بیش از چهل سال قبل پزشکان متخصص قلب مشاهده کردندکه بیماران قلبی با سابقه آنژین صدری کمتر به انفارکتوس میوکارد مبتلا شده و اگر هم مبتلا شوند، حجم انفارکتوس بطن چپ آنان طور قابل توجهی کمتر از افراد بدون سابقه آنزین صدری است (1). این یافته منجر به این ایده شد که شاید ضرب المثل آمریکایی (هرچه تو را نکشد قوی ­تر کرده است) در مورد بدن هم صادق باشد. بعد از آن گروهی از محققان با آزمایش بستن و باز کردن موقت سرخرگ سیرکمفلکس کرونر موش متوجه شدند قلب حیوانات در برابر سکته قلبی از خود مقاومت نشان می­ دهد (1، 2) لذا ایده شرطی ­سازی مطرح شد که بصورت زیر اعمال می­ شود: شرطی­ سازی در انسان با باز و بستن سرخرگ یکی از اندام­ ها با کاف یا بازوبند فشارسنج پزشکی انجام می­ شود که برای این منظور فشار در کاف را به میزان حداقل 50 میلی­ متر جیوه بالاتر از فشار سرخرگی سیستولی در بیمار افزایش می­ دهند (2). معمولا برای القا شرطی­ سازی سه بار هر بار بمدت پنج دقیقه بستن و پنج دقیقه یا بیشتر بازکردن این عمل روزانه تکرار می­ شود (1، 3). در کلینیک و اتاق عمل برای بیماران با عمل جراحی باز قلب امروزه در بسیاری از کشورهای توسعه یافته از این روش برای جلوگیری از آسیب رپرفیوزن بعد از جراحی قلب استفاده می­ شود (3). امروزه پیشنهاداتی برای بهبود وضعیت بیماری­ های زیادی با شرطی­ سازی مطرح شده است از جمله بیماری­ های نورودژنراتیو همچون اسکلروز جانبی امیوترفیک، بیماری مالتیپل اسکلروزیس، سکته ­های قلبی و مغزی (1، 4-6) همچنین گزارش شده که شرطی­ سازی در درمان فشارخون بالای سرخرگی مفید بوده و فشار متوسط، دیاستولی و سیستولی را در صورتی که در درازمدت استفاده شود، کاهش می ­دهد (7) علاوه بر آن اشتراک ­های زیادی بین ورزش هوازی مانند دویدن، شنا و دوچرخه سواری و شرطی ­سازی گزارش شده که می ­تواند این روش در افرادی که محدودیت حرکت دارند، بکار گرفته شود. همچنین از آنجا که شرطی­ سازی ایسکمی را در عضله اسکلتی القا می­ کند، ممکن است در گنجاندن حامل­ های گلوکز در غشا و تنظیم قند خون مفید باشد (8). لذا پیشنهاد شده که در پیشگیری و درمان دیابت نوع 2 مورد مطالعه قرار گیرد. از آنجا که انجام تکنیک شرطی­ سازی ایسکمیک یک روش غیر تهاجمی می ­باشد، پرستاران می­ توانند این تکنیک را در کنار درمان رایج بسیاری از بیماری ­ها بصورت یک درمان کمکی بکار گیرند. بخصوص بکارگیری این روش در بخش مراقبت­ های ویژه و احیاء قلبی ریوی، سکته­ های قلبی و مغزی می­تواند بکار گرفته شود (9). دانشمندان مکانیسم ­های متعددی را برای اثرات شرطی­ سازی ایسکمیک مطرح کرده ­اند که همگی آنها به نوعی در معکوس کردن پاتوژنز بیماری­ هایی که در بالا به انها اشاره شد، نقش دارند. استرس اکسیداتیو، التهاب، مرگ برنامه­ ریزی شده سلولی و رهایش فاکتورهای التهابی از جمله عواملی هستند که در بیماری­ های فوق نقش دارند (2، 8). مطالعات متعددی گزارش کرده اند که شرطی­ سازی ایسکمیک می­ تواند اثرات ضد التهابی، ضد استرس اکسیداتیو، ضد آپوپتوز داشته و تولید فاکتورهای التهابی را کم و فاکتورهای ضد التهابی را زیاد کند (2، 4، 8) بنابراین پیشنهاد می­ شود اثر شرطی­ سازی در برخی از مشکلات سلامتی مورد مطالعه قرار گیرد. بیش از چهل سال قبل پزشکان متخصص قلب مشاهده کردندکه بیماران قلبی با سابقه آنژین صدری کمتر به انفارکتوس میوکارد مبتلا شده و اگر هم مبتلا شوند، حجم انفارکتوس بطن چپ آنان طور قابل توجهی کمتر از افراد بدون سابقه آنزین صدری است (1). این یافته منجر به این ایده شد که شاید ضرب المثل آمریکایی (هرچه تو را نکشد قوی­تر کرده است) در مورد بدن هم صادق باشد. بعد از آن گروهی از محققان با آزمایش بستن و باز کردن موقت سرخرگ سیرکمفلکس کرونر موش متوجه شدند قلب حیوانات در برابر سکته قلبی از خود مقاومت نشان می ­دهد (1، 2) لذا ایده شرطی­ سازی مطرح شد که بصورت زیر اعمال می­ شود: شرطی­ سازی در انسان با باز و بستن سرخرگ یکی از اندام ­ها با کاف یا بازوبند فشارسنج پزشکی انجام می­ شود که برای این منظور فشار در کاف را به میزان حداقل 50 میلی­ متر جیوه بالاتر از فشار سرخرگی سیستولی در بیمار افزایش می ­دهند (2). معمولا برای القا شرطی­ سازی سه بار هر بار بمدت پنج دقیقه بستن و پنج دقیقه یا بیشتر بازکردن این عمل روزانه تکرار می­ شود (1، 3). در کلینیک و اتاق عمل برای بیماران با عمل جراحی باز قلب امروزه در بسیاری از کشورهای توسعه یافته از این روش برای جلوگیری از آسیب رپرفیوزن بعد از جراحی قلب استفاده می­ شود (3). امروزه پیشنهاداتی برای بهبود وضعیت بیماری­ های زیادی با شرطی­ سازی مطرح شده است از جمله بیماری ­های نورودژنراتیو همچون اسکلروز جانبی امیوترفیک، بیماری مالتیپل اسکلروزیس، سکته­ های قلبی و مغزی (1، 4-6) همچنین گزارش شده که شرطی­ سازی در درمان فشارخون بالای سرخرگی مفید بوده و فشار متوسط، دیاستولی و سیستولی را در صورتی که در درازمدت استفاده شود، کاهش می­ دهد (7) علاوه بر آن اشتراک­ های زیادی بین ورزش هوازی مانند دویدن، شنا و دوچرخه سواری و شرطی­ سازی گزارش شده که می­ تواند این روش در افرادی که محدودیت حرکت دارند، بکار گرفته شود. همچنین از آنجا که شرطی­ سازی ایسکمی را در عضله اسکلتی القا می­ کند، ممکن است در گنجاندن حامل ­های گلوکز در غشا و تنظیم قند خون مفید باشد (8). لذا پیشنهاد شده که در پیشگیری و درمان دیابت نوع 2 مورد مطالعه قرار گیرد. از آنجا که انجام تکنیک شرطی­سازی ایسکمیک یک روش غیر تهاجمی می­باشد، پرستاران می­توانند این تکنیک را در کنار درمان رایج بسیاری از بیماری­ها بصورت یک درمان کمکی بکار گیرند. بخصوص بکارگیری این روش در بخش مراقبت­های ویژه و احیاء قلبی ریوی، سکته­های قلبی و مغزی می­تواند بکار گرفته شود (9). دانشمندان مکانیسم­ های متعددی را برای اثرات شرطی­ سازی ایسکمیک مطرح کرده ­اند که همگی آنها به نوعی در معکوس کردن پاتوژنز بیماری­ هایی که در بالا به انها اشاره شد، نقش دارند. استرس اکسیداتیو، التهاب، مرگ برنامه ­ریزی شده سلولی و رهایش فاکتورهای التهابی از جمله عواملی هستند که در بیماری­ های فوق نقش دارند (2، 8). مطالعات متعددی گزارش کرده اند که شرطی­ سازی ایسکمیک می­ تواند اثرات ضد التهابی، ضد استرس اکسیداتیو، ضد آپوپتوز داشته و تولید فاکتورهای التهابی را کم و فاکتورهای ضد التهابی را زیاد کند (2، 4، 8) بنابراین پیشنهاد می­ شود اثر شرطی­ سازی در برخی از مشکلات سلامتی مورد مطالعه قرار گیرد.

فشار خون بالا از عوامل خطرساز بیماری های عروق کرونر قلب است که به بدن آسیب جدی می رساند. تشخیص به موقع بیماری فشار خون می تواند فرد را از عوارض این بیماری مصون دارد. از روش های غیرتهاجمی اندازه گیری فشار خون، روش نوسان سنجی است. این روش با اندازه گیری نوسانات ایجاد شده از تقابل فشار شریان و فشار کاف پیچیده شده به دور بازو، اقدام به تخمین مقادیر فشار خون می نماید. در این پژوهش هدف ایجاد یک بستر نرم افزاری برای شبیه سازی رفتار رگ و کاف است که بتوان از آن برای بررسی عملکرد الگوریتم های مختلف اندازه-گیری فشار خون به روش اسیلومتریک استفاده کرد. در این راستا، تمام اجزاء اعم از کاف، شریان بازویی، چگونگی استخراج نوسانات از منحنی فشار خون و تخمین فشارهای سیستول و دیاستول مدل سازی خواهند شد. با پیاد ه سازی مدل سازی در نرم افزار متلب می توان بدون نیاز به محیط کلینیکی، اندازه گیری فشار خون را مورد ارزیابی قرار داد. با وارد نمودن مشخصات اصلی فشار شریان به عنوان ورودی، می توان در خروجی پارامترهای فشار خون را به دست آورد. خروجی مدل سازی با نمونه های واقعی 50 مورد اندازه گیری شده مورد مقایسه و دقت تخمین فشارهای سیستول و دیاستول به ازای دو الگوریتم حداکثر نوسان و حداکثر/حداقل شیب با در نظر گرفتن مقادیر واقعی بررسی شد. نتایج حاصل از مقایسه عملکرد مدل سازی با مقادیر اندازه گیری شده حاکی از آن است که الگوریتم حداکثر نوسان، عملکرد مناسب تری نسبت به الگوریتم حداکثر/حداقل شیب دارد. مقدار متوسط خطا در الگوریتم حداکثر نوسان برای فشار حداکثر نوسان (MAP)، سیستول و دیاستول به ترتیب برابر با 64/0±, 9/1، 82/0±, 6/1 و1/5±, 8/6 به دست آمده است.

در بیماران مبتلا به میاستنی گراو بیهوشی برای جراحی رزکسیون آناستوموز نای چالشی پیچیده است. علت اساسی این چالش این است که بسیاری از این بیماران ممکن است در مرحله پس از عمل تا مدتی نیاز به ادامه لوله گذاری و تهویه مکانیکی ریه ها داشته باشند. از سویی دیگر نیز فشار مثبت راه هوایی و فشار کاف لوله نای با خطر گسست محل آناستوموز در نای همراه است. در اینجا استفاده از روش بیهوشی کامل وریدی، بدون شل کننده عضلانی جهت رزکسیون و آناستوموز تراشه برای درمان تنگی ساب گلوت به دنبال لوله گذاری طولانی، در یک بیمار میاستنی گراو را معرفی می کنیم.

زمینه و هدف: تحقیقات نشان داده است که قدرت اجتماعی از بسیاری جهات بر پردازش اطلاعات تاثیر می گذارد و می توان آن را از طریق حرکات یا ژشت های قدرتمند القا کرد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر وانمود کردن ژست قدرت بر تغییر آستانه درد گروهی از دانشجویان دختر انجام گرفت. مواد و روش ها: روش پژوهش حاضر نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل همه دانشجویان دختر دانشگاه اراک در سال تحصیلی 1398-1399 بود، که از این جامعه شصت نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در سه گروه ژست قدرت بالا (نشستن روی صندلی و قرار دادن پاها روی میز، دست ها را پشت سر قرار دادن و سر را بالا نگه داشتن)، ژست قدرت پایین (نشستن روی صندلی با پا های جفت شده، دست ها بین پا ها و خم کردن سر به سمت پایین) و کنترل قرار گرفتند. برای جمع آوری داده ها از مقیاس عزت نفس روزنبرگ و تکنیک تورنیکه با کمک کاف فشار سنج (جهت سنجش آستانه درد) استفاده شد. پس از اندازه گیری های پیش آزمون و دو دقیقه اجرای ژست ها، بلافاصله پس آزمون انجام شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس تجزیه و تحلیل شدند. ملاحظات اخلاقی: این مطالعه در کمیته اخلاق دانشگاه علوم پزشکی اراک به ثبت رسیده است (کد: IR. ARAKMU. REC. 1399. 276). یافته ها: یافته های پژوهش حاضر نشان داد وانمود کردن ژست قدرت بالا / پایین بر آستانه درد تاثیر معنادار دارد، به طوری که وانمود کردن ژست قدرت بالا منجر به افزایش آستانه درد و وانمود کردن ژست قدرت پایین منجر به کاهش آستانه درد شده است. نتیجه گیری: بر اساس نتایج به دست آمده استفاده از ژست های قدرت به عنوان ابزاری ساده در موقعیت های مواجهه با درد، به جهت مدیریت درد یا مکملی برای دارو های ضد درد پیشنهاد می شود.

مقدمه: گزارشی از مشکلات کاردیوواسکولر در افراد بدنساز مصرف کننده AAS وجود دارد. عوارض جانبی این هورمونها روی عملکرد اندوتلیوم می تواند توجیه کننده شروع پدیده آترواسکلروز و در نهایت وقایع کاردیوواسکولر باشد.مواد و روشها: در این مطالعه 30 مرد بدنساز غیر سیگاری که AAS مصرف می کردند و 30 مرد غیرسیگاری ورزشکار (جودوکار) در نظر گرفته شده اند. گروه اول به سه زیر گروه تقسیم شده اند: 14 نفر در فاز استروییدی، 8 نفر در فاز Post Stroid و 8 نفر در فاز Out_Work بودند. لیپیدهای سرم و گلوکز خون ناشتا برای کنار گذاشتن افراد دارای دیابت و هایپرلپیدمی از مطالعه اندازه گیری شد. قطر شریان براکیال در زمان استراحت، بعد از خالی کردن کاف فشار خون و بعد از قرص زیر زبانی نیتروگیلیسیرین اندازه گیری شد. دیلاتاسیون ناشی از افزایش جریان (FMD) و دیلاتاسیون ناشی از نیتروگیلیسیرین (NMD) و در نهایت نسبت FMD به NMD اندازه گیری شد.نتایج: مصرف AAS همراه با افزایش مشخص در BMI و کلسترول LDL بود. میانگین نسبت FMD به NMD (شاخص عملکرد اندوتلیوم) در افراد مصرف کننده AAS به طور بارزی کمتر از گروه کنترل بود 0.96(0.05)) در برابر 1(0.08) با (p=0.03. بعد از یکسان کردن BMI و سن و وزن بین دو گروه، تفاوت قابل توجه در شاخص عملکرد اندوتلیوم بین دو گروه مشاهده نشد. (p=0.21).نتیجه گیری: مطالعه ما نشان داد که مصرف AAS در بدنسازان مصرف کننده هورمون اثرات مستقیم روی عملکرد اندوتلیوم ندارد. مطالعات دیگری در آینده با تعداد نمونه بیشتر و اندازه گیری متابولیتهای ادراری پیشنهاد می شود.

سابقه و هدف: با توجه به اینکه در جریان بیهوشی عمومی بیماران تحت اعمال جراحی مغز و اعصاب، تغییر در معیارهای همودینامیک بدن (فشارخون شریانی، تعداد ضربان قلب، ریتم قلب، فشار ورید مرکزی و فشار- شریان ریوی) می تواند سطح فشار داخل جمجمه و بالطبع وضعیت ساختمانهای داخل جمجمه را تغییر دهد و در بیهوشی های عمیق جریان خون مغزی وابسته به فشار، لذا با هدف تعیین میزان این تغییرات، پژوهش حاضر در اتاق عمل بیمارستان نقوی کاشان از دیماه 1377 تا خرداد 1378 انجام گرفت. مواد و روشها: پژوهش حاضر به روش نیمه تجربی بر روی 112 بیمار انجام پذیرفت که پس از معاینات فیزیکی توسط متخصصین جراحی مغز و اعصاب و بیهوشی، معیارهای (فشار خون سیستولی و دیاستولی، تعداد و ریتم ضربان قلب توسط دستگاه مانیتورینگ الکتروکاردیوگرام و کاف فشارسنج بازویی بررسی و نقش عواملی نظیر سن، جنس، نوع عمل، مدت جراحی و وضعیت حین عمل در تغییر پارامترهای فوق تعیین گردید. یافته ها: از مجموع 112 بیمار مورد بررسی، 70 نفر مرد (%62.5) و 42 نفر زن (%37.5) بودند. بیشترین فراوانی در رده سنی بالای 40 سال بود. مقادیر تغییرات همودینامیک در مردان بیشتر از زنان مشاهده شد و معیارهای فوق در رده سنی بالای 40 سال و جراحیهای روی ستون فقرات و در پوزیشن دمر و نیز اعمال جراحی طولانی تر از دو ساعت تغییر قابل توجه تری نشان داد. نتایج آزمونها نشان داد که تغییرات در فشار خون سیستولیک و دیاستولیک حین القا بیهوشی نسبت به قبل از آن نظر طول مدت عمل و پوزیشن حین جراحی و نیز تغییر در ضربان قلب حین القا بیهوشی نسبت به قبل از آن بر حسب جنس دارای اختلاف معنی داری است. نتیجه گیری و توصیه ها: تغییر در پارامترهای همودینامیک در جراحیهای مغز و اعصاب مطرح است که این تغییرات بسته به نوع، مدت و پوزیشن جراحی متفاوت می باشد، انجام تحقیقات تجربی برای تعیین تاثیر هر یک از عوامل فوق بر تغییر در پارامترهای همودینامیک توصیه می شود.

مقدمه: هدف از این پژوهش، بررسی تغییرات برخی فاکتورهای رشدی متعاقب هشت هفته تمرینات ترکیبی با و بدون محدودیت جریان خون در زنان جوان بود. روش کار: جامعه آماری این پژوهش زنان جوان غیر فعال شهر مشهد بودند. از بین آنها 45 نفر از افراد غیرفعال به صورت تصادفی به سه گروه تمرین ترکیبی+ با محدودیت جریان خون (15 نفر)، گروه تمرین ترکیبی +بدون محدودیت جریان خون (15 نفر) و گروه کنترل (15 نفر) تقسیم شدند. روش تحقیق حاضر از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون بود. گروه تمرین ترکیبی هفته ای سه جلسه تمرین مقاومتی و هوازی انجام دادند به این صورت است که این تمرینات در روزهای متوالی صورت گرفت. گروه تمرین ترکیبی با محدودیت جریان خون، تمرین مقاومتی را با بستن کاف و شدت تمرین 20 درصد یک تکرار بیشینه در ابتدای تمرین و تمرین هوازی را با 45 درصد حداکثر ضربان قلب و گروه تمرین ترکیبی بدون محدودیت جریان خون، تمرین مقاومتی با 80%1RMو تمرین هوازی را با 45%HRmax و گروه تمرین ترکیبی با محدودیت جریان خون و گروه تمرین ترکیبی بدون محدودیت جربان خون، فقط تمرینات ترکیبی را انجام دادند. داده ها بااستفاده تی همبسته، آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معنی داری 05/0≥, P ونرم افزار SPSS نسخه 21 تحلیل شدند. یافته ها: نتایج آماری نشان می دهد که دوازده هفته تمرینات ترکیبی با محدودیت جریان خون و بدون محدودیت جریان خون سبب افزایش سطوح IGF1، فولستاتین، PDGF و کاهش مایواستاتین درزنان جوان می شود. نتیجه گیری: تمرینات ترکیبی با محدودیت جریان خون می تواند به سلامتی زنان جوان کمک کند.

در روز چهارم اسفند ماه 1383 در ساعت 55 :5 دقیقه و 20 ثانیه بامداد (به وقت محلی، شبکه لرزه نگاری موسسه ژئوفیزیک دانشگاه تهران) برابر با ساعت 25 :2 دقیقه و 20 ثانیه بامداد (به وقت گرینویچ) زمین لرزه ای با بزرگای MW=6.4 (MS=6.5 و mb=6.4) شرق شهر زرند (رومرکز در روستای داهوئیه برآورد شد، سازمان زمین شناسی و اکتشافات معدنی کشور) در استان کرمان را لرزاند. استان کرمان از دیدگاه لرزه زمین ساختی در ایالت لرزه زمین ساختی ایران مرکزی جای دارد. در این گستره زمین لرزه های تاریخی زیادی در گذشته روی داده است، مانند زمین لرزه 1864 چترود، زمین لرزه 1897 کوهبنان، زمین لرزه 1911 راور و زمین لرزه 1933 بهاباد. رویداد زمین لرزه بم در این گستره در فاصله نزدیک به 200 کیلومتری رومرکز زمین لرزه زرند، به اهمیت لرزه ای آن می افزاید. زمین لرزه داهوئیه 612 نفر کشته داشت و 60 روستا را ویران کرد. اگرچه این زمین لرزه در پی گسلشی نو پدید آمده است، سامانه گسلی کوهبنان با درازای نزدیک به 300 کیلومتر، راستای شمال شمال غربی - جنوب جنوب شرقی، شیب تند روبه شمال شرقی و سازوکار راستالغز راستگرد خاستگاه این زمین لرزه بوده است. پس لرزه های زیادی با ایستگاه های شبکه موقت و همچنین ایستگاه های لرزه نگاری موسسه ژئوفیزیک دانشگاه تهران برداشت و مکان یابی شده اند. در این پژوهش پس لرزه های مکان یابی شده زمین لرزه داهوئیه، پردازش و بررسی شده اند. برای پردازش این پس لرزه ها الگوی سرعتی پرتو P که تاتار و همکاران، (2005) برای زمین لرزه بم پردازش کرده بودند، به کار گرفته شد. چشمه زمین لرزه با به کارگیری ویژگی ها و پراکندگی پس لرزه های بهینه مکان یابی شده، گسلی با راستای شرقی غربی، با شیب نزدیک به قائم و با درازای نزدیک به 20 - 15 کیلومتر پیشنهاد شد. برش از پراکندگی پس لرزه ها عمود بر راستای گسل نشان می دهد که پراکندگی ژرفی آنها بیشینه به 20 کیلومتر می رسد، که بر جای گرفتن جنبایی لرزه ای در پوسته بالایی و بر اینکه لایه لرزه زا در این گستره بیش از این ژرفا ندارد، دلالت می کند. همچنین این پراکندگی ژرفی شیب تندی را نشان می دهد که ممکن است شیب گسل زمین لرزه ای پنداشته شود. سازوکار زمین لرزه اصلی، جابه جایی راستگرد گسل کوهبنان و پراکندگی پس لرزه ها چنین پیشنهاد می کند که گسل زمین لرزه ای راندگی، و بلوک شمالی گسل هنگام رویداد زمین لرزه فرادیواره بوده است. پراکندگی پس لرزه ها همچنین یک کاف مکانی را نشان داد که این کاف، کانون بهینه شده زمین لرزه اصلی پنداشته شد. نتایج ما با الگوسازی پرتوهای پیکری برای زمین لرزه، سازگاری دارد (حاتمی، 1386). با به کارگیری شتاب نگاشت های برداشت شده در ایستگاه های شتاب نگاری شرق و غرب گسل زمین لرزه ای، می توان گفت که شکستگی زمین لرزه داهوئیه از گستره بهینه شده برای رومرکز آغاز شده و از شرق به غرب به گونه ای یک سویه گسترش یافته است. سرانجام واپاشی پراکندگی زمانی پس لرزه ها از پیوند نمایی بسط داده شده کیسلینگر (n(t)=17.04exp(-0.032t)) پیروی می کند. اصل مقاله بصورت متن کامل انگلیسی، در بخش انگلیسی قابل رویت است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

هدف: تغییرات خفیف در عملکرد و هماهنگی عضلات کتف و گلنوهومرال می تواند منتهی به اختلال مفصل شانه گردد. سندرم گیرافتادگی به عنوان شایعترین علت درد شانه گزارش شده است. هدف از این مطالعه بررسی استقامت عضلات مجموعه شانه در بیماران مبتلا به سندرم گیرافتادگی بوده است.روش بررسی: با استفاده از نمونه گیری غیراحتمالی ساده 15 بیمار مبتلا به سندرم گیرافتادگی شانه با میانگین سنی 45.30 سال و 15 فرد سالم (سن 45.80 سال) طی یک مطالعه موردی – شاهدی مورد مقایسه قرار گرفتند. استقامت عضلات گلنوهومرال و اسکاپولوتوراسیک با استفاده از یک دینامومتر دستی مورد بررسی قرار گرفت. از آنالیز آماری تی مستقل برای مقایسه گروهها استفاده گردید.یافته ها: در مقایسه با افراد سالم بیماران مبتلا به سندرم گیرافتادگی دارای استقامت کمتری در عضلات مسوول حرکات چرخش به خارج (P=0.02)، اسکاپشن (0.001>P) و عضلات چرخاننده کتف به بالا بودند (P=0.05). در بیماران مبتلا به سندرم گیرافتادگی نسبت استقامت عضلات چرخاننده به خارج به استقامت عضلات چرخاننده به داخل به طور معناداری کمتر از گروه کنترل بود (0.001>P).نتیجه گیری: نتایج این مطالعه کاهش استقامت عضلات روتیتور کاف و چرخاننده های به سمت بالای کتف را در بیماران مبتلا به سندرم گیرافتادگی نشان می دهد. بنابراین استقامت عضلانی باید در برنامه ارزیابی و درمان فیزیوتراپی این بیماران در نظر گرفته شود.