رگ زایی یا آنژیوژنز، به فرایند تشکیل عروق خونی جدید از عروق پیشین گفته می شود. این فرایند نقش مهمی در وقایع فیزیولوژیک مانند رشد و نمو، ترمیم زخم و تولید مثل دارد. علاوه بر این، در پیشرفت پدیده های پاتولوژیکی و بروز بیماری های مختلف به خصوص رشد تومور و متاستاز، نقش حیاتی دارد. به طور کلی، این فرایند تحت تاثیر عوامل مختلف بوده و دربرگیرنده یک سری رخدادهای سلولی از قبیل مهاجرت، تکثیر و تمایز سلول های اندوتلیال و در نهایت تشکیل عروق، بلوغ و بازسازی نهایی آن ها است. به همین دلیل، مهار رگ زایی به عنوان یک عامل کمک کننده در درمان های مرسوم سرطان مانند شیمی درمانی و پرتودرمانی، توجه محققانی که در این زمینه به مطالعه می پردازند را به خود معطوف کرده است. در سال های اخیر، مهار رگ زایی به عنوان ایده ای نوین در کنترل و درمان انواعی از اختلالات وابسته به رگ زایی، به ویژه رشد و متاستاز تومور مطرح شده است.

امروزه شیوع بالای چاقی و عوارض آن در سراسر دنیا به یک معضل بهداشتی عمده تبدیل شده است. اضافه وزن خطر بیماری هایی مانند پرفشاری خون، بیماری های قلبی-عروقی، دیابت تیپ 2، انواع مشخص سرطان، سنگ های صفراوی و استئوآرتریت را افزایش می دهد. چاقی به صورت رشد بافت چربی سفید احشایی تعریف می شود و بافت چربی برای تامین نیازهای متابولیک خود به طور متناسب نیاز به رشد رگ های خونی دارد که به صورت افزایش تعداد و یا اندازه رگ های خونی (آنژیوژنز/آرتریوزنز) صورت می گیرد. با توجه به ارتباط بسیار نزدیک آدیپوژنز و آنژیوژنز که در سالیان اخیر مورد توجه قرار گرفته است، مداخلات درمانی برای درمان چاقی با هدف قرار دادن عروق بافت چربی آینده نویدبخشی را ترسیم می کند. در این مقاله مروری، به بافت چربی، نقش و عملکرد مهم عروق در بافت چربی و ارتباط چاقی و آنژیوژنز پرداخته شده است و در انتها در مورد استفاده از مواد آنتی آنژیوژنز برای درمان چاقی به عنوان یک رویکرد جدید مطالبی ارائه شده است.

آنژیوژنز (رگ زایی)، تشکیل مویرگ های جدید از عروق پیشین نامیده می شود. این فرایند نقش مهمی در وقایع فیزیولوژیک مانند رشد و نمو، ترمیم زخم و تولیدمثل و همچنین در وقایع پاتولوژیک از قبیل رشد و متاستاز تومور و انواعی از بیماری های مزمن دارد. آنژیوژنز وابسته به تعادل دقیق بین تحریک کننده ها و مهارکننده های طبیعی درون بدن است. در صورتی که این تعادل از حالت طبیعی خارج شود، شرایط برای بروز بیماری هایی همچون رگ زایی قرنیه اندومتریوز، چاقی، آترواسکلروز، پسوریازیس و رشد و متاستاز تومورها فراهم می گردد. به طور کلی این فرایند تحت تاثیر عوامل مختلف بوده و در برگیرنده یک سری رخدادهای سلولی از قبیل مهاجرت، تکثیر و تمایز سلول های اندوتلیال و در نهایت تشکیل عروق، بلوغ و بازسازی نهایی آنها می باشد. بدین لحاظ در سال های اخیر، مهار رگ زایی به عنوان ایده ای نوین در کنترل و درمان انواعی از اختلالات وابسته به رگ زایی به ویژه رشد و متاستاز تومور مطرح شده است. از همین رو، محققان جهت مطالعه آنژیوژنز اقدام به طراحی مدل های مختلفin vitro ،ex vivo  و in vivo نموده اند و با استفاده از آنها در زمینه های تحقیقاتی مختلف از جمله شناسایی فاکتورهای مهار کننده و القاکننده آنژیوژنز جهت کاربردهای درمانی بهره برده اند.

مقدمه: بیماری های عروق محیطی در اثر قطع جریان خون در اندام ها ایجاد می شود. ماست سل ها و پلاکت ها با القاء آنژیوژنز و افزایش رگ زایی ممکن است موجب تسریع در بهبود شرایط ایسکمی موضعی شوند. هدف از مطالعه حاضر کمک به پیدا کردن روش درمانی موثر برای بهبود شرایط ایسکمی موضعی، در محل قطع شریان رانی می باشد.مواد و روش ها: 30 قطعه رت نر سفید نژاد Wistar به 6 گروه آزمایشی که همگی شامل حیوانات دچار ایسکمی بودند بطور تصادفی تقسیم شدند (n=5) گروه کنترل ایسکمی: برش در محل شریان رانی و برداشت به طول 5mm گروه کنترل محلول فسفات بافر (PBS): به منطقه برش PBS اضافه گردید، گروه کنترل کیتوزان (CHIT): به منطقه برش محلول کیتوزان اضافه گردید . گروه تجربی پیوند ماست سل (CHIT/Mast cells): به منطقه برش محلول کیتوزان و ماست سل (1´106) اضافه شد. گروه تجربی پیوند پلاکت (CHIT/plat): به منطقه برش محلول کیتوزان و پلاکت (13´106) اضافه گردید. گروه تجربی پیوند پلاکت و ماستسل (CHIT/plat/Mast cells): به منطقه برش محلول کیتوزان، 13´106 پلاکت و ماست سل (1´106) اضافه شد.یافته ها: آنالیز داده های مربوط به تراکم عروق و هیستومورفومتری روز 7 بعد از جراحی صورت گرفت. میانگین تعداد عروق خونی در گروه CHIT/Mast افزایش معنی داری نسبت به سایر گروه های آزمایشی نشان داد (p<0.05). میانگین مربوط به تعداد عروق متوسط و بزرگ در گروه CHIT/Mast بطور موثری بیشتر از گروه های کنترل بود (p<0.59)نتیجه گیری: استفاده از ماست سل ها در مهندسی بافت می تواند پیشنهادی با رویکرد جدید در راستای آنژیوژنز درمانی تلقی شود، که قادر به ارائه بهبود روند رگزایی در موارد ابتلا به بیماری های عروق محیطی باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

مقدمه: آنژیوژنز به تشکیل عروق خونی جدید از عروق موجود اطلاق می شود. این پدیده در شرایط پاتوفیزیولوژیکی مثل رتینوپاتی و نفروپاتی دیابتی، آترواسکلروز، اندومتریوز، هیپرتانسیون و رشد تومور دیده می شود. در حالی که آنژیوژنز در شرایط فیزیولوژیک در ترمیم زخم، تخمک گذاری و سیکل های قاعدگی روی می دهد. فرایند آنژیوژنز به تعادل بین فاکتور های تحریک کننده و مهارکننده آنژیوژنز بستگی دارد. فاکتور کلیدی موثر در تکثیر و مهاجرت سلول های اندوتلیال که اساس تشکیل هر رگ جدیدی است فاکتور رشد اندوتلیوم عروقی (Vascular Endothelial Growth Factor یا VEGF) است. استراتژی آنژیوژنز درمانی شامل مهار آنژیوژنز غیرطبیعی در مواردی همچون دیابت و تومور و تحریک آنژیوژنز در بیماری های ایسکمیک قلبی یا بیماری های عروق محیطی یک روش جدید درمانی محسوب می گردد. در این مقاله مروری ابتدا به آنژیوژنز در شرایط فیزیولوژیک و عوامل موثر بر آن به خصوص VEGF و سپس نقش آن در برخی بیماری ها پرداخته شده است.

مقدمه: سرطان سلول بازال پوست (BCC) شایعترین سرطان پوست انسان است. اگرچه عموما سیر نسبتا خوش خیمی دارد (BCC1) اما در برخی موارد رفتار تهاجمی از خود به نمایش می گذارد (BCC2). تاکنون معیارهای تشخیصی معمول هیستولوژیک قادر به افتراق دقیق BCC1 و BCC2 نبوده اند.روشها: در این مطالعه 56 مورد BCC در دو گروه مساوی BCC1 و BCC2 دسته بندی شدند (بر اساس معیارهای هیستولوژیک) و سپس به منظور ارزیابی ارتباط میزان آنژیوژنز تومور با یافته های هیستولوژیک و یا رفتار بالینی، به بررسی آنژیوژنز پرداخته شد. عروق موجود در نسج (نمونه های موجود در بلوکهای پارافینه) بوسیله رنگ آمیزی برای آنتی ژن وابسته به فاکتور 8، مشخص شد.نتایج: تمام 28 مورد BCC2 که رفتار بالینی تهاجمی داشتند، دارای شمارش عروق کوچک بیشتری نسبت به موارد BCC1 بودند بطوری که میانگین شمارش میکرووسلی در BCC2 و BCC1 به ترتیب 8/52 و21.1 بود. 8 مورد BCC1، رفتار بالینی تهاجمی نشان دادند و جالب آن که، شمارش میکرووسلی آنها نسبت به سایر BCC1ها بالاتر بود.بحث: به نظر می رسد یافته های مطالعه حاضر ارتباط آنژیونز تومور با معیارهای تهاجم تومور (از نظر کلینیکو پاتولوژی) را تایید کند. بدین لحاظ ممکن است بررسی دانسیته عروق کوچک در انتخاب بیماران پرخطر BCC از نظر عود یا متاستاز به منظور اعمال پیگیریهای دقیق تر و درمانهای مکمل، منطقی باشد.

مقدمه: زردچوبه گیاهی با کاربردهای غذایی و دارویی است و کورکومین مشتق از آن واجد اثرات فارماکولوژیک متعدد می باشد. آنژیوژنز، فرایندی دینامیک از تکثیر سلول های اندوتلیال به منظور رشد رگ های خونی جدید از رگ های قبلی در طیف گسترده ای از فرایندهای فیزیولوژیک و پاتولوژیک نظیر رشد و گسترش تومورها است. در پژوهش حاضر اثرات آنتی آنژیوژنیک کورکومین در حلقه آئورت موش صحرایی نژاد ویستار بررسی شد.روش بررسی: در این مطالعه تجربی آزمایشگاهی آئورت به قطعات 1 میلی متری برش و در ماتریکس کلاژن کشت داده شد، در روز سوم پس از مشاهده اولین جوانه ها و رگزایی از حلقه آئورت، تیمار با کورکومین در غلظت های 25، 50 و 100 میکروگرم بر میلی لیتر انجام و توسط میکروسکوپ اینورت بررسی و عکسبرداری گردید. تعداد و طول انشعابات رگی توسط نرم افزار Image J تعیین و داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS و آزمون های آماری ANOVA و Turkey تجربه و تحلیل شدند.نتایج: مقایسه میانگین تعداد و طول انشعابات عروقی در نمونه های شاهد با تعداد و طول انشعابات در نمونه شاهد آزمایشگاهی اختلاف معنی داری نداشت (p<0.05). میانگین طول و تعداد عروق خونی در گروه تجربی 1 نسبت به گروه شاهد تغییرات معنی داری نشان نداد (p<0.05)، اما طول در گروه های تجربی 2 (میلی متر 3.2±79.45) و 3(میلی متر 1.1±38.93) و تعداد در این دو گروه تجربی (1.3±12) و (1.1±8) کاهش معنی داری وجود داشت(p<0.05).نتیجه گیری: کورکومین دارای اثر مهاری وابسته به دوز بر رگزایی در حلقه آئورت موش صحرایی است و می تواند به عنوان یک کاندیدای مناسب جهت مطالعات رگزایی و بیماری های مرتبط معرفی شود.

زمینه و هدف: دفروکسامین یک شلانه کننده آهن بوده که در درمان بیماری های مسمومیت با آهن، مورد استفاده قرار گرفته و بر فرآیند آنژیوژنز نیز موثر می باشد. هدف از این پژوهش بررسی اثر دفروکسامین بر آنژیوژنز در پرده کوریوآلانتوئیک جنین جوجه است.روش کار: 40 عدد تخم مرغ نطفه دار نژاد ROSS در 4 گروه شاهد، شاهد آزمایشگاهی 1، تجربی 1 و 2 که به ترتیب، با دفروکسامین 10 و 100 میکرومولتیمار یافته تقسیم شدند. در روز هشتم انکوباسیون، اسفنج ژلاتینی بر روی پرده کوریوآلانتوئیک قرار داده شد که در گروه های تجربی 1 و 2 به ترتیب با 10 میکرولیتر، دفروکسامین  10میکرو مول و 100 میکرومول آغشته گردید. روز دوازدهم، تعداد و طول انشعابات عروقی در تمام نمونه ها به کمک نرم افزار Image J اندازه گیری و اطلاعات به دست آمده به کمک نرم افزار SPSS توسط آزمون های آماری t و ANOVA در سطح P<0.05 تحلیل گردید. یافته ها: میانگین تعداد و طول انشعابات عروقی در نمونه های گروه شاهد آزمایشگاهی 1 نسبت به گروه شاهد، اختلاف معنی داری نداشت (p>0.05). میانگین تعداد و طول انشعابات عروقی در گروه تجربی 1، نسبت به گروه شاهد، کاهش معنی دار داشت (P<0.05). میانگین تعداد انشعابات عروقی در گروه تجربی 2 نسبت گروه شاهد کاهش معنی دار داشت (P<0.05)، اما میانگین طول انشعابات عروقی در گروه تجربی 2 نسبت به گروه شاهد، کاهش معنی دار نشان نداد (p>0.05).نتیجه گیری: دفروکسامین، دارای اثرات مهاری بر آنژژیوژنز در پرده کوریوآلانتوئیک جنین جوجه می باشد.

مقدمه: گیرنده های فعال کننده تکثیر پروکسی زوم ها ( Peroxisome proliferator–activated receptorsیاPPAR ) گروهی از رسپتورهای هسته ای وابسته به لیگاند می باشند که به عنوان فاکتورهای نسخه برداری عمل می کنند. PPAR ها دارای 3 ساب تایپ α، γ،β/δ هستند. PPARها ممکن است در تنظیم آنژیوژنز دخالت داشته باشند. هدف ما در این پژوهش، بررسی اثر فعال سازی PPARγ توسط رزیگلیتازون به عنوان یک آگونیست اختصاصی این ساب تایپ بر آنژیوژنز در عضله قلبی در رت های دیابتی و غیر دیابتی بود.روش ها: 24 رت نر به طور تصادفی به 4 گروه 6 تایی تقسیم و تحت درمان قرار گرفتند. گروه 1، شاهد که حلال دارو دریافت کردند، گروه 2، شاهد هایی که روزانه 8 میلی گرم بر حسب هر کیلوگرم رزیگلیتازون به صورت خوراکی دریافت کردند، گروه 3، دیابتی هایی که حلال دارو دریافت کردند و گروه 4، دیابتی هایی که روزانه 8 میلی گرم بر حسب هر کیلوگرم رزیگلیتازون به صورت خوراکی دریافت کردند. همه حیوانات 21 روز بعد کشته و عضله قلبی آن ها جهت ایمونوهیستوکمیستری مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: نتایج نشان دادند که میانگین تراکم مویرگی در قلب حیوانات دیابتی کمتر از حیوانات شاهد بود (P=0.08). تجویز رزیگلیتازون نتوانست تغییر معنی داری در تراکم مویرگی قلب در حیوانات دیابتی (121.71±13.32 در مقابل 136.62±7.02 تعداد در میلی متر مربع) و غیر دیابتی (153.78±11.08 در مقابل 135.96±4.3 تعداد در میلی متر مربع) ایجاد کند.نتیجه گیری: یافته های ما نشان داد که دیابت با کاهش آنژیوژنز در عضله ی قلبی همراه است و فعال سازی PPAR γ توسط رزیگلیتازون، نتوانست آنژیوژنز را در عضله قلبی در رت های دیابتی و شاهد تغییر دهد.