برنامه ریزی اقتصادی ومدلسازی در بازار نفت با توجه به مفهوم "تجدید ناپذیری" و قریب الوقوع بودن ورود تکنولوژی رقیب نفت و"تخلیه اقتصادی" آن اهمیت روز افزون دارد. با توجه به لزوم سیاستگذاری بهینه در تولید نفت، این بررسی با هدف دستیابی به مسیر بهینه تولید نفت  حوزه نقتی  مورد نظر از یک مدل ماکزیمم سازی منافع با قیود و ملاحظات فنی تولید استفاده می کند. مساله بهینه یابی تصریح شده با استفاده از برنامه رایانه ای طراحی شده  در نرم افزارMATLAB  و شرایط اولیه متغیرها و سطوح توسعه مورد انتظار تولید برای  حوزه نفتی حل شده و مسیر های بهینه  حاصل در چند سناریو  برای دوره 1365-1425 شبیه سازی و تحلیل شده است. نتایج بررسی حاکی است، صرف نظر از تفاوت در سناریوها به لحاظ نرخ تنزیل یا دوره برنامه ریزی، مسیرهای بهینه تولید نفت و تزریق گاز فاصله قابل توجهی با مقادیر تحقق یافته دارد. این نتایج را می توان فقدان برنامه ریزی اقتصادی در تولید نفت میدان و استفاده بهینه از منابع گازی در تولید صیانتی آن قلمداد کرد.

سرزمین جانکی بخش اعظمی از منطقه جنوب غربی ایران را در بر می گیرد که در تحولات سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی این قسمت از ایران در طی تاریخ نقش مهمی ایفا نموده است. در این مقاله ضمن اشاره به وضع جغرافیایی سرزمین مورد بحث و بررسی منشا نژادی بومیان ساکن در این منطقه و نیز سیری کوتاه در تاریخ و گذشته آن در ادوار پیش از اسلام و بعد از اسلام و پیوستگی فرهنگی و قومی آن با استان های خوزستان، چهارمحال بختیاری و کهگیلویه و بویراحمد پرداخته شده است. سرزمین جانکی به لحاظ موقعیت جغرافیایی و دارا بودن قابلیت های بالقوه خاص از نظر سیاسی و اقتصادی از جمله وجود کوههای منگشت و نیز از بعد نظامی و سوق الجیشی و برخورداری از سرزمینی حاصلخیز و جاری بودن رودهای دائمی نسبتا پرآب و هم مرز بودن با سه استان یاد شده، همواره از اهمیت قابل ملاحظه ای بهره مند بوده است. منطقه پارسوماش نیز، که محل سکونت قوم پارس بوده، در قسمت غربی سرزمین جانکی قرار داشته است. در دوره های بعد، منابع تاریخی مربوط به عصر حاکمیت اتابکان لر بزرگ (در طی قرون 6 و 7 ه.ق.)، خصوصا جنبش های سیاسی واجتماعی دوره صفوی (از قرن 10 هجری به بعد) و نیز در دوره قاجار، که چهارلنگ های بختیاری توانستند حکومت این سرزمین را به دست گیرند و حکومت محلی تشکیل دهند به سرزمین جانکی اشاره نموده اند.

زمینه: کودکان از آسیب پذیر ترین گروه های جامعه هستند. اگرچه آمار دقیقی در مورد شیوع کودک آزاری وجود ندارد، اما عوارض کوتاه مدت و درازمدت کودک آزاری و بی توجهی به کودکان در بسیاری از مطالعات نشان داده شده است.روش: در یک مطالعه توصیفی تحلیلی، به طور مقطعی 956 کودک 5 -2 ساله تحت پوشش مراکز بهداشتی در شهر اهواز و هفتگل در سال 1389 به منظور تعیین شیوع کودک آزاری و عوامل مرتبط با آن مورد بررسی قرار گرفتند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه ای که روایی و پایایی آن در مراحل مقدماتی پژوهش، مورد ارزیابی قرار گرفته بود، استفاده و از طریق تکمیل پرسشنامه توسط پرسش گران آموزش دیده صورت گرفت. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار آماری SPSS17 و آزمون های آماری کای دو و رگرسیون لجستیک استفاده شد.نتایج: به طور کلی 67.5 درصد (645 مورد) کودکان مورد تنبیه فیزیکی قرار گرفته بودند. شیوع آزار عاطفی 70 درصد بود. شیوع آزار جسمی در شهر اهواز 67.6 درصد و در شهر هفتگل 67.7 درصد بود. بالاترین شیوع آزار کودکان در زنان بی سواد محاسبه گردید.نتیجه گیری: شیوع بالای خشونت در این مطالعه با نتایج مطالعات در سایر کشورها متفاوت، ولی با نتایج برخی مطالعات داخل کشور هم خوانی دارد. غربال گری و ارجاع قربانیان کودک آزاری در مراکز بهداشتی بایستی در اولویت قرار گیرد.

توزیع فضایی متعادل انواع خدمات شهری از مهم ترین نشانه های عدالت اجتماعی در شهر به شمار می رود. بخش خدمات بهداشتی و درمانی در میان انواع مختلف خدمات شهری از جایگاه ویژه ای برخوردار است چون با قشر وسیع تری از جامعه شهروندی ارتباط داشته و از سویی دیگر وظیفه و رسالت خطیر حفظ سلامت و مراقبت از حیات جامعه را بر عهده دارد. مقاله حاضر با تحلیلی بر میزان کارایی و ناکارایی شهرستانهای استان خوزستان ازلحاظ خدمات بهداشتی-درمانی با 31شاخص تدوین شده است. روش بکار گرفته شده توصیفی-تحلیلی است که از تکنیک تحلیلی پوشش داده ها استفاده شده است. نتایج نشان می دهد که از 24 شهرستان مورد مطالعه 15شهرستان آن با میزان کارایی کمتر از یک درصد به عنوان شهرستانهای ناکارا و سایر شهرستانها به تعداد 9 شهر که میزان کارایی آنها یک درصد می باشد، به عنوان شهرستانهای کارآمد شناخته می شوند. همچنین نتایج حاصل از ماتریس کارایی متقاطع، منعکس کننده این مطلب است که رامشیر، هفتگل و لالی توانسته اند رتبه های نخست را در بین شهرستانهای مورد مطالعه به خود اختصاص دهند. از سوی دیگر شهرستانهای مانند آبادان، اهواز و باوی در جایگاه آخر و در وضعیت نامطلوبی قرار دارند. در حالت کلی 62درصد از شهرها در وضعیت نامساعد و ناکارآ قرار دارد که نشانگر وضعیت نامساعد آن ها ازلحاظ میزان کارایی می باشد.

تاقدیس کوپال در حدود 60 کیلومتری شمال شرقی شهرستان اهواز، که از دو کوهانک شرقی و غربی تشکیل شده است. بر اساس مطالعات ژئوشیمیایی صورت گرفته بر روی سنگ منشاء میتوان بیان نمود که سازند پابده در این میدان در ابتدای پنجره نفت زایی (Oil-window) قرار دارد. سازند کژدمی در این میدان حفاری نشده و برای ارزیابی پختگی و تطابق ژئوشیمیایی این سازند با نفت میدان کوپال از نمونه های سازند کژدمی در چاه های میادین مجاور یعنی مارون و هفتگل استفاده شده است، نتایج نشان میدهد این سازند به عنوان سنگ منشاء اصلی محسوب میشود. با توجه به این که در مخزن سروک میدان کوپال میان لایه های قیری مشاهده شده است، هدف بررسی ژئوشیمیایی بر روی میان لایه های قیری در مخزن سروک و علل تشکیل آن در میدان کوپال می باشد. نتایج نشان می دهد که تشکیل میان لایه های قیری در سطح تماس آب و نفت در اثر عوامل مختلفی از جمله آسفالتین گیری طبیعی (Natural Deasphaltening)، جدایش ثقلی (Gravity Segregation) و مخلوط شدن نفت ها (oil-mixing) ایجاد شده است. آنالیز های ژئوشیمیایی دلالت بر آن دارد که آسفالتن اولیه که از سنگ منشاء ایجاد می شود در نفت وجود ندارد بلکه آسفالتن ثانویه است که به علت فعل و انفعالات شیمیایی درون چاهی و به واسطه مخلوط شدن نفت های تولیدی حاصل از لایه های مختلف از هر چاه ایجاد می گردد.

استان خوزستان جایگاه اول تولید گندم در کشور را دارد. نماتدهای مولد زخم ریشه (.Pratylenchus spp) از نماتدهای انگل گیاهی هستند که شامل چندین گونه نزدیک به هم بوده و دارای اهمیت اقتصادی روی غلات هستند. به منظور بررسی وجود آنها در طی اواخر دوره داشت سال های 90-1387، 200 نمونه خاک و ریشه از مزارع گندم و جو استان جمع آوری و نسبت به آلودگی به نماتدهای مولد زخم ریشه بررسی شدند. براساس نتایج، 37 درصد از مزارع گندم بررسی شده در شهرستان های امیدیه، اندیکا، اندیمشک، اهواز، ایذه، باغملک، بهبهان، دزفول، دشت آزادگان، رامشیر، رامهرمز، شادگان، شوش، شوشتر، گتوند، لالی و هویزه با متوسط میزان جمعیت به ترتیب 39 نماتد در گرم ریشه و 101 نماتد در 250 سانتی متر مکعب خاک به گونه های P. neglectus (18 درصد)، Pratylenchus thornei  (62 درصد) و مخلوط دو گونه (20 درصد) آلوده بودند. همچنین 42 درصد از مزارع جو بررسی شده در شهرستان های امیدیه، اندیکا، ایذه، باغملک، رامهرمز و لالی با متوسط میزان جمعیت به ترتیب 9 نماتد در گرم ریشه و 72 نماتد در 250 سانتی متر مکعب خاک به این نماتدها آلوده بودند. آلودگی به نماتدهای زخم ریشه در مزارع گندم بیشتر شهرستان های استان به جز باغملک، خرمشهر، هفتگل و هندیجان و در مزارع جو شهرستان های امیدیه، اندیکا، ایذه، باغملک، رامهرمز و لالی مشاهده شد. 10 درصد از مزارع نمونه برداری شده دارای جمعیت بالای 2-1 نماتد در گرم خاک بودند که امکان وقوع خسارت به محصول بسیار محتمل است.

عدم توازن بین عرضه و تقاضای آب در کشور مدیریت منابع آب را، بخصوص در بخش کشاورزی، با چالش روبرو ساخته است. در این ارتباط مبادلات بین المللی محصولات کشاورزی و جابجایی آب نهفته در آن ها که به آن آب مجازی گفته می شود، می تواند یکی از راه کارهای مدیریت آب باشد. در این پژوهش به بررسی ردپای اکولوژی آب و شاخص آب مجازی در تولید محصولات برنج و گندم در استان خوزستان پرداخته شده است. برای برآورد نیاز خالص آبی محصول (CWR)، مقدار ضریب گیاهی (Kc) و عمق ریشه محصولات از نرم افزار استاندارد فایو (CROPWAT. 8) استفاده شده است. برای دریافت اطلاعات از کشاورزان منطقه از روش مصاحبه و پرسشنامه استفاده شد. بدین منظور پس از تعیین نمونه آماری به وسیله فرمول کوکران نمونه برداری به تعداد 152نفر انجام گرفت. برای محاسبه ردپای اکولوژیک آب در منطقه از روش «بالا به پایین» استفاده شد. در این روش ردپای اکولوژیک آب هر منطقه شامل دو مولفه ردپای اکولوژیک آب داخلی (WFi) و ردپای اکولوژیک آب خارجی (WFe) مورد بررسی قرار گرفت. نتایج بررسی و مقایسه دو گیاه گندم و برنج در دشت های مختلف استان خوزستان نشان دهنده پتانسیل بالای استان در تولید گندم مورد نیاز استان و صادرات مازاد آن به خارج از استان می باشد. همچنین تحلیل یافته ها نشان داد که کشت گیاه برنج در استان خوزستان بجز در نواحی بسیار محدودی در بخش های هفتگل و باغملک، به دلیل مصرف زیاد آب صرفه اقتصادی ندارد. لذا در برنامه ریزی های توسعه کشاورزی باید از کشت گیاه برنج جلوگیری نمود.

رودخانه گرگر شاخه شرقی رودخانه کارون است که در شمال شهر شوشتر توسط بند میزان از شاخه غربی آن یعنی شطیط جدا می شود و با طی مسافتی حدود 78 کیلومتر مجدداً به شاخه شطیط و دز پیوسته و کارون بزرگ را تشکیل می دهد. این رودخانه ضمن تأمین آب شرب شهرستان شوشتر، هفتگل و بخشی از رامهرمز و روستاهای آن در زمره یکی از قطب های بزرگ پرورش ماهی استان بشمار می آید. این مطالعه با هدف تعیین وضعیت آلودگی میکروبی آب رودخانه گرگر، مقایسه آلودگی میکروبی در ایستگاه های بالادست و پایین دست رودخانه و همچنین مقایسه با استانداردهای EPA جهت تعیین کاربری های مختلف، مورد بررسی قرار گرفت. بدین منظور از 6 ایستگاه در طول رودخانه نمونه برداری به صورت ماهانه به مدت یکسال صورت گرفت و شاخص های میکروبی شامل تعداد کل باکتری، تعداد کل کلی فرم و تعداد کلی فرم مدفوعی مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد که بیشترین میزان در هر 3 شاخص میکروبی را ایستگاه 2 بعد از محل تخلیه فاضلاب شهر شوشتر (بترتیب با CFU/mL 103× 24/15، MPN/100mL 82/68181 و MPN/100mL 91/3380) کمترین میزان را ایستگاه 1 در بالادست رودخانه (بترتیب باCFU/mL 103× 8/2، MPN/100mL 27/2627 و MPN/100mL 73/1062) دارد. نتایج آزمایش ها نشان داد که شاخص های میکروبی با توجه به تغییرات فصلی، زمان و مکان نمونه برداری متفاوت بوده و همچنین از نظر کیفی آب رودخانه گرگر در سطح پایینی بوده است و جهت مصارف انسانی مناسب نمی باشد.