مقدمه: اسلاژ صفراوی برای اولین بار با اولتراسونوگرافی در سال 1970 شرح داده شد. طبق تعریف اسلاژ صفراوی مخلوطی از مواد بخصوص و صفرا بوده که زمانی که مواد صفراوی در صفرا رسوب می کنند ایجاد می شوند. ترکیب آن متنوع بوده ولی کریستال های منوهیدرات کلسترولی، بیلروبینات کلسیم و دیگر املاح کلسیم شایع ترین اجزا آن هستند. تابلوی کلینیکی اسلاژ صفراوی نماهای بالینی متفاوتی دارد، گاهی به طور کامل برطرف می شود و گاه بعد از دوره های تولید و تحلیل به طرف سنگ کیسه صفرا سیر می کند. اسلاژ صفراوی ممکن است سبب عوارضی مثل کولیک صفراوی، پانکراتیت حاد و کوله سیستیت حاد شود. شرایط کلینیکی و عوامل منجر به تشکیل اسلاژ صفراوی شامل کاهش سریع وزن، حاملگی، درمان با سفتریاکسون و اکترتاید و پیوند ارگان های Solid (توپر) یا مغز استخوان می باشند.

از جمله مشکلات اصلی فرآیندهای لجن فعال، دفع لجن مازاد تولیدی تصفیه خانه های فاضلاب است که اعتراضات زیادی را نیز به دنبال دارد. در این تحقیق کاهش تولید لجن مازاد به وسیله افزایش اکسیژن محلول حوضچه هوادهی بررسی شده است. تحقیق، در مقیاس پایلوت شامل واحدهای حوضچه ته نشینی اولیه، حوضچه هوادهی، حوضچه ته نشینی ثانویه و تجهیزات برگشت لجن است. حجم مفید حوضچه هوادهی برابر 360 لیتر بوده و جریان ورودی 90 لیتر در ساعت است. فاضلاب ورودی پایلوت، از فاضلاب خروجی واحد دانه گیری تصفیه خانه فاضلاب شمال اصفهان تامین شده و در مدت زمان حدود 5 ماه به صورت روزانه آزمایشهای لازم بر روی فاضلاب بخشهای مختلف پایلوت انجام پذیرفته است. نتایج حاصل از تحقیق نشانگر این مطلب است که افزایش اکسیژن محلول حوضچه هوادهی در کاهش میزان لجن مازاد سیستم لجن فعال موثر بوده، به گونه ای که با افزایش اکسیژن محلول از 0.5 به 4.5 میلی گرم بر لیتر، میزان لجن مازاد حدود 25 درصد کاهش یافته است. تغییرات اکسیژن محلول بر خاصیت ته نشینی لجن نیز موثر بوده است. با افزایش اکسیژن محلول، اندیس حجمی لجن ابتدا کاهش و سپس افزایش یافته است. محدوده مناسب اکسیژن محلول از نظر خاصیت ته نشینی لجن، میزان 1 تا 3 میلی گرم بر لیتر و میزان بهینه آن برابر 2 تا 2.5 میلی گرم بر لیتر تعیین گردید. لازم به ذکر است که با افزایش اکسیژن محلول به بیش از 3 میلی گرم بر لیتر، خاصیت ته نشینی لجن به شدت کاهش یافت.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

از فرایند لجن فعال برای تصفیه بیولوژیکی فاضلاب های شهری و پساب های صنعتی به طور گسترده ای در جهان استفاده می شود. یکی از مشکلات این فرایند، تولید بیش از اندازه لجن است. با توجه به قوانین سخت گیرانه محیطی در مورد دفع لجن مازاد، هزینه تصفیه و دفع لجن حدود 60 درصد از هزینه های بهره برداری تصفیه خانه ها را شامل می شود. از این رو طی سال های اخیر کمینه سازی تولید لجن در تصفیه بیولوژیکی فاضلاب مورد توجه قرار گرفته است. روش های متعدد فیزیکی، شیمیایی و مکانیکی برای بهبود کاهش لجن ارائه شده است. این روش ها در اغلب موارد نیاز به سرمایه گذاری بالا و هزینه های بالای بهره برداری دارند. فناوری استفاده از راکتورهای کرمی بسیاری از محدودیت های این روش ها را ندارد. در این مقاله ویژگی های این روش و پژوهش های انجام شده در این زمینه به صورت مروری مورد توجه قرار گرفت.

از جمله مشکلات اصلی سیستم های فرایند لجن فعال، لجن مازاد تولیدی تصفیه خانه فاضلاب است که عملیات تثبیت و دفع آن بیشترین توجه را به خود معطوف می کند. در این تحقیق، انواع روش هایی که می توان برای کاهش لجن در سیستم های هوازی، بخصوص در سیستم لجن فعال به کار برد، بیان شده که عبارتند از: 1- زوال و رشد ثانویه آن که شامل تصفیه قلیایی، ازون زدن، کلر زدن و افزایش اکسیژن محلول است. 2- سوخت و ساز نگهداشت، 3- سوخت و ساز آنکوپلینگ، 4- شکارگری باکتری ها. همچنین در این تحقیق برای هر کدام از موارد ذکر شده مثال هایی از کارهای انجام شده آورده شده است. در بعضی روش ها که عموما شیمیایی هستند (مانند ازون زدن و افزودن آنکوپلر) مقدار لجن مازاد تا حد صفر کاهش می یابد. از این رو، بهترین راهکار برای حذف لجن مازاد، روش های شیمیایی تشخیص داده شده است اگرچه همواره مسائل اقتصادی نیز باید مورد توجه قرار بگیرد.