1مقدمه: میکروRNAها از طریق کنترل بیان ژن های مختلف، تنظیم کننده های اصلی بسیاری از فرایندهای بیولوژیکی، مانند تکثیر سلولی و آپوپتوز به شمار می آیند؛ بنابراین، تغییر بیان میکروRNAها نقش مهمی در در بروز بیماری های مختلف از جمله سرطان ایفا می کند. گلیوبلاستوما مولتی فرم تهاجمی ترین تومور سیستم عصبی مرکزی است که با وجود پیشرفت در انواع روش های درمانی، هنوز پیش آگهی آن ضعیف است. علاوه بر این، گلیوبلاستوما نوعی بیماری چندعاملی با ویژگی هتروژنیسیته است که همین ویژگی دلیل اصلی مقاومت آن به درمان های رایج است. شناسایی میکروRNAها و تعیین کاهش یا افزایش بیان آن ها در گلیوبلاستوما می تواند یک روش تشخیصی سریع و کم تهاجم و یک روش درمانی امیدوارکننده در نظر گرفته شود. بیان خوشه ژنی miR-143/145 در گلیوبلاستوما کاهش می یابد. مطالعات انجام شده در زمینه گلیوبلاستوما نیز حاکی از آن است که کاهش سطح بیان خوشه ژنی miR 143/145 با پیش آگهی ضعیف در بیماران همراه است. پژوهش ها حاکی از آن است که افزایش هر دو میکروRNA سبب کاهش تکثیر و تهاجم سلول های گلیوبلاستوما می شود. روش کار: در این پژوهش از پایگاههای منابع علمی Google Scholar، PubMed و Scopus با واژههای کلیدی MicroRNA، Glioblastoma، miR-143 و miR-145 بدون محدوده زمانی و با عملگرهای منطقی NOT، OR و AND جستجو انجام شد. یافته ها: بر اساس مقالات پژوهشی خلاصهای از نقش miR 143/145 در گلیوبلاستوما ارائه شد. نتیجه گیری: این مطالعه مروری نشان داد که میکروRNAها در بسیاری از مسیرهای سیگنالینگ سلولی دخیل در تومورزایی و پیشرفت گلیوبلاستوما، از جمله تکثیر، تمایز، مرگ برنامه ریزی شده سلول، متاستاز، رگ زایی و مقاومت دارویی شرکت می کنند. ازاین رو، می توان میکروRNAها را به عنوان بیومارکرهای تشخیصی و درمانی در گلیوبلاستوما به کار برد.

ژن درمانی گلیوبلاستوما مولتی فرم بر توانایی ارائه مستقیم ژن (ها) جهت دستیابی به اثرات ضدتوموری استوار است و چهار نوع از آن آزموده شده اند: (الف) درمان با ژن خودکشی؛ (ب) درمان با ژن میانجی گر سیستم ایمنی؛ (ج) درمان با ژن سرکوبگر تومور؛ (د) درمان با ژن انکولیتیک. هم اکنون ناقلین ویروسی و غیر ویروسی، حاملین سلولی با گرایش به سمت تومور و بیان کننده ژن (های) درمانی، و حاملین هوشمند موجب افزایش تحویل، ویژگی، و سمیت برای گلیوبلاستوما می شوند. در این مقاله مروری با استفاده از ده ها مقاله علمی معتبر و روزآمد و تجارب شخصی انواع روش های ژن درمانی و سیستم های تحویل مربوطه در گلیوبلاستوما و چشم انداز آن مورد بررسی قرار گرفته است. هم چنین به آزمون های بالینی ژن درمانی آینده نگر جالب توجه در مورد گلیوبلاستوما اشاره شده است.

مقدمه: گلیوبلاستوما مولتی فرم یک نوع شدیدی از تومور مغزی با پیش آگهی بسیار ضعیف و مدت زمان بقاء حدود 15 ماه می باشد. به منظور شناسایی نشانگرهای زیستی جدید و راهکارهای درمانی، روش های جدید برای درمان گلیوبلاستوما بر اساس ماهیت بیولوژیک و مولکولی این تومورها بسیار مهم می باشد. اخیراً ریز RNAها به طور گسترده با هدف توسعه درمان مولکولی دقیق بخاطر نقش آن ها در تنظیم ژن های وابسته به سرطان مورد استفاده قرار گرفته اند. ریز RNA ها یک دسته از RNA های غیر کدکننده کوچک، در فرایندهای گوناگون بیولوژیکی نقش های حیاتی دارند که ممکن است به عنوان ابزارهای تشخیصی و پیش آگهی در گلیوبلاستوما بکار گرفته شوند. نتیجه گیری: این مطالعه مروری نشان داد که شاخص های ریز RNAها، می توانند برای توسعه روش های درمانی مولکولی جدید برای تقویت بقای بیماران مبتلا به گلیوبلاستوما مولتی فرم مورد استفاده قرار گیرند. از طرف دیگر ریز RNAها طیف گسترده ای از عملکردهای سلولی، به آن ها اجازه می دهد بسیاری از مسیرهای ضروری برای پیشرفت سرطان از جمله تکثیر، مرگ سلولی، متاستاز، آنژیوژنز و مقاومت دارویی را تنظیم کنند.

گلیوبلاستوما نوعی گلیومای بدخیم و مهاجم است. این تومور دومین تومور شایع CNS در سگ­ها و سومین یا چهارمین تومور شایع در گربه­ها هست. بسیاری از دانش فعلی مربوط به گلیوما درحیوانات از این واقعیت برگرفته شده که این تومورها ویژگی­های بالینی و پاتولوژیک قابل توجه مشترکی با همتای خود در انسان دارند. از این ویژگی­های مشترک می­توان به نکروز و تکثیر عروقی این تومور اشاره کرد. علائم بالینی آن می­تواند شامل آتاکسی، فشار دادن سر به اجسام سخت، چرخش سر به یکی از طرفین و نیستاگموس باشد. یک قلاده گربه DSH ماده، 8 ساله، با وزن تقریبی 4 کیلوگرم، با علائم عصبی، فشار سر به دیوار و نیستاگموس پس از سه روز تلف شد و برای کالبدشکافی ارجاع داده شد. در کالبدشکافی مغز، یک توده در لوب گیجگاهی یافت شد. جهت تهیه مقاطع هیستوپاتولوژیک و تست­های ایمونوشیمی نمونه های بافتی مناسب از توده توموری جدا و در فرمالین بافر 10 % تثبیت شد. سپس نمونه ها با عبور از مراحل مختلف و معمول پروسسینگ بافتی، در قالبهای پارافینی قرار گرفته، مقاطع بافتی به ضخامت 4 میکرون تهیه و به روش رایج H&E رنگ آمیزی شدند. همچنین برای ایمنوهیستوشیمی پس از تهیه مقطع بافتی به روش رایج، رنگ آمیزی­های GFAP و S100 انجام شد. با بررسی هیستوپاتولوژیک مقاطع H&E و مثبت شدن تست­های ایمنوهیستوشیمی، تشخیص گلیوبلاستوما داده­ شد.

مقدمه: از سال 1365 لغایت 1385، به مدت 20 سال، نزدیک به 2010 مورد پیوند کلیه (عمدتا از دهندگان غیرفامیل) در مرکز هاشمی نژاد انجام شده است. بعد از انجام عمل پیوند کلیه، به خاطر دریافت داروهای ایمونوساپرسیو، عوارضی از قبیل افزایش ریسک عفونت های باکتریال، ویرال و قارچی و همچنین بدخیمی های گوناگون، در بیماران گزارش گردیده است. با گذشت نزدیک به 20 سال از اعمال جراحی پیوند در ایران، گزارشات متعددی از موارد بدخیمی بدست آمده است. معرفی بیمار: بیمار خانم 18 ساله ای است که برای مدت 6 ماه، تحت همودیالیز نگهدارنده (Hemodialysis=HD) درمان می شد و در دی ماه 1382، از دهنده فامیل پدر، بیمار پیوند کلیه (Transplantation=Tx) شده است. بیماری اولیه او، نفروپاتی ناشی از رفلاکس بود که در طول ماه اول بستری، کلیه پیوندی به صورت حاد پس زده شد و تحت درمان با آنتی بادی ضد لنفوسیتی قرار گرفت. 2 ماه پس از عمل پیوند، با درمان 3 گانه سیکلوسپورین به مقدار 150 میلی گرم روزانه، مایکوفنولات موفتیل با دوز 1 گرم روزانه و پردنیزولون به میزان 7.5 میلی گرم، با کلیه پیوندی طبیعی مرخص گردید. بیمار با فاصله کوتاهی، با تب، پرمویی شدید بدن و ضعف شدید اندام های تحتانی مراجعه کرد که احتمال مسمومیت با سیکلوسپورین و عفونت cytomegalovirus) CMV) مطرح می شد. کاهش دوز سیکلوسپورین و درمان با gancyclovir تزریقی و خوراکی انجام شد. پس از گذشت 5 ماه از پیوند، بیمار دچار تشدید ضعف پاها، بدون علایم نورولوژیک شد و بعد از بروز دو حمله تشنج، در حضور کار کلیه پیوندی طبیعی، سی تی اسکن انجام شد، که در آن ضایعات فضاگیر در اندازه های متفاوت در مغز گزارش شد. آبسه مغزی عفونت Toxoplasmosis و بدخیمی های نورولوژیک برای بیمار مطرح گردید. بیمار تحت درمان کامل آنتی بیوتیکی قرار گرفت و ضمن انجام روشهای تشخیصی مربوطه نظیر اسکن مغزی و آزمایشهای سرولوژیک، 2 هفته پس از بستری مجدد فوت کرد. میکرواتوپسی بعد از مرگ، glioblastoma در مغز را گزارش کرد. نتیجه گیری: با توجه به یافته های سی تی اسکن و بیوپسی مغز، می توان نتیجه گرفت که بایستی در این گونه بیماران، در صورت بروز ضعف عمومی و پیشرونده اندام ها، سایر تشخیص های افتراقی دیگر غیر از مسمومیت دارویی و یا پدیده های عفونی مدنظر باشد. همچنین با توجه به عدم شیوع و غیرمعمول بودن و سیر کوتاه بروز گلیوبلاستوما، احتمال وجود تومور قبلی که با ایمونوساپرسیو بروز کرده، در این بیمار مطرح می شود.

1مقدمه: گلیوبلاستوما مولتی فرم (GBM) یکی از شایع ترین تومورها با مرگ و میر بالا و ماهیت بسیار تهاجمی است. سد خونی-مغزی (BBB) ورود داروهای شیمی درمانی به بافت تومور را محدود می کند. مطالعات اخیر نشان داده است که کاربرد انواع نانوحامل های داروئی به منظور درمان GBM می تواند راهبردهای جدید و مؤثر را ارائه دهد. این نانوحامل ها برای تحویل هدفمند دارو موفق عمل کرده اند و عمدتاً شامل نانولوله های کربنی، نانوذرات فلزی، نانوامولسیون ها، میکروکپسول ها، میسل های پلی مری دندریمرها، نیوزوم ها، لیپوزوم ها و فیتوزوم می باشند. قابلیت تحویل دارو به صورت دقیق و مستقیم به سلول های سرطانی GBM توسط نانوحامل ها توانسته است موجب افزایش اثربخشی و کاهش عوارض جانبی داروهای شیمی درمانی تجویزی شود. نتیجه گیری: در این مقاله مروری، استفاده از انواع مختلف نانوحامل های داروئی در درمان گلیوبلاستوما مولتی فرم مرور شده است و دیدگاه های درمانی آینده این روش برای غلبه بر محدودیت های درمانی GBM مورد بحث قرار گرفته است

گلیوبلاستومامولتی­, فرم (GBM) یکی از بدخیم­, ترین و رایج­, ترین تومورهای مغزی است و پس از درمان ترکیبی فعلی، بقای بیمار نسبتاً ضعیف است و این بیماری همواره کشنده است. هدف ازاین مطالعه بررسی بیانSCAMP5 به عنوان بیومارکر احتمالی در گلیوبلاستوما مولتی فرم و بررسی miR هدف این ژن می باشد. در این مطالعه 50 نمونه بافت مبتلا به گلیوبلاستوما مولتی فرم قبل از درمان و 50 نمونه بافت سالم حاشیه تومور GBM به عنوان نمونه کنترل جمع­, آوری شد. برای تمام نمونه­, ها، استخراج RNA و سنتز cDNA صورت گرفت. بیان ژن SCAMP5 با استفاده از روشReal-time PCR بررسی شد و از ژنACTB به عنوان کنترل داخلی استفاده شد. تجزیه وتحلیل آماری داده­, ها با استفاده از نرم افزار GraphPad Prism نسخه8 انجام شد. برای بررسی ارزش بیومارکری ژن SCAMP5 از منحنیRoc استفاده شد. کاهش بیان ژن SCAMP5 در نمونه­, های گلیوبلاستوما مولتی فرم مشاهده شد و بیان آن با مشخصات پاتولوژی بیماران مقایسه شد. بیان ژن SCAMP5 با سن بیماران با 05/0 p ˂, از لحاظ آماری معنادار بود و بیان ژن با جنسیت با 005/0 p ˃, از لحاظ آماری معنادار نمی­, باشد. SCAMP5 در بافت توموری بیماران مبتلا بهGBM به مراتب کمتر از بافت سالم اطراف تومور بیان شده بود. نتایج نشان داد که در بیمارانی با سن بیشتر از 50 سال میزان بیان ژن SCAMP5 کاهش یافت. بررسی منحنی ROC نشان داد که ژن SCAMP5 می­, تواند دارای ارزش بیومارکری باشد. با توجه به این بررسی شاید بتوان از بیان این ژن به عنوان مارکر یک راه تشخیصی زودهنگام استفاده کرد.

زمینه و هدف: گلیوبلاستوما یکی از بدخیم ترین و رایج ترین تومورهای مغزی است که حدود نیمی از گلیوماها را به خود اختصاص می دهد. گلیوبلاستوما یکی از تومورهای سیستم عصبی مرکزی (CNS: Central Nervous System) است که از بافت گلیال مغز نشیت می گیرد. هدف از این مطالعه بررسی تغییرات بیان lncRNA HOXA11-AS به عنوان بیومارکر احتمالی در گلیوماست. روش بررسی: بدین منظور پس از بررسی پرونده پزشکی بیماران بیمارستان امام حسین تهران، گرفتن رضایت نامه کتبی از بیماران و گرفتن کد اخلاق این پژوهش در بیمارستان امام حسین انجام شد. بلوک های پارافینه شامل بیوپسی بافت توموری مغز از سال 1394 تا 1396 جمع آوری شد و متخصص پاتولوژیست آن ها را تایید و تعیین درجه کرد. در این پروژه، 50 نمونه درجه 1 و2 و 50 نمونه درجه 3 و4 بررسی شد. برای تمام نمونه های بافتی اهداشده بیماران، استخراج RNA و سنتز cDNA صورت گرفت. سپس پرایمر و پروب اختصاصی طراحی و میزان بیان ژن HOXA11-AS با استفاده از روش Real-time PCR بررسی شد. میانگین سن افراد بررسی شده 416/16 ± 70/43 سال بود. تجزیه وتحلیل آماری داده ها به صورت توصیفی و تحلیلی با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 20 انجام شود. همچنین برای مقایسه میزان بیان این ژن در بافت تومورال با درجه پایین تر و بافت تومورال با درجه بالاتر از آزمون آماری تی مستقل استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد نمونه های توموری با درجه سه و چهار، 76/2 برابر نمونه های توموری با درجه یک و دو افزایش بیان (fold change) داشتند که ازنظر آماری این فاصله معنی دار است. نتیجه گیری: نتایج بررسی کمی نشان داد بیان ژن HOXA11-AS افزایش معنی داری با افزایش درجه بیماری دارد (0002/0=p).

گلیوبلاستوما مولتی فرم (که به آن گلیوبلاستوما، GBM یا آستروسیتومای درجه چهار نیز گفته می­, شود) یک سرطان غیرمعمول است و بیش از نیمی از تومورهای بدخیم مغزی اولیه تشخیص داده شده را تشکیل می­, دهد. بررسی بیان ژن های دخیل در گلیوبلاستوما می تواند در تشخیص زودهنگام موثر باشد، از این رو به اهمیت بالینی و نقش بیولوژیکی رونوشت ژن SMC4 در سرطان گلیوبلاستوما که ناشناخته است پرداختیم. در مطالعه حاضر، 50 نمونه بافت سالم حاشیه تومور گلیوبلاستوما عنوان گروه کنترل استفاده شد و 50 نمونه بافت گلیوبلاستوما به عنوان گروه بیمار، قبل از درمان به دست آمد. استخراج RNA و سنتز cDNA انجام شد. سطح بیان SMC4توسط qRT-PCR ارزیابی شد. ACTB به عنوان کنترل داخلی استفاده شد. تجزیه و تحلیل آماری توسط GraphPad Prism v. 8. 0. 1 انجام شد. منحنی ROC رسم شد. بیان بیش از حد SMC4 (0001/0P****<) در نمونه های بافت گلیوبلاستوما در مقایسه با بافت سالم حاشیه تومور قابل توجه است. در حالی که در سن (7507/0P<) و جنس (2270/0P<) بیان معنی داری مشاهده نشد. افزایش بیان ژن SMC4 می تواند نقش مهمی در سرطان گلیوبلاستوما داشته باشد. کار ما دیدگاه جدیدی در رونوشت ژن SMC4 با توجه به آنالیز منحنی ROC به عنوان یک مارکر زیستی فراهم می کند، اما نیاز به مطالعه بیشتری دارد.

گلیوبلاستوما مولتی فرم بدخیم ترین و تهاجمی ترین تومور مغزی اولیه در بزرگسالان است. این بیماری پیش آگهی ضعیفی دارد و طول عمر افراد بعد از تشخیص، به 14 تا 16 ماه می رسد. بسته به محل تومور در مغز، طیف گسترده ای از علایم و نشانه ها همراه با این بیماری بروز می کند که یکی از شایع ترین آن ها بروز تشنج های مکرر است. با وجود شیوع بالای تشنج ناشی از تومور، هنوز مکانیسم های دخیل در بروز آن به طورکامل شناسایی نشده اند. مطالعات اولیه نشان داده اند که میانجی های عصبی گلوتامات و گابا در ایجاد آن نقش دارند. افزایش سطح خارج سلولی گلوتامات به دلیل تغییر در بیان ترانسپورترهای غشایی همچنین تبدیل شدن گابا به یک میانجی با عملکرد تحریکی در ایجاد این شرایط موثر هستند. عواملی از جمله پاتوفیزیولوژی پیچیده این بیماری و تشنج های ناشی از آن، وجود تداخلات دارویی، ایجاد مقاومت به درمان و عود مجدد تومور سبب شده اند که کنترل و درمان گلیوبلاستوما به یک چالش بزرگ تبدیل شود. در این مقاله ابتدا علایم بالینی رایج در این بیماری مرور می شود. سپس به تشنج ناشی از گلیوبلاستوما و مکانیسم های احتمالی دخیل در ایجاد آن پرداخته و در انتها درمان های رایج در گلیوبلاستوما و تشنج ناشی از آن به اختصار شرح داده می شود.