روزنه دار و دارای ساخت هایی همچون لامیناسیون موازی، ترک های گلی و ساخت های استرماتولیتی و تی پی بوده و بعلاوه از لومینسانس تیره یا سرخ تیره برخوردارند. دولومیت های RD بیشتر به صورت جانشین در زمینه میکریتی و گاهی خرده های فسیلی مشاهده شده و به صورت دانه شکری و نیمه شکل دار و دارای لومینسانس نارنجی تا سرخ هستند. دولومیت های VD اغلب درشت بلور و شکل دار بوده و بر اساس شدت لومینسانس از شش پتروتیپ تشکیل شده اند. آنالیزهای ژئوشیمیایی دولومیت های PD و RD نشان دهنده گستره های مشابه بوده که بازتاب دهنده شرایط تشکیل تقریبا یکسان برای آن هاست. بررسی دمای تشکیل این دولومیت ها با استفاده از ایزوتوپ اکسیژن، به ترتیب گویای دمای 44 و 59 درجه سانتیگراد است. مدل دریایی و عمق تدفین بسیار کم محتمل ترین مدل برای تشکیل دولومیت های PD و RD است. دولومیت های VD دارای سبکترین ایزوتوپ اکسیژن بوده و بر این اساس دمای تشکیل آن ها 82 درجه سانتیگراد محاسبه شده است. بررسی سیالات درگیر در این دولومیت ها نیز دمایی برابر با 83 درجه سانتیگراد را نشان می دهد. مدل تدفینی محتمل ترین مدل دولومیتی شدن برای تشکیل دولومیت های VD برآورد شده است.

رسوبات سیلورین در البرز شرقی سازند نیور نامیده می شود. این سازند در 35 کیلومتری جنوب شرقی بجنورد (35 کیلومتری دریای مازندران) در مسیر جاده بجنورد به اسفراین به خوبی بیرون زده است. ضخامت این سازند 750 متر است و از پایین به بالا به بخش های I و II تقسیم می شود. بخش I این سازند 500 متر ضخامت دارد  وعمدتا از شیل های تیره تشکیل شده است که با تعدادی آهک نازک لایه همراه می باشد. بخش II سازند نیور، 250 متر ضخامت دارد که از ماسه سنگ سفید رنگ تشکیل شده و به سمت بالا به شیل های قرمز رنگ تغییر می یابد. کنتاکت بالا و پایین این سازند هم شیب با سازند قلی (در پایین) و سازند پادها (در بالا) می باشد. رویهم رفته 76 نمونه از این سازند و سازند قلی تهیه و جهت استخراج کیتینوزوآ و مطالعه آنها روی آنها تجزیه شیمیایی بعمل آمد. هدف از این مطالعه، شناسایی بیوزون های کیتینوزوآ در رسوبات سیلورین به منظور تعیین ارتباط پالیوزیوگرافی البرز شرقی (ناحیه کپه داغ) با حوضه زاگرس و سایر نقاط جهان می باشد. تمام نمونه ای مربوط به بخش I سازند نیور دارای پالینومرف فراوان کیتینوزوآ، آکریتارش، اسکلوکودونت و کریپتسپور) و خوب حفظ شده می باشند ولی نمونه ای بخش II فاقد کیتینوزوآ و اسکلوکودونت بوده و فقط تعدادی از آنها دارای آکریتارش و کریپتسپور می باشند. در این مطالعه، 32 گونه کیتینوزوآ (متعلق به 6 جنس) شناسایی گردید که در چهار بیوزون قرار می گیرند. Ancyrochitina merga biozone در بالاترین بخش سازند قلی ظاهر و از بین می رود و معرف زمان آشگیلین برای این بخش از سازند قلی می باشد. Ancyrochitina laevaensi biozone, Ancyrochitina ramosaspina/ Ancyrochitina off longicollis biozone and Plectochitina saharica biozone در بخش I سازند نیور گسترش دارند و زمان سیلورین زیرین را برای این بخش از سازند پیشنهاد می کنند. نمونه های بخش II این سازند فاقد کیتینوزوآ بوده و تنها تعدادی از آنها دارای آکریتارش و کریپتسپور می باشند که زمان ونلوکین (سیلورین میانی) را برای این بخش از سازند نیور پیشنهاد می کنند. در این مطالعه، 15 گونه جدید برای اولین بار از رسوبات سیلورین گزارش می شود که این گونه ها عبارتند از: Ancyrochitina angelinae, Ancyrochitina bojnourdensis, Ancyrochitina pelmi-sensis, Ancyrochitina silurica, Ancyrochitina hetero-spinosa, Ancyrochitina alborzensis, Ancyrochitina niurensis, Ancyrochitina longifilosa, Ancyrochitina fatemae, Angochitina , Angochitina caspiensis, kalatensis, Angochitina minor, Angochitina. Multipodspina. بجز گونه های جدید کیتینوزوآ، بقیه گونه های شناسایی شده از سازند نیور کاملا مشابه نمونه هایی است که از رسوبات همزمان این سازند از زاگرس، عربستان سعودی، الجزایر، لیبی، مراکش و اسپانیا گزارش شده است. این شباهت بسیار زیاد پیشنهاد می کند که البرز شرقی در زمان سیلورین جزیی از ابر قاره گندوانا بوده است.