این آزمایش با هدف تعیین ترکیبات شیمیایی و مطالعه روند تجزیه پذیری ماده خشک دانه کامل گلرنگ با روش کیسه های نایلونی در سه راس گوسفند نر از توده قزل انجام گرفت. تجزیه شیمیایی شامل تعیین ماده خشک، پروتئین خام، عصاره اتری، الیاف خام، عصاره عاری از ازت، خاکستر، ADF و NDF بود. محاسبه درصد ناپدید شدن (ماده خشک) با استفاده از روش کیسه های نایلونی انجام گرفت. فراسنجه های a+b، b، a و c حاصل از تجزیه پذیری ماده خشک به ترتیب 8.3، 39.6، 47.83 درصد و 0.216 محاسبه شد. با توجه به درصد بالای روغن در دانه گلرنگ، نتایج این آزمایش نشان داد حداکثر تجزیه پذیری ماده خشک دانه گلرنگ 50.74 درصد می باشد.

این آزمایش به منظور تعیین تجزیه پذیری ماده خشک و پروتئین خام کنجاله سویا و کنجاله سویا فرایند شده با زایلوز در شکمبه، با استفاده از سه راس گاو ماده هلشتاین فیستولاگذاری شده از ناحیه شکمبه به روش کیسه های نایلونی انجام شد. هر کیسه حاوی 7.5 گرم نمونه برای زمان های 0، 2، 4، 8، 16، 24 و 48 ساعت جهت قرار گرفتن در شکمبه بود. در کنجاله سویا فرایند شده با زایلوز، بخش سریع تجزیه شونده (a) ماده خشک نسبت به کنجاله سویا کمتر بود (21 در برابر 27 درصد). بخش سریع تجزیه شونده (a) پروتئین خام کنجاله سویا فرایند شده با زایلوز نیز به طور معنی داری کمتر بود (3 در برابر 20 درصد). درصورتی که بخش کند تجزیه شونده (b) پروتئین خام در کنجاله سویا فرایند شده با زایلوز افزایش معنی داری را نشان داد (84 در برابر 78 درصد). تجزیه پذیری موثر پروتئین خام در سرعت های عبور 5 و 8 درصد در ساعت، برای کنجاله سویا فرایند شده با زایلوز به طور معنی داری کمتر از کنجاله سویا بود (27 و 20 در برابر 62 و 53 درصد). بنابراین می توان نتیجه گرفت که در اثر فرایند کنجاله سویا با زایلوز نسبت پروتئین عبوری از شکمبه در مقایسه با کنجاله سویا افزایش می یابد.

برای فایق آمدن بر مشکلات حاصل از پروتئین قابل هضم، سیستم پروتئین قابل متابولیسم ارایه گردید. این سیستم بر مبنای پروتئین میکروبی و پروتئین غذایی تجزیه نشده در شکمبه که قابلیت هضم و جذب در دستگاه گوارش بعد از شکمبه را دارند، استوار است. به منظور تخمین پروتئین قابل تجزیه و غیرقابل تجزیه در شکمبه و پروتئین قابل متابولیسم پودر ماهی و کنجاله تخم پنبه، با استفاده از ضرایب تجزیه پذیری پروتئین خام حاصل از روش کیسه های نایلونی و ترکیبات مغذی مواد خوراکی از جمله پروتئین خام و ADIN و بر اساس معادلات AFRC این مطالعه پایه ریزی گردید. در این پژوهش تعداد سه راس گوسفند نر اخته فیستولاگذاری شده (49±2.6 کیلوگرم) برای آزمایش in situ مورد استفاده قرار گرفتند. از معادله P=a+b (1-e-ct) جهت ارزیابی ضرایب تجزیه پذیری پروتئین خام استفاده گردید. میزان پروتئین قابل متابولیسم پودر ماهی و کنجاله تخم پنبه به ترتیب 39.67 و 23.21 گرم در هر کیلوگرم ماده خشک بدست آمد.

به منظور تعیین ارزش غذایی بعضی از مواد خوراکی با روشهای مختلف مانند روشهای کیسه های نایلونی (nylon bag) و روش آزمون گاز (gas test) تحقیق حاضر انجام شد. در این پژوهش تعداد شش راس گاو اخته فیستولا گذاری شده (3 راس هلشتاین و 3 راس سیستانی)، در قالب طرح کاملا تصادفی با دو مشاهده در هر تکرار مورد استفاده قرار گرفتند. مقدار گاز تولیدی در زمانهای 72, 48, 24, 16, 8, 6, 4, 2, 0 و 96 ساعت و تجزیه پذیری به روش کیسه های نایلونی در زمانهای 72, 48, 24, 16, 8, 4, 0 و 96 ساعت اندازه گیری گردید. خوراکهای مورد آزمایش در این پژوهش یونجه خشک، کاه گندم، علوفه ذرت سیلوشده، کنسانتره (جو: 63%- کنجاله پنبه: 21%- سبوس گندم: 14%- آهک: 1%- مکمل معدنی: %0.5- مکمل ویتامینه: %0.5) و پنبه دانه بودند که دامهای مورد آزمایش در حد نیاز نگهداری با آنها تغذیه شدند. تجزیه پذیری ماده خشک پس از 96 ساعت انکوباسیون برای یونجه، کاه گندم و ذرت سیلو شده به ترتیب 51.02, 71.52 و 77.89 درصد و در زمان 48 ساعت برای کنسانتره و پنبه دانه به ترتیب 80.59 و 53.51 درصد و نتایج حاصل از تجزیه پذیری موثر ماده خشک برای موارد فوق با تغذیه در سطح نگهداری به ترتیب برابر 76.03, 66.43, 36.70, 64.40 و 48.16 درصد بود. تجزیه پذیری ماده خشک خوراکهای مورد آزمایش در زمان 24 ساعت به ترتیب 79.83, 68.24, 33.57, 66.93 و 48.71 درصد بود. میزان گاز تولیدی خوراکهای یونجه، کاه گندم و ذرت سیلوشده در ساعت 96 انکوباسیون به ترتیب برابر 45, 51 و 75.5 میلی لیتر و برای کنسانتره و پنبه دانه در ساعت 48 انکوباسیون 81 و 58.5 میلی لیتر بود. ضریب همبستگی بدست آمده بین تجزیه پذیری ماده خشک و میزان گاز تولیدی برای خوراکهای مورد آزمایش به ترتیب 0.96, 0.99, 0.99, 0.99 و 0.99 بود و این ضریب بین تجزیه پذیری پروتئین خام و میزان گاز تولیدی به ترتیب 0.99, 0.99, 0.99, 0.97 و 0.98 بود. با توجه به همبستگی بالا بین تجزیه پذیری ماده خشک، تجزیه پذیری پروتئین خام، تجزیه پذیری دیواره سلولی و تجزیه پذیری دیواره سلولی منهای همی سلولز با میزان گاز تولیدی، روابط تابعیت بین فراسنجه های فوق و گاز تولیدی برای تخمین میزان تجزیه پذیری این فراسنجه ها از روی میزان گاز تولیدی بدون انجام آزمایشات هضمی محاسبه گردید. به عنوان مثال رابطه تابعیت بین میزان تجزیه پذیری ماده خشک یونجه و گاز تولیدی آن: Y = 35.724+0.714x بود که با توجه به مقدار گاز تولیدی 51 میلی لیتر در زمان 96 ساعت، معادله فوق، تجزیه پذیری ماده خشک یونجه را در این ساعت 72.14 درصد برآورد می کند که از نظر آماری با مقدار 71.52 درصد حاصل از آزمایشات کیسه های نایلونی تفاوت معنی داری را نشان نمی دهد.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

میزان ناپدید شدن شکمبه ای و قابلیت هضم روده ای پروتئین هضم نشده در شکمبه برخی اقلام خوراکی مورد استفاده در تغذیه نشخوارکنندگان با روش کیسه های نایلونی متحرک و روش 3 مرحله ای آنزیمی تعیین شد. اقلام خوراکی مورد استفاده شامل علوفه ها (یونجه خشک، سیلاژ یونجه، سیلاژ ذرت، سیلاژ علف جو و کاه گندم)، دانه ها (دانه جو و ذرت)، منابع پروتئینی (کنجاله سویا، کنجاله تخم پنبه و پودر ماهی کلیکا)، محصولات فرعی (سبوس گندم و تفاله چغندرقند) و دانه سویای خام و تف داده شده (واریته های سحر و ویلیامز) بودند. در بین منابع علوفه ای، قابلیت هضم پروتئین کاه گندم در کل لوله گوارشی بطور معنی داری (P<0/05) کمتر از سایر منابع علوفه ای بود. میانگین قابلیت هضم پروتئین دانه جو در کل لوله گوارشی (74/0 و 83/0 به ترتیب در روش کیسه های نایلونی و 3 مرحله ای آنزیمی) بطور معنی داری (P<0/05) بیشتر از دانه ذرت (68/0 و 75/0 به ترتیب در روش کیسه های نایلونی و 3 مرحله ای آنزیمی) بود. همچنین قابلیت هضم پروتئین کنجاله سویا با روش کیسه های نایلونی متحرک و 3 مرحله ای آنزیمی (به ترتیب 87/0 و 92/0) در کل لوله گوارشی بیش از (P<0/05) کنجاله تخم پنبه (به ترتیب 78/0، 77/0) و پودر ماهی (به ترتیب 8/0 و 81/0) بود. قابلیت هضم روده ای و کل دستگاه گوارش پروتئین دانه های تف داده شده هر دو واریته دانه های سویا بیش از دانه خام آنها بود (P<0/05). نتایج این آزمایش نشان داد که همبستگی نسبتا بالایی (94/0=2r) بین روش کیسه های نایلونی متحرک با روش 3 مرحله آنزیمی برای تخمین قابلیت هضم روده ای پروتئین هضم نشده شکمبه ای اقلام خوراکی مورد استفاده در این آزمایش وجود دارد.

در پژوهش حاضر، ترکیب شیمیایی و ارزش غذایی بقایای زراعی کینوا با استفاده از روش های آزمایشگاهی درون کیسه ای و تولید گاز اندازه گیری و با یونجه خشک مقایسه شد. گیاه کامل کینوا پس از برداشت از مزرعه در دمای محیط خشک و دانه ها جدا شدند و بقایای زراعی جهت انجام آزمایش مورد استفاده قرار گرفت. نتایج نشان داد میزان انرژی خام، ماده خشک، ماده آلی، الیاف نامحلول در شوینده خنثی و لیگنین علوفه کینوا بالاتر از یونجه بود (0/05>P). غلظت پروتئین خام کینوا (12/29درصد) کمتر از یونجه (14/32درصد) بود. بخش عمده تانن موجود در کینوا از نوع قابل هیدرولیز بود. گرچه ثابت نرخ تجزیه و گوارش پذیری پس از شکمبه ای کینوا و یونجه یکسان بود، امّا گوارش پذیری شکمبه ای و کل دستگاه گوارش کینوا از یونجه کمتر بود (0/05>P). ثابت نرخ تولید گاز (c) بقایای زراعی کینوا و یونجه با هم برابر بودند، با این حال پتانسیل تولید گاز (b) آن از یونجه کمتر بود (0/05>P). گوارش پذیری ماده آلی، انرژی قابل سوخت و ساز و انرژی خالص شیردهی نیز در کینوا کمتر از یونجه بود (0/05>P). بر اساس نتایج این پژوهش، بقایای زراعی کینوا ظرفیت تغذیه ای مناسبی برای جایگزینی بخشی از علوفه به منظور تأمین قسمتی از نیازهای غذایی دام دارد. انجام آزمایش های درون تنی برای تعیین سطح مناسب آن در جیره کمک توصیه می شود.

این پژوهش به منظور بررسی ارزش تغذیه ای بقایای باقلای عمل آوری شده با برخی ترکیبات شیمیایی با استفاده از روش های برون-تنی و تکنیک کیسه های نایلونی انجام شد. تیمارها شامل بقایای باقلای عمل آوری نشده (شاهد) و عمل آوری شده با آب (5/2 لیتر به-ازای هر کیلوگرم ماده خشک)، اکسید کلسیم (160 گرم به ازای هر کیلوگرم ماده خشک)، پراکسید هیدروژن (57 میلی لیتر به ازای هر کیلوگرم ماده خشک) و هیدروکسید سدیم (50 گرم به ازای هر کیلوگرم ماده خشک) بودند. ترکیب شیمیایی نمونه ها با استفاده از روش-های استاندارد تعیین شد. آزمایش تجزیه پذیری شکمبه ای با استفاده از تکنیک کیسه های نایلونی انجام شد. قابلیت هضم برون تنی نمونه ها با استفاده از روش کشت بسته تعیین شد. عمل آوری بر ترکیب شیمیایی بقایای باقلا موثر بود. به جز آب، سایر تیمارها باعث افزایش خاکستر و کاهش ماده آلی شدند (0001/0p=). تیمار اکسید کلسیم بیشترین تاثیر را بر صفات مورد اشاره داشت. مقدار پروتئین خام در همه تیمارها کاهش یافت (0001/0p=). کمترین مقدار در تیمارهای اکسید کلسیم و هیدروکسید سدیم مشاهده شد. مقدار الیاف نامحلول در شوینده اسیدی در تیمارهای اکسید کلسیم و پراکسید هیدروژن بیشتر از سایر تیمارها بود (0017/0p=). به جز اکسید کلسیم و آب، سایر تیمار ها باعث افزایش تجزیه پذیری مؤثر در نرخ های عبور 2، 5 و 8 درصد در ساعت در بقایا ی باقلا شدند (0001/0p<). تیمار پراکسید هیدروژن بیشترین تأثیر را در افزایش مقدار تجزیه پذیری موثر داشت. تیمار هیدروکسید سدیم مقدار قابلیت هضم ماده خشک (0001/0p=) و ماده آلی (0029/0p=) را افزایش داد. همچنین تیمارهای اکسید کلسیم و پراکسید هیدروژن باعث افزایش بازده تولید میکروبی شدند (0016/0p=). به طور کلی نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد که تیمارهای هیدروکسید سدیم و پراکسید هیدروژن بیشترین تأثیر را در بهبود ارزش تغذیه ای بقایا ی باقلا داشتند.