انگیزش به طور کلی و انگیزش اخلاقی به طور خاص موضوع بحث روانشناسان و فیلسوفان بوده است. پرسش از این که چه حالت یا حالت های ذهنیای ضرورتاً منجر به بروز رفتارهای اخلاقی میشود پاسخ هایی متفاوت دریافت کرده است. درونگرایان انگیزشی دربارة احکام اخلاقی از آن گفتهاند که احکام اخلاقی ضرورتاً موجب بروز رفتارهای اخلاقی میشوند. برخی از این فیلسوفان اظهار کردهاند که احکام اخلاقی نمودارکنندة عواطف و احساس های آدمی هستند (احساساتگرایان اخلاقی) و برخی دیگر به آن راه رفتهاند که احکام اخلاقی بیانکنندة باورهای اخلاقی آدمی هستند (درونگرایی انگیزشی دربارة باورهای اخلاقی). در برابر گروه دوم برونگرایان انگیزشی دربارة باور مدعی شدهاند صرف حالت ذهنی باور برای انگیزه کفایت نخواهد کرد و نیاز به وجود حالت ذهنی میل نیز خواهد بود. به نظر ایشان میتوان موجوداتی را تصور کرد که به زعم داشتن باورهای اخلاقی انگیزهای برای کنش اخلاقی نداشته باشند (افراد نااخلاقی). افراد نااخلاقی فاقد میل به عمل اخلاقی هستند. افزون بر این به نظر ایشان موارد روانبیماری نمونههایی واقعی از مورد فرد نااخلاقی هستند. در برابر ایشان درونگرایان استدلال کردهاند که روانبیماران تهدیدی برای درونگرایی انگیزشی دربارة باورهای اخلاقی نیستند. ایشان از تحقیقات تجربی بلر (Blair) بر بزهکاران روانبیمار برای پشتیبانی از این ادعای خویش بهره گرفتهاند. در این مقاله میکوشم با بررسی استدلالی که سینوت-آرمسترانگ (Sinnott-Armstrong) با تکیه بر یافتههای بلر برای ادعای فوق میآورد نشان دهم که تلاش وی کوششی ناکام است. در انتها نیز استدلال خواهم کرد فارغ از کامیابی یا ناکامی استدلال سینوت-آرمسترانگ، درونگرایی بر فرضی از اساس کاذب مبتنی است.

نقش کلیدی عوامل انگیزشی در یادگیری زبان دوم/ خارجی دیر زمانی است که مشخص شده است و شناخت ویژگی-های انگیزشی زبان آموزان به منظور اتخاذ روش های آموزشی مناسب و تدوین منابع درسی کارامدتر بسیار حائز اهمیت است. هدف از پژوهش حاضر مقایسه ی عوامل انگیزشی برگرفته از نظریه ی نظام خود انگیزشی زبان دوم دورنیه و نظریه ی خودهای ممکن مارکوس و نوریوس، بین فارسی آموزان چینی و لبنانی است. بدین منظور دو گروه 33 نفری از فارسی آموزان مرکز آموزش زبان دانشگاه بین اللملی امام خمینی (ره) قزوین انتخاب شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامه ای 36 سؤالی، مبتنی بر تحقیقات تاگوچی و همکاران (2009) و پاپی و تیموری (2012) و اعطار شرقی و اکبری (1398) است که با کمی تغییر برای زبان فارسی تدوین شده است. در نهایت 66 پرسشنامه با استفاده از نرم افزار اس پی اس اس 22 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. نتایج پژوهش مؤید آن است که بین تمام متغیرهای انگیزشی، به جز متغیر اضطراب، تفاوت معنی داری بین زبان آموزان چینی و لبنانی وجود دارد و سطح انگیزشی فارسی آموزان چینی بالاتر است؛ اما در خصوص عامل اضطراب، تفاوت معنی داری بین دو گروه دیده نمی شود. شاخص های بیشینه و کمینه در فارسی آموزان چینی به ترتیب به خودآرمانی زبان دوم و اضطراب مربوطند؛ درحالی که درخصوص زبان آموزان لبنانی بیشترین مقدار شاخص، به متغیرهای پیشگیری محور مربوط می شود و کمترین مقدار متعلق است به خودآرمانی زبان دومِ این زبان آموزان.

ارزشهای انگیزشی عاملی اثرگذار بر استفاده از گزارشگری یکپارچه می باشد. هدف این پژوهش کمک به تبیین مفهوم گزارشگری یکپارچه و استفاده از صورت ارزش افزوده به عنوان یک ابزار کاربردی، مناسب و مفید برای شرکتها جهت استفاده از مفهوم گزارشگری یکپارچه وارائه الگوی تاثیر ارزشهای انگیزشی بر اجرای آن می باشدروش پژوهش حاضر توصیفی – پیمایشی می باشد جامعه آماری پژوهش حاضر مدیران، مدیران مالی و حسابرسی در سال 1399 می باشندکه 203 نفر از آنها انتخاب گردیده است. ابزار مورد استفاده درپژوهش پرسشنامه می باشد و به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از مدل معادلات ساختاری به کمک نرم افزار لیزرل استفاده گردیده است.از آنجاییکه ارزش های انگیزشی عاملی اثرگذار بر افشای اطلاعات مبتنی بر گزارشگری یکپارچه می باشد و با توجه به اینکه ارزش های انگیزشی شامل ارزش های مبتنی بر منافع فردی و ارزش های مبتنی بر منافع عموم می باشد، یافته ها حاکی از این است که اصول گزارشگری یکپارچه با ارزش های مبتنی بر منافع عموم مطابقت دارد.بر اساس یافته های این پژوهش ارزشهای انگیزشی عاملی اثرگذار بر تهیه و ارائه صورت ارزش افزوده به عنوان یکی از ابزارهای اجرای گزارشگری یکپارچه می باشد. به طوریکه افراد با ارزشهای انگیزشی مبتنی بر منافع عموم تمایل بیشتری برای گزارشگری یکپارچه دارند .

این پژوهش درصدد پاسخ به این پرسش ها است که: فرد اخلاق ناپروا چه کسی است؟ مهم ترین عامل وجود او چیست؟ و وجودش، با کدام یک از درون گرایی و برون گرایی انگیزشی سازگار است؟ به عبارت دیگر، آیا می توان گفت وجود فرد اخلاق ناپروا نمونه نقضی برای درون گرایی انگیزشی بوده و در نتیجه برون گرایی انگیزشی درست است؟ یا اینکه می توان درون گرای انگیزشی بود و در عین حال وجود فرد اخلاق ناپروا را سازگار با آن دانست؟ برای پاسخ به این پرسش ها ابتدا مراد از درون گرایی و برون گرایی انگیزشی و دیدگاه مطلوب بر مبنای آرای محمدحسین طباطبایی، عبدالله جوادی آملی و محمدتقی مصباح یزدی روشن می شود. درون گرای انگیزشی صرف حکم اخلاقی را برای برانگیختن به انجام دادن فعل اخلاقی بسنده می داند و برون گرای انگیزشی وجود عنصری به نام میل را نیز برای برانگیخته شدن لازم می داند. در نهایت به این نتیجه می رسیم که وجود افراد اخلاق ناپروا دشواره ای پیش روی پذیرش رویکرد درون گرایی انگیزشی است و این مثال نقض، فرد را به پذیرش رویکرد برون گرایی انگیزشی سوق می دهد. برون گرای انگیزشی با اشکالات درون گرا مواجه نیست و از مویداتی نیز برخوردار است.