هدف مطالعه حاضر مقایسه فعالیت میوالکتریکی برخی عضلات اندام تحتانی در بارهای متفاوت تمرینی هنگام اجرای سه حرکت اسکوات، پرس پا و هاک اسکوات بود. تعداد 10 پاورلیفتر مرد (سن: 27±4.85 سال، قد: 177±5.98 سانتی متر، وزن: 80±12.13 کیلوگرم) در این مطالعه شرکت کردند. آزمودنی ها، حرکات اسکوات، پرس پا و هاک اسکوات را با شدت 70 و 90 درصد یک تکرار بیشینه انجام دادند. در اجرای هر یک از حرکات، سیگنال های الکترومایوگرافی سطحی عضلات نازک نئی بلند، بخش داخلی دوقلو، درشت نئی قدامی، پهن داخلی، پهن خارجی، دوسررانی، نیم وتری، نزدیک کننده طویل و کشنده پهن نیام با استفاده از سیستم 6000ME با فرکانس نمونه برداری 2000 هرتز ثبت گردید. آنالیز واریانس با اندازه های مکرر برای تجزیه و تحلیل آماری بکار برده شد (P<0.05). نتایج پژوهش حاضر، فعالیت میوالکتریکی بیشتری را در گروه عضلات چهارسرران به ویژه پهن خارجی و داخلی در دو حرکت اسکوات و هاک اسکوات نسبت به پرس پا هنگام اجرای حرکات با بارهای متفاوت نشان داد. تمرین با دستگاه هاک اسکوات به دلیل کاهش میزان فشار وارد شده بر ناحیه کمری و ران، تمرین مطمئنی برای تقویت عضلات چهارسررانی است. پیشنهاد می گردد که ورزشکاران، افراد مبتلا به کمر درد و یا مصدومیت های ورزشی از این حرکت برای تقویت گروه عضلات چهار سر رانی به عنوان جایگزینی مناسب برای دو حرکت اسکوات و پرس پا استفاده نمایند.

مقدمه: تجزیه و تحلیل پرش عمودی از نظر بیومکانیکی جهت شناسایی بهترین روش پرش با بهره مکانیکی بالا ضروری است. بدیهی است که روش پرش در نتیجه و رکورد تاثیر معنی داری دارد. لذا مقایسه روشهای مختلف اهمیت اساسی دارد. هدف پژوهش حاضر، مقایسه پارامترهای کینتیکی و کینماتیکی دو نوع پرش عمودی اسکوات و پرش با حرکت مخالف است.روش: بدین منظور از میان 16 نفر بازیکنان بسکتبال 17-13 سال باشگاه ذوب آهن اصفهان که داوطلب شرکت در پژوهش بودند. 11 نفر واجد شرایط با میانگین سن 1.28±14.64 سال، قد 7.6±179.55 سانتی متر، جرم 8.7±66.58، کیلوگرم و طول اندام تحتانی 3.1±84.36 سانتی متر بصورت داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند. آزمودنیها روی صفحه نیروسنج هر دو روش پرش عمودی را دوبار اجرا کردند و رکورد بهترین اجرا برای هر یک ثبت شد. در پرش اسکوات آزمودنی روی تخته نیرو در حالتی قرار می گرفت که زانوها دارای 120 درجه فلکشن بود، و از همین وضعیت با باز کردن زانوها پرش عمودی می کرد. در حالی که در پرش با حرکت مخالف آزمودنی پس از قرار گرفتن بر روی تخته نیرو ابتدا زانوها را خم و در حالت مناسب با اکستنشن زانو پرش عمودی را انجام می داد. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از آمار توصیفی و استنباطی (آزمون t مستقل و ضریب همبستگی پیرسون) استفاده شد. میزان خطای نوع اول 5%£a در نظر گرفته شد.نتایج: نشان داد که مقدار نیروی عکس العمل عمودی زمین (P=0.03)، ارتفاع (P=0.01) و سرعت تیک آف (P=0.05) در پرش عمودی با حرکت مخالف بیشتر از پرش عمودی اسکوات بود. همچنین رابطه مستقیمی بین سرعت تیک آف پرش عمودی و ارتفاع بدست آمده در هر دو پرش حاصل شد.نتیجه گیری: پرش عمودی با حرکت مخالف از نظر هر سه پارامتر وضعیت بهتری نسبت به پرش اسکوات دارد و می تواند بعنوان تکنیک برتر مورد توجه مربیان و ورزشکاران قرار گیرد.

مقدمه و اهداف: سطوح ورزشی مختلف در کاهش بروز آسیب های ورزشی و بالا بردن راندمان تکنیکی ورزشکار نقش بسیار دارند. با توجه به اینکه مهارت پرش عمودی به عنوان تست توان انفجاری مطرح است، بنابراین هدف اصلی مطالعه حاضر، بررسی تاثیر سطوح مختلف ورزشی بر سرعت، نیرو و توان عمودی پرش اسکوات بازیکنان مرد فوتبال بود.مواد و روش ها: 20 بازیکن فوتبال (سن 2±21.8 سال، قد 4±178 سانتی متر، جرم 5±/68 کیلوگرم و سابقه ورزشی 2±8 سال)، در پژوهش حاضر شرکت کردند. برای ثبت پرش اسکوات آزمودنی ها از سیستم اپتوالکترونیک Motion Analysis با شش دوربین و سرعت 200 هرتز استفاده شد. پرش اسکوات روی چهار نوع سطح چمن طبیعی، شن، چمن مصنوعی و کفپوش سالن در محیط آزمایشگاه انجام شد. برای محاسبه متغییرهای وابسته سرعت، نیرو و توان از دینامیک معکوس استفاده شد. برای تحلیل آماری داده ها نیز آزمون اندازه گیری مکرر واریانس در سطح معناداری 0.05>p مورد استفاده قرار گرفت.یافته ها: تفاوت معناداری در مقدار نیروی عمودی ورزشکار بین سطوح چمن طبیعی و شن مشاهده شد (0.018=P) همچنین تفاوت معناداری در میانگین سرعت عمودی ورزشکار، بین سطح شن با سه سطح دیگر چمن طبیعی، چمن مصنوعی و کف پوش مشاهده شد (0.001=P) و میزان توان خروجی ورزشکار هم تنها بین سطح شن با سه سطح دیگر تفاوت معناداری داشت (0.001=P).نتیجه گیری: در بین سطوح استفاده شده در تحقیق حاضر، تنها سطح شن تغییراتی بر میزان نیرو، سرعت و توان عمودی ورزشکار حین اجرای پرش اسکوات اعمال کرده و این احتمالا با میزان تلف شدن انرژی حین اعمال نیرو روی شن در ارتباط است.

زمینه و هدف: هدف این مطالعه بررسی تأثیر فازهای چرخه قاعدگی بر کینماتیک مفاصل و سگمنت های اندام تحتانی حین اسکوات در بارهای مختلف بود. روش بررسی: تعداد 10 آزمودنی خانم با چرخه قاعدگی طبیعی و منظم به صورت داوطلبانه و هدفمند در این مطالعه شرکت کردند. داده های کینماتیکی اندام تحتانی آزمودنی ها با استفاده از دستگاه مایوموشن در سه فاز فولیکولار اولیه (روزهای اول تا سوم چرخه قاعدگی)، فولیکولار ثانویه (روزهای یازده تا پانزدهم چرخه قاعدگی) و لوتئال (روزهای بیست و یک تا بیست و پنج چرخه قاعدگی) در حین اسکوات با وزن بدن، هالتر 10 کیلوگرم، 25% وزن بدن و 50% وزن بدن ثبت شد. دامنه حرکتی و حداکثر زوایای فلکشن، اداکشن و چرخش داخلی ران، اداکشن و فلکشن زانو، چرخش داخلی تیبیا و دورسی فلکشن مچ پا و در پای برتر آزمودنی ها محاسبه شد. یافته ها: نتایج آزمون تحلیل واریانس تکراری نشان داد دامنه حرکتی و حداکثر زوایای اندازه گیری شده در بارهای مختلف در فاز فولیکولار ثانویه در بارهای بزرگتر به طور معنی داری بیشتر می شوند. همچنین دامنه حرکتی و حداکثر زوایا به طور کلی در فاز لوتئال در مقایسه با فاز فولیکولار در اسکوات با بار وزن بدن و وزن های بالاتر بیشتر بود. نتیجه گیری: با توجه به نتایج به ورزشکاران زن توصیه می شود در اوج فاز فولیکولار ثانویه (تخمک گذاری) با احتیاط بیشتری از تمرینات مقاومتی با وزنه های سبک تر استفاده کنند، همچنین پیشنهاد می شود در فاز لوتئال تمرینات مقاومتی کاهش یابد.

مقدمه و اهداف الگوهای بارگذاری هرمی و هرمی معکوس در تمرینات مقاومتی به منظور افزایش بار تمرین استفاده می شود. مطالعات فیزیولوژیکی سعی در مقایسه این دو الگو کرده ­اند، بااین حال تفاوت این دو الگوی بارگذاری بر بیومکانیک ستون فقرات و لگن مشخص نشده است. مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر دو نوع بارگذاری هرمی و هرمی معکوس بر تغییرپذیری هماهنگی ستون فقرات و لگن در حرکت اسکوات بود. مواد و روش ها در این مطالعه 12 فرد ورزشکار پرورش اندام شهر تهران به طور داوطلبانه شرکت کردند. آزمودنی­ ها حرکت اسکوات را به صورت هرمی و هرمی معکوس در شدت های 50، 70 و 90 درصد با 10 تکرار بیشینه انجام دادند و اطلاعات کینماتیکی سه اندام ستون فقرات و لگن آن ها ثبت شد. هماهنگی و تغییرپذیری هماهنگی با استفاده از روش وکتورکدینگ اصلاح شده محاسبه شد. یافته ها نتایج تحلیل واریانس با اندازه گیری تکراری نشان داد برای هماهنگی لگن به پایین کمر و برای هماهنگی پایین کمر به ستون فقرات تحتانی سینه­ ای و ستون فقرات تحتانی سینه ­ای به ستون فقرات فوقانی سینه ­ای تفاوت معناداری در الگوی هماهنگی در شدت 50 درصد مشاهده شد و برای هماهنگی کمر به ستون فقرات تحتانی سینه ­ای تفاوت معناداری در الگوی هماهنگی در شدت 70 درصد مشاهده شد. همچنین برای تغییرپذیری هماهنگی ستون فقرات و لگن هیچ گونه معناداری آماری بین دو نوع بارگذاری هرمی و هرمی معکوس مشاهده نشد. نتیجه گیری طبق نتایج افزایش بار در بارگذاری هرمی و کاهش بار در بارگذاری معکوس، هماهنگی کوپلینگ های دیستال را بیشتر از پروگزیمال در صفحه ساجیتال تحت تأثیر قرار داد. توصیه می شود از روش هرمی معکوس برای انجام تمرینات استفاده شود و در انجام تمرینات هرمی بیشتر احتیاط شود.

مقدمه: امروزه استفاده از تمرینات اسکوات در مراکز توان بخشی و بازتوانی به منظور گسترش توان و قدرت عضلات رواج زیادی پیدا کرده است. هدف از انجام پژوهش حاضر، یافتن خلا و کمبودهای موجود در مطالعات گذشته و ارایه روش ها و پیشنهادهایی جهت کاربردی و ایمن تر کردن تمرینات اسکوات برای اهداف توان بخشی و تمرینی بود. مواد و روش ها: برای انجام این تحقیق، مقالات انگلیسی انتشار یافته در زمینه بیومکانیک اسکوات، در بانک های اطلاعاتی PubMed، ScienceDirect و Google Scholar جستجو گردید. در این بررسی که محدود به مطالعات سال های 2000 تا 2020 بود، از کلید واژه های «Squat، Kinematics، Kinetics، Muscle function، Optimization» و ترکیبی از آن ها بر اساس سرعنوان های موضوعی پزشکی (Medical Subject Headings یا MeSH) استفاده شد و بررسی نهایی روی بیش از 32 مقاله با ارتباط مستقیم انجام گرفت. یافته ها: حرکت اسکوات با اهدافی مانند پیشگیری از آسیب، ارتقای تکنیک و بهبود عملکرد عضلات، به شکل گسترده ای مورد بررسی قرار گرفته است. مهم ترین شاخص های کینماتیکی، کینتیکی و فعالیت عضلات بررسی شده در تحقیقات به دست آمده، دامنه حرکتی مفاصل، بیشینه گشتاور مفاصل به ویژه زانو و فعالیت الکتریکی عضلات چهار سرران و همسترینگ بود. در مقابل، بهینه سازی الگوی حرکت در روش های مختلف اسکوات انجام نشده است و با وجود بررسی عملکرد عضلات در مطالعات متعدد، اطلاعات کافی از عملکرد عضلات عمقی درگیر وجود نداشت. نتیجه گیری: انجام اسکوات با هالتر از عقب با عرض پای مساوی یا بزرگ تر از عرض شانه، با موقعیت طبیعی پا و امکان حرکت رو به جلو و آزادانه برای زانو و انجام اسکوات با عمق کامل به شرطی که قوس های کمر حفظ شود، روش مناسبی برای اجرای این حرکت است. ضمن این که استفاده از مدل های اسکلتی-عضلانی به منظور بهینه سازی الگوی حرکت و آگاهی از عملکرد عضلات عمقی، می تواند در جهت یافتن استانداردهای طلایی و کاربردی تر کردن حرکت اسکوات برای اهداف بالینی و توان بخشی مفید باشد.

زمینه و هدف: جهت برنامه ریزی توانبخشی در افراد با جراحی بازسازی رباط متقاطع قدامی، بررسی قدرت و عملکرد اندام تحتانی آنها و مقایسه آن با سمت سالم از اهمیت ویژه ای برخوردار می باشد. با توجه به نقش قدرت در اجرای آزمون پرش عمودی و زنجیره بسته بودن آن، تا کنون شواهد علمی کافی برای بررسی ارتباط آن با قدرت در زنجیره بسته در افراد با جراحی بازسازی رباط متقاطع قدامی وجود نداشته است. اهدا ف این تحقیق شامل: 1-بررسی ارتباط بین اسکوات تک پا ایزوکینتیکی و پرش عمودی تک پا در افراد سالم و بیماران با جراحی بازسازی رباط متقاطع قدامی. 2- مقایسه قدرت اسکوات و پرش عمودی بین پای مبتلا و سالم بیماران با جراحی بازسازی رباط متقاطع قدامی.روش بررسی: 22 بیمار با جراحی بازسازی رباط متقاطع قدامی که 6 ماه از جراحی آنها گذشته بود و 16 مرد سالم در این مطالعه شرکت کردند. قدرت اسکوات ایزوکینتیک خطی با سرعت cm/sec 25.4 و عملکرد آزمون پرش عمودی آنها مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: تفاوت دو طرفه معنی داری در آزمون پرش عمودی و قدرت ایزوکینتیک اسکوات در افراد با جراحی دیده شد P≤0.05. در پای مبتلا بین آزمون پرش عمودی و قدرت اسکوات رابطه ضعیفی (r=0.425) وجود داشته است و هیچگونه رابطه ای در پای سالم و افراد سالم دیده نشد.نتیجه گیری: نتایج این آزمون نشان داد که رابطه ای بین آزمون اسکوات ایزوکینتیکی و پرش عمودی وجود نداشته. بنابرین برای ارزیابی این بیماران باید هر دو آزمون پرش عمودی و قدرت اسکوات به طور جداگانه مورد ارزیابی قرار گیرد به علت اینکه قدرت با عملکرد فیزیکی فرد رابطه قوی نداشته است. ایزوکینتیک زنجیره بسته باید برای بررسی قدرت و پرش عمودی برای تعیین سطح عملکرد افراد باید استفاده شود.

مقدمه و اهداف: الگوهای بارگذاری هرمی و هرمی معکوس در تمرینات مقاومتی به منظور افزایش بار تمرین استفاده می شود. اگرچه مطالعات فیزیولوژیکی سعی در مقایسه این دو الگو کرده اند، با این حال تفاوت این دو الگوی بارگذاری بر بیومکانیک مفاصل اندام تحتانی از منظر خطر آسیب مشخص نشده است. هدف پژوهش حاضر مقایسه کینماتیک مفاصل ران و زانو حین اسکوات طی بارگذاری های هرمی و هرمی معکوس بود. مواد و روش ها: 15 مرد ورزشکار پرورش اندام آماتور از شهر کرج به صورت داوطلبانه در مطالعه حاضر شرکت کردند. آزمودنی ها طی سه روز با فاصله 48 ساعت از یکدیگر، در آزمون های محاسبه پنج تکرار بیشینه و اسکوات با بارگذاری هرمی و هرمی معکوس با 60، 80 و 100 درصد میزان پنج تکرار بیشینه شرکت کردند. در حین انجام اسکوات داده های سه بعدی زوایای ران و زانو توسط دستگاه تحلیل حرکت مایوموشن نوراکسون با فرکانس 100 هرتز ثبت شد. میانگین حداکثر زاویه فکلشن، اداکشن و چرخش داخلی ران و فلکشن و والگوس مفصل زانو طی پنج تکرار اسکوات در میزان بار همسان در دو روش بارگذاری هرمی و هرمی معکوس محاسبه و مقایسه شد. یافته ها: نتایج آزمون تی وابسته نشان داد حداکثر زاویه فلکشن، اداکشن و چرخش داخلی ران، و حداکثر زاویه فلکشن و والگوس زانو در میزان بار همسان در بارگذاری هرمی معکوس نسبت به بارگذاری هرمی افزایش معناداری دارد (0. 05≥ P). نتیجه گیری: از آنجا که افزایش حداکثر مقدار در زوایای بررس ی شده شاخصی از احتمال بروز آسیب در مفصل زانو می باشد، با توجه به افزایش این زوایا در الگوی بارگذاری هرمی معکوس در مقایسه با الگوی هرمی، به مربیان و ورزشکاران مبتدی و نیمه حرفه ای پیشنهاد می شود در تمرینات خود از الگوی بارگذاری هرمی استفاده کنند.

هدف از این پژوهش تعیین اثر شدت اجرای یک نوبت نیم اسکوات پویا بر عملکرد و فعالیت الکتریکی عضلانی در جریان پرش عمودی نوجوانان ورزشکار بود. آزمودنی های این پژوهش 12 پسر نوجوان ورزشکار بودند که در سه روز متفاوت به طور تصادفی یکی از سه پروتکل گرم کردن (کنترل)، گرم کردن و اجرای یک نوبت 2 تکراری نیم اسکوات پویای با شدت کم (40 درصد 1 RM)، گرم کردن و اجرای یک نوبت 1 تکراری نیم اسکوات پویای با شدت زیاد (80 درصد 1 RM) را انجام دادند. پس از گذشت 4 دقیقه از اجرای هر پروتکل، از آزمودنی ها آزمون پرش عمودی به عمل آمد و فعالیت الکترومایوگرافی گروه های عضلانی چهارسر و همسترینگ در مرحله درون گرای پرش به ثبت رسید. برای تجزیه وتحلیل داده ها از تحلیل واریانس با اندازه های تکراری استفاده شد. نتایج نشان داد که ارتفاع پرش و فعالیت الکترومایوگرافی عضلات چهارسر پس از پروتکل با شدت کم نسبت به پروتکل کنترل به طور معناداری افزایش یافت (P£0.05). درحالی که تفاوت معنادار آماری بین اندازه گیری های تکراری در فعالیت الکترومایوگرافی گروه عضلانی همسترینگ یافت نشد (P>0.05). بنابراین از طریق گرم کردن ویژه شامل نیم اسکوات با شدت های کم نسبت به گرم کردن معمول می توان عملکرد پرش عمودی متعاقب را در نوجوانان ورزشکار بهبود بخشید که به نظر می رسد با تغییرات نورولوژیکی و درون عضلانی همراه باشد.