امروزه رویکرد پیروی از روندهای جهانی شدن به دلیل تناقضات موجود در آن کمتر مورد پذیرش جوامع و کشورها قرارمی گیرد. درواقع با تشدید چالش هایی چون گسترش فقر، توسعه نیافتگی، جرم، آلودگی زیست محیطی، نزاع های قومی و مذهبی، جنگ و درگیری در مناطق مختلف جهان، نقش و جایگاه بازیگران محلی و بویژه شهرها هم ازلحاظ مکان فعالیت های اجرائی و هم ازلحاظ پتانسیل های نهفتة نهادها و انجمن های جامعه مدنی واقع در آنها درکنار سایر بازیگران غیردولتی موردتوجه جدی قرارگرفته است. این رویکرد جدید، تحت عنوان «جهانمحلی سازی» مطرح شده است که بعنوان رویکردی ترکیبی از دو پدیده و فرایند محلی سازی و جهانی شدن مطرح است که درآن بازیگران محلی می توانند نقش مهم و موثری در مقابله با چالش های منطقه ای و جهانی همچون پیشگیری و مدیریت جنگ و منازعات، به جریان انداختن مذاکرات صلح، تلاش برای گسترش توسعه پایدار و کاهش فقر، افزایش همگرایی بین قومیت ها و ملت ها و مبارزه با بحران های زیست محیطی درمقیاس منطقه ای و جهانی داشته باشند. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با استناد به منابع معتبر بدنبال پاسخ به این سوال است که براساس رویکرد جهانمحلی سازی، نقش آفرینی بازیگران سطوح محلی نیاز به چه بستر ها و عواملی دارد و جهانمحلی سازی چه آثار و پیامدهای اقتصادی، اجتماعی، سیاسی دارد؟ نتایج پژوهش نشان می دهد این رویکرد به شرط رعایت ملاحظات و الزامات اجرایی آن که شامل مواردی چون اصلاح دیپلماسی سنتی، تمرکز بر مسائل فرهنگی، حکمروایی شهری، دموکراسی و جامعه مدنی، مدیریت منابع و مکانیزم های مالی می باشد؛ می تواند در فراگیرتر شدن و یکپارچه سازی توسعه، صلح و امنیت و ایجاد فضای اقتصادی و سیاسی باثبات تری در سطح جهان نقش مهمی داشته باشد.

امروزه پویش­, های جهانی شدن نه تنها ساحت عینی زندگی اجتماعی جوامع، بلکه ساحت نظری و روش شناختی علوم اجتماعی در تحلیل و تبیین پدیده­, های اجتماعی را نیز متحول کرده است؛ به عبارت دیگر پویایی­, های رایج در جهانی شدن، مقیاس­, های قدیمی تحلیل پدیده­, ها در درون قلمرو علوم اجتماعی را بی اعتبار ساخته است. در این راستا، اتخاذ چشم انداز روش شناسانه جدید، برای مطالعه پدیده­, ها و موضوعات اجتماعی از اهمیت حیاتی برخوردار شده است؛ بنابراین سوال اصلی پژوهش این است که در عصر جهانی شدن، اهمیت و ضرورت کاربست «جهان-محلی­, گرایی روش­, شناختی» در تحلیل پدیده­, های اجتماعی و سیاسی چیست؟ فرضیه متناسب با سوال پژوهش این است که «جهان­, ­,-محلی­, گرایی روش شناختی» فراتر از ملی­, گرایی روش شناختی و جهان­, گرایی روش شناختی، ابزارهای تفسیری و تحلیلی جدیدی برای فهم پدیده­, های اجتماعی در اختیار دانش پژوهان سیاسی و اجتماعی قرار می دهد. یافته­, های پژوهش نشان می دهند که در چارچوب جهان-محلی­, گرایی روش شناختی، این امکان و فرصت به وجود خواهد آمد تا دو پدیده جهانی و محلی را هم زمان و در یک رابطه دیالکتیکی با هم مورد بررسی و تبیین قرار دهیم. در این تحقیق، جهان ­, محلی­,-گرایی روش شناختی به عنوان متغیر مستقل و فهم پدیده­, های اجتماعی به عنوان متغیر وابسته در نظر گرفته شده است.

مسیله محوری این پژوهش جهانی شدن و کاربست«جهان-محلی گرایی روش شناختی» در تحلیل نتایج متفاوت جنبش های پسا 2011 عربی است. جهانی شدن روند و تزی تحول آفرین است که در ابعاد مختلف، بیشتر مناطق جهان را تحت تاثیر قرار داده است. در این راستا منطقه خاورمیانه عربی یکی از این مکان ها است که در چند دهه اخیر مورد رسوخ فرایندهای جهانی شدن بوده است و دگرگونی های را در حیات سیاسی کشورهای این منطقه موجب شده است. پرسش اصلی این است که جهانی شدن در مواجه با نظام های سیاسی مختلف عربی چگونه منجر به بروندادهای متفاوت در مسیر جنبش های موسوم به بهار عربی شده است؟ فرضیه این است که جهانی شدن به مثابه فرایندی تحول آفرین در یک رابطه دیالکتیکی با بافت ها/ساخت های متفاوت داخلی هر کدام از کشورهای عربی، بروندادهای متفاوتی را در مسیر این جنبش ها موجب شده است. در این پژوهش پس از بیان اهمیت جامعه شناسی جهانی شدن، سعی خواهیم داشت به تحلیل جنبش های پسا 2011 عربی و نتایج متفاوت آنها در چارچوب جهان-محلی گرایی روش شناختی (به مثابه هدف پژوهش) بپردازیم. یافته های پژوهش نشان می دهد که منطق دیالکتیکی نهفته در جهان-محلی گرایی روش شناختی سبب افزایش فهم ما از مکانیزم تاثیر گذاری جهانی شدن بر نتایج متفاوت جنبش های پسا 2011 عربی خواهد شد.

مطالعه حاضر با هدف بررسی نگرش معلمان ایرانی زبان انگلیسی پیرامون پدیده جهانی-بومی سازی آموزش زبان از طریق پرسش نامه ی ابداعی برای نخستین بار صورت پذیرفت. شرکت کنندگان در مطالعه معلمان زبانی بودند که دارای پیشینه تحصیلاتی، سن، تجربه تدریس و جنسیت های متفاوت بودند. این مطالعه در دو مرحله انجام گرفت که در مرحله اول یک پرسش نامه طراحی و ساخته شد. در مرحله دوم مطالعه، پرسش نامه ابداعی به منظور جمع-آوری اطلاعات درباره نگرش معلمان به کار گرفته شد و روش تحلیل آماری توصیفی برای تحلیل داده ها استفاده شد. نتایج حاصل از اطلاعات به دست آمده از پرسش نامه نشان داد که معلمان معتقدند که دیگر انگلیسی آمریکایی و انگلیسی بریتانیایی تنها گونه های انگلیسی نیستند. گونه های مختلفی از زبان انگلیسی نیز وجود دارند که متناسب با نیازهای جهانی-بومی کاربران آنها دارای رشد مستقل و ویژگی های خاص خود هستند. همچنین معلمان بر این باورند که در فرآیند جهانی-بومی سازی می بایست نیازهای جهانی و بومی پوشش داده شوند. نکته مهم دیگر اینکه معلمان بر این باورند که آموزش زبان نباید تنها منعکس کننده فرهنگ و گونه ی زبانی انگلیسی زبانان باشد. یافته های حاصل از این تحقیق با کمک به معلمان در یافتن نقش واقعی و حرفه ای خود در آموزش زبان، بینش مناسب-تری را در طرح برنامه های آموزشی برای بافت ایران به دست می دهد.

مفهوم هویت تحت تأثیر پروژه جهانی­ سازی تغییر کرده؛ جهانی­ سازی با گسترش ارتباطات در شبکه ­های اجتماعی، مردمان جوامع مختلف را با وجود تنوع فرهنگی، به سوی استانداردسازی سبک زندگی سوق داده و باعث شده از این طریق تکثر هویتی خود را از دست بدهند. این پژوهش با تکیه بر روش نشانه ­شناسی به عنوان هدف پژوهش به وضعیت نشانه­ های هویت ایرانی-اسلامی در دو سطح هویت فروملی (قومی) و فراملی (جهانی ­سازی) در برخی آثار هنری آنه­ محمد تاتاری و رابعه باغشنی می ­پردازد تا به این سوال پاسخ دهد که چگونه می­توان نشانه ­های هویت ایرانی در آثار هنرمندان قائل به جهانی ­سازی را با نقاشی هنرمندان قائل به جهان­ محلی ­گرایی مورد مقایسه و تحلیل قرار داد؟ فرضیه اصلی این پژوهش، احتمال می دهد هر دو هنرمند از نشانگان هویت ایرانی در آثار خود استفاده کرده­ باشند. یافته­ های این پژوهش بیان می­دارد که باغشنی در آثار خود با تمرکز بر نشانه­ های هویت ملی و هویت جهانی­ شده، اصل را بر نشانه­ های هویت جهانی­ قرار می ­دهد. در مقابل، تاتاری در آثار خود با تمرکز بر نشانه­ های فروملی و فراملی، اصل را بر نشانه ­های هویت قوم ترکمن و معرفی آن به جهانیان می ­گذارد. این پژوهش از مسیر روش کتابخانه ­ای- اسنادی انجام شده و بر اساس اصول روش توصیفی-تحلیلی تنظیم گردیده است.

فرایند جهانی شدن به مثابه دگرگونی در سازمان فضایی و روابط فرهنگی و اقتصادی ابعاد مختلف زندگی بشر را تحت تاثیر قرار داده است و جهانی شدن با جریان آزاد اطلاعات، ارتباطات و تغییر در تعاملات و ارتباطات از سطح خرد تا کلان چالش ها و فرصت هایی را در مقابل جامعه جهانی ایجاد کرده است. یکی از حوزه های تاثیرپذیر از جهانی شدن مسئله قومیت ها در کشورهای با تنوع قومیتی مثل ایران بوده است هدف از این پژوهش پاسخ به این سوالات است که جهانی شدن چگونه موجب تقویت و تعمیق قومیت گرایی شده است؟ و چه راهکارهایی برای به حداقل رساندن چالش های قومیتی در ایران وجود دارد؟ نتایج پژوهش در چهار بخش: 1. تضعیف حاکمیت های ملی؛ 2. تشدید تنش های سیاسی و قومی؛ 3. قومیت گرایی در ایران بعد از انقلاب اسلامی؛ 4. راهکارها برای همگرایی و هم افزایی قومی و مذهبی در ایران ارائه شده است این مقاله از چارچوب نظری روش توصیفی تحلیلی با تاکید بر روایت تعامل بین رویکرد یکسان سازی و خاص گرایی به نگارش درآمده و روش گردآوری اطلاعات استفاده از منابع کتابخانه ای و مقالات است.

در سال های پایانی قرن سیزدهم شمسی تحت تأثیر تغییرات سیاسی و اجتماعی پس از انقلاب مشروطه، گونه های جدیدی از نمایش در ایران شکل گرفتند که در ارتباط کامل با موسیقی قرار داشتند. در این مسیر ابتدا اُپرت های عصر مشروطه، تحت تأثیر اُپرت های قفقازی خلق شدند و سپس طی چند دهه فعالیت در زمینۀ ساخت اپرت در ایران با فراهم آمدن شرایط تحصیلات آکادمیک در حوزۀ آواز غربی در هنرستان موسیقی، شرایط برای تولید اولین اُپراها در ایران ایجاد شد. هدف از این پژوهش پاسخ دادن به این پرسش است که اپرت های عصر مشروطه چه تأثیراتی از نمونه های غربیِ اپرا و اپرت پذیرفته اند و چگونه مسیر بومی شدن پدیدۀ جهانی اپرا در آنها رخ داده است؟ از این رو به مطالعۀ سه اپرت رستاخیز شهریاران ایران، پریچهر و پریزاد و الهه، بر پایۀ نظریۀ جهان محلی شدن و با تکیه بر روش توصیفی ـ تحلیلی و استفاده از اسناد کتابخانه ای پرداخته شده است. از نتایج مقاله حاضر می توان به این موضوع اشاره کرد که اپرت های پس از مشروطه به عنوان گونۀ جهان محلی شدۀ اپرتِ غربی در ایران بوده اند. این گونۀ جهان محلی شده که «اپرت فارسی» نام گرفت، تحت تأثیر نفوذِ فرهنگی اپرت غربی، بخش مهمی از حیات موسیقایی ایران در سه دهۀ ابتدایی 1300 ه.ش را تشکیل داد.

این مقاله در صدد تبیین همپیوندی و هم تکمیلی امور نسبی و جهانشمول در روابط بین الملل است. با این باور که بر اساس "نظریه وحدت در عین کثرت"، می توان دارای وحدت جهان بینی و کثرت روش بود، در نظریه جهانشمولی نسبی نیز می توان در عین بهره مندی از اصول اولیه ثابت و عام و جهانشمول، دارای الگوها و قواعد ثانویه، متکثر، متنوع، متعدد، متغیر و خاص مبتنی بر عدم قطعیت و تحول پذیری بود. مقاله در صدد تسری نظریه "جهانشمولی نسبی" جک دانلی در زمینه حقوق بشر به مفاهیم عمده روابط بین الملل از قبیل: حاکمیت، دولت، قدرت، امنیت، سود، منافع ملی، نظم و ارزش است. در پاسخ به این پرسش که چرا مفاهیم روابط بین الملل در هسته مرکزی خود جهانشمول و مطلق و در پوسته سیال، نرم و ژلاتینی خود نسبی و اقتضایی هستند، مقاله با بهره گیری از روش تبیینی، چنین نتیجه می گیرد که علت ان ماهیت تناقض نمای عصر جهانی-محلی شدن است که در ان دیالکتیک وحدت ارزش ها و کثرت روش ها منجر به برسازی متقابل و تعامل پویای عام و خاص در چارچوب جهانشمولی نسبی می شود.