مقدمه: در بیماران ضربه مغزی ساکشن راه هوایی و پیشگیری از عوارض آن بسیار مهم است. بر این اساس، این پژوهش با هدف مقایسه عوارض استفاده از سوند ساکشن و نلاتون در ساکشن بیماران ضربه مغزی و اینتوبه شده در بخش مراقبت ویژه انجام شد.روش بررسی: این کارآزمایی بالینی بر روی 80 نفر از بیماران ضربه مغزی بستری در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان شهید رهنمون یزد انجام گردید. متغیرهای زمینه ای و عوارض ساکشن در دو گروه سوند ساکشن و نلاتون ارزیابی شد. داده ها با استفاده از آزمون های Chi-Squer و T.test و نرم افزار SPSS نسخه 16 تجزیه و تحلیل گردید.نتایج: استفاده از سوند نلاتون در کاهش نیاز بیمار به ساکشن موثر بود (روز سوم و چهارم به ترتیب p=0.003 و p=0.004). پس از ساکشن با سوند نلاتون افت O2SAT کمتری برای بیمار ایجاد شد (روز اول p=0.06، روز دوم p=0.004، روز سوم p=0.02، روز چهارم p=0.001) در مقایسه O2SAT دو نوع سوند تنها در روز چهارم اختلاف معنی دار بود (p=0.002). میانگین تعداد ضربان قلب در دو گروه پس از ساکشن افزایش یافت (p=0.0001) ولی تفاوتی در تعداد ضربان قلب دیده نشد (p<0.05). تفاوت تعداد دفعات خونریزی از تراشه از روز سوم معنی دار بود وگروه سوند ساکشن خونریزی بیشتری از تراشه داشتند (روز سوم p=0.001 و روز چهارم p=0.001) از نظر بروز عفونت تفاوت معنی داری دیده نشد (p=0.8).نتیجه گیری: استفاده از سوند نلاتون می تواند درصد قابل توجهی از میزان آسیب به تراشه بیمار و خونریزی را کاهش داده و افت O2SAT کمتری برای بیمار به وجود آورد.

زمینه و هدف: امروزه در بخش های ویژه برای برخی از بیماران به دلایل فیزیولوژیکی و بالینی متعددی از تهویه مکانیکی استفاده می شود؛ از آن جا که این بیماران دارای لوله داخل تراشه می باشند، به منظور افزایش اکسیژن رسانی به آنان، تمیز و باز نگه داشتن مجاری هوایی ساکشن لوله داخل تراشه الزامی می باشد. هدف از این مطالعه مقایسه تاثیر ساکشن لوله تراشه به دو روش سیستم باز و سیستم بسته بر علایم حیاتی بیماران بوده است.روش بررسی: در این مطالعه نیمه تجربی، از میان بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان شریعتی 40 بیمار که ویژگی های ورود به مطالعه را داشتند، با روش نمونه گیری آسان انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفتند. برای جمع آوری داده ها از برگه ثبت اطلاعات استفاده شد که شامل مشخصات فردی بیماران، فشار خون سیستول و دیاستول، متوسط فشار خون شریانی، تعداد ضربان قلب، تعداد تنفس و درصد اشباع اکسیژن خون شریانی بود. ساکشن لوله داخل تراشه بیماران به صورت تصادفی و فاصله زمانی حداقل90 دقیقه ، یک بار به روش سیستم بسته و یک بار به روش سیستم باز انجام یافت. قبل و بعد از ساکشن، کلیه بیماران به وسیله آمبوبگ و به مدت 2 دقیقه با اکسیژن 100 درصد هیپر اکسیژنه شدند. علایم حیاتی آنان قبل، 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن لوله تراشه به دو روش سیستم باز و بسته با کمک مانیتور زیمنس 6802 xi کنترل و ثبت شد. داده ها با نرم افزار SPSS و آزمون داده های تکراری با دو عامل تکرارپذیر مورد مقایسه و تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: نتایج نشان داد که فشار خون سیستول، دیاستول و تعداد ضربان قلب بیماران در زمان های 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن به روش سیستم باز افزایش بیشتری نسبت به ساکشن به روش سیستم بسته داشته است (p<0.001). همچنین درصد اشباع اکسیژن خون شریانی در زمان های 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن به روش سیستم باز کاهش بیشتری نسبت به سیستم بسته داشته است (p<0.001). در این تحقیق در تعداد تنفس بیماران در زمان های 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن به روش سیستم باز نسبت به سیستم بسته تفاوت معناداری مشاهده نشد (p>0.05).نتیجه‏گیری: بر اساس یافته های تحقیق حاضر می توان نتیجه گرفت که ساکشن به روش سیستم بسته نسبت به روش باز اختلال کمتری در علایم حیاتی ایجاد می کند. لذا به منظور دستیابی به ثبات و عدم اختلال در علایم حیاتی می توان ساکشن به روش بسته را به بخش های مراقبت ویژه پیشنهاد نمود.

مقدمه: اگر ساکشن درست انجام نشود، سبب عوارضی مانند هیپوکسی، آریتمی قلبی یا حتی مرگ می شود. در بیشتر بخش ها از ساکشن باز استفاده می شود. به نظر می رسد ساکشن بسته عوارض کمتری داشته باشد؛ اما نتایج متفاوتی از مطالعات گزارش شده است.هدف: مقایسه تاثیر ساکشن لوله تراشه به دو روش باز (کنترل) و بسته (آزمون) بر وضعیت همودینامیک.روش: این کارآزمایی بالینی تصادفی بر روی 86 بیمار در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان بعثت همدان در دو گروه ساکشن باز و بسته با روش نمونه گیری تصادفی در سال های 92-1391 انجام گردید. فشارخون سیستول و دیاستول، فشار متوسط شریانی، درصد اشباع خون شریانی، تعداد ضربان قلب، تعداد تنفس و دیس ریتمی بیماران در مراحل قبل، بلافاصله، 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن به دو روش باز و بسته ثبت شد.یافته ها: تفاوت آماری معناداری بین دو گروه از نظر سن (P=0.15) و جنس (P=0.33) دیده نشد. فشارخون دیاستول (p<0.017)، فشار متوسط شریانی (p<0.019)، تعداد ضربان قلب (p<0.003) و تعداد تنفس بیماران (p<0.001) در زمان های بلافاصله، 2 و 5 دقیقه بعد از ساکشن به روش باز افزایش بیشتری نسبت به ساکشن بسته داشت. اما تفاوت آماری معناداری در فشارخون سیستول، میزان اشباع اکسیژن خون شریانی و دیس ریتمی در طول زمان های مختلف بعد از ساکشن دیده نشد.نتیجه گیری: ساکشن بسته نسبت به باز، اختلال کمتری در وضعیت همودینامیک ایجاد می کند، بنابراین، به منظور دست یابی به ثبات همودینامیک، می توان ساکشن بسته را به بخش های مراقبت ویژه پیشنهاد نمود.

زمینه و هدف: هدف از ساکشن راه هوایی مصنوعی مداخله مهمی در مراقبت از بیماران تحت دستگاه تهویه مکانیکی است. هدف این پژوهش تعیین تاثیر ساکشن باز راه هوایی مصنوعی با استفاده از معیارهای جامع نیاز به ساکشن بر وضعیت همودینامیک بیماران بستری در بخش های مراقبت ویژه (ICU) می باشد.روش بررسی: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با یک گروه کنترل است. 60 بیمار تحت تهویه مکانیکی بستری در ICU به روش نمونه گیری آسان انتخاب و به شکل تصادفی بلوکی به دو گروه 30 نفره تخصیص یافتند. جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه دموگرافیک و برگه ثبت وضعیت همودینامیک استفاده شد. در گروه آزمون و کنترل نیاز به ساکشن به ترتیب بر اساس معیار جامع و مرسوم تعیین و ساکشن به روش استاندارد انجام شد. سپس وضعیت همودینامیک نمونه ها قبل، دو و پنج دقیقه بعد از ساکشن تعیین گردید. داده ها با نرم افزار 17 SPSS تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: مقایسه میانگین فشار متوسط شریانی (MAP) و اشباع اکسیژن خون بین دو گروه به ترتیب در دو دقیقه (p=0.001 و p=0.015) و پنج دقیقه (p=0.006 و p=0.001) بعد از مداخله اختلاف آماری معنی داری را نشان داد. اختلاف میانگین متغیرهای همودینامیک (p=0.041) MAP، o2 saturation (p=0.001)، فشار خون دیاستولیک (DBP) (p=0.021) بین قبل از مداخله و دو و پنج دقیقه بعد از مداخله در گروه آزمون معنی دار بود.به نظر می رسد انجام ساکشن بر اساس معیارهای جامع در پیشگیری از عوارض ساکشن و حفظ ثبات وضعیت همودینامیک بیماران تحت ونتیلاتور موثر است.

زمینه و هدف: پنومونی وابسته به ونتیلاتور از عفونت های شایع بیمارستانی در بخش های مراقبت ویژه است که با مرگ و میر بالایی همراه است. ساکشن داخل تراشه، روشی است که بطور معمول جهت پاکسازی ترشحات راه های هوایی در بیماران تحت ونتیلاتور مورد استفاده قرار می گیرد. تاثیر روش های ساکشن باز و بسته بر بروز پنومونی بدرستی مشخص نمی باشد. این مطالعه با هدف مقایسه ساکشن به روش باز و بسته بر میزان بروز پنومونی در بیماران تحت تهویه مکانیکی انجام گرفت. روش بررسی: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی بود که بر روی 156 بیمار بستری در بخش های مراقبت ویژه بیمارستانهای آموزشی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی اراک انجام گرفت. بیمارانی که کمتر از 24 ساعت بعد از بستری شدن در بیمارستان، به بخش ویژه وارد می شدند و از زمان لوله گذاری داخل تراشه، کمتر از 6 ساعت گذشته بود و به تهویه مکانیکی نیاز داشتند بطور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. بیماران گروه کنترل (74 نفر) با روش باز و به روش معمول، و بیماران گروه مداخله (82 نفر) با روش بسته ساکشن شدند. پس از گذشت 72 ساعت تمام بیماران با استفاده از مقیاس پنومونی باکتریال که یک ابزار استاندارد است مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: نتایج نشان داد که میزان بروز پنومونی در گروه مداخله (روش بسته) %28 و در گروه کنترل (روش باز) %48.6 می باشد. با استفاده از آزمون کای اسکویر نشان داده شد که اختلاف معنی داری بین دو گروه از نظر میزان بروز پنومونی وجود دارد.(p=0.01)  بروز پنومونی در بیمارانی که سابقه مصرف سیگار داشتند بیشتر بود، اما بین زن و مرد اختلافی دیده نشد. نتیجه گیری: با توجه به این که در ساکشن بسته خطر انتقال آلودگی از طریق وسایل و دست های پرسنل کمتر می باشد، این روش در مقایسه با ساکشن باز می تواند منجر به کاهش خطر ابتلا به پنومونی وابسته به ونتیلاتور گردد.

سابقه و هدف: اتصال لوله سینه به دستگاه مکنده جهت تخلیه مداوم مایع و هوای فضای جنب روش تقریباً متداولی است. صدای خروج حباب های هوا در حین کار دستگاه، باعث آزار بیماران و افرادی که در اتاق وی حضور دارند، میشود. تا به حال توجه چندانی به حل این مشکل نشده و روش مناسبی برای کاهش این صدای ناهنجار ارائه نگردیده است. در این مطالعه سعی شده است که با ساختن یک وسیله ساده و نصب آن روی محفظه لوله سینه این مشکل برطرف گردد. مواد و روش ها: این مطالعه بر روی 10 بیمار صورت گرفت. از وصل کردن دو قیف پلاستیکی به وسیله نوار چسب به یکدیگر، وسیله ای مانند انبار اگزوز خودرو ساخته و سپس آن وسیله روی بطری مکنده دستگاه فضای جنب متصل گردید تا به صورت قابل توجهی صدای خروج حباب های هوا را کاهش دهد. یافته ها: با استفاده از این وسیله رضایتمندی محسوسی در بیماران و افراد انجام دهنده آزمایش از نظر کاهش قابل ملاحظه ای در صدای ناشی از خروج حباب های هوا در موقع ساکشن کردن، ایجادشد. نتیجه گیری و توصیه ها: با استفاده از این وسیله ساده و ارزان قیمت می توان صدای ناشی از لوله سینه را کاهش داد.

1 خلاصه هدف. در این مقاله مروری، مقرون به صرفه بودن باتل ساکشن یک­بار مصرف در ایران مورد بحث و بررسی قرار گرفته است. زمینه. عفونت­ های مرتبط با مراقبت­ های بهداشتی باعث بروز مرگ و ناخوشی در بیماران، به ویژه در بخش مراقبت ویژه می­شوند. روش­ها و دستورالعمل­ های مختلفی برای کنترل این عفونت ­ها وجود دارد که بخشی از این دستورالعمل ­ها درباره ساکشن و تجهیزات آن است. روش کار. جستجوی مقالات از طریق پایگاه­های داده­ای شامل Science Direct، PubMed، Cochrane، Medline، SID، Scopus، CINAHL، OVID، Iran Doc و Magiran با استفاده از کلیدواژه­ های ”ساکشن یک بار مصرف“، ”عفونت بیمارستانی“، ”مدیریت پسماند“ و معادل ­های انگلیسی آنها انجام شد. مقالاتی که در بازه زمانی 2000 تا 2022 میلادی منتشر شده بودند و با موضوع تحقیق ارتباط بیشتری داشتند، انتخاب شدند. معیارهای ورود مقالات شامل انتشار آنها در مجلات علمی معتبر، انتشار به زبان فارسی یا انگلیسی، و امکان دسترسی به متن کامل مقاله بودند. معیارهای خروج از مطالعه شامل چاپ مقاله در مجلات ضعیف و نامعتبر بود. یافته ­­ها. باتل ساکشن یک­بار مصرف در پنج محور کنترل و پیشگیری عفونت بیمارستانی، مدیریت مصرف آب، سهولت در کاربرد، مدیریت پسماند، و بارمالی مورد ارزیابی قرار گرفت. نتیجه ­­گیری. با توجه کمبود نیروی انسانی برای ضدعفونی باتل ساکشن­ های چندبار مصرف، هزینه­ محلول­ های ضدعفونی و استفاده نادرست در رقیق­ سازی آن، مدیریت پسماند فاضلاب­ های محلول ­های استفاده­ شده، و تخلیه ساکشن­ ها، برای کشور ایران، استفاده از باتل ساکشن یک­بار مصرف نسبت به باتل ساکشن­ چندبار مصرف ارجح است.

مقدمه: تجمع ترشحات در راههای هوایی یکی از عوارض جدی در بیماران تحت تهویه مکانیکی دارای لوله تراشه می باشد. ساکشن تراشه که با هدف تخلیه ترشحات انجام می گیرد، می تواند به همراه فیزیوتراپی تنفسی در پاکسازی راه هوایی و بهبود تبادلات گازی موثر واقع شود.هدف: هدف از این مطالعه تعیین تاثیر فشردن قفسه سینه قبل از ساکشن بر شاخص های تنفسی در بیماران تحت تهویه مکانیکی می باشد.روش کار: در این مطالعه کارآزمایی بالینی با طرح متقاطع، 50 بیمار تحت تهویه مکانیکی بطور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. بر روی هر کدام از بیماران دو مداخله ساکشن داخل تراشه با و بدون فشردن قفسه سینه در زمان بازدم با فاصله 3 ساعت بین دو مداخله، به تعداد 10 بار با فاصله 3 سیکل تنفسی انجام شد. درصد اشباع اکسیژن شریانی و کمپلیانس دینامیک یک دقیقه قبل، 5 و 25 دقیقه بعد از آن اندازه گیری و داده ها با آزمون های تی زوج، گرینهوس گایزر، سفرسیتی و بن فرونی تجزیه و تحلیل شدند.نتایج: میانگین تجمعی کمپلیانس دینامیک یک دقیقه قبل، 5 و 25 دقیقه بعد از مداخله به ترتیب در ساکشن با فشردن 30.06، 32.14 و 30.93 و بدون فشردن بترتیب 30.42، 32.26 و 32.81 و درصد اشباع اکسیژن شریانی یک دقیقه قبل، 5 و 25 دقیقه بعد از مداخله به ترتیب در ساکشن با فشردن 97.67، 98.09 و 97.94 و بدون فشردن بترتیب 98.12، 98.27 و 98.17 بود که در 3 مرحله بررسی تقریبا مشابه بوده و از نظر آماری تفاوت معنی داری بین انها وجود نداشت.نتیجه گیری: با توجه به عدم معنی دار بودن تفاوت درصد اشباع اکسیژن شریانی و کمپلیانس دینامیک در دو روش ساکشن با و بدون فشردن قفسه سینه، انجام پژوهش های بیشتری در این زمینه ضرورت می یابد.

در این مطالعه که از نوع کارآزمایی بالینی می باشد، 133 بیمار مراجعه کننده به بیمارستان شهید محمدی بندرعباس در فاصله زمانی خرداد ماه 1381 تا فروردین ماه 1382 که به دلیل شکستگی یک استخوان بلند بایستی تحت عمل جراحی قرار می گرفتند، به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. در گروه اول (72 نفر) پس از اتمام عمل جراحی در زخم یک درن هموواک گذاشته شد و در گروه دوم (61 نفر) از گذاشتن درن خودداری شد. دو گروه از نظر سن، جنس، اندام شکسته و دریافت آنتی بیوتیک قبل و بعد از عمل با هم اختلاف معنی دار آماری نداشتند (p>0.05). در پایان دوره پی گیری (حداقل 6 ماه) تفاوت دو گروه از نظر نیاز به مسکن در 48 ساعت اول پس از عمل، نیاز به تعویض پانسمان به علت خیس شدن در 24 ساعت اول، تشکیل هماتوم و عفونت در شش ماه اول پس از عمل، از نظر آماری معنی دار نبود (p>0.05). با توجه به این نتایج به نظر می رسد درن هموواک در موارد ذکر شده نمی تواند موثر باشد.