سندرم ناخن زرد اختلال نادری است که با تغییر شکل و رنگ ناخن ها، گرفتاری پرده جنب و ادم لنفاوی مزمن تظاهر می یابد. اگر چه ممکن است تمام نشانه های فوق در یک بیمار دیده نشود، وجود تغییرات ناخنی، نیاز مطلق تشخیص می باشد. در این مقاله دختر 24 ساله ای معرفی می شود که با علایم تنگی نفس، سرفه و تب مراجعه کرد. بیمار سابقه مشکلات تنفسی مشابه را به صورت مکرر از دوران کودکی داشت. در معاینه بالینی تغییرات ساختمانی و رنگ تمام ناخن ها مشهود بود. ادم غیر گوده گذار در یک سوم انتهایی اندام های فوقانی و تحتانی دو طرف، با ارجحیت در طرف چپ وجود داشت. در عکس سینه و برش نگاری رایانه ای (CT) اتساع برونش و تجمع غیرعادی مایع دو طرفه با ارجحیت در سمت راست، در پرتونگاری سینوس ها افزایش ضخامت مخاط، دراکو تجمع غیرعادی مایع در پریکارد در حد خفیف و در سونوگرافی شکم، تجمع مختصر مایع گزارش شد. اندازه گیری هوای دمی و بازدمی (Spirometry) انسداد شدید راه های هوایی را نشان داد. بیمار با تشخیص سندرم ناخن زرد تحت معالجه قرار گرفت. همراهی تمامی علایم مشخصه سندرم ناخن زرد در یک بیمار، تنها در 27 درصد موارد گزارش شده است. در بیمار معرفی شده علاوه بر وجود علایم کلاسیک، موارد نادری چون تجمع غیرعادی مایع در پریکارد و وجود خود به خودی گاز در پرده جنب (Pneumothorax) نیز دیده شد. یافته جالب در این بیمار وجود ادم مهاجر در اندام ها و تغییر شدت آن در طی روزهای مختلف بود. از آن جایی که این سندرم می تواند با بروز بیماری های داخلی همراهی داشته باشد و یا حتی قبل از تظاهر آن ها خود را نشان دهد، افزایش آگاهی از علایم آن می تواند در تشخیص زود هنگام و اقدامات درمانی اختلالات همراه، کمک کننده باشد.

اونیکومایکوزیس یک عفونت ناخن است که توسط درماتوفیت ها، کپک های غیردرماتوفیتی و مخمرها ایجاد می شود. درگیری ناخن یکی از ویژگی های پسوریازیس است؛ اگرچه تظاهرات پوستی، اصلی ترین یافته در پسوریازیس است. اونیکومایکوزیس و پسوریازیس هر دو از اختلالات رایج در جوامع هستند. ممکن است در برخی بیماران این دو بیماری همزمان وجود داشته باشند. یک مطالعه مروری با استفاده از کلیدواژه های nail psoriasis، onychomycoses، dermatophytes، non-dermatophyte molds و yeasts در پایگاه های اطلاعاتی پزشکی معتبر مانند PubMed، Google Scholar، Scopus و Science Direct انجام شد و مقالاتی که بیشترین ارتباط را با اهداف پژوهش داشتند، انتخاب و مطالعه شدند. ما میزان بروز و عملکرد بیماری زای عوامل قارچی را در ایجاد عفونت قارچی ناخن پسوریازیس بررسی کردیم.

زمینه و اهداف: اونیکومایکوز عفونت قارچی شایع ناخن های دست و پا است که به وسیله انواعی از درماتوفیت ها، مخمر و قارچ های پوده رست ایجاد می شود. پانزده و پنج درصد از تمامی تغییرات ناخن ها و حدود یک سوم کل عفونت های قارچی را اونیکومایکوز تشکیل می دهد. هدف از این مطالعه بررسی شیوع عفونت های قارچی ناخن و عوامل ایجادکننده آن در بیماران دارای ضایعات ناخن که به آزمایشگاه قارچ شناسی مراجعه کرده اند، بود. روش بررسی: در طی سه سال (1380-1378) 2150 نفر بیمار مراجعه کننده به آزمایشگاه مورد بررسی قرار گرفتند تعداد 239 نفر از آنها دارای ضایعاتی در ناخن دست یا پا، یا هر دو، بودند. تراشه های ناخن با پتاس 20-10 درصد شفاف شدند و مورد مطالعه میکروسکپی قرار گرفتند. همچنین مقداری از تراشه ها در محیط های سابرو دکستروز آگار (SDA) و دکستروز آگار حاوی کلرامفنیکل و سیکلو هگزامید (Scc) کشت شد. یافته ها: از بین 239 نفر دارای ضایعات ناخن در دست و پا، (37.4%) به اونیکو مبتلا بودند. از این تعداد 57 نفر (35%) را زن و 31 نفر (40.8%) را مرد تشکیل می دادند. تعداد 21 نفر (23.8%) از بیماران مبتلا به اونیکو مایکوز، کودکان زیر ده سال بودند. از بین عوامل قارچی جدا شده 60 مورد (68.2%) مخمر و شبه مخمر، 17 مورد (19.3%) درماتوفیت ها و 11 مورد (12.5%) را قارچ های پوده رست تشکیل می دادند. کاندیدا آلبیکانس، تریکوفیتون متناگروفیتس و اسکوپولاریوپسیس بیش از سایر قارچها به عنوان عوامل اونیکومایکوز جدا شدند. نتیجه گیری: نتایج به دست آمده از این بررسی نشان می دهد که اونیکومایکوز یکی از عفونت های قارچی مهم در بیماران دچار ضایعات ناخن است. مخمر و شبه مخمرها بیش از سایر قارچ ها عامل مسبب این عفونت ها هستند. زنان به دلیل تماس مکرر ناخن ها با مواد شوینده، رطوبت و خیس خوردگی دست ها، بیشتر در معرض عفونت قارچ های مخمری قرار دارند. در کودکان نیز مکیدن ناخن، خاراندن ناحیه مقعد از علل ابتلا به شمار می آیند. به نظر می رسد کاندیدا آلبیکانس، تریکوفیتون متناگروفیتس و اسکوپولاریوپسیس شایع ترین عوامل اونیکومایکوز در این منطقه باشند.  

زمینه و اهداف: عفونت های قارچی ناخن یکی از مهم ترین و شایع ترین علل درگیری ناخن ها به شمار می روند که در صورت عدم تشخیص و درمان بموقع این عفونت ها، تغییرات وسیع ناخن ایجاد خواهد شد. هدف از این مطالعه تعیین انواع عفونت های قارچی ناخن و کشف عوامل زمینه ساز این بیماری است. روش بررسی: در این مطالعه توصیفی تعداد 100 بیمار دچار ضایعه ناخنی انتخاب و جهت بررسی آزمایشگاهی معرفی شدند. نمونه های برداشته شده از ناخن به دو طریق آزمایش میکروسکوپی مستقیم و کشت مورد ارزیابی قرار گرفتند. یافته ها: از 100 مورد بیمار به ضایعه ناخن، 48 مورد از نظر آلودگی قارچی مثبت بودند که در آزمایش مستقیم نمونه های مبتلا، 30 مورد (62.5%) قارچ های مخمری، 13 مورد (27%) میسیلیوم درماتوفیتی و 5 مورد (10.5%) قارچ های پوده رست به دست آمد. در آزمایش کشت از نمونه های فوق در بین مخمرها کاندیدا آلبیکانس و از درماتوفیت ها تریکوفیتون متناگروفیت و از میان قارچ های پوده رست آسپرژیلوس فومیگاتوس شایع ترین عوامل رشد کرده در محیط کشت بودند. همچنین در این مطالعه بین نوع قارچ های عالم اونیکومایکوز و اشکال بالینی ضایعه از نظر گرفتاری خود ناخن یا بافت اطراف آن و همچنین بین ابتلا به اونیکومایکوز و سابقه درمان دارویی رابطه معنی داری مشاهده شد (P<0.001). نتیجه گیری: یافته های این مطالعه اهمیت تشخیص و درمان صحیح عفونت های قارچی ناخن را با توجه به شیوع بالای آن نشان می دهد و عدم تشخیص صحیح بیماری باعث مزمن شدن و تخریب ناخن می شود.

زمینه و هدف: جراحت ها و صدمات ناخن شایعترین صدمه در دست است ولی به آن اهمیت کافی داده نمی شود و اغلب فراموش می شود. درمان ناکافی یا غلط باعث تغییر شکل ناخن، ظاهر نامناسب و درد مزمن می شود.مواد و روش ها: این پژوهش در طی دو ماه در پاییز سال 1382 در مرکز آموزشی و درمانی حضرت فاطمه (س) انجام شد. همه بیماران با ترومای دست تحت معاینه قرار گرفته و شیوع صدمه ناخن، نوع و محل جراحت، انگشت صدمه دیده، علت صدمه و نوع درمان انجام شده بررسی و ثبت گردید. بیماران به دو گروه درمان شده با جراحی و با پانسمان تقسیم و به مدت 9 ماه پیگیری شدند و شیوع دفورمیتی ناخن در آنها بررسی و ثبت شد.یافته ها: از 379 بیمار معاینه شده با ترومای دست، 39 بیمار دارای صدمه ناخن بودند. متوسط سن بیماران 23 سال و 92 درصد آنها مرد بودند. صدمه در دست چپ از دست راست بیشتر و انگشت وسط شایعترین انگشت صدمه دیده بود. دستگاه بالابر با 15.4 درصد بیشترین عامل صدمه و کندگی ناخن با 51.3 درصد شایعترین نوع جراحت بود. در پیگیری بیماران دفورمیتی ناخن در گروه جراحی شده شیوع کمتری داشت که از نظر آماری معنی دار بود (P<0.05).نتیجه گیری: صدمه به ناخن شایع است و باید در تروما های دست در نظر گرفته شود. معاینه دقیق و درمان و به موقع از دفورمیتی ناخن جلوگیری می کند. در اغلب موارد جراحی لازم است و باید در اطاق عمل، با نور کافی و استفاده از لوپ یا میکروسکپ بستر ناخن یا ماتریکس ژرمینال را ترمیم کرد.

مقدمه: در حال حاضر تشخیص انیکومایکوزیس بر اساس علایم بالینی، آزمایش مستقیم و کشت قارچ می باشد اما بر اساس بررسیهای انجام شده، روشهای آسیب شناسی از حساسیت بالاتری نسبت به سایر روشهای موجود برخوردار است.هدف: ارزیابی روش آسیب شناسی در تشخیص انیکومایکوزیس در مقایسه با روشهای اسمیر و کشت.روش اجرا: از 96 بیمار مشکوک به انیکومایکوزیس یک نمونه ناخن توسط ناخن گیر گرفته شد. سپس ناخن گرفته شده را به 4 قسمت تقسیم کرده و یک قسمت آن را ذخیره کردیم. یک قسمت دیگر در فرمالین 4% گذاشته شد و به روش آسیب شناسی بررسی گردید (PATH-PAS) یک قسمت دیگر آن در محیط مایکوزیل آگار و سابورود کستروزآگار کشت داده شد و کشتها به مدت 4 هفته در محیط اتاق نگهداری گردید. قسمت دیگر توط اسمیر مستقیم با پتاس 10% آزمایش شد. جوابهای هر آزمایش بدون اطلاع از جوابهای دیگر ثبت گردید. وجود علایم بالینی به همراه حداقل یک آزمون مثبت به عنوان تشخیص انیکومایکوزیس در نظر گرفته شد و حساسیت روشهای فوق در تشخیص انیکومایکوزیس مقایسه گردید.یافته ها: حساسترین روش ترکیب دو آزمون PATH-PAS و اسمیر بود (حساسیت 98%) اختلاف معنی داری بین حساسیت اسمیر و آسیب شناسی وجود نداشت. ولی دو روش PATH-PAS و کشت اختلاف معنی دار داشتند.نتیجه گیری: روش PATH-PAS یک روش ساده و بسیار حساس در تشخیص عفونتهای قارچی ناخن می باشد.

سابقه و هدف: سندرم ناخن زرد (YNS) بیماری نادری است که با درگیری ناخن همراه با لنفادم و بیماری های تنفسی خود را نشان می دهد و می تواند با بیماری های زمینه ای دیگر همراهی داشته باشد. پاتوژنز این سندرم تاکنون شناخته نشده است.معرفی مورد: بیمار دختری ده ساله بود که به علت تغییرات ناخنی به صورت تغییر رنگ، افزایش ضخامت و تحدب در تمامی ناخن های دست و پا از دوران کودکی مراجعه کرده بود. در معاینه، ادم اندام تحتانی مشاهده گردید. سایر معاینات، آزمایشات و تصاویر رادیولوژی طبیعی بودند.

مقدمه: ناخن های دست و پا در جریان بسیاری از بیماریهای پوستی و برخی از بیماری های سیستمیک در گیر می شوند، در گیری ناخن ها یکی از علائم کمک کننده به تشخیص بیماری های پوستی بوده ودر برخی موارد نیز ارزش از پیش آگهی دارند. هدف: هدف از این مطالعه تعیین فراوانی ضایعات ناخنی در بیماران سرپایی و بستری در بخش پوست بیمارستان سینای همدان در طول سال 1378 بوده است. روش اجرا: روش کار به صورت تهیه اطلاعات براساس یک چک لیست با معاینه بالینی کلیه بیمارانی که در طول سال 1378 به درمانگاه پوست بیمارستان سینا در همدان مراجعه نموده و یا در بخش پوست بستری شده بودند وثبت تغییرات ناخن ها و سپس تجزیه و تحلیل داده ها توسط نرم افزار EP16 بود. یافته ها: از بین 2269 بیمار پوستی، تعداد 630 نفر (27.7%) ضایعه ناخنی داشتند. شایعترین بیماری پوستی همراه با ضایعات ناخنی اگزما (23.5%) و سپس پسوریازیس 12% بود. تعداد 55 نفر 8.7% فقط با بیماری ناخن مراجعه کرده بودند. تشدید خطوط طولی (Ridging) با میزان 35% در دستها و 42% در پاها شایعترین ضایعه ناخنی بود. نتیجه گیری: تقریبا یک سوم بیماران مراجعه کننده به کلینیک پوست بیمارستان سینا در همدان دارای ضایعات ناخنی بودند.