سابقه و هدف: هیپربیلی روبینمی در نوزادان بسیار شایع بوده و بسیاری از موارد بستری نوزادان در بیمارستان را تشکیل می دهد. از آنجاییکه سپتی سمی یکی از علتهای شناخته شده زردی نوزادی است. بعضی از متخصصین معتقدند که تمام نوزادان مبتلا به هیپربیلی روبینمی باید از نظر عفونت سیستمیک بررسی شوند. این مطالعه با هدف بررسی علتهای زردی در زمان نوزادی و همچنین تعیین معیارهای لازم برای بررسی سپسیس در نوزادان ایکتریک در بیمارستان طالقانی در فاصله سالهای 77-1375 انجام پذیرفت.مواد و روشها: 112 نوزاد ایکتریک با وزن تولد بالای 2 کیلوگرم و بیلی روبین توتال بالای 15mg/dl در این مطالعه مقطعی وارد شدند. اطلاعات زمینه ای، علائم بالینی و نتایج آزمایشات در فرم مخصوص ثبت شد. در نهایت ارزیابی های آماری روی داده ها صورت گرفت.یافته ها: علتهای شایع زردی نوزادان در این بررسی، همولیز بخاطر عدم تجانس گروه خون (23 نفر) و زردی ناشی از شیر مادر (37 نفر) در 24 نفر زردی همراه با عفونت سیستمیک بود که در 23 نفر از آنها علائم کلینیکی سپسیس وجود داشت ولی در یک نوزاد که جز کونژنکتویت هیچکدام از نشانه های کلینیکی عفونت را نداشت، کشت خون مثبت گزارش شد.نتیجه گیری و توصیه ها: با توجه به نتایج فوق به نظر می رسد نوزادانی که فقط با زردی و بدون هیچ علامت کلینیکی عفونت بستری می شوند، نیازی به انجام آزمایشات جهت بررسی سپسیس نخواهند داشت. با این حال مطالعات بیشتر در این راستا توصیه می شود.

سابقه و هدف برای کاهش مرگ نوزادی لازم است علل آن در هر منطقه و یا مرکز درمانی مورد بررسی قرار گیرد تا با اقدامات مناسب جهت بهبود کیفیت ارایه خدمات بهداشتی و درمانی بتوان در راستای این هدف گام برداشت. مطالعه حاضر نیز در یکی از مراکز ارجاعی سطح سه مراقبت مادر و نوزاد به همین منظور انجام شد. مواد و روش ها این مطالعه مقطعی در بخش مراقبت ویژه نوزادان بیمارستان آیت اله روحانی بابل طی سال های 1389 تا 1396 انجام گردید. علت فوت نوزادان بر اساس کد گذاری بین المللی مرگ بازبینی دهم (ICD10) و نیز براساس شواهد ازمایشگاهی و کلینیکی و پارا کلینیکی ثبت شده در پرونده ها استخراج و مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها از تعداد کل 4029 نوزاد بستری در واحد مراقبت ویژه نوزادان، 276 نوزاد (6/7%) فوت شدند که از این تعداد 99 مورد (35/9%) مرگ در 24 ساعت اول بود. متوسط سالانه فوت 1/85± 6/7 و سن حاملگی موارد فوت شده 4/77± 29/9 هفته بود. این نوزادان با متوسط وزن تولد 810/04± 1300/56 گرم به دنیا آمده بودند و به طور میانگین 10/14± 7/99 روز عمر کردند. شایعترین علل فوت در نوزادان مورد بررسی شامل سپسیس و انعقاد منتشر داخل عروقی به دنبال آن با 33/4%، نارسی شدید کمتر از 26 هفته با 18/4%، ناهنجاری های بدو تولد (مثل مشکلات قلبی) با 14/8%، سندرم دیسترس تنفسی با 14/1% بوده است. نتیجه گیری بر اساس نتایج این مطالعه هر چند سپسیس و نارسی شدید بیشترین علت مرگ پس از 24 ساعت اول بوده اند، اما درمان RDS نسبت به سپسیس وضعیت مطلوب تری داشته و می بایست برای کاهش سپسیس تمهیدات لازم به عمل آید.

مقدمه: بروز خونروی داخل بطنی در نوزادان به عوامل بسیاری بستگی دارد و این چالش سبب شده در مطالعات گوناگون میزان های متفاوتی گزارش شود. از این رو بر بررسی و مطالعه بیشتر برای رسیدن به سنجه های خطر مشترک و گواهمندی پافشاری شده است.هدف: تعیین عوامل خطر همراه خونروی مغزی در نوزادان بستری در بخش نوزادان و مراقبت های ویژه نوزادان.مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی آینده نگر نوزادان بستری شده با اندیکاسیون سونوگرافی مغزی و سی تی اسکن، در بردارنده همه نوزادان پر ترم و نوزادان ترم با نشانه هایی چون: تشنج، افت هموگلوبین بدون توجیه، هیپوگلیسمی،... بررسی شدند. برای تشخیص خونروی داخل مغزی از سونوگرافی و سی تی اسکن در صورت روادید پزشک درمانگر، در روزهای 3، 7، 14 و 28 (هنگام ترخیص) استفاده شده پی گیری بیماران به مدت 6 ماه به وسیله نورولوژیست انجام شد. داده های گردآوری شده با نرم افزاز SPSS نسخه 17 تجزیه و تحلیل آماری شد.نتایج: خونروی مغزی در نوزادان با سن حاملگی بیش از 37 هفته ، %1.13 بود. این میزان در نوزادان با سن بارداری زیر 35 هفته %30.51 بود. (P=0.001) خونروی مغزی در زایمان NVD، %8.8 و در زایمان بروش C/S، %5.3 بود. (P=0.001) در هم سنجی پراکنش نمره آپگار نیز درصد خونروی مغزی در نوزادان با آپگار بیش از 7، %1.8 و این میزان در آپگار زیر 3، %66.7 بوده است. (P=0.0001) در این مطالعه وزن تولد (P=0.0001) و دور سر (P=0.0001) و همچنین نیاز به تهویه مکانیکی (P=0.0001) از عوامل خطر و پیش بینی کننده (predictor) خونروی مغزی بودند.نتیجه گیری: نتایج مطالعه ما نشان داد وزن کم هنگام تولد، سن حاملگی زیر 35 هفته، کوچک بودن دورسر و دریافت ونتیلاسیون مکانیکی در نوزادان می توانند عوامل خطر معنی دار بروز خونروی باشد. همچنین، در نوزادانی که به روش زایمان طبیعی متولد شده بودند، یا نیاز به احیا در بدو تولد داشته و نمره آپگار پایین تری داشتند، خونروی مغزی شیوع بیشتری داشت.

سپسیس نوزادی سندرمی است که در ماه اول زندگی دیده میشود و با علایم سیستیمک عفونت همراه با کشت خون مثبت تعریف میگردد. سپسیس یک علت مهم مرگ و میر ومور بیدیتی در نوزادان و بویژه نوزادان پره ترم محسوب میشود. که ثانویه به نارس بودن سیستم دفاعی در دوره نوزادی می باشد. برخورد موفقیت آمیز با سپسیس نوزادی نیاز به تشخیص زودرس، درمان آنتی بیوتیکی مناسب و مراقبت های ویژه دارد. در درمان سپسیس در کنار استفاده از آنتی بیوتیک های مناسب و وسیع الطیف می توان از روشهای مختلف ایمونوتراپی سود برد این روشها عبارتند از ترانسفوز یون گرا نولوسیت، تعویض خون، ایمونوگلوبولین های داخل وریدی، تجویز فاکتورهای رشد هماتو پوئتیک و ترانسفوزیون فیبرونکتین.نتیجه گیری: در سپسیس نوزادی علیرغم توصیه جهت استفاده از روش های مختلف ایمونوتراپی هنوز مهمترین اصل درمان استفاده از آنتی بیوتیک های وسیع الطیف و متناسب با آنتی بیوگرام انجام شده بر روی کشت خون و سـایر مایـعات بدن می باشد و جهت استفاده از ایمونوتراپی هنوز باید مطـالعات وسیع و گـسترده ای در این زمینه انـجام شود تا سودمند بودن آن اثبات شود.

هدف: با ارتقا طب پری ناتال تعداد بیشتری از نوزادان درمان شده در بخش مراقبت های ویژه زنده می مانند. بعضی عوامل پری ناتال ممکن است موجب اختلال شنوایی گردند. تشخیص زود هنگام کری به وسیله غربالگری و مداخله، یک اقدام مناسب برای تکامل گفتاری و رفتاری می باشد. هدف این مطالعه تعیین شیوع اختلال شنوایی در نوزادان پرمخاطره درمان شده در بخش مراقبت ویژه نوزادان بود.روش مطالعه: این مطالعه مقطعی، توصیفی - تحلیلی بود. طی سال 1383 وضعیت شنوایی تعداد 330 نوزاد درمان شده که در بخش مراقبت های ویژه نوزادان بیمارستان کودکان امیرکلا - بابل درمان شدند ابتدا بوسیله تست گسیل برانگیخته صوتی موقت (TEOAE) ارزیابی شده که اگر غیرطبیعی بود، به وسیله دستگاه ثبت پاسخ شنوایی ساقه مغز (ABR) ارزیابی مجدد شنوایی صورت گرفت. با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون آماری فیشر دقیق آنالیز انجام شد.یافته ها: از 330 نوزاد مورد مطالعه 58% زودرس و بقیه سررس بودند. در اولین ارزیابی شنوایی به روش گسیل صوتی، 24 نوزاد (7.3%) نتیجه غیرطبیعی داشتند که فقط در مورد آنهایی که فورسماید دریافت داشتند، اختلاف معنی دار بود (19= OR و 12.4-1.1=CI). 5 نوزاد پس از انجام تست پاسخ شنوایی ساقه مغز طبیعی و 4 نوزاد مبتلا به بیماری زمینه ای (اوتیت میانی) داشته و در نهایت 7 نوزاد (2.1%) مبتلا به اختلال شنوایی دایمی بودند که در 6 نوزاد دوطرفه و یک نوزاد یک طرفه (گوش راست) بود.نتیجه گیری: مطالعه ما نشان داد که در غربالگری شنوایی نوزادان درمان شده در بخش مراقبت های ویژه بوسیله تست گسیل صوتی، 7.3% غیرطبیعی و به وسیله تست پاسخ شنوایی ساقه مغز طبیعی در نهایت 2.1% مبتلا به اختلال شنوایی دائمی بودند. پیشنهاد می نمایم تا زمانی که غربالگری شنوایی کلیه موالید (نوزادان) کشور میسر نشده باشد، حداقل کلیه نوزادان پرمخاطره و درمان شده در بخش مراقبت های ویژه از نظر شنوایی غربالگری شوند تا با تشخیص زودهنگام کری درمان های حمایتی و مداخله ای و توانبخشی جهت جلوگیری از اختلال تکلم و ارتباط و یادگیری صورت پذیرد.

زمینه و هدف: عوامل پر خطر از جمله آسفکسی، مننژیت، نوع زایمان و غیره موجب کاهش شنوایی در نوزادان و متعاقب آن تاخیر در رشد گفتار و زبان، مشکلات عاطفی و تحصیلی می باشد. هدف از این پژوهش بررسی شیوع کاهش شنوایی در نوزادان بستری در بخش مراقبت های ویژه (NICU) و تعیین ارتباط آن با عوامل پر خطر بوده است.روش بررسی: مطالعه مقطعی حاضر روی 234 نوزاد بستری در NICU بیمارستانهای امام رضا و قائم مشهد در تابستان 82 انجام شد. اطلاعات بر اساس پرونده های پزشکی و پرسش از والدین جمع آوری شد. آزمون گسیل های صوتی گوش برای همه نوزادان انجام شد. در مواردی که پاسخ گسیلهای صوتی گوش مشکوک به نظر می رسید آزمون مجدد به عمل آمد و در صورت لزوم در مرحله دوم ادیومتری پاسخ های برانگیخته شنوایی ساقه مغز نیز انجام شد. سر انجام یافته ها تحت آنالیز آماری قرار گرفت.یافته ها: 11 بیمار (4.7%) دچار کاهش شنوایی بودند (شامل 9 پسر و 2 دختر) به صورت: یک نفر کاهش شنوایی ملایم، 2 نفر ملایم تا متوسط، 2 نفر متوسط تا شدید و یک نفر شدید تا عمیق، یک نفر غیر قابل تعیین (به علت عدم همکاری خانواده) و 4 نفر نوروپاتی شنوایی، کاهش شنوایی در گروه با آپگار دقیقه پنج 5 شیوع بیشتری داشت (18%) و اختلاف آماری معنی دار با گروه با آپگار دقیقه پنج >5 نشان می داد. همچنین کاهش شنوایی در گروه دچار یرقان نیازمند تعویض خون، کاهش بیشتری نشان داد (22.7%) که اختلاف آماری آن با گروه بدون یرقان معنی دار بود. سایر عوامل پرخطر شناخته شده در این مطالعه اختلاف آماری معنی داری نشان ندادند.نتیجه گیری: در این بررسی مشخص شد که شیوع کاهش شنوایی در نوزادان بستری در NICU بالاتر از جمعیت عادی است و این کاهش شنوایی در آپگار دقیقه پنج ≤5 و بیماران مبتلا به یرقان نیازمند تعویض خون اختلاف آماری معنی داری با گروه با آپگار دقیقه پنج 5≥ و بیماران بدون یرقان دارد و لازم است برنامه غربالگری جامعی برای تشخیص به موقع و مداخله درمانی در این گروه مد نظر قرار گیرد.

زمینه و هدف: این بررسی به منظور ارزیابی تاثیر سیستم درجه بندی برای پیش بینی میزان مرگ در میان نوزادانی که در طی یک سال در بخش مراقبت ویژه نوزادان مرکز طبی کودکان بستری شده بودند، صورت گرفت.روش مطالعه: اطلاعات 213 نوزاد که در طی این مدت در این بخش بستری شده بودند، از ابتدای شهریور ماه 1382 لغایت پایان مرداد ماه 1383 جمع آوری گردید. علاوه بر اطلاعات دموگرافیک، درجه آپگار در دقایق 1 و 5، سابقه بستری قبلی و طول مدت بستری، تشخیص اولیه و نهایی، سیستم درجه بندی بر اساس نمره تعمیم یافته فیزیولوژی پریناتال نسخه 2 (SNAP-PE II) در طی 12 ساعت اولیه پس از بستری در بخش مراقبت ویژه نوزادان نیز جمع آوری گردید. بررسی کلیه این متغیرها به صورت آینده نگر برای نوزادان بستری صورت گرفت. معیارهای خروج از این مطالعه شامل ترخیص و یا مرگ در کمتر از 24 ساعت پس از بستری در این بخش بود.یافته ها: 198 نوزاد معیارهای ورود به این مطالعه را دارا بودند. میزان متوسط و انحراف معیار متغیرهای نوزادان در این مطالعه از نظر سن پس از تولد، وزن هنگام تولد، درجه ارزیابی فیزیولوژیک پریناتال نوزادی، درجه آپگار در دقیقه اول و پنجم به ترتیب (5/0) 6/7 روز، (4/29) 8/ 2479 گرم، (1/1)6/21، (08/0 )47/7، و (06/0)71/7 مشخص گردید. میزان مرگ این نوزادان با متغیرهای سن داخل رحمی (p=0.03)، وزن هنگام تولد (p=0.02)، نمره آپگار دقیقه پنجم (p=0.01) و(p=0.04) SNAP-PE II  ارتباط معناداری داشت. با آنالیز از طریق رگرسیون لجستیک برای ارزیابی ارزش پیش بینی کننده میزان مرگ نوزادان با متغیرها مشخص گردید که میزان SNAP-PE II و نمره آپگار دقیقه پنجم می توانند به صورت معناداری این پیش بینی را انجام دهند.نتیجه گیری: با توجه به یافته های این پژوهش به نظر می رسد که میزان SNAP-PE II و نمره آپگار دقیقه پنجم بیشترین ارزش در پیش بینی میزان مرگ نوزادان بستری را خواهد داشت. به هر حال مطالعات گسترده تری در کشور با نمونه های بیشتر باید جهت ارزیابی این متغیرها برای نوزادانی که در بخش ویژه بستری می شوند طراحی گردد.