از مهم ترین آثار مشارکت در فرایند برنامه ریزی و مدیریت شهری می توان به ایجاد علاقه و اعتماد در مردم برای توسعه و پیشرفت، و کاهش تمرکزگرایی اشاره کرد. بنابراین مهم ترین ابزار برای مدیریت شهری موفق، بهره گیری از مشارکت مردم است. برای تقویت و گسترش امر مشارکت مردم در برنامه ریزی، شناخت عوامل موثر بر این امر ضروری است. مشارکت در کشور ما پدیده تازه ای نیست اما با رشد شهرنشینی و به تبع آن تغییر الگوی مشارکتی، لزوم بازبینی در این مفهوم و ارایه الگوی مناسب با نیازهای امروزی شهروندان احساس می گردد. شهر فسا با 92020 نفر جمعیت در سال 1385 از شهرهای پرجمعیت استان فارس است، از مشکلات فراروی مدیریت شهر فسا در خدمات رسانی مناسب به شهروندان که مرتبط با عدم مشارکت فعال شهروندان است را می توان به، کمبود درآمد مدیریت شهری، عدم همکاری برخی از شهروندان در رابطه با پرداخت عوارض به شهرداری و... می توان اشاره کرد. هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی عملکرد مدیریت شهر فسا در رابطه با مشارکت شهروندان در امور مربوط به شهر است. در این تحقیق که از نوع کاربردی و توسعه ای است از روش تحقیق توصیفی-تحلیلی برای پاسخ به سوالات و ارایه راه حل برای مساله مورد نظر استفاده شده است. برای گردآوری اطلاعات از دو روش مختلف اسنادی و پیمایشی استفاده شده است. در پژوهش حاضر حاضر جهت بررسی عملکرد مدیریت شهر فسا در رابطه با مشارکت شهروندان در امور مربوط به شهر ابتدا به مطالعه ادبیات مربوطه پرداخته شد، پس از شناخت نظریات و الگوهای مختلف، در تحقق عملی مشارکت دو پیش شرط ضروری یعنی: 1-گرایش و تمایل به مشارکت و 2- امکان مشارکت (مدیریت شهری) تشخیص داده شد. در نتیجه تمرکز اصلی بر امکان مشارکت (مدیریت شهری) قرار گرفت. جهت شناسایی و سنجش متغیرهای ضروری نشان دهنده عملکرد مدیریت شهر فسا در رابطه با مشارکت شهروندان در امور مربوط به شهر ده متغیر اصلی تشخیص داده شد. که به صورت پرسشنامه بررسی شد و بر این اساس پرسشنامه شناسایی متغیرهای امکان مشارکت تدوین، اجرا و تجزیه و تحلیل شد. همچنین بمنظور اطمینان از صحت گفتار مسوولین مدیریت شهری مصوبات شورای شهرفسا مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت. نتایج حاصل از پژوهش حاضر نشان می دهد. نتایج حاصل از ارزیابی عملکرد مدیریت شهری شهر فسا در رابطه با افزایش مشارکت شهروندان نشان می دهد که مدیریت شهری شهر فسا در این رابطه عملکرد ضعیفی را داشته است، به طوری که نتایج تحلیل داده ها این عملکرد را در حد کم و خیلی کم ارزیابی کرده اند.

زمینه و هدف: امروزه آموزش مداوم بعنوان یک ضرورت در جهان مطرح است و یکی از مهم ترین مراحل برنامه ریزی آموزشی تعیین اولویت آموزشی پزشکان عمومی جهت افزایش کارایی و اثر بخشی آموزش می باشد. این مطالعه به منظور تعیین اولویتهای آموزشی پزشکان عمومی جهت بهره گیری در برنامه ریزی آموزشی طراحی شده است.روش و ابزار: این تحقیق بصورت مقطعی، توصیفی انجام شده است که در آن با استفاده از پرسشنامه اطلاعات ازتمام پزشکان شاغل در شهرستان (در بخش خصوصی و دولتی) جمع آوری  شده است پرسشنامه شامل اطلاعات دموگرافیکو یک جدول از عناوین 16 گانه آموزشی طراحی شده بر اساس لیکرت  5قسمتی می باشد. پس از جمع آوری داده ها توسط نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. نتایج: بر اساس یافته های تحقیق جمعیت مورد مطالعه %63.6 مذکر %36.4 مونث با میانگین سنی 35 سال و سابقه خدمت 7 سال که57.6  درصد در بخش خصوصی 42.4 درصد در بخش دولتی مشغول به خدمت می باشند. از نظر این گروه اولویت آموزشی آنها به ترتیب -1 بیماریهای کودکان با %90.9  -2 داخلی با %84.8  -3 بیماریهای عفونی با %60.6 -4 پوست و زنان با %57.6 -5 جراحی %48.5  -6 یورولوژی، فارماکولوژی با %48.2 -7 نورولوژی %36.4 -8 رادیولوژی، روانپزشکی، ارتوپدی، چشم، رادیولوژی با %33.3 -9 پاتولوژی با%18.2  10- آمار و اپیدمی با %6.1 می باشد. ضمنا در مباحث مختلف مهم ترین نیاز آموزشی خود را به ترتیب آموزش درمان بیماریها، روش پیشگیری و عفونتهای ارگان می دانند.  نتیجه گیری: بر اساس نتایج حاصل از این تحقیق اولویت های آموزش و نیاز آموزشی در هر مبحث مشخص می گردد که می توان بر اساس آن حداکثر بهره را به پزشکان عمومی رساند.

بهبود شاخص های بخش سلامت و توسعه تجهیزات و امکانات این بخش در سطح خرد و کلان، همچنین، توزیع متوازن امکانات بهداشتی و درمانی در همه مناطق (کیفیت دسترسی به خدمات بهداشتی و درمانی)، یکی از پیش زمینه های دستیابی به توسعه مناطق محسوب شده و عدم دسترسی مناسب به این امکانات، هزینه های بسیاری را حتی در قالب هزینه های کمرشکن و سقوط به ورطه فقر، بر بخشی از جامعه تحمیل می کند. بر این اساس، پژوهش حاضر بر آن است تا با رویکردی علی-مقایسه ای و با استفاده از تکنیک های تصمیم گیری چندمعیاره، همچون روشهای TOPSIS، AHP و تحلیل خوشه ای، به بررسی وضعیت توسعه یافتگی مناطق بر اساس شاخص های بهداشتی و درمانی پرداخته و به این منظور شهرستانهای استان فارس را (که به سبب برخورداری بی نظیر از امکانات بهداشتی و درمانی، از قطبهای اصلی جذب گردشگر سلامت داخلی و خارجی محسوب می شود) به عنوان نمونه مورد مطالعه موردی انتخاب کند. نتایج حاصله از تحقیق گویای این است که اولاً: بر اساس شاخص های بهداشتی و درمانی، شهرستانهای استان فارس به سه گروه کلی توسعه یافته (شیراز)، در حال توسعه (مرودشت، کازرون، فسا، جهرم و داراب) و فاقد توسعه (سایر) طبقه بندی شدند بعلاوه رتبه گروه دوم و سوم، تفاوت جندانی با هم ندارند. که این حاکی از پراکنش نا همگن امکانات بهداشتی – درمانی در استان فارس با نیازهای جمعیتی نواحی مختلف می باشد؛ درثانی: بیشترین برخورداری از امکانات بهداشتی و درمانی در استان فارس، در شهرستان شیراز می باشد در حالی که دیگر شهرستانهای استان فارس، از یک محرومیت کلی در زمینه ی برخورداری از امکانات بهداشتی و سلامت رنج می برند و همین عامل، فاکتوری کاهنده در تبدیل شدن این استان به قطب گردشگری سلامت، می باشد.

مقدمه و هدف: عملکرد تحصیلی دانش آموزان نقشی برجسته در آینده یک کشور می تواند ایفا نماید. بر همین اساس پژوهش حاضر با هدف تبیین مدل علی بین سبک های فرزندپروری و عملکرد تحصیلی با نقش واسطه گری سرزندگی تحصیلی در دانش آموزان مقطع متوسطه انجام شد. مواد و روش ها: روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی و معادلات ساختاری بود. جامعه آماری آن شامل همه دانش آموزان دختر و پسر دوره دوم متوسطه شهر فسا در سال تحصیلی 98-1397 و والدین آنها بودند که از بین آنها با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای، 493 نفر دانش آموز (248 پسر و 245 دختر) انتخاب شدند. در این پژوهش جهت جمع آوری داده ها از مقیاس سبک فرزندپروری دیانا بامریند، مقیاس پنج عاملی شخصیت NEO_FFI، مقیاس عملکرد تحصیلی و مقیاس سرزندگی تحصیلی استفاده شد. پس از جمع آوری پرسشنامه ها، تجزیه و تحلیل داده های حاصل از این پژوهش با استفاده از روش های همبستگی پیرسون و معادله یابی ساختاری صورت گرفت. یافته ها: یافته های حاصل از مدل یابی معادلات ساختاری نشان داد سرزندگی تحصیلی نقش واسطه گری معناداری را در رابطه بین سبک های فرزندپروری با عملکرد تحصیلی ایفا می کند. همچنین مدل علی ارایه شده از برازش خوبی برخوردار است.

زمینه و هدف: علیرغم پیشرفت های فراوان در علم پرستاری هنوز تغییرات اساسی موثر ومدونی در آموزش بالینی پرستاری صورت نگرفته است. در این مطالعه توصیفی مروری بر مشکلات کنونی آموزش بالینی از دیدگاه دانشجویان در چهار حیطه 1- آموزشی، 2- عوامل مربوط به استاد، 3- محیط آموزش بالینی و 4- تجهیزات صورت گرفته است و کلیه دانشجویان سال چهارم مورد پژوهش قرار گرفته اند.روش و ابزار: جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه پژوهشگر ساخته حاوی 32 سوال بر اساس مقیاس لیکرت و یک سوال باز استفاده شده است. در این پژوهش کلیه دانشجویان سال چهارم پرستاری (تعداد 40 دانشجو) شرکت کرده اند.یافته ها: نتایج نشان می دهد در حیطه آموزشی عمده ترین مشکلات آموزش بالینی به ترتیب کمبود بحث و بررسی های تشخیصی و مراقبتی در بالین بیمار (95 درصد)، فاصله بین آموزش تئوری و بالینی (85 درصد)، عدم تناسب تشخیص طبی بیماران با موضوع آموزش بالینی (80 درصد) می باشد.در حیطه عوامل مربوط به استاد عمده ترین مشکلات عدم ایجاد توانایی تعیین تشخیص های پرستاری بیمار توسط مدرس (80 درصد)، عدم تسلط مربیان بر نقش محوری فرآیند پرستاری در آموزش بالینی (70 درصد) می باشد.در حیطه عوامل مربوط به محیط آموزش بالینی عمده ترین عامل، کمبود بیماران با تشخیص های متناسب با دروس تئوری در آموزش بالینی (100 درصد)، وجود ملاقاتی و همراه بیمار در ساعات آموزش بالینی (94 درصد)، عدم احساس امنیت شغلی در هنگام مراقبت و انجام پروسیجرهای مراقبتی توسط دانشجو در محیط آموزشی (82 درصد)، و عدم همکاری پزشکان (76 درصد) ذکر گردید.در حیطه تجهیزات عدم وجود تجهیزات مورد نیاز در آموزش بالینی (82 درصد) بعنوان عمده ترین مشکلات مطرح گردید.نتیجه گیری: مشکلات موجود در آموزش بالینی می تواند مانع از دستیابی به هدف اصلی تربیت پرستار در نظام آموزش پرستاری بالینی که یادگیری در حیطه روان حرکتی و مهارتی می باشد، گردد. لذا ضرورت دارد مسوولین آموزش پرستاری همگام با سایر تحولات زمانی در حرفه، از مشکلات موجود در آموزش بالینی پرستاری اطلاع حاصل کرده و به رفع و اصلاح آن بپردازند تا دانشجو در محیط بالینی در حیطه مراقبت موثر از بیمار توانمند گردد.

سردبیر محترم مجله ی دانشگاه علوم پزشکی فسا با تشکر و سپاس ویژه از دقتی که نقدکنندگان مقاله در تمامی جنبه های این پژوهش نموده اند به استحضار می رساند: در خصوص نمودار شماره 1 نمونه این نمودار در بسیار از مطالعات مرور نظامند وجود دارد واز این مقالات الگوبرداری شده است.

 سردبیر محترم مجله ی دانشگاه علوم پزشکی فسا مقاله ای با عنوان بررسی اثربخشی ماموگرافی دیجیتال در مقایسه با ماموگرافی آنالوگ در غربالگری و تشخیص سرطان پستان: مرور سیستماتیک و متاآنالیز، در مجله ی دانشگاه علوم پزشکی فسا سال 1394 سال 5 شماره 3 به چاپ رسیده است که به روش مرور سیستماتیک و متاآنالیز انجام گرفته است (1).