مطالعات نشان می دهند که تیروکسین قادر است در تنظیم رشد و نمو، تنظیم اسمزی و دیگر فعالیتهای فیزیولوژیک نقش مهمی داشته باشد. از آنجا که تاثیر تیروکسین در رشد و نمو و دگردیسی لارو ماهیان استخوانی هنوز به اثبات نرسیده است، طی آزمایشی که در کارگاه تکثیر و پرورش شهید انصاری انجام گرفت نحوه عملکرد این هورمون در بقا مراحل اولیه رشد و نمو ماهی فیتوفاگ مورد بررسی قرار گرفت. تخمهای لقاح یافته به مدت 6 ساعت در حمام تیروکسین با غلظتهای 0.1ppm، 0.5،1  و 0 (با 4 تکرار) در انکوباتورهای شیشه ای قرار گرفتند و سپس به انکوباتورهایی با جریان آب منتقل شدند. بعد از تخم گشایی لاروهای حاصله به مدت 6 ساعت مجددا در حمام تیروکسین با غلظتهای فوق قرار گرفتند. سپس تا مرحله جذب کیسه زرده در انکوباتورهای دارای جریان آب قرار گرفته و پس از تخلیه لارو در تشتهای جداگانه، به شمارش آنها پرداخته شد. در پایان تعداد لاروهای زنده فیتوفاگ شمارش گردید. نتایج حاصل از این تحقیق نشان داد نسبت تخمهای تفریخ شده در غلظت 0.5ppm، به طور قابل ملاحظه ای بیشتر از سایر تیمارها بود.

هورمون های تیروئیدی [تری یدوتیرونین (T3) و تیروکسین (T4)] نقش های مهمی در فرآیندهای زیستی مانند رشد، بلوغ جنسی، تنظیم اسمزی، تحمل دمایی، مهاجرت، مصرف اکسیژن و متابولیسم در بسیاری از گونه های ماهیان ایفا می کند. این مطالعه باهدف بررسی اثرات تزریق هورمون T4 بر عملکرد رشد و تولیدمثل ماهی استرلیاد (Acipenser ruthenus) انجام پذیرفت. به این منظور سه گروه آزمایشی با دو تکرار برای هر گروه و پنج عدد ماهی (وزن متوسط آغازین 15/37 ± 97/707 گرم) به ازای هر گروه در نظر گرفته شد. تیمارهای آزمایش شامل تیمار 1-کنترل (روغن نارگیل)، 2-سطح پایین هورمون T4 (T1، 1 میلی گرم T4 به ازای هر کیلوگرم وزن بدن + روغن نارگیل) و 3-سطح بالای هورمون T4 (T10، 10 میلی گرم T4 به ازای هر کیلوگرم وزن بدن + روغن نارگیل) بودند. چهار دوره تزریق به صورت داخل صفاقی در ماهی ماده استرلیاد هر 2 ماه به مدت 170 روز انجام گردید. تغییرات عملکرد رشد، عملکرد تولیدمثل مولدین و عملکرد رشد لارو در انتهای دوره اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که عملکرد رشد ماهیانی که دوز بالای هورمون T4 را دریافت کرده بودند بالاتر از دیگر گروه ها بود. ماهیان در تیمار T10 بالاترین نرخ لقاح (6/0 ± 4/73 درصد) را نسبت به تیمار کنترل (2/2 ± 1/46 درصد) نشان داد (05/0> P). بیشترین تعداد تخمک در گرم در تیمار کنترل (6/8 ± 3/134) به دست آمد. همچنین، بیشترین میزان تخم گشایی به ترتیب در تیمارهای T1 (2/2 ± 00/82 درصد) و T10 (0/5 ± 3/72 درصد) به دست آمد (05/0> P). بالاترین و کمترین وزن کسب شده لاوری به ترتیب در تیمار T10 (0/0 ± 052/0 گرم) و کنترل (0/0 ± 027/0 گرم) به دست آمد. با توجه به نتایج، عملکرد رشد لارو نشان داد لاروهای حاصل از مولدین تیمار T10 بیشترین وزن کسب شده، نرخ رشد ویژه، فاکتور وضعیت و نرخ بقا را دارا هستند. بر اساس مطالعه حاضر، هورمون تیروکسین در دوز 10 میلی گرم به ازای کیلوگرم وزن بدن می تواند سبب اثرات مثبت بر رشد، عملکرد فیزیولوژیک و تولیدمثل در مولدین ماده و لارو ماهی استرلیاد گردد.

دراین پژوهش اثر باکلوفن (آگونیست گیرنده (GABAB، روی میانگین غلظت هورمون رشد، تیروکسین و تری یدوتیرونین مورد بررسی قرار گرفت. دراین مطالعه، دوازده راس گاو شیری نژاد هلشتاین به چهار گروه تقسیم گردیده و در هر گروه به هر راس دام روزانه به ترتیب 25، 50، 75 و 100 میلی گرم باکلوفن به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به مدت چهار روز تزریق شد. خونگیری روزانه یک بار به مدت هشت روز انجام گرفت و غلظت هورمون رشد، تیروکسین و تری یدوتیرونین نمونه های پلاسمای خون گاوها با استفاده از روش RIA اندازه گیری و ثبت شد. این مطالعه نشان داد که این تیمارها میانگین غلظت هورمون رشد و تیروکسین پلاسما را افزایش دادند (P<0.01). دوزهای 25، 50 و 75 میلی گرم باکلوفن به ازای هر کیلوگرم وزن بدن میانگین غلظت هورمون تری یدوتیرونین را کاهش داد (P<0.05)، درحالی که تزریق 100 میلی گرم باکلوفن به ازای هر کیلو گرم وزن بدن غلظت آن را افزایش داد (P<0.05).

کاهش فعالیت تیروئید مادر در دوران حاملگی (هیپوتیروئیدیسم مادری) علاوه بر بروز اختلال در روند حاملگی موجب اعمال اثرات نامطلوب بر رشد عمومی جنین و بویژه سیستم عصبی آن می شود. در این پژوهش اثرات هیپوتیروئیدیسم مادری و درمان جایگزین با تیروکسین، در طی دوره حاملگی و بعد از آن، بر قابلیتهای یادگیری زاده ها، مورد بررسی قرار گرفته است. 12 موش صحرایی آزمایشگاهی (رت) باکره از نژاد Wistar، با وزن 120 تا 150 گرم، قبل از آمیزش به مدت سه هفته تحت تاثیر داروی ضد تیروئیدی PTU (g/lit 0.5 آب آشامیدنی) قرار گرفته و هیپوتیروئید گردیدند (سطح هورمون تیروکسین در خون رتهای هیپوتیروئید و کنترل به روش RIA اندازه گیری شد). پس از آمیزش، رتهای هیپوتیروئید به سه گروه آزمایشی 1، 2 و 3 (به ترتیب تجویز PTU در طی دوره حاملگی، تجویز PTU+T4 در طی دوره حاملگی و تجویز PTU+T4 در طی دوره حاملگی و دوره شیر دادن به نوزادان) تقسیم گردیدند. برای سنجش و مقایسه میزان یادگیری زاده ها، از زاده های متعلق به هر مادر در سن دو ماهگی، دو نمونه بطور اتفاقی انتخاب و روزی یکبار، تا شش روز، بر اساس دو پارامتر تعداد خطا و زمان رسیدن به هدف، مورد آزمون ماز قرار گرفتند. نتایج حاصل حاکی از افزایش میزان مرده زایی، سقط جنین و کاهش وزن نوزادان در هر سه گروه آزمایشی بویژه در گروه 1 می باشد. بررسی و مقایسه آماری نتایج آزمون ماز (مقایسه بین گروهی) نشان می دهد که میزان یادگیری در زاده های متعلق به گروه آزمایشی 3 (دریافت PTU+T4 در دوران حاملگی و شیرخوارگی) در بین گروه آزمایشی 2 و گروه کنترل قرار می گیرد. از نتایج حاصله چنین بر می آید که تجویز تیروکسین به مادران هیپوتیروئید در دوران حاملگی و شیر دادن به نوزادان دارای اثرات مثبتی بر روند یادگیری زاده ها است. در مجموع می توان چنین نتیجه گیری کرد که مهار فعالیت تیروئید، بویژه زمانی که تا بعد از تولد ادامه یابد، می تواند اثرات سویی بر تکامل ساختاری و بالطبع تکامل عملکردی مغز بر جای گذارد.  

هورمون­های تیروئیدی [(تری­یدوتیرونین (T3) و تیروکسین (T4)] نقش­های مهمی در فرآیندهای زیستی مانند رشد، بلوغ جنسی و متابولیسم در بسیاری از گونه­های ماهیان ایفا می­کنند. این مطالعه با هدف بررسی اثرات تزریق هورمون T4 بر عملکرد رشد و پارامتر­های خونی ماهی مولد ماده استرلیاد (Acipenser ruthenus) انجام پذیرفت. سه گروه آزمایشی با دو تکرار و پنج قطعه ماهی به ازای هر تکرار در نظر گرفته شد. تیمارهای آزمایشی شامل تیمار شاهد (دریافت­کننده روغن نارگیل)، سطح پایین هورمون T4 (T1، 1 میلی گرم T4 به ازای هر کیلوگرم وزن بدن + روغن نارگیل) و سطح بالای هورمون T4 (T10، 10 میلی گرم T4 به ازای هر کیلوگرم وزن بدن + روغن نارگیل) بودند. چهار دوره تزریق به­صورت داخل صفاقی در ماهی ماده استرلیاد (وزن متوسط آغازین 15/37 ± 97/707 گرم) هر 2 ماه به­مدت 170 روز انجام گردید. عملکرد رشد، شاخص­های تغذیه­ای و پارامتر­های خونی در انتهای دوره اندازه­گیری شدند. نتایج نشان داد که بالاترین و پایین ترین وزن کسب شده به ترتیب در تیمار T10 و تیمار شاهد وجود دارد (05/0p<). همچنین تیمار T10 بالاترین نرخ رشد ویژه را نسبت به دیگر تیمارها نشان داد (05/0p<). علاوه بر این، بهترین ضریب تبدیل غذایی در تیمار T10 مشاهده گردید (05/0p<). ماهیان در گروه T10 به­طور معنی­داری بیشترین میزان گلبول­های قرمز، هماتوکریت، هموگلوبین، گلبول­های سفید، نوتروفیل و لنفوسیت را نسبت به دیگر گروه­های آزمایشی نشان دادند (05/0p<). براساس مطالعه حاضر، هورمون تیروکسین در غلظت 10 میلی­گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن می­تواند سبب اثرات مثبت بر رشد و عملکرد فیزیولوژیک در مولدین ماده استرلیاد گردد.

مقدمه: تغییرات فیزیولوژیک دوران بارداری عملکرد تیرویید و هم چنین روش های اندازه گیری تیروکسین آزاد را تحت تاثیر قرار می دهند. این اثرات سبب می شود تا روش های ایمونواسی برای تشخیص هیپوتیروکسینمی در بارداری قابل اعتماد نباشند. با توجه به کفایت ید در زنان باردار ایرانی، نیاز به تعیین محدوده مرجع تیروکسین آزاد در این گروه احساس می شود. مواد و روش ها: هزار و هفتاد و هفت زن باردار، از دوره های مختلف سه ماهه بارداری، به صورت تصادفی از درمانگاه های مراقبت های بارداری مراکز بهداشت 12 استان کشور انتخاب گردیدند. بعد از اعمال معیارهای خروج برای تعیین محدوده طبیعی، پانصد و هشتاد و هفت نفر وارد مطالعه شدند. هورمون های محرک غده تیرویید) (TSH، تیروکسین آزاد (FT4) و آنتی بادی ضد تیرویید پراکسیداز تیروییدی (TPOAB) اندازه گیری شدند. یافته ها: میانگین سن شرکت کنندگان 5/7 ±,27/6 سال و میانه ید ادرار (321-188) 236 میکروگرم بر لیتر بود. صدک های 5 و 95 به دست آمده برای هورمونFT4 به ترتیب در سه ماهه اول بارداری: 0/93 و 1/35، سه ماهه دوم: 0/78 و 1/15 و در سه ماهه سوم 0/77 و 1/15 نانوگرم بر دسی لیتر بودند. نتیجه گیری: با توجه به سیر نزولی مقادیر محدوده ی طبیعی FT4 از سه ماهه اول به سوم بارداری، لحاظ نمودن محدوده ی طبیعی مختص هر سه ماهه ی بارداری، برای اقدامات تشخیص و درمان بیماری های تیرویید در زنان باردار ایرانی، ضروری به نظر می رسد.