از قسمت هوایی اکثر درختان زینتی در حال زوال، قارچی جدا شد که با توجه به بررسی های صورت گرفته روی خصوصیات ریخت شناسی، فرم یک Nattrassia mangiferae تشخیص داده شد. این بیمارگر از 16 گونه گیاهی متعلق به 16 خانواده گیاهی جداسازی گردید. شش گونه گیاهی شامل، اقاقیا، افرای شبه چناری، ازگیل ژاپنی، ماگنولیا، گندم و گیاه زینتی تاج خروس برای اولین بار در ایران به عنوان میزبان های این بیمارگر شناسایی شدند. بیماری زایی 70 جدایه از این بیمارگر روی شاخه های بریده افرای شبه چناری، چنار، ماگنولیا، ازگیل ژاپنی، توت، نارون، سروناز شیراز، اقاقیا، نارنج، گردو و سیب در آزمایشگاه و مایه زنی مستقیم در گلخانه و طبیعت روی میزبان های مذکور به اثبات رسید. علایم بیماری روی شاخه های بریده به سه صورت؛ ایجاد شانکر، تشکیل پودر سیاه آرتروکنیدیومی متراکم و با تراکم کم دیده شد. روی شاخه های بریده آبدار قارچ ایجاد شانکر می نماید ولی پیشرفت قارچ آهسته و با میزان اسپورزایی کم همراه است. کمینه، بهینه و بیشینه درجه حرارت برای رشد روی محیط سیب زمینی دکستروز آگار، 15 -20، 30 -35 و 35 -37 Co به ترتیب بود. در بررسی صورت گرفته برای تعیین میزان اسپورهای N. mangiferae در هوای شیراز، با استفاده از اسلایدهای میکروسکوپی چسبان و تشتک های پتری پلاستیکی روباز حاوی محیط کشت سیب زمینی دکستروز آگار به اضافه 100 میلی گرم در لیتر بنومیل و 100 میلی گرم در لیتر PCNB، میزان اسپور ناچیز بود که تصور می رود به علت عدم تشکیل لایه اسپورزا در اکثر درختان باشد.

در این بررسی تعداد پنجاه استرین جداشده از میزبانهای سیب، گلابی، به، گل سرخ و ازگیل از مناطق قزوین، تهران، کرج، هشتگرد، طالقان، خوی، سلماس و ارومیه مورد بررسیهای فنوتیپی و الکتروفورز پروتئین و پلاسمید و حساسیت نسبت به آنتی بیوتیکها قرار گرفت. استرین ها لوان و کاتالاز مثبت، قادر به تحریک واکنش فوق حساسیت در برگهای توتون و شمعدانی و تولید تراوشات باکتریایی بر روی میوه های نارس گلابی بودند. واکنش گرم و اکسیداز منفی بوده و قادر به احیای نیترات و یا تولید رنگ فلورسانت نبودند. همه استرین ها هوازی اختیاری، اوره آز منفی، قادر به تحمل نمک طعام 5% و دمای 35 درجه سانتی گراد بودند. واکنش تولید مواد احیا کننده از ساکارز در تمامی استرینها مثبت بود. تولید استوئین پس از دو روز مثبت و پس از پنج روز منفی ثبت گردید. ژلاتین به کندی هیدرولیز شده ولی هیچکدام از استرینها قادر به هیدرولیز نشاسته، کازئین، آرژینین، توئین80 و یا اسکولین نبودند. تولید اندول، گاز از گلوکز، فنیل آلانین دی آمیناز، لستیناز، فسفاتاز و یا تولید رنگ صورتی در محیط YDC در تمامی استرینها منفی بود. تمامی استرینها از گلوکز، ساکارز، گالاکتوز، مانیتول، تری هالوز، ریبوز، سالیسین، آرابینوز، سلوبیوز، اینوزیتول، فروکتوز، گلیسرول، سیترات، سوکسینات و فومارات استفاده کرده و تولید اسید یا قلیا نموده و اکثرا توانایی مصرف فرمات را داشتند ولی قادر به مصرف اینولین، اسید نیکوتینیک، نیکوتین، نیکوتین آمید، مالونات، تارتارات، آسکوربات، گلوکانات، گالاکتیورونات، پروپیونات، اگزالات، دی گلوتامیک اسید، لاکتات، بنزوات، استات و یا پلی پکتات سدیم نبودند. نقوش الکتروفورز پروتئین همه استرینها یکسان بود و در الکتروفورز ژل آگارز نیز تمامی آنها دارای دو نوار پلاسمیدی با وزن های مولکولی مشابه بودند. تمامی استرین ها در آزمون نشت دوطرفه در آگار در برابر سه آنتی سرم مصرفی یک باند رسوبی قوی ایجاد نمودند. واکنش غیراختصاصی مشاهده نگردید. آنتی ژن حاصل از باکتری کشته شده با حرارت، واکنش قوی تری نسبت به آنتی ژن تیمارنشده (سوسپانسیون باکتری زنده) تولیدنمود. کروماتوگرام حاصل از کروماتوگرافی لیپیدهای استرین ها روی صفحه نازک سیلیکاژل شامل سه لکه عمده بوده و تفاوتی بین استرین ها مشهود نبود. براساس نتایج حاصله، استرین های باکتری عامل آتشک سیب و گلابی جداشده از مناطق مختلف ایران در خصوصیات بررسی شده همانند (هموژن) و غیرقابل تمایز بودند.

در طی دو سال (68-1366) به منظور تولید میوه ازگیل بدون بذر، آزمایشی به چهار روش تلقیح روی درختان ازگیل انجام شد. نتایج آزمایش نشان داد که بین روش های تلقیح درختان، از نظر تاثیر بر درصد میوه بندی تفاوت های معنی دار وجود داشت. دگر گشنی غیراجباری موثرترین روش لقاح برای افزایش تعداد میوه ازگیل بود و بر این مبنا بعنوان یک گیاه دگرگشنی اختیاری تلقی می شود. بدلیل این که کلیه گل های اخته شده بدون تشکیل میوه ریزش نمودند، مشخص گردید که پدیده بکرباری که در سال های 1363 تا 1365 مشاهده شده بود، به احتمال، ناشی از تحریکات خارجی بود و جنبه ژنتیکی نداشت.

این مطالعه با مقایسه جوامع طبیعی و تیپهای مجاور آنها که توسط چرای دام و دخالتهای انسانی دستخوش تغییرات قرار گرفته بودند. مورد بررسی قرار گرفته است. محدوده مورد مطالعه به مساحت 2500 هکتار از جنگلهای حوزه آبخیز چلاو آمل انتخاب گردید که در حوزه های شماره 52 و 53 جنگلهای شمال واقع می باشد. این جنگلها در گستره ارتفاعی 800 تا 1900 متر از سطح دریا قرار دارند و تاکنون اجرای طرحهای جنگل داری قرار نگرفته اند و از دیرباز تاکنون، دامداری سنتی در آن رواج داشته است. جهت تشخیص جوامع گیاهی جنگلهای طبیعی از مکتب زوریخ - مونپلیه یا روش براون بلانکه استفاده شده است. تعداد 65 قطعه نمونه (Releve) بر اساس ریختارهای گیاهی موجود و شیبهای اصلی منطقه به طور منظم - انتخابی برداشت گردید. با تجزیه و تحلیل داده ها بر اساس جداول براون بلانکه، تعداد 6 جامعه و 2 زیرجامعه و یک واریانت در جنگلهای طبیعی بدست آمد. تیپها و عناصر موجود در اطراف مناطق تخریب یافته وگاوسراها نیز مورد شناسائی قرار گرفتند. با مقایسه جوامع طبیعی و تیپهای دستخورده و مقایسه آنها با دیگر جنگلهای خزری و همچنین با اطلاعات بدست آمده مشخص گردید که تغییرات زیادی در جوامع طبیعی بوجود آمده است و حضور گونه های مهاجمی مانند ولیک Crataegus ambigua ، ازگیل Mespilus germanica  و آلوی جنگلی Prunus avium زیاد شده و حضور گونه های اصلی و کلیماکس کم شده، در عوض تعداد گونه های پیشاهنگ نیز زیاد شده است به نحوی که ترکیب اصلی جوامع کاملا از حالت طبیعی درآمده و به صورت تیپ های تخریب یافته تغییر نموده است. با مقایسه شاخص های تنوع رویشگاههای موجود در چلاو، مشخص گردید که برخلاف انتظار، رویشگاههای دستخورده و تخریب یافته به دلیل ظهور گونه های نورپسند و مهاجم و همچنین توزیع یکنواخت تر افراد در بین این گونه ها از تنوع گونه های چوبی بیشتری نسبت به جوامع اصلی برخوردار می گردند.

جنگل فندقلو با مساحتی بالغ بر 4378 هکتار یکی از جنگل های منحصر به فرد در منتهی الیه غربی رشته کوه های البرز و در شمال شرق اردبیل است که هم از لحاظ تنوع گونه ای و هم از نظر موقعیت مکانی به عنوان نزدیک ترین و باارزش ترین جنگل طبیعی در منطقه اردبیل، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. لذا انجام مطالعات جنگل شناسی در مورد توالی اکولوژیکی منابع جنگلی آن از جهت مدیریت بهینه و حفظ، احیاء و توسعه جوامع جنگلی موجود در آن ضروری است. بنابراین جهت نیل به اهداف موردنظر در این بررسی 5 توده جنگلی موجود در این جنگل به مساحت 404 هکتار مورد مطالعه قرار گرفت. برای بررسی توالی، علاوه بر بررسی های مربوط به ویژگی های ساختاری توده های جنگلی (آمیختگی، آشکوب بندی و زادآوری)، بررسی های نظیر، تجزیه و تحلیل طرح جامع منابع طبیعی فندقلو سال 1363 و مصاحبه با افراد سالخورده و آگاه محلی و همچنین بازدید از توده های مشابه در منطقه آستارا انجام گرفت.نتیجه این بررسی نشان داد که گونه راش چه در توده های جنگلی در حال تکامل و چه در حال تجدید حیات طبیعی این جنگل نقش با اهمیتی دارد و تصورات قبلی در مورد این که این جنگل منحصرا رویشگاه گونه فندق است را ثابت نمی کند. همچنین این بررسی مشخص نمود که افزایش حضور و فراوانی گونه های اصلی و با ارزش مثل، راش بلندمازو، ممرز، بارانک و کرب که نشانگر مراحل میانی و پایانی توالی اند و کاهش حضور و فراوانی گونه های پیش آهنگ مثل، فندق، ازگیل و ولیک که نشان دهنده مراحل اولیه توالی می باشند حاکی از گذر توده های موجود درجنگل فندقلو از مراحل اولیه توالی (پیشاهنگی و بینابینی) است. به طور کلی و با توجه به نتایج این بررسی می توان اذعان نمود که توده های جنگلی فندقلو از نظر توالی طبیعی درحال پیشروی به سمت جوامع جنگلی کلیماکس (جنگل های دانه زاد ناهمسال و آمیخته راش و یا بلوط) می باشند.

در سال های 1384 و 1385 به منظور شناسایی عوامل پوسیدگی قهوه ای میوه در گیلان، از میوه های مومیایی شده، میوه های در حال پوسیدگی، شکوفه ها و سرشاخه های درختان میوه هسته و دانه دار مشکوک به آلودگی نمونه برداری شد. قارچ عامل بیماری روی محیط RDA کشت گردید و مشخصات آنامورف مانند رنگ و اندازه اسپورودوکیوم، رنگ و سرعت رشد پرگنه، نحوه اسپورزایی، لوب دار بودن یا نبودن حاشیه پرگنه، اندازه کنیدیوم های تشکیل شده روی میوه و محیط کشت، نحوه جوانه زنی کنیدیوم ها، تعداد لوه تندش و فاصله نخستین انشعاب از کنیدیوم ها برای هر جدایه برآورد گردید. بر اساس مقایسه نتایج بدست آمده با مشخصات گونه های معرفی شده در منابع معتبر، گونه های Monilinia laxa و M. fructigena از میوه های گیلاس، الو و سرشاخه های هلو و گونه M. fructigena از میوه های به، گلابی و گلابی محلی، ازگیل ژاپنی و ازگیل شناسایی شد. بر اساس این نتایج، گیلاس به عنوان میزبان جدید M. laxa و M. fructigena و آلو، گلابی محلی (خوج)، ازگیل ژاپنی و ازگیل به عنوان میزبان های جدید M. fructigena در ایران معرفی می گردند. همچنین M. laxa گونه جدیدی برای میکوفلور استان گیلان معرفی می شود.

جنگل کوهمیان از رویش های جنگلی هیرکانی شرقی است که در جنوب غربی شهرستان آزادشهر در دامنه های شمالی سلسله جبال البرز در محدوده ارتفاعی 250 تا 1550 متر از سطح دریا قرار دارد. مطالعه فلوریستیک - فیزیونومیک منطقه به روش پیمایش زمینی در دو مقطع زمانی (اوایل فروردین و اواخر خرداد) نشان داد که در منطقه مورد مطالعه 60 خانواده، 101 جنس و 113 گونه گیاهی وجود دارد. خانواده های Rosaceae (10 گونه)،Labiatae  (6 گونه)،Asteraceae  (6 گونه)، Graminae، Solanaceae،Polyganaceae  و Papilionaceae هر کدام با 4 گونه به همراه Aspediaceae و Ulmaceae هر کدام با 3 گونه به عنوان مهمترین خانواده های گیاهی موجود در منطقه هستند که در مجموع 39 درصد از کل گونه ها را شامل می شوند. فانروفیت ها (40 درصد)، همی کریپتوفیت ها (37 درصد) و کریپتوفیت ها (14 درصد) از مهمترین گروه های ساختاری طیف زیستی منطقه به روش رانکایر بودند در حالی که در روش سوزکی - آراکانه، همی کریپتوفیت های تک ساقه ای، درختان پهن برگ خزان کننده و ژئوفیت های ریزوم دار از مهمترین اشکال زیستی محسوب می شوند. بررسی پراکنش جغرافیایی عناصر گیاهی بر اساس روش زهری نشان داد که گونه های گیاهی متعلق به منطقه اروپا - سیبری و پروانس هیرکانی در منطقه مورد مطالعه غلبه داشته و عناصر رویشی نواحی چند منطقه ای (اروپا - سیبری، ایران - تورانی، مدیترانه ای، ایران - آناتولی و پونتیک)، ناحیه اروپا - سیبری و ایران - تورانی، ناحیه اکسین - هیرکانی در مراتب بعدی قرار می گیرند. در ضمن عوامل تخریبی در جنگل های منطقه مورد مطالعه دیده می شود که از آن جمله می توان به عوامل زیر اشاره نمود: توسعه گیاه نیمه انگل دارواش، گیاهان خانواده نعناع نظیر فراسیون، درختانی نظیر زالزالک و ازگیل جنگلی، توسعه زمین های کشاورزی در مناطق جنگلی. از این رو به منظور حفظ و صیانت از جنگل های منطقه مطالعات تکمیلی پیشنهاد می گردد.

در این آزمایش دانه های ازگیل ژاپنی در یک آزمایش فاکتوریل با طرح کاملا تصادفی در حضور و بدون حضور جبرلین و تحت زمانهای مختلف (0،2 ، 4، 6 هفته) سرمادهی کاشته شدند و سرعت جوانه زنی و رشد بعدی دانه رست آنها مورد مقایسه قرار گرفت. پس از 3، 4، 5 و 6 هفته بعد از کاشت، در همه تیمارهای سرما دیده با زمانهای مختلف (2،4، 6 هفته) به طور معنی داری جوانه زنی بیشتر از دانه های سرما ندیده و یا تیمار شده با جبرلین به تنهایی بود. تیمارهای GA3 و سرمادهی مرطوب به تنهایی یا توام به طور معنی داری خصوصیات گیاهچه از جمله طول گیاهچه، قطر ساقه، سطح برگ، وزن خشک ریشه، وزن خشک کل و محتوای کلروفیل کل برگ را در مقایسه با شاهد بهبود بخشید. افزایش دوره سرمادهی مرطوب فراتر از 4 هفته هیچ اثر معنی داری روی مشخصات دانه رست نداشت. تیمار 4 هفته سرمادهی، سطح برگ، وزن خشک ریشه، وزن خشک کل گیاهچه را به طور معنی داری بیش از تیمار 2 هفته سرمادهی تحریک کرد. اما در مقابل طول گیاهچه و محتوای کلروفیل را کاهش داد . تاثیر GA3 بر تقویت بنیه استقرار گیاهچه و رشد بعدی آن به مراتب کمتر از پریودهای سرمادهی مرطوب بود. در کل تیمار سرما دهی مرطوب برای 2 یا 4 هفته و پس از آن فرو بردن دانه ها در محلول 500 ppm جبرلین بهترین تیمار برای تحریک جوانه زنی دانه های ازگیل ژاپنی و همچنین بهبود خصوصیات دانه رستهای این گیاه پس از جوانه زنی می باشد.