استفاده زارعین محدوده کمربند پنبه بتهیندای پنجاب هند از مدیریت تلفیقی آفات باعث کاهش میزان مصرف حشره کش ها گردیده است. تعداد دفعات سمپاشی در روستاهایی که مدیریت تلفیقی بکار گرفته بودند (5.33-4.86) سه تا چهار نوبت کمتر از روستاهای بدون مدیریت تلفیقی (18.12-15.16) بوده است. در مقایسه روستاهای با مدیریت تلفیقی نسبت به روستاهای بدون مدیریت تلفیقی، روند عمومی کاهش تعداد دفعات سمپاشی هم در مورد سموم قدیمی و همچنین سموم جدید مشاهده گردید. با این وجود تعداد دفعات مصرف اندوسولفان طی سال ها 2003-2002 میلادی، به ترتیب، در روستاهای با مدیریت تلفیقی 1.07) و 0.85 نوبت) نسبت به روستاهای بدون آن 0.49) و 0.32 نوبت) بیشتر بوده است. مصرف سایر سموم در روستاهای با مدیریت تلفیقی به صورت معنی داری کمتر از روستاهای بدون آن بوده است.برخلاف مناطق بدون مدیریت تلفیقی، هیچ نوع استفاده ای از حشره کش های توصیه نشده و یا مخلوط آنها در مناطق با مدیریت تلفیقی مشاهده نگردید. به علاوه زارعین روستاهای با مدیریت تلفیقی یک افزایش ترجیح برای استفاده از سموم نسبتا جدید، از قبیل امیداکلوپرید، استامیپرید، تیومتوکسام، ایندوکساکارب و اسپینوساد نسبت به گروه های رایج از خود نشان دادند. کاربرد ساز و کارهای مدیریت تلفیقی باعث کاهش معنی دار مصرف آفت کش ها (%75-32)، کاهش هزینه حفاظت گیاهی و هزینه های کلی (به ترتیب 34-17 و 21-15 درصد) و افزایش سود خالص (%88-54)، همچنین حفظ دشمنان طبیعی 1.0-0.8) دشمن طبیعی در مناطق با مدیریت تلفیقی نسبت به 0.7-0.4 به ازای هر بوته) گردیده است.

مگس مینوز سبزیجات یکی از آفات مهم خیار گلخانه ای در ایران می باشند. در سال های اخیر مصرف بی رویه آفت کش ها موجب افزایش جمعیت این آفت در گلخانه ها شده است. به منظور بررسی کارایی حشره کش های بیورشنال (Biorational) موثر در کنترل این آفت سه حشره کش سیرومازین، اسپینوساد و اکسی ماترین در شرایط آزمایشگاهی طی سال های 1385- 1386 مورد آزمایش قرار گرفت و با حشره کش آبامکتین به عنوان حشره کش رایج در کشور مقایسه شد. در شرایط آزمایشگاهی تاثیر حشره کش های سیرومازین با غلظت های 75 و 150 میلی گرم بر لیتر اسپینوساد با غلظت های 48 و 96 میلی گرم بر لیتر، اکسی ماترین با غلظت های 3 و 9 میلی گرم بر لیتر و آبامکتین با غلظت های 12 و 24 میلی گرم بر لیتر (بر اساس ماده موثره) روی مراحل مختلف لاروی، شفیرگی و حشره کامل در قالب طرح کاملا تصادفی مورد آزمایش قرار گرفت. بررسی ها نشان داد حشره کش های اسپینوساد، اکسی ماترین و سیرومازین با بیش از 95 درصد مرگ و میر بیشترین تاثیر را روی مراحل مختلف لاروی (خصوصا سنین اولیه لاروی) داشتند در صورتی که آبامکتین در غلظت پایین (12 میلی گرم بر لیتر) با میانگین 23.18 درصد کمترین تلفات را روی مرحله لاروی داشت. در آزمایشات به عمل آمده روی شفیره ها، اکسی ماترین (9 میلی گرم بر لیتر) با میانگین 51.9 درصد بالاترین تاثیر و اسپینوساد (48 میلی گرم بر لیتر) با میانگین 0.89 درصد کمترین تاثیر را داشتند. در زیست سنجی حشره کش ها روی حشرات کامل مگس مینوز، اسپینوساد (96 میلی گرم بر لیتر) با میانگین 92.1 درصد بیشترین و سیرومازین (150 میلی گرم بر لیتر) با 6.2 درصد کمترین تلفات را روی حشرات کامل داشته اند. همچنین مقایسه حساسیت مراحل مختلف رشدی مگس مینوز به حشره کش ها نشان داد که مرحله شفیرگی کمترین حساسیت (51.63-0.89 درصد) و سنین اولیه لاروی بیشترین حساسیت (23.18-100 درصد) را به حشره کش ها دارا می باشند. همچنین بین مراحل مختلف لاروی در غلظت بالا و پایین حشره کش ها از لحاظ درصد تلفات تفاوت معنی داری وجود نداشت. نتایج حاصل نشان داد که در حال حاضر حشره کش آبامکتین فرموله داخلی با غلظت توصیه شده روی مگس مینوز قادر به کنترل این آفت در ایران نمی باشد.

مگس میوه زیتون Bactrocera oleae تا سال 1383 آفت قرنطینه ای خارجی زیتون محسوب می شد و در حال حاضر مهم ترین آفت زیتون در کشور ما می باشد. این تحقیق به منظور بررسی امکان استفاده از روش محلول پاشی طعمه در شرایط اقلیمی ایران، طی سال های 86-1384 در باغ آزمایشی زیتون در منطقه طارم سفلی، استان قزوین و در قالب طرح آزمایشی بلوک های کامل تصادفی، در چهار تیمار شامل: 1- مخلوط پروتئین هیدرولیزه 3% + دلتامترین (امولسیون 2.5%) 1 در هزار 2- مخلوط پروتئین هیدرولیزه 3% + دیمتوات (امولسیون 40%) 2 در هزار 3- اسپینوساد (GF-120) 2 هزار 4- شاهد در سال 1386 دو تیمار دیگر شامل، مخلوط پروتئین هیدرولیزه 3% + مالاتیون (امولسیون 57%) 1 در هزار و عصاره گیاه آنغوزه (Assa fetida) به میزان 20% به تیمارها افزوده شد. آزمایش در چهار تکرار اجرا گردید. بر اساس نتایج تحقیق و با تاکید بر مسائل زیست محیطی، صرفه اقتصادی و اختلاف ناچیز درصد آلودگی توصیه می شود، برای کنترل مگس میوه زیتون با روش محلول پاشی طعمه، از ترکیب پروتئین هیدرولیزه 3% + دلتامترین (امولسیون 2.5%) 1 در هزار به روش یک درخت در میان، روی 2-1 مترمربع از شاخه و برگ درخت در جهت جنوب غربی استفاده گردد. در انبوهی جمعیت آفت در سطح پائین تر از آستانه زیان اقتصادی (کمتر از 5-3 عدد حشره کامل مگس میوه زیتون جلب شده به تله مک فیل طی پنج روز) می توان ترکیب اسپینوساد (GF-120) را نیز بکار برد. 

تریپس پیاز یکی از آفات مهم پیاز و دیگر محصولات گیاهی در جهان می باشد به طوری که هر سال چندین نوبت در طول فصل علیه آن سم پاشی می شود. در این تحقیق به منظور یافتن حشره کش های موثر از روش زیست سنجی تماسی استفاده گردید. از فرمولاسیون تجارتی حشره کش های اسپینوساد SC240، دلتامترین EC %2.5، سایپرمترین EC %40، دیازینون EC %60 و اکسی ماترین AS %0.6 برای تهیه غلظت ها استفاده شد. در این آزمایش کاغذ صافی با غلظت های مختلف حشره کش ها آغشته شد. سپس حشرات بالغ چهار روزه در داخل پتری رها گردید. ارزیابی ها برای تعیین درصد تلفات تریپس 24 ساعت بعد از رها سازی به داخل پتری انجام شد. مقادیر LC 50 محاسبه شده برای هریک از حشره کش ها به ترتیب 4.8، 3.08، 38.08، 47046، 2.43 میکروگرم برمیلی لیتر بود. نتایج حاصل از مقایسه LC50 حشره کش های شیمیایی علیه تریپس پیاز نشان داد که حشره کش اکسی ماترین با داشتن کمترین LC50، بیشترین سمیت را در بین سایر حشره کش ها برای تریپس داراست. بنابراین می توان آن را به عنوان حشره کش جدید در کنترل تریپس پیاز معرفی کرد.

قارچ های بیمارگر حشرات ممکن است به وسیله آفت کش های شیمیایی که برای مبارزه با آفات استفاده می شوند، تحت تاثیر قرار گیرند. سازگاری قارچ های Beauveria bassiana و Metarhizium anisopliae با سه قارچ کش و 16 حشره کش در آزمایشگاه مورد ارزیابی قرار گرفت. آفت کش ها در سه غلظت (غلظت میانگین، نصف و دو برابر غلظت میانگین) آزمایش شدند. نتایج آزمایش ها نشان داد که قارچ کش های مورد استفاده در هر سه غلظت با این قارچ ها ناسازگار بوده و بازدارندگی کامل روی تندش، رشد میسلیومی، و اسپورزایی قارچ ها داشتند. حشره کش ها به جز اسپینوساد، دلتامترین، ایمیداکلوپرید و آبامکتین در غلظت های بالا ناسازگار بودند و یا بازدارندگی شدیدی بر روی رشد قارچ ها داشتند. حشره کش اسپینوساد در هر سه غلظت با قارچ های B. bassiana و M. anisopliae سازگار بود. آبامکتین، ایمیداکلوپرید و دلتامترین در غلظت میانگین و نصف غلظت میانگین با B. bassiana و دلتامترین، آبامکتین و هگزافلومورون در نصف غلظت میانگین با M. anisopliae سازگار بودند. بنابراین احتمالا بتوان بیان کرد که این چند آفت کش نام برده شده با فرمولاسیون ها و غلظت های مشخص در تحقیق حاضر در صورت استفاده هم زمان با این دو قارچ بیمارگر حشرات در برنامه های کنترل بیولوژیک، اثرات تداخلی روی قارچ نخواهند داشت.

با توجه به این که دوبالان پوسیده خوار از آفات داﺋ می سالن های پرورش قارچ خوراکی هستند، به ناچار بهره بردارن از سموم شیمیایی به طور مکرر استفاده می کنند. کارگران سالن های پرورش قارچ و مصرف کنندگان قارچ خوراکی همواره در معرض تهدید سموم شیمیایی هستند، لذا معرفی روش های غیرشیمیایی و بیولوژیک ضروری است. این پژوهش در قالب دو آزمایش در شرایط آزمایشگاه و مزرعه انجام شد. در آزمایشگاه فرمولاسیون تجاری بایوفلش با ماده مؤثرهBacillus thuringiensis subsp. israelensis با تعدادی از حشره کش های رایج روی کمپوست استفاده شد. این آزمایش در آزمایشگاه در قالب طرح کاملاً تصادفی با هفت تیمار شامل دیفلوبنزورون 75/0 و یک در هزار، بایوفلش یک و دو در هزار، اسپینوساد (Tracer® ) 3/0 و 6/0 در هزار و شاهد (آب ) با 10 تکرار در روزهای مختلف انجام شد. در شرایط مزرعه با توجه به نتایج آزمایشگاه، آزمایش در سه مرحله، محلول پاشی بایوفلش (Bti) یک در هزار روی کمپوست هم زمان با تلقیح اسپان، محلول پاشی بایوفلش به میزان 60 میلی لیتر در مترمربع روی کمپوست قبل از خاک دهی و کاربرد بایوفلش به میزان 60 میلی لیتر در مترمربع همراه با آب آبیاری شش روز پس از خاک دهی انجام شد. هر سه مرحله در قالب آزمون t، بایوفلش با شاهد (روش معمول) مقایسه شد. نتایج آزمایشگاه نشان داد که همه حشره کش ها می توانند در کاهش جمعیت دوبالان خسارت زا مؤثر باشند، به طوری که میانگین کارایی حشره کش های دیفلوبنزورون (یک در هزار)، اسپینوساد (6/0 در هزار) و بایوفلش (دو در هزار) روی دوبالان 15 روز پس از تیمار به ترتیب 9/67، 2/74 و 9/79 درصد بود که تفاوت معنی داری باهم نداشتند. نتایج مزرعه نشان داد که کاربرد بایوفلش همراه با آب آبیاری شش روز پس از خاک دهی با 3/79 درصد کارایی، بیشترین تأثیر را دارد.

بیدگوجه فرنگی یکی از آفات جدید و مهم گوجه فرنگی در ایران است. کنترل شیمیایی از جمله اجزای اصلی مدیریت این آفت در شرایط طغیانی است. در این تحقیق، تاثیر پنج حشره کش جدید علیه این آفت مورد آزمایش قرار گرفت. زیست-سنجی حشره کش ها روی لارو سن سوم بید گوجه فرنگی در آزمایشگاه انجام گرفت. آزمایش ها در شرایط گلخانه نیز با شش تیمار و سه تکرار در قالب طرح کاملاً تصادفی انجام شد. تیمارهای گلخانه ای شامل اسپینوساد با غلظت 25/0 در هزار، تیوسیکلام یک در هزار، امامکتین بنزوات 3/0 در هزار، مخلوط کلرانترانیلی پرول+ آبامکتین، 5/0 درهزار و فلوبن دیامید2/0در هزار، از فرمولاسیون تجارتی حشره کش ها، و شاهد (آب پاشی) بود. نتایج زیست سنجی نشان داد که حشره کش های آبامکتین+کلرانترانیلی پرول (LC50=0. 01 mg ai/L) و تیوسیکلام (LC50=29. 9 mg ai/L) به ترتیب بیشترین و کمترین تاثیر را روی لارو سن سوم بید گوجه فرنگی دارند. همچنین، ارزیابی تاثیر حشر کش ها در سطح گلخانه آلوده به بید گوجه فرنگی نشان داد همه حشره کش های مورد آزمایش در غلظت های فوق الذکر درصد کارایی قابل قبولی دارند و تیمارهای ولیوم تارگو و فلوبن دیامید در 10 و 13 روز بعد از سمپاشی از بیشترین کارایی برخوردار هستند. نتایج همچنین حاکی از آنند که حشره کش های مورد آزمایش دارای توانایی بالایی برای کنترل بیدگوجه فرنگی هستند.

پسیل معمولی پسته Agonoscena pistaciae Burckhardt and Lauterer یکی از مهم ترین آفات پسته است که پوره ها و حشرات کامل آن از شیره گیاهی تغذیه می کنند. در این پژوهش اثر سه غلظت از آفت کش های اسپیرودیکلوفن، اسپینوساد، آزادیراختین و محلول سم پاشی تیمول که شامل غلظت های توصیه شده و دو غلظت، یکی نصف و دیگری دو برابر این غلظت بود، روی پوره های پسیل پسته بررسی شد. تاثیر این آفت کش ها بر میزان فعالیت آنزیم های استراز و آنزیم گلوتاتیون اس ترانسفراز (GST) نیز مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج نشان داد که محلول سم پاشی تیمول در غلظت 2000 میلی گرم بر لیتر نسبت به سایر آفت کش ها از کارایی بهتری در کنترل پسیل معمولی پسته برخوردار بود و موجب کاهش جمعیت پوره های پسیل پسته به ترتیب به 95.40، 94.12، 82.30، 55.51 و 29.48 درصد در زمان های 1، 3، 7، 14 و 21 روز بعد از محلول پاشی شد. آفت کش های اسپیرودیکلوفن، اسپینوساد، آزادیراختین و محلول سم پاشی تیمول به ترتیب در غلظت های 120، 120، 200 و 2000 میلی گرم بر لیتر دارای بیشترین تاثیر در میزان مهارکنندگی آنزیم استراز در روزهای مختلف بعد از محلول پاشی بودند. بیشترین میزان مهارکنندگی آنزیم گلوتاتیون اس ترانسفراز توسط آفت کش های اسپیرودیکلوفن، اسپینوساد، آزادیراختین و محلول سم پاشی تیمول به ترتیب در غلظت های 180، 240، 200 و 1000 میلی گرم بر لیتر بود. با توجه به کارآیی محلول سم پاشی تیمول و رقابت آن با سایر آفت کش ها چنین به نظر می رسد که در کاهش هزینه های تولید (مقرون به صرفه بودن) و استفاده از ترکیبات سازگار با محیط زیست بتواند داوطلب مناسبی جهت کنترل پسیل پسته منظور شود.

مینوز گوجه فرنگی Tuta absoluta (Meyrick) یک آفت مخرب روی بوته های گوجه فرنگی در گلخانه ها و مزارع است. در این مطالعه اثربخشی 7 حشره کش اسپینوساد، کلرانترانیلی پرول، ایندوکساکارب، آبامکتین، متافلومیزون، آزادیراکتین و Bacillus thuringiensis در مدت 30 روز پس از سمپاشی روی مینوز گوجه فرنگی مورد بررسی قرار گرفت. بوته های گوجه فرنگی با نصف و یک چهارم غلظت توصیه شدة مزرعه ای حشره کش­ ها سمپاشی شدند. تعداد 30 عدد لارو سن دوم در 2، 4، 7، 10، 13، 17، 22، 26 و 30 روز پس از تیمار، روی گیاهان تیمار شده قرار گرفتند و 48 ساعت بعد تلفات آنها ثبت شد. نتایج نشان داد که اسپینوساد و کلرانترانیلی­پرول در نیم غلظت توصیه شدة مزرعه ای بیشترین کارایی را روی لاروهای مینوز گوجه فرنگی داشتند و به ترتیب 100 و 80 درصد تلفات در پایان 30 روز ایجاد کردند. از سوی دیگر، ایندوکساکارب باعث تلفات 57 درصد در روز 22ام پس از تیمار با غلظت یک چهارم توصیه شدة مزرعه ای شد. در غلظت یک چهارم توصیه شدة مزرعه ای، آبامکتین و متافلومیزون کارایی مناسبی داشتند (52 و 54 درصد در روز دهم). بر این اساس بکارگیری این سه ترکیب را می توان برای جلوگیری از رسیدن جمعیت آفت به سطح آسیب اقتصادی مناسب دانست. حشره کش­های Bt و آزادیراکتین تلفات جزئی و ماندگاری کوتاهی بر روی این آفت داشتند. با توجه به نتایج به دست آمده و بر اساس وضعیت جمعیت آفت، کارشناسان و کشاورزان می توانند ترکیبات مناسب را برای کنترل این آفت انتخاب کنند.