مقدمه و اهداف: قدرت عضلانی یک جز مهم و اساسی در تعیین عملکرد ورزشکاران است که ممکن است با تیپ بهبود یابد. کینزیوتیپ یک نوع تیپ الاستیک است که جهت بهبود عملکرد عضلانی استفاده می شود و برای اولین بار در سال 1970 در ژاپن مطرح شد. این نوع تیپ به سرعت در بین ورزشکاران مورد استفاده قرار گرفت و بعد از المپیک 2008 استفاده از آن افزایش یافت. علی رغم استفاده زیاد از کینزیوتیپ، میزان اثرات آن مورد سوال است. مطالعه مروری حاضر مطالعات را جهت بررسی میزان اثر کینزیوتیپ بر قدرت عضلانی، مورد مطالعه قرار می دهد.مواد و روش ها: برای انجام پژوهش حاضر مقالات انگلیسی چاپ شده در بانک های اطلاعاتی PEDro، Cochrane Library، Medline، Google Scholar، Science Direct، scopus، Up to Date، Pubmed جستجو شدند. در این جستجو که محدود به مطالعات سال های 2000 تا 2015 بود از کلیدواژه های ترکیبی Kinesiology Tape، Kinesiotape، Elastic Tape، Tape and Muscle، Tape and strength استفاده شد.یافته ها: از میان تقریبا 26 مقاله مرتبط با موضوع، 21 مقاله برای بررسی وارد پژوهش شدند که بر اساس نتایج مطالعات به دو دسته تقسیم شدند: دسته اول مقالاتی که نتایج آنها نشان می داد کینزیوتیپ بر افزایش قدرت عضلانی موثر است و دسته دوم مقالاتی که نتایج آنها بیان می کرد کینزیوتیپ بر قدرت عضلانی موثر نیست.نتیجه گیری: کینزیوتیپ در تغییر ارتفاع پرش و تست های عملکردی بی اثر است، ولی باعث تغییر در زمان بندی فعالیت عضله و کاهش زمان رسیدن به حداکثر فعالیت عضله می شود. اثر کینزیوتیپ بر فعالیت الکترومیوگرافی و نیروی عضله بستگی به نحوه استفاده از کینزیوتیپ دارد و اگر در شرایط صحیح استفاده شود، می تواند موثر باشد. بیان دقیق نحوه استفاده صحیح از کینزیوتیپ نیاز به مطالعات با کیفیت بالاتر دارد.

خوبوشکیه نام سرزمین و نیز شهری سلطنتی در زاگرس شمالی بوده که یکی از مهم ترین دولت های محلی بین پادشاهی های قدرتمند آشور نو و اورارتو طی قرون نهم تا هفتم ق. م به شمار می آمده است. منبع اصلی دانسته های ما در مورد این دولت کوچک هزاره ی اول ق. م، کتیبه های میخی آشوری است. مکان یابی این سرزمین و دولت کوچک نیمه نخست هزاره اول ق. م طی یک سده ی گذشته محل مناقشه و بحث پژوهشگران متعددی بوده است. در مقاله حاضر با مطالعه ی کتیبه های آشوریِ مرتبط با دولت های غرب ایران و تجزیه و تحلیل اطلاعات جغرافیایی ماخوذ از آنها و همچنین بررسی یافته های باستان شناختی به دست آمده از چندین فصل کاوش علمی در محوطه ی ربط سردشت، انطباق تپه ی ربط با شهر سلطنتی خوبوشکیه پیشنهاد شده است. محوطه ربط در حاشیه ی غربی رودخانه زاب کوچک در شمال غرب ایران قرار گرفته و موقعیت مکانی و یافته های باستان شناسی آن نشان از همسانی این محوطه با خوبوشکیه باستان دارد.

تامین نیاز آبی چغندرقند با روش های نوین آبیاری نظیر آبیاری بارانی، آبیاری قطره ای و آبیاری زیرسطحی موضوعی است که به دلیل طولانی بودن دوره رشد و نیاز آبی نسبتا زیاد آن در خور اهمیت فراوان است. این تحقیق به منظور بررسی امکان کاهش مصرف آب در زراعت چغندرقند با استفاده از سیستم آبیاری قطره ای (تیپ) و تاثیر آن بر روی عوامل کمی و کیفی محصول چغندرقند، همچنین مقایسه میزان آب مصرفی، کارایی مصرف آب انجام گردید. آزمایش در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با 3 تکرار در مرکز تحقیقات کشاورزی همدان (ایستگاه اکباتان) در سال 1381 انجام شد. تیمارهای آزمایش شامل آبیاری با نوارهای قطره ای (Tape) با مقدار آب مصرفی معادل %100 ، %75 و %50 نیاز آبی گیاه بودند. نتایج نشان داد که بین تیمارها از نظر عیار قند ناخالص، عیار قند خالص، ضریب استحصال، عملکرد شکر ناخالص و شکر خالص تفاوت معنی دار نبوده ولی از نظر عملکرد ریشه در سطح 5 درصد اختلاف معنی دار است. بالاترین کارایی مصرف آب نسبت به عملکرد شکر مربوط به تیمار قطره ای %50 با 905 gr/m3 و کمترین آن مربوط به تیمار قطره ای %100 با 699 gr/m3 بود و مقایسه تیمار قطره ای 75% و تیمار قطره ای %100 نشان داد که با کاهش 18 درصدی در مقدار آب مصرفی میزان کارایی مصرف آب 27.6 درصد افزایش یافت.

محدودیت منابع آب، ضرورت استفاده بهینه از آب در بخش کشاورزی را نشان می دهد. یکی از راه های استفاده بهینه از آب، به کارگیری روش های مدرن آبیاری از جمله آبیاری قطره ای نواری است. در این تحقیق جهت بررسی کارایی آبیاری قطره ای نواری، در مزرعه ای واقع در مرکز تحقیقات کشاورزی صفی آباد در شمال خوزستان اقدام به کشت گیاه ذرت تابستانه شد. ذرت کاسته شده رقم SC704 و تیمارهای اعمال شده در این تحقیق کاربرد 80%، 100% و 110% نیاز آبی گیاه ذرت بود. نیاز آبی گیاه با روش تشتک تبخیر و با اعمال ضریب گیاهی تعیین گردید. شاخص های ارزیابی شامل مقایسه عملکرد محصول، راندمان کارایی مصرف آب، پیاز رطوبتی و نحوه توزیع رطوبت و عمق و عرض توسعه ریشه بود. نتایج نشان داد که بیشترین عملکرد محصول مربوط به تیمار 100% به میزان 9457 کیلوگرم وزن دانه ذرت در هکتار و پس از آن تیمارهای 120% و 80% به ترتیب با 9147 و 8515 کیلوگرم دانه ذرت در هکتار بود. کارایی مصرف آب نیز برای تیمارهای 80%، 100% و 120% به ترتیب 1.4, 1.6 و 1.3 کیلوگرم دانه ذرت به ازای مصرف هر مترمکعب آب به دست آمد. مقایسه عملکرد محصول با در نظر گرفتن وزن کل بلال ها در آزمون دانکن، هر سه تیمار در یک گروه قرار گرفتند و تفاوت معنی داری بین آن ها وجود نداشت اگر چه تیمار 120% بر سایر تیمارها برتری داشته و پس از آن به ترتیب تیمارهای دوم و اول قرار گرفتند. همچنین عمق توسعه ریشه نیز در تیمارهای 80%، 100% و 120% به ترتیب 43, 42.3 و 51 سانتی متر به دست آمد.