زمینه و اهداف: این بررسی بر روی 206 بیمار مراجعه کننده به بخش آنژیوگرافی مرکز پزشکی و درمانی امام خمینی (ره) انجام شده است. تشخیص اولیه، گرفتاری و بخصوص انسداد وریدهای عمقی اندام بوده است. هدف، تعیین محل گرفتاری وریدها و شدت انسداد و عوارض حاصل از این بیماری و کمک به درمان آنان می باشد.روش بررسی: پس از بررسی سابقه بیماریهای قلبی، ریوی و دادن آمادگیهای قبلی یک سوزن 20 یا 23 بسته به سن بیمار در یکی از وریدهای سطحی پشت پا وارد شده سپس قسمت بالای مچ پا توسط تورنیکه بسته شد. فشار وارده 30 mmHg بود. ماده کنتراست با حجمی حدود cc 30-20  تزریق شده و از ناحیه ساق پا رادیوگرافیهای متعدد انجام گرفت. برای بررسی وریدهای ران و لگن حجم ماده حاجب 80-100 cc بود.یافته ها: از 206 بیمار مراجعه کننده به بخش آنژیوگرافی که مشکوک به ترومبوز وریدهای عمقی اندام تحتانی، لگن (IVC) Inferior vena cava  سونوگرافی از اندام تحتانی به عمل آمد. در 179 نفر ترومبوز تنها در وریدهای عمقی ساق پا وجود داشت، در 18 نفر در وریدهای عمقی ساق پا و ورید رانی و در 9 نفر نیز در وریدهای عمقی ساق و ورید رانی و وریدهای لگنی ترومبوز مشاهده شد.نتیجه گیری: فلوگرافی اندام پایینی در موارد مشکوک به وجود ترومبوز در وریدهای سطحی و عمقی در موارد زیادی (میزان درصد تشخیص) برای تشخیص محل گرفتاری و طول عارضه مفید واقع می شود اگر از عوامل ایجاد کننده ترمبوز در وریدهای اندامهای تحتانی و ران و لگن مثل بی حرکتی، اختلالات انعقادی خون، ضربه ها و عفونتها جلوگیری شود، تعداد این بیماران کم شده و از عوارض این بیماریها کاسته می شود.

مقدمه: این مطالعه برای مقایسه اثرات ریسس عضله مورب تحتانی با مایکتومی عضله مورب تحتانی در درمان پرکاری عضله مورب تحتانی صورت گرفت.روش ها: این کارآزمایی بالینی یک سو کور بر روی 76 بیماری (133 چشم) که تحت عمل ریسس عضله مورب تحتانی (58 چشم) و مایکتومی (75 چشم) قرار گرفته بودند انجام شد. اثرات دو روش بر انحراف بیش از اندازه در اداکسیون، الگوی V، و عوارض آنها پس از 6 ماه از گذشت عمل مورد تحلیل قرار گرفت.نتایج: میانگین کاهش در انحراف بیش از اندازه در اداکسیون در دو روش ریسس و مایکتومی به ترتیب برابر 26.3±6.60 پریزم دیوپتر (پی کمتر از 0.001) و 24.8±5.9 پریزم دیوپتر بود. دو روش به میزان برابر در بهبود الگوی V موثر بودند. همچنین دو روش در تصحیح درجات ملایم تا مختصر انحراف بیش از اندازه (2 تا 3 مثبت) بسیار موثر واقع شدند، اما اثر آنها بر درجات شدید انحراف، کمتر از اثرشان بر انواع ملایم تا مختصر بود. تصحیح کمتر از اندازه در 8% موارد مایکتومی و %1.2 موارد ریسس دیده شد (پی برابر 0.049).نتیجه گیری: هر دو روش مورد مطالعه در بهبود پرکاری های ملایم تا مختصر عضله مورب تحتانی و بهبود الگوی V بسیار کارآمد واقع شدند. میزان عوارض در روش ریسس کمتر از روش مایکتومی بود.

زمینه و هدف: پوشش نسج نرم در تروماها بخصوص در اندام تحتانی همواره مورد بحث بوده است. بخصوص در ناحیه ساق پا که دو استخوان اصلی متحمل وزن قرار گرفته و اغلب همراه نقص نسج نرم شکستگی هم دیده می شود این بازسازی دشوارتر می شود. به این منظور روش های مختلف معرفی و استفاده شده است که هر کدام مزایا و معایب خود را دارد. در ابتدا سعی می شد در اولین اقدام از ساده ترین روش استفاده شود، مثل انجام گرافت پوستی و در صورت عدم امکان از فلاپ استفاده شود. ولی بعدها با معرفی روش آسانسور ترمیمی لزومی به طی این مراحل نیست و می توان به عنوان اولین قدم از یک روش پیچیده ولی مناسب استفاده کرد. ما در این مطالعه سعی کرده ایم چند فلاپ ناشایعتر ولی با کارایی بیشتر را معرفی نماییم. معرفی مورد: در این مطالعه ضمن معرفی انواع فلاپ های روش های مورد استفاده شایع در نواقص ساق پا، این ناحیه را به سه ناحیه آناتومیک مجزا تقسیم کرده و فلاپ های مورد استفاده هر بخش را توصیف کرده ایم. سپس در این مطالعه چند مورد بیمار که با فلاپ های معرفی شده تحت درمان قرار گرفته اند را به اجمال توضیح داده ایم. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه در بیماران نشان داد که فلاپ های مورد نظر اگرچه کمتر مورد توجه قرار گرفته اند، ولی نتایج آنها از نظر عملکردی و ظاهری با فلاپ های شایعتر قابل مقایسه است. این مطالعه تأکید دارد که لزوماً روش های شایع نباید به عنوان بهترین روش شناخته شوند و برای هر بیماری بر اساس شرایط موجود باید تصمیم گیری شود.

نیاز فوری به اقدامات پزشک هر طبیبی را بر آن می دارد که اورژانس را بطور علمی بشناسد تا آسایش در طبابت و اطمینان در بهبودی بیمار مهیا گردد. این مقاله براساس آخرین مطالب کتب مرجع و مقالات از سال 1991 تا 2002 میلادی تنظیم شده است و واژگان کلیدی اورژانس در بیضه، آلت، مثانه و پروستات مورد توجه قرار گرفته است. در این مقالات اذعان گردیده که اگر به تورشن بیضه با معاینه و شرح حال مشکوک می شویم و در صورت شک باید بیمار در 6-4 ساعت اولیه تحت عمل جراحی قرار گیرد و در تورشن آپاندیکس بیضه عمل جراحی نیاز نمی باشد. آبسه بیضه را باید با درناژ و آنتی بیوتیک درمان کرد و اپیدیدیمیت حاد را در صورتیکه در سنین فعالیت جنس باشد با داکسی سایکلین و سفتریاکسون و در غیر اینصورت براساس نوع میکروب در ادرار درمان می کنیم. فموزیس را با آنتی بیوتیک کنترل می کنیم و با کنترل آن، ختنه راه بعدی بیماری فوق است پارافموزیس نیز کاندید Dorsal slit می گردد. خونریزی به دنبال ختنه را باز کردن مجدد و بستن ورید دورسال آلت می توان درمان نمود و قطع آلت را باید ظرف 8 ساعت آناستوموز کرد و در پریاپیسم Low flow بایستی شستشو ولین اقدام درمانی باشد و در نوع flow High شریان پودندال داخلی را باید بست در پارگی مجرای خلقی سیستومی گذاشته و 6-4 ماه بعد مراحل دیگر درمان را انجام می دهیم. پارگی مجرای قدامی و مثانه را سریعا جراحی نموده و در سیستیت حاد درمان سه روز در خانمها پیشنهاد شده است.

زمینه و هدف: حفظ راستای نرمال اندام تحتانی برای جراحانی که جراحی های باز سازی اطراف زانو را انجام می دهند بسیار مهم است، اما میزان طبیعی زوایای راستای اندام تحتانی در بزرگسالان ایرانی موجود نیست و تا کنون زوایای بدست آمده درمطالعات غربی، مبنای عمل بوده است. این مطالعه ضمن تعیین زوایای راستای طبیعی اندام تحتانی ایرانیان، این زاویه ها را با زوایای موجود در مطالعه انجام شده در چین و آمریکا مقایسه می کند.روش بررسی: توسط یک مطالعه مقطعی، رادیوگرافی ایستاده کل اندام تحتانی 34 زن و 34 مرد داوطلب سالم 18 تا 32 ساله انجام شد. زوایای مختلف راستای اندام تحتانی اندازه گیری شد و میانگین بدست آمد. تجریه و تحلیل داده ها توسط آزمون های تی و همبستگی، توسط نرم افزار SPSS انجام شد. سپس نتایج با نتایج بدست آمده از مطالعه ای در چین و آمریکا مورد مقایسه قرار گرفتند.یافته ها: زاویه بین محور آناتومیک فمور و تیبیا به طور متوسط 5.1 درجه بدست آمد که با رقم 6 درجه در مطالعات غربی تفاوت دارد. زاویه داخلی محور آناتومیکال تیبیا با خط عرضی زانو به طور متوسط 86.3، زاویه والگوس مچ پا 91.7 درجه و واروس تیبیا 0.9 درجه بدست آمد که این سه زاویه با مطالعات جامعه چین و آمریکا تفاوت دارند. زاویه بین محور مکانیکال فمور و تیبیا 178.5 درجه بود که با مطالعات گذشته متفاوت نبود.نتیجه گیری: زوایای راستای اندام تحتانی در بزرگسالان ایرانی از راستای اندام تحتانی بزرگسالان چینی و کشورهای غربی متفاوت بود. زانوی زنان بر اساس محوراناتومیکال تیبیاوفمور 1.6 درجه والگوس بیش تری نسبت به مردان داشت. زوایای راستای اندام تحتانی با وزن، قد، طول تیبیا و فمور ارتباطی نداشت.

سابقه و هدف: یکی از شایع ترین مشکلات ارتوپدیک مفصل زانو، سندروم درد پاتلوفمورال می باشد. یکی از فاکتورهای مستعد کننده این سندروم ضعف عضلانی است. ضعف عضلانی با تغییر در کینماتیک اندام تحتانی، می تواند موجب این سندروم گردد. هم چنین طبق نظریه زنجیره کینتیک، ضعف در عمل کرد یک سگمان حرکتی می تواند سایر سگمان های حرکتی را نیز تحت تاثیر قرار دهد. لذا هدف از این مطالعه، بررسی ارتباط بین قدرت عضلانی و ابتلا به سندروم درد پاتلوفمورال بود.مواد و روش ها: 40 زن در دو گروه مبتلا به سندروم درد پاتلوفمورال و سالم (در هر گروه 20 نفر) در این مطالعه شرکت کردند. در هر دو گروه قدرت ایزومتریک عضلات اندام تحتانی و تنه تحتانی به وسیله دینامومتر دستی نیکلاس مورد بررسی قرار گرفت، سپس قدرت ایزومتریک عضلات در دو گروه با یک دیگر مقایسه شدند.یافته ها: در این مطالعه از نظر قدرت ایزومتریک عضلات ابداکتور، اداکتور، لترال روتاتور، فلکسور و اکستانسور هیپ، کوآدریسپس، پلانتار و دورسی فلکسور مچ پا، فلکسور و لترال فلکسورهای تنه در گروه مبتلا کاهش معناداری وجود داشت.نتیجه گیری: نتایج مطالعه ما نشان داد که کاهش قدرت درعضلات هیپ و تنه با افزایش شانس آسیب زانو مرتبط است. و لذا تقویت عضلات این نواحی جهت پیش گیری از آسیب، کاهش شانس آسیب بیش تر و هم چنین در درمان این افراد موثر به نظر می رسد.

مقدمه: تصویر بدنی، پنداشتی پویاست که می تواند تحت تاثیر تجربیات، وضعیت فیزیو لوژیک و عوامل هیجانی فرد قرار گیرد. این مطالعه با هدف تبیین تجربه افراد مبتلا به قطع اندام مراجعه کننده به مرکز توانبخشی هلال احمر تهران انجام گردید.روش: این مطالعه با رویکرد کیفی انجام شد. 16 فرد مبتلا به قطع اندام تحتانی (زیر زانو) مراجعه کننده به مرکز توانبخشی هلال احمر تهران که حداقل 6 ماه از زمان قطع عضو آن ها گذشته بود، به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. روش جمع آوری داده ها، مصاحبه های نیمه ساختاریافته بود. تجزیه و تحلیل داده ها به روش تحلیل محتوا انجام گردید.یافته ها: نتایج حاصل از بررسی، 5 درون مایه شامل درک تهدید فقدان عضو، تغییر در زندگی، اختلال در بهزیستی، نیاز به درک شدن، پذیرش فقدان عضو و پروتز را نشان داد.نتیجه گیری: افراد شرکت کننده نیاز به کسب اطلاعات صحیح و حمایت روانی قبل از قطع عضو داشتند. حمایتی را که افراد از کادر درمان دریافت نموده بودند، به اندازه آن چه که انتظار داشتند، نبود که این موضوع بر نگرانی های آن ها افزوده بود، بنابراین، نقش افراد تیم درمان و توانبخشی در آموزش و حمایت آنان به خصوص حمایت روانی ضروری می باشد.

1هدف وضعیت صحیح بدنی حاصل تعادل اسکلتی عضلانی است که با حداقل مقدار تنش یا کشش عضلانی همراه است. به خاطر وجود برخی تفاوت های ساختاری بین بدن زنان و مردان، الگوهای حرکتی آن ها متفاوت و میزان شیوع اختلالات اسکلتی عضلانی در زنان بسیار بیشتر از مردان است. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر 6 هفته تمرینات تی. آر. ایکس بر عملکرد اندام فوقانی و تحتانی زنان مبتلا به سندرم متقاطع تحتانی بود. روش ها تحقیق حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. نمونه آماری پژوهش، 30 زن مبتلا به سندرم متقاطع تحتانی در دامنه سنی 30 تا 40 سال شهرستان مریوان بودند. عملکرد اندام فوقانی به وسیله آزمون Y و دیویس و عملکرد اندام تحتانی با آزمون های جهش جانبی و جهش مربع مورد ارزیابی قرار گرفت. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 21 و آزمون تحلیل کواریانس در سطح معنا داری 0/05 انجام شد. یافته ها تأثیر تمرینات تی. آر. ایکس بر عملکرد اندام فوقانی و تحتانی در آزمون های دیویس، جهت داخلی، تحتانی خارجی، فوقانی خارجی، جهش مربع و جهش جانبی معنا دار بود (0/001>P). نتیجه گیری انجام تمرینات تی. آر. ایکس می تواند باعث بهبود عملکرد اندام تحتانی و فوقانی زنان مبتلا به سندرم متقاطع تحتانی شود. احتمالاً این سازگاری ناشی از افزایش قدرت و کارایی عضلات ثبات دهنده مرکزی است. از این رو مربیان و فیزیوتراپیست ها می توانند از این روش تمرینی برای بهبود عملکرد اندام تحتانی و فوقانی زنان مبتلا به سندرم متقاطع تحتانی استفاده کنند.