بیماری کیست هیداتید در بیشتر مناطق روستایی ایران بومی محسوب می شود. توجه به علامت های بالینی و در نظر گرفتن روش های تشخیصی نکته های کلیدی در تشخیص بیماری به شمار می آیند.خارج کردن کیست به روش جراحی لاپاروسکپی از موضوع های بحث انگیز در این رابطه است.در این گزارش، به معرفی یک بیمار با کیست هیداتید کبدی پرداخته و اهمیت معاینه بالینی، روش های تشخیصی و روش انجام جراحی لاپاروسکپی بحث می شود.

مقدمه: در بیماری های زنان، هیسترکتومی دومین عمل جراحی شایع بعد از سزارین در بیشتر کشورها و هیسترکتومی آبدومینال شایع ترین روش جراحی در این دسته است. هدف این مطالعه، مقایسه هیسترکتومی از طریق واژن با کمک لاپاروسکپی (LAVH) و هیسترکتومی آبدومینال بود.روش ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی بر روی 51 بیمار کاندیدای عمل جراحی هیسترکتومی به طور غیراورژانس و به دلایل مختلف به جز بدخیمی، که در بیمارستان اختصاصی زنان حضرت ام البنین (س) وابسته به دانشگاه علوم پزشکی مشهد در سال 1384 تا 1386 تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند، انجام شد. نحوه تخصیص بیماران به هر یک از دو گروه تصادفی در نظر گرفته شد. بدین ترتیب 25 بیمار جهت LAVH انتخاب شدند و 26 بیمار در گروه هیسترکتومی آبدومینال قرار گرفتند. یافته های دموگرافیک و اطلاعات قبل و بعد از عمل جراحی در یک پرسش نامه گردآوری و ثبت شد. داده ها با آزمون های  tمستقل و c2 در سطح معنی داری P<0.05 آنالیز شد.یافته ها: از نظر مدت عمل جراحی و طول مدت بستری در بیمارستان بین دو گروه هیسترکتومی آبدومینال و LAVH تفاوت معنی داری وجود نداشت (به ترتیب P=0.856 و P=0.537). استفاده از داروهای ضددرد در گروه LAVH به طور قابل ملاحظه ای کمتر از گروه هیسترکتومی آبدومینال بود (P=0.001). میزان خونریزی در گروه LAVH بیشتر بود (P=0.001). بازگشت به فعالیت های روزمره پس از عمل جراحی LAVH در ویزیت دو هفته بعد از عمل خوب گزارش شد.نتیجه گیری: به طور کلی این مطالعه نشان داد که LAVH روش مطمئنی است و به عنوان جایگزین هیسترکتومی آبدومینال پیشنهاد می شود.

مقدمه: کریپتورکیدیسم یکی از شایع ترین ناهنجاری های دوران کودکی است و زمانی رخ می دهد که بیضه در قسمتی از مسیر نزول طبیعی خود، بین کلیه ها و اسکروتوم متوقف شود. چون در منطقه ما آژنزی بیضه مورد بررسی قرار نگرفته، ممکن است تصویر منطقه ای آن متفاوت باشد. هدف این مطالعه ارائه تصویر روشن تری از این ناهنجاری در منطقه و طرح این سوال است که استفاده نکردن از لاپاروسکوپی تشخیصی می تواند باعث افزایش تشخیص کاذب آژنزی بیضه بشود یا خیر؟مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی در بیمارستان رازی رشت در سال های 82 – 1377 انجام شد که از کل افراد بستری، بیماران مبتلا به عدم نزول بیضهUDT) ) مشخص شدند. سپس اطلاعات موجود را بر اساس سن، یک یا دو طرفه بودن بیماری های همراه، مکان آناتومیک توقف نزول بیضه، روش ها و وضعیت تشخیص و اولین نشانه در هنگام مراجعه بیمار، استخراج کرده و در پایان به تجزیه و تحلیل آنها پرداخته شد.نتایج: از 7200 بیمار بستری در بخش ارولوژی در سال های 82 – 1377، 235 بیمار مبتلا به عدم نزول بیضه بودند که فراوانی نسبی این بیماری در بیماران بستری 3.26% بدست آمد.بیشترین سن مراجعه بیماران در 14 –5 سالگی بود که 41.3% است. بر اساس بیماری های همراه، 14% بیماران UDT طرف مقابل، 8.1% هرنی اینگوینال، 1.7% هیپوسپادیس، 6% هیدروسل، 0.9 % پیچش بیضه و 3% ناباروری داشتند.از نظر محل آناتومیک توقف بیضه، 61.4% داخل کانال اینگوینال، 16.1% ناحیه سطحی کانال، 14% داخل شکم و 0.9 % در ناحیه سوپراپوبیک قرار داشتند و 7.6% آنها دچار آژنزی بیضه بودند.نتیجه گیری: UDT شیوع نسبتا بالایی دارد و اکثر بیمارانی که عمل جراحی شده اند در رده سنی بالا (14 – 5 سالگی) قرار داشتند. که لزوم آموزش همگانی در این مورد را مطرح می سازد. از طرفی با توجه به شیوع بالای آژنزی بیضه (7.6%) پیشنهاد می شود که قبل از عمل جراحی در بیمارانی که بیضه غیر قابل لمس دارند لاپاروسکپی تشخیصی انجام شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

طی مدت 4 سال، 325 زن نابارور تحت عمل لاپاراسکوپی تشخیصی قرار گرفتند که از این تعداد 250 مورد، ناباروری اولیه و 75 مورد ناباروری ثانویه بود (سابقه حداقل یکبار حاملگی). موارد اخیر از نظر سابقه و عمدتا یافته های لاپاروسکوپی مورد بررسی قرار گرفتند. هدف اصلی مطالعه، پیدا کردن و یا حداقل حدس زدن عامل ناباروری ثانویه جهت ارائه پیشنهادات و دستیابی به راه حلهایی برای پیشگیری و کاهش عوامل مساعدکننده بود. نتایج آماری نشان داد که چسبندگی ضمائم ژینتال لگنی، شایع ترین یافته پاتولوژیک در لاپاراسکوپی بوده ( 57 مورد) که می تواند علت عمده ناباروری، بخصوص ناباروری ثانویه باشد. (این چسبندگی می تواند از عوارض عفونت و آسیبهای بافتی ضمن اعمال جراحی لگن و یا در دنباله PID باشد). در 14 مورد سایر یافته های پاتولوژیک ) آنومالی، میوم، PCOD ، (... دیده شد و تنها در چهار مورد هیچگونه شواهد ظاهری پاتولوژیک در لاپاراسکپی دیده نشد.

سابقه و هدف خروج آ یو دی (وسیله داخل رحمی) از رحم به حفره شکم نوعی عارضه است که به دنبال پرفوراسیون رحم هنگام استفاده از وسایل داخل رحمی و یا موقع تعبیه آ یو دی روی می دهد و می تواند منجر به عفونت، خونریزی و آسیب احشا شود. به دلیل بزرگنمایی و دقت بیشتر و مزایای دیگر جراحی لاپاروسکپی مانند طول بستری کمتر، درد و خونریزی کمتر و برگشت به کار سریع تر برای خروج آ یو دی در محل های مختلف حفره شکم از روش لاپاروسکپی استفاده می کنیم. هر نیاسیون روده از عوارض نادر لاپاروسکپی است. با توجه به اینکه وارد شدن آیو دی به شکم بخصوص به رکتوم یا روده عارضه نادری است و در بیمارستان شهدای تجریش طی 10 سال گذشته 9 مورد که در محل های آناتومیک مختلف مانند امنتوم، جدار قدامی شکم وادنکس قرار داشتند و یک مورد ورود آ یو دی به رکتوم بوده و در همه موارد آیو دی با جراحی لاپاروسکپی خارج شده است. هدف از این گزارش یک مورد خروج آ یو دی از رکتوم توسط لاپاروسکپی است. این جراحی با مورد نادر خروج امنتوم و روده از محل تروکار پنج میلی متر لترال چپ هنگام خروج درن همراه بود. معرفی بیمار: بیمار مورد معرفی خانم 26 ساله اهل بوشهر با سابقه دو بار سزارین، از 10 روز پس از زایمان، برای پیشگیری از بارداری از آ یو دی CopperT380 استفاده کرده است. بیمار با درد هیپوگاسترراست مراجعه کرده است که در معاینه نخ آ یو دی مشاهده نشده است. سونوگرافی واژینال نبود آ یو دی در حفره رحم را تایید کرد. اشعه ایکس لگن آ یو دی را در سمت راست لگن نشان داد. در لاپاراسکوپی، چسبندگی راست رکتوم و تخمدان راست جدا شد، آ یو دی از محل چسبندگی رکتوم و آدنکس راست خارج و رکتوم ترمیم شد. هنگام خروج درن متوجه خروج روده از محل پورت پنج میلی متری لترال چپ شده و بعد از گسترش انسزیون و برگرداندن روده و امنتوم به شکم اقدام به ترمیم فاشیا شد. نتیجه گیری: با استفاده از لاپاروسکپی می توان آ یو دی های وارد شده به حفره شکم را خارج کرد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و اهدف: آدرنالکتومی لاپاراسکوپیک درمان انتخابی برای ضایعات خوش خیم آدرنال است. در این مطالعه ما تجربه خود را که برای اولین بار در تبریز انجام شده گزارش می کنیم.روش بررسی: از شهریور 1382 لغایت شهریور 1384، 6 بیمار به علت توده آدرنال به بیمارستان ما مراجعه کرده بودند. ارزیابی های قبل از عمل بیماران شامل ‍CT اسکن، MRI، MIBG اسکن و تست های هورمونال کورتیزول، ACTH، میزالوکورتیکویید، 17 هیدروکسی پروژسترون و VMA بود. بیمارانی که کاندید عمل بودند با اخذ رضایت به روش لاپاروسکپی ترانس پریتونئال تحت 8 مورد آدرنالکتومی قرار گرفتند (2 مورد آدرنالکتومی دو طرفه). نتایج بدست آمده با استفاده از نرم افزار SPSS تحت آنالیز آماری قرار گرفتند.یافته ها: 3 مورد از بیماران مرد و 3 نفر زن بودند. متوسط سنی بیماران 40.2 (65-30) سال بود. 5 مورد ضایعه در سمت راست و 3 مورد در سمت چپ بود. متوسط زمان عمل (300-120) 30.62±180 دقیقه بود. متوسط زمان بستری بیماران (5-3) 3.1 روز بود. متوسط اندازه توده (8-4) 1.8±4.5 سانتی متر بود. در یک مورد به علت چسبندگی توده به پشت ورید اجوف تبدیل به عمل باز صورت گرفت. هیچ عارضه حین عمل و بعد از عمل نداشتیم. برای بیماران تزریق خون نیاز نشد. در طی 9 ماه پیگیری تست های هورمونال و فشارخون در تمام بیماران نرمال بود. متوسط زمان پیگیری 9 ماه (3-14 ماه) بود.نتیجه گیری: با توجه به این که مرکز ما تجربه محدودی در زمینه اعمال لاپاروسکپی ارولوژیک دارد این مطالعه نشان داد که حتی در مراکز با تجربه محدود آدرنالکتومی لاپاروسکپیک ترانس پریتونئال روش موثر و مطمین در درمان ضایعات آدرنال با عوارض کم می باشد.