1هدف: سندرم درد مایوفاشیال یکی از شایع ترین موارد درد امروزه می باشد که مشخصه مهم آن وجود نقاط ماشه ای است. هدف از مطالعه حاضر مقایسه تاثیر دو روش سوزن خشک یا dry needling (DN) و الکتروآکوپانکچر یا electroacupuncture (EA) عضله تراپزیوس فوقانی بر روی تغییرات اولتراسونوگرافی، شدت درد و ناتوانی عملکردی اندام فوقانی در بیماران مبتلا به سندروم درد مایو فاشیال می باشد. مواد و روش ها: این تحقیق کارآزمایی بالینی که بر روی 30 نفر با نقاط ماشه ای فعال در عضله ی تراپزیوس فوقانی با دامنه سنی 50- 20 سال انجام شد. شرکت کننده ها به صورت تصادفی در دو گروه DN و EA تقسیم شدند. هر دو گروه 4 جلسه (2 جلسه در هفته) به مدت 2 هفته درمان شدند، و سه متغیر شدت درد، شاخص ناتوانی عملکردی و ضخامت عضله تراپزیوس فوقانی قبل از درمان (پیش آزمون)، پس از درمان (پس آزمون 1)، و یک ماه پس از درمان (پس آزمون 2) ارزیابی گردید. یافته ها: نتایج نشان داد که بین شدت درد، شاخص ناتوانی عملکردی و ضخامت عضله تراپزیوس فوقانی در مراحل پس آزمون 1 و 2 نسبت به مرحله پیش آزمون تفاوت معنی دار آماری وجود داشت (05/0P). هیچ گونه تفاوت معنی دار آماری بین اثرگذاری کوتاه مدت (پس آزمون 1 نسبت به پیش آزمون) و بلند مدت (پس آزمون 2 نسبت به پیش آزمون) در شاخص ناتوانی عملکردی و ضخامت عضله تراپزیوس فوقانی بین دو گروه وجود نداشت (05/0P>) در حالی که شدت درد در اثرگذاری بلند مدت (پس آزمون2 نسبت به پیش آزمون) تفاوت معنی دار آماری بین دو گروه وجود داشته (05/0P<) و کاهش درد در گروه EA بیش تر از گروه DN بود (26/0±86/0 در مقابل 38/0±73/0). نتیجه گیری: دو روش درمانی DN و EA در افراد دارای نقاط ماشه ای در عضله ی تراپزیوس فوقانی، سبب بهبودی در شدت درد، ناتوانی عملکردی و ضخامت عضله می شود. البته EA در اثرگذاری بلندمدت عملکرد بهتری داشت.

یکی از مدل های رایج درد نوروپاتیک مدل Chronic constriction injury (CCI) است که توسط Xie و Bennett در سال 1988 ارایه شد. این مدل واجد ویژگی های درد نوروپاتیکی انسانی یعنی افزایش حساسیت مرکزی به صورت هیپر آلژزی و آلودینی می باشد. برای بررسی CCI تاکنون از محرک های درد حاد چون درد حرارتی و مکانیکی استفاده شده است. در این کار تحقیقی برای بررسی CCI از فرمالین به عنوان یک محرک شیمیایی که درد ناشی از تزریق زیر پوستی آن ایجاد یک درد دو مرحله ای حاد و مزمن می کند، استفاده شده است تا امکان مطالعه CCI را نه تنها از طریق مرحله  درد حاد بلکه از طریق مرحله درد مزمن نیز که مکانیسم جداگانه ای دارد، فراهم آورد. هدف دیگر بررسی تأثیر درد فرمالینی قبل از مدل CCI بر درد فرمالینی پس از آن بوده است. علاوه بر آن نقش لیدوکائین وریدی به عنوان یک عامل مهار کننده مرکزی جهت کنترل درد فرمالینی قبل از CCI و تأثیر آن بر درد فرمالینی پس از CCI بررسی شده است. در این بررسی از 4 گروه موش صحرایی استفاده شده است. گروه اول تحت جراحی گره زدن شل عصب سیاتیک مدل ایجاد کننده CCI بر طبق متد Xie و Bennett قرار گرفتند و سپس در روزهای دوم و چهاردهم پس از CCI تست فرمالین شدند. گروه دوم ابتدا تست فرمالین شده و 5 روز بعد تحت جراحی قرار گرفته و مجددا در روزهای دوم و چهاردهم پس از CCI، تست فرمالین انجام شد. گروه سوم پیش از تست فرمالین قبل از CCI (مانند گروه دوم) تحت تزریق وریدی لیدوکائین قرار گرفتند و سپس در روزهای دوم و چهاردهم پس از CCI، تست فرمالین شدند. گروه شم مانند گروه اول بود جز این که به جای جراحی بستن سیاتیک، جراحی شم انجام گردید. نتایج این بررسی از این قرار بود که CCI موجب به وجود آمدن هیپوآلژزی در روز دوم فاز اول در گروه اول در مقایسه با شم گردید. همچنین موجب ایجاد هیپرآلژزی در روز چهاردهم پس از CCI در فاز اول همه گروه ها شد. در فاز دوم، به جز هیپوآلژزی ایجاد شده در روز دوم گروه اول و سوم در مقایسه با گروه دوم، در هیچیک از گروه ها تغییرات خاص و معنی داری ایجاد نگردید.

زمینه و هدف: شواهد پژوهشی نشان می دهد که پذیرش درد باعث عملکرد بهتر بیماران دارای درد مزمن می شود، اما این موضوع تاکنون در بیماران ایرانی مبتلا به درد مزمن مورد بررسی قرار نگرفته است. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی رابطه پذیرش درد مزمن با ناتوانی جسمی ناشی از آن بود.مواد و روش ها: مطالعه توصیفی - همبستگی حاضر بر روی 245 بیمار درد مزمن صورت گرفت. نمونه ها به روش نمونه گیری در دسترس از بین بیماران درد مزمنی که در بهار و تابستان سال 1389 به درمانگاه های درمان درد در شهر تهران مراجعه نموده بودند، انتخاب شدند. این افراد مقیاس های پذیرش درد مزمن، ناتوانی جسمی، شدت درد و اختلال در عملکرد روزانه به واسطه درد و پرسشنامه اطلاعات جمعیت شناختی را تکمیل کردند. داده ها با محاسبه ضریب همبستگی Pearson و رگرسیون چند متغیره چند مرتبه ای تحلیل شدند.یافته ها: بین میزان پذیرش درد مزمن با شدت درد، ناتوانی جسمی و اختلال در عملکرد روزانه به دلیل درد، ارتباط معنی داری (P<0.01) وجود داشت. در تحلیل رگرسیون، میزان پذیرش درد مزمن توانست بعد از کنترل اثر متغیرهای زمینه ای و شدت درد، واریانس معنی داری (P<0.01) از هر دو مقیاس ناتوانی (ناتوانی جسمی و اختلال عملکرد روزانه) را تبیین کند.نتیجه گیری: پذیرش درد مزمن از عوامل مهم و موثر بر میزان ناتوانی ادراک شده در بیماران درد مزمن است. بنابراین جهت به حداقل رساندن ناتوانی، علاوه بر کاهش شدت درد، می توان استفاده از روش های درمانی را که بر افزایش میزان پذیرش درد مزمن تمرکز دارند، پیشنهاد کرد.

مقدمه: درد، تجربه حسی ناخوش آیندی است که در برابر آسیب جسمی واقعی یا بالقوه به وجود می آید. ورزش، یکی از عوامل تاثیرگذار بر درد است. هدف پژوهش حاضر، مقایسه ادراک شدت درد، راهبردهای مقابله با درد و خودکارآمدی درد در زنان ورزشکار و غیرورزشکار است.روش کار: این مطالعه به روش علی- مقایسه ای بر روی 60 نفر زن ورزشکار حرفه ای و 60 نفر زن غیرورزشکار از دانشجویان سال تحصیلی 93-1392، دانشگاه شیراز صورت گرفته که به روش نمونه گیری تصادفی چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده در پژوهش پرسش نامه درد مک گیل، خودکارآمدی درد و راهبردهای مقابله با درد بوده اند. داده ها از طریق آمار توصیفی، آزمون لوین و تحلیل واریانس چندمتغیری و با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 16 مورد تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: نتایج نشان داد که زنان ورزشکار نسبت به زنان غیرورزشکار ادراک درد پایین تر (P=0.003) و خودکارآمدی درد بالاتری (P<0.001) دارند. به علاوه این زنان از راهبردهای مقابله توجه برگردانی، تفسیر مجدد از درد، نادیده انگاشتن، امیدواری یا دعا، گفتگو با خود و افزایش فعالیت به میزان بیشتری (P<0.001) استفاده می کنند. این در حالی است که زنان ورزشکار کمتر از زنان غیرورزشکار به فاجعه آفرینی درد (P=0.003) می پردازند.نتیجه گیری: بنا بر نتایج این پژوهش، ورزش بر تجربه ادراک درد، خودکارآمدی درد و استفاده از راهبردهای مقابله با درد در زنان، موثر است.

زمینه و هدف کمردرد مزمن (Chronic Low Back pain) یکی از 10 بیماری برتر است که بیشترین سال های زندگی با ناتوانی را در سراسر جهان به خود اختصاص داده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی برکارآمدی هیجانی بر اضطراب درد و پذیرش درد زنان دارای کمر مزمن انجام گرفت. مواد و روش ها روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و دوره ی پیگیری 45 روزه بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه ی زنان دارای کمر درد مزمن مراجعه کننده به بیمارستان و کلینیک های تخصصی درد در شهراصفهان در سه ماهه تابستان سال 1401 بود. در این پژوهش تعداد30 بیمار مبتلا به کمر درد مزمن با روش نمونه گیری دردسترس انتخاب و با گمارش تصادفی در گروه های آزمایش و گواه گمارده شدند (هرگروه 15 بیمار). گروه آزمایش مداخله درمان مبتنی برکارآمدی هیجانی را طی دوماه 8 جلسه 90 دقیقه ای دریافت کردند اما گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکردند. پرسشنامه های مورد استفاده در این پژوهش شامل اضطراب درد و پذیرش درد بود. گروه آزمایش درمان کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی را طی 8 جلسه ی گروهی 90دقیقه ای دریافت کرد، اما بر گروه کنترل هیچ مداخله ای انجام نشد. داده ها از طریق نرم افزار SPSS-23 و با آزمون تحلیل واریانس با اندازه های تکراری مورد تجزیه تحلیل قرار گرفت. یافته ها درمان مبتنی برکارآمدی هیجانی برکاهش علایم اضطراب درد و بهبود پذیرش درد در مراحل پس آزمون و پیگیری تاثیر معنا دار داشت نتیجه گیری درمان مبتنی برکارآمدی هیجانی به عنوان یک درمان اثربخش درمراکز بهداشتی و درمانی برای بهبود پذیرش درد و کاهش اضطراب درد زنان دارای کمر درد مزمن پیشنهاد می گردد.

زمینه و هدف: شناسایی نقش میانجی متغیر بازبودن به تجربه در رابطه بین متغیرهای پیش بین خودکارامدی درد، راهبردهای مدیریت درد و تاب آوری با متغیر ماک ادراک درد در افراد مبتا به درد مزمن نفر از افراد دارای درد مزمن در کلیه مراکز درمانی شهرتهران که 340 مواد و روش ها: در این مطالعه بنیادی و توصیفی-همبستگی، شامل بیمارستان های دولتی و خصوصی، مراکز و کلینیک های عمومی و تخصصی و نیز مراکز بستری که خدمات پزشکی می دهند به، آزمون خودکارآمدی NEO-PI R روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده آزمون پنج عامل بزرگ شخصیت درد، آزمون راهبردهای مدیریت درد، آزمون تاب آوری، آزمون ادراک درد مزمن وست هاون ییل می باشد. داده های به دست آمده با مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. smart PLS استفاده از روش معادلات ساختاری با حداقل مربعات جزیی و تحلیل مسیر در نرم افزار یافته ها: نتایج به دست آمده از پژوهش، بازبودن به تجربه دارای نقش میانجی کامل در رابطه بین خودکارامدی و ادراک درد است. بازبودن به تجربه دارای نقش میانجی جزئی در رابطه بین مدیریت درد و ادراک درد است. بازبودن به تجربه دارای نقش میانجی جزئی در رابطه بین تاب آوری و ادراک درد است. قوی ترین نقش میانجی در مدل فوق، مربوط به نقش میانجی بازبودن به تجربه در رابطه میان خودکارامدی با ادراک درد می باشد. نتیجه گیری: باز بودن تجربه، میانجی قوی درخودکارآمدی درد، راهبرد مدیریت درد، تاب آوری با ادراک درد بیماران مزمن می باشد. باز بودن به تجربه در فرد مبتا به درد مزمن بر روی ادراک درد فرد تاثیر گذاشته است.