استئوسارکوما یکی از شایع ترین تومورهای بدخیم آغازین استخوانی است، که در آن سلول های مزانشیمی بدخیم توانایی تولید اوستئوئید یا استخوان نابالغ را دارند. استئوسارکوماهای استخوان های کرانیوفاسیال 6 تا 10 درصد موارد را تشکیل داده و معمولا در بیماران بالای بیست سال دیده می شوند. از دیدگاه شکل شناختی و رفتار بالینی، استئو سارکوما را به چندین زیرگروه بخش نموده اند. استئوسارکومای درجه پایین (Low grade) گونه کمیابی با دست کم آناپلاستیسیته سلولی به شمار می رود.گزارش مورد: بیمار، دختری 18 ساله ای با تورمی سفت و بی درد با گسترش باکالی و لینگوالی ناحیه سمفیز فک پایین مراجعه کرده بود و در طی دو مرتبه عودهای پیشین، برای وی تشخیص نادرست آسیب فیبرو - اسئوس خوش خیم مطرح شده بود. سرانجام، در عود سوم تشخیص استئوسارکوم درجه پایین با کانون هایی از تغییرات درجه بالا (High grade) قطعی شد. از آنجا که در استئوسارکوم درجه پایین تغییرات سلولی چشمگیر نیستند، بنابراین تشخیص قطعی نیازمند بررسی مقاطع میکروسکوپی گوناگون و برقراری پیوند میان نمای میکروسکوپی و نمای پرتونگاری و بالینی و تاریخچه بیماری است، در این مقاله تشخیص های نادرست پیشین، تشخیص نهایی و درمان بیمار مورد بحث قرار گرفته اند.

در شرایط شوری مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج پیش-آزمایش نشان داد که آستانه سمیت سلنیم در گیاه مورد مطالعه، 10میلی گرم بر لیتر سلنیم بوده و این غلظت باعث افت رشد شد. استفاده از غلظت اندک سلنیم (0.1 میلی گرم بر لیتر) باعث کاهش میزان پراکسیداسیون لیپیدها و تخفیف اثرات تنش شوری گردید. کاهش میزان پراکسیداسیون لیپیدها در گیاهان تیمار شده با سلنیم، با افزایش غلظت گلوتاتیون احیاء و فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز مرتبط بود.این یافته ها برای اولین بارنشان داد که کاربرد غلظت اندک سلنیم از طریق کاهش میزان پراکسیداسیون لیپیدها و افزایش غلظت گلوتاتیون احیاء توانست از کاهش رشد گیاه بالنگو در شرایط شوری ممانعت کند.

سابقه و هدف: استئوبلاستوم از جمله نادرترین تومورهای اولیه استخوان با پتانسیل تهاجم موضعی و عود می باشد اگرچه این بیماری بیشتر در مهره ها یا استخوان های بلند کوچک مشاهده می شود، ولی به ندرت ضعایعاتی در استخوانهای فک و با تمایل بالا به درگیری فک پایین ایجاد می شود. تشخیص درست استئوبلاستوما بسیار مهم است، زیرا در مواردی که ضایعه پرسلول باشد منجر به تشخیص اشتباه با استئوسارکوم می شود. معرفی بیمار: بیمار خانمی 52 ساله بود که دارای ضایعه رادیولوسنت در ناحیه اپیکال دندانهای مولر سمت راست مندیبل بود. ضایعه از اپکس ریشه مزیال دندان مول سوم تا ریشه مزیال مولر اول ادامه یافته بود. جهت بررسی هیستوپاتولوژیک ضایعه تومورال پس از جراحی، چهار ضایعه خارج شد که برای خارج کردن آنها دندانهای عقل و مولر اول و دوم پایین نیز خارج شدند. نتیجه گیری: استئوبلاستومای فک تومور نادری است و تظاهرات بالینی و رادیوگرافیک غیراختصاصی آن باعث مشکلات تشخیصی می گردد.

مقدمه: یکی از مهمترین مشکلات در جراحی ارتوگناتیک فک تحتانی و بخصوص استئوتومی دو طرفه ساژیتال اسپلیت، تغییرات دامنه حرکات فک پایین و بدنبال آن محدودیت حرکات فکی می باشد.هدف از این تحقیق، بررسی تغییرات در میزان حداکثر باز کردن دهان در ناحیه دندانهای ثنایا، تغییر در حرکات طرفی راست و چپ و پیشگرایی فک پایین قبل، در 3 ماه و 6 ماهه بعد از عمل و اثرات برنامه های مدون فیزیوتراپی بر روی افزایش این حرکات در بعد از جراحی، می باشد.مواد و روش ها: مطالعه انجام شده از نوع آینده نگر و در دسته مطالعات تجربی یا مداخله ای می باشد. این مطالعه بر روی 30 بیمار (18 نفر مونث، 12 نفر مذکر) که در فاصله سنی 30-13 سال (متوسطه سنی 20 سال) قرار داشته اند، انجام گرفته است. برای تمام بیماران عمل جراحی ساژیتال اسپلیت به روش اپکر و با استفاده از هندپیس و فرز انجام و ثابت سازی قطعات استخوانی با کاربرد 3 پیچ وضعیتی با قطر 2 میلی متر صورت گرفته است.برای تمام بیماران مقدار حداکثر باز شدن دهان در ناحیه ثنایایی، حرکت طرفی چپ و راست و حرکت پیش گرایی در فواصل زمانی قبل از درمان، 3 ماه و 6 ماه بعد از عمل مورد ارزیابی قرار گرفته و در پایان ماه ششم، بیمارانی را که هنوز دارای محدودیت حرکات فکی بوده اند را به 2 گروه شاهد و آزمون تقسیم و اثرات 20 جلسه فیزیوتراپی بروش CPM را بر روی آزمون ارزیابی و در پایان ماه نهم با گروه شاهد مقایسه نموده ایم.نتایج حاصله با آزمون Wilcoxom و آزمون Mann-Witney مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: با گذشت 3 ماه از عمل جراحی، کاهش قابل ملاحظه ای در تمامی حرکات فک تحتانی صورت گرفته ولی در پایان ماه ششم 12 بیمار (40%) دارای محدودیت حرکات فکی در جهات حداکثر باز شدن دهان در ناحیه ثنایایی، و حرکت پیش گرایی بوده اند، بطوریکه دارای اختلاف معنی داری در این یافته می باشد. در پایان ماه نهم، در گروه شاهد تمامی بیماران دارای محدودیت حرکتی در جهات، حداکثر باز شدن دهان در ناحیه ثنایایی، و حرکت پیش گرایی بوده ولی در گروه آزمون تمامی بیماران دارای دامنه حرکات طبیعی فک پایین گردیده اند. به همین دلیل می توان انتظار داشت که با پیگیری مستمر بیماران، و با انجام فیزیوتراپی CPM، بیماران بتوانند به دامنه حرکات طبیعی قبل از عمل جراحی باز گردند.نتیجه گیری: گزارشات مختلفی مبنی بر تاثیر جراحی ارتوگناتیک بر دامنه حرکات فک تحتانی وجود دارد. در این مطالعه عمل جراحی استئوتومی ساژیتال اسپلیت به جهت عقب بردن مندیبول باعث کاهش قابل ملاحظه ای در حرکات فکی خصوصا، حداکثر باز شدن دهان در ناحیه ثایایی، حرکت طرفی چپ و راست و حرکت پیش گرایی شده و این مشکلات متعاقب انجام برنامه های مدون فیزیوتراپی برطرف گردیده است. یافته های آماری ما نیز تا حدودی با یافته های سایرین منطبق ولی تفاوت عمده تحقیق ما با سایرین، استفاده از فیکساسیون سخت، عدم استفاده از فیکساسیون بین فکی و استفاده 2 هفته ای از کشهای راهنما می باشد.

شاخص استرادا برای یک گراف n راسی  Gبه صورت  EE(G)=Sni=1eli تعریف می شود که در آن l1, l2, …, ln مقادیر ویژه G هستند. ویژگی های زیادی به ویژه کران های بالا و پایین برای شاخص استرادا مشخص شده است. در این مقاله کران های پایین جدیدی را برای شاخص استرادا بدست آورده ایم.

چون کشور ما ایران بر روی کمربند زلزله قرار دارد، و تقریبا تمام نقاط آن زلزله خیز است، و یکی از راههای مقابله با اثرات زلزله بر ساختمان پایین آوردن وزن ساختمان است، بنابراین در این طرح تحقیقاتی پایین آوردن وزن نماسازی ساختمانها بررسی و مطالعه می شود. در ابتدا می بایستی روش های متداول نماسازی که بر مبنای عادت، مصالح موجود و قابل دسترسی، و فن آوری های موجود طراحی و اجرا می گردد شناسایی و مورد بررسی قرار گیرد. سپس بررسی و مطالعه بر روی آخرین فن آوری ها و مصالح ساختمانی که در نماسازی بکار برده می شود و در کتابهای فن آوری ساختمان قابل دسترسی است انجام گردیده ، و نمونه هایی ارائه می گردد. در هر یک از این روشها محاسبه وزن بار مرده نماسازی ها محاسبه شده است. در نهایت، انتخابی از روشهای اجرایی و فن آوری نماسازی با پایین آوردن وزن بار مرده انجام شده و پیشنهاد می شود.بدیهی است مصالحی که پیشنهاد می شود می بایستی از داخل یا خارج کشور به راحتی در دسترس باشد، و فن آوری اجرای آن نیز به شکل قابل درک و فهم برای مجریان و پیمانکاران ساختمانی معرفی گردد.

1زمینه و هدف: مولر سوم فک پایین شایع ترین دندان نهفته می باشد و ریخت شناسی صورتی- جمجمه ای و مؤلفه های صورتی می توانند پیش بینی کننده مناسبی برای نهفتگی این دندان باشند. هدف از این پژوهش بررسی رابطه زاویه گونیال، شیب پلن فک پایین و ارتفاع راموس با نهفتگی مولر سوم فک پایین بود. روش بررسی: این مطالعه توصیفی- تحلیلی و گذشته نگر با ارزیابی تصاویر لترال سفالومتری 172 بیمار در سال 1399 در شهر زاهدان انجام گرفت. وضعیت رویشی مولر سوم فک پایین به وسیله بررسی بالینی و با کمک تصاویر پانورامیک مشخص گردید و نمونه ها به چهار دسته تقسیم شدند: کاملاً رویش یافته (1)، نیمه نهفته (2)، کاملا نهفته (3) و نیمه تکامل یافته (4). سپس زاویه ی گونیال، شیب پلن فک پایین و ارتفاع راموس در لترال سفالومتری هر گروه اندازه گیری شد و داده های حاصل توسط آزمون های آماری کروسکال والیس و آنالیز واریانس آنوا مورد تحلیل قرار گرفت. یافته ها: در بین بیماران، 02/68% زن و 97/31% مرد بودند. مقدار متوسط زاویه گونیال در چهار گروه اختلاف معنی داری از لحاظ آماری با هم نداشت (05/0P>). در گروه چهارم میانگین شیب پلن فک پایین به طورمعنی داری بیشتر (74/29) و میانگین ارتفاع راموس به طورمعنی داری کمتر (mm 21/49) از سایر گروه ها بود. نتیجه گیری: بر طبق آنالیز های انجام شده و نتایج به دست آمده، زاویه گونیال، شیب پلن فک پایین و ارتفاع راموس پیش بینی کننده های دقیقی برای تعیین احتمال نهفتگی مولر سوم فک پایین نمی باشند و نیاز به تحقیقات گسترده تر در این زمینه وجود دارد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

به منظور بررسی تاثیر عوامل موثر بر ابعاد حفره آبشستگی پایین دست جامهای پرتابی، تحقیقات آزمایشگاهی انجام شد. در این بررسی اثر عوامل مختلفی مانند شعاع جام پرتابی، ارتفاع ریزش جریان، عمق پایاب و دبی بر واحد عرض، ارزیابی شد. نتایج آزمایشهای انجام شده نشان داد که ابعاد حفره آبشستگی، تابعی از دبی بر واحد عرض، ارتفاع ریزش جریان، عمق پایاب و شعاع جام است. معادلات بدون بعد مناسبی برای تخمین ابعاد حفره آبشستگی ارایه شده که از دقت قابل قبولی برخوردار است.