سابقه و هدف: استفاده از فلوراید و فیشورسیلنت در پیشگیری از پوسیدگی دارای اهمیت خاصی است و بررسی های in vitro نشان می دهند که مواد دندانی از جمله فیشورسیلنت در برابر ژل فلوراید دچار تغییرات فیزیکی و شیمیایی می شوند. این مطالعه با هدف مقایسه تاثیر ژل فلوراید APF %1.23 (sultan) بر ریز سختی دو فیشورسیلنت رایج به صورت in vitro انجام گرفت.مواد و روش ها: این مطالعه از نوع تجربی و دارای گروه های کنترل و آزمایش بود. 32 نمونه فیشورسیلنت از دو نوع حاوی فیلر و بدون فیلر به ابعاد 6×2 mm تهیه و به 4 گروه 8 تایی تقسیم شدند. گروه های اول و دوم به ترتیب شامل فیشورسیلنت های Helioseal (حاوی فیلر) و Clinpro (بدون فیلر) بودند که به مدت 4 دقیقه در معرض ژل فلوراید قرار گرفتند. گروه های کنترل نیز در طی این مدت در بزاق و آب مقطر نگهداری شدند. پس از طی مدت زمان استراحت بینابینی، نمونه ها یک بار دیگر در معرض ژل فلوراید قرار گرفتند که معادل فلوراید تراپی روتین در مطب (2 بار در سال) می باشد. سپس عدد سختی نمونه ها با روش Vickers محاسبه شد. داده ها توسط آزمون Paired t مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: نتایج آزمون Paired t نشان داد که میزان ریز سختی فیشورسیلنت Clinpro پس از قرار گیری در معرض ژل APT نسبت به گروه کنترل کاهش معنی داری داشت (0.05>P). اما در مورد فیشورسیلنت Helioseal این کاهش به لحاظ آماری معنی دارنبود.نتیجه گیری: در مجموع می توان گفت که فیشورسیلنت Helioseal در برابر ژل APF دارای مقاومتی بیشتر از فیشورسیلنت Clinpro می باشد.

بیان مساله: با وجودی که، عواملی گوناگون در برنامه های پیشگیری از پوسیدگی در کودکان وجود دارند، شاید هیچ یک از آنها به اندازه کاربرد مناسب فلوراید در کاهش پوسیدگی موثر و مهم نباشند. اثرات اصلی پیشگیری از پوسیدگی فلوراید با تماس موضعی با مینا و با اعمال ضدباکتریایی آن انجام می گیرد. تاکنون پژوهشی برای مقایسه اثرات ضدباکتریایی ژل APF و وارنیش سدیم فلوراید انجام نگرفته است، لذا بررسی اثرات ضدباکتریایی ژل APF و وارنیش سدیم فلوراید علیه ریزجانداران (میکروارگانیسم ها) پوسیدگی زا (استرپتوکوک موتانس و لاکتوباسیل) می تواند زمینه علمی برای استفاده از این خاصیت مهم آنها در کاهش پوسیدگی را فراهم آورد.هدف: مقایسه اثر مهاری وارنیش سدیم فلوراید و ژل APF بر غلظت ریزجانداران پوسیدگی زا (استرپتوکوک موتانس و لاکتوباسیل)، هدف اصلی این بررسی بود.مواد و روش: در این بررسی تجربی و پایه، شمار 20 دندان پره مولر از جهت باکولینگوالی برش داده شدند. با استفاده از روش پنجره، مساحت های مشخصی از سطح مینا زیر پوشش ژل APF و وارنیش سدیم فلوراید قرار گرفت و پس از 18، 24 و 48 ساعت، شمار باکتری های استرپتوکوک موتانس و لاکتوباسیل شمارش شدند. در روش دیسک دیفیوژن (Disk diffusion) بر روی محیط کشت M.S.Media حجم 0.1 سی سی از غلظت 108 در میلی لیتر میکروب استرپتوکوک موتانس پس از آغشته ساختن به ژل APF و وارنیش سدیم فلوارید بر روی محیط کشت میکروبی قرار گرفت و سپس، قطر منطقه رشد نیافته اندازه گیری شد. گونه واکاوی آماری در این بررسی الگوسازی چند سطحی (Multilevel modeling) بود.یافته ها: در زمان های 18، 24 و 48 ساعت در مقایسه میان ژل و وارنیش، ژل نسبت به وارنیش اثری بیشتر بر کاهش شمار لاکتوباسیل داشت و این تفاوت از لحاظ آماری معنادار بود (p<0.005). ولی درباره استرپتوکوک موتانس، این تفاوت از لحاظ آماری معنادار نبود. میزان اثر ژل APF نسبت به وارنیش سدیم فلوراید به اندازه 70.23 درصد بیشتر بوده است.نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده از این بررسی آزمایشگاهی، می توان از ژل APF با اطمینان بیشتری نسبت به وارنیش سدیم فلوراید در پیشگیری از پوسیدگی دندانی در کودکان بهره جست.

بیان مساله: ترمیم های پرسلنی بسیار مستعد شکستگی هستند و یکی از راههای ترمیم آنها استفاده از کامپوزیت و سایلن بر روی پرسلن اچ شده است؛ از طرفی، برخی از مطالعات، اچ کننده معمول و کارای پرسلن یعنی اسیدهیدروفلوئوریک را برای بافتهای بدن مضر دانسته اند.هدف: مطالعه حاضر با هدف ارزیابی تاثیر دو ماده Aciduted Phosphated Fluoride (APF) و Phosphoric Acid (PHA) بر روی پرسلن در مقایسه با Hudro Fluoric Acid (HF) و نیز تاثیر Unfilled Resin و Dentin Bonding بر استحکام باندکامپوزیت پرسلن انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه تجربی،120 بلوک پرسلنی به ابعاد 5´5´2 میلیمتر تهیه شد و سطح باند بلوک ها سندبلاست گردید؛ سپس نمونه ها به سه گروه چهل تایی تقسیم شدند؛ گروه اول با %9.5 HF اولترادنت به مدت یک دقیقه اچ شد؛ گروه دوم با %1.23 ,APF ایرانی کیمیا به مدت 10 دقیقه و گروه سوم با %37 PHA ایرانی کیمیا به مدت یک دقیقه اچ شد؛ سپس در هر گروه، در سطح نیمی از نمونه ها سایلن اولترادنت به کار برده شد و در سطح نیم دیگر از سایلن استفاده نشد. در مرحله بعد به نیمی از نمونه های دارای سایلن Unfilled Resin و به نیم دیگر Dentin Bonding زده شد؛ در مورد نمونه هایی که سایلن نداشتند نیز به همین منوال عمل شد؛ یعنی بر سطح نیمی از نمونه های فاقد سایلن هر گروه Unfilled Resin و بر سطح نیم دیگر Dentin Bonding به کار برده شد؛ سپس بر روی تمام نمونه ها استوانه کامپوزیتی به ابعاد 4´2 میلیمتر گذاشته شد. نمونه ها به مدت 24 ساعت در آب مقطر 37 درجه سانتیگراد نگهداری شدند و سپس 500 سیکل حرارتی را گذراندند و پس از آن در دستگاه اینسترون، استحکام باند کامپوزیت- پرسلن مورد آزمون قرار گرفت. پس از آن نوع شکست با استفاده از استریومیکروسکوپ با بزرگنمایی 40 برابر تعیین گردید. داده ها با استفاده از آزمونهای آماری 3 Way ANOVA، Kaplan- Maier و Tukey- HSD و با سطح معنی داری p<0.05 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: در بررسی سطح پرسلن های اچ شده، مشخص شد که PHA و APF فقط قادرند به طور مختصری سطح پرسلن را خشن سازند و هیچ میکرواندرکاتی برای بهبود استحکام باند پرسلن- کامپوزیت ایجاد نمی کنند؛ در حالی که HF بخوبی سطح پرسلن را اچ می کند و میکرواندرکات هایی برای گیر ایجاد می کند؛ همچنین با توجه به نتایج حاصل از آزمون استحکام برشی باند نمونه ها، HF در بهبود استحکام باند پرسلن- کامپوزیت نقش داشت (p<0.05) اما سایلن اولترادنت هیچ نقش معنی داری در بهبود استحکام باند کامپوزیت- پرسلن نداشت (p>0.05).نتیجه گیری: با توجه به نتایج حاصل از مطالعه حاضرکاربرد سایلن اولترادنت بر روی سطح پرسلن سندبلاست شده و اچ شده با PHA یا APF نمی تواند جایگزین کاربرد همین سایلن بر روی سطح سندبلاست شده و اچ شده با HF گردد.

بیان مساله: استفاده از گونه های مختلف فرآورده های فلوراید به عنوان یکی از درمان های پیشگیری نقشی مهم در مقاوم ساختن دندان در برابر پوسیدگی دارد.هدف: پژوهش کنونی، با هدف بررسی میزان جذب فلوراید در مینای سالم به دنبال کاربرد وارنیش دورافلور(Duraflor®) و مقایسه آن با ژل (Sultan®) APF انجام گردید.مواد و روش: در این پژوهش تجربی، 20 دندان سالم پره مولر که به دلایل ارتودنسی کشیده شده بودند، به گونه تصادفی به دو گروه تقسیم شده و هر دندان نیز به دو نیمه مزیالی و دیستالی (یک نیمه شاهد و دیگری تجربی) برش یافت. سطح معینی به صورت نیم دایره بر روی مینای هر نمونه به مدت 1 ساعت در برابر ژلAPF (Sultan, USA) یا وارنیش فلوراید (5 درصد) دورافلور (Topex) قرار گرفت و سپس به مدت 24 ساعت در دمای 37 درجه سانتی گراد در بزاق مصنوعی نگهداری گردید. پس از آن جهت تهیه بیوپسی مینا به مدت 30 ثانیه توسط اسید پرکلریک 0.5 مول اچ و پس از هر بار با KOH 0.2 مول شسته شد. سپس محتوای فلوراید و کلسیم آنها به ترتیب با روش های پتانسیومتری و اسپکتروفتومتری اندازه گیری گردید. برای آزمون های آماری از کولموگروف- اسمیرنوف(Kolmogorov-smirnov) ، تی زوج (Paired t) و تی دانشجویی (Student t) استفاده شد.یافته ها: یافته ها نشان دهنده جذب مقادیر چشمگیر فلوراید در نمونه های ژل APF و وارنیش دورافلور بود. آزمون تی زوج در هر گروه تفاوت نیمه های شاهد و تجربی را معنادار نشان داد) وارنیش:p=0.002 ، ژل: .(p=0.039 همچنین میانگین جذب فلوراید در وارنیش دورافلور برابر 2069.78 ppm و در ژل APF برابر 1050.99 ppm بود.نتیجه گیری: کاربرد ژل استاندارد APF و وارنیش دورافلور موجب جذب فلوراید در مینای دندان شده بود، هر چند به نظر می رسد که وارنیش دورافلور قابلیت جذب بیشتری را نسبت به ژل فلوراید APF توسط مینا داراست.

زمینه و هدف: بسیاری از بررسی ها نشان داده اند که مواد کامپوزیتی وقتی در معرض ژل فسفات فلوراید اسیدی (APF) قرار می گیرند، دچار تغییرات فیزیکی، شیمیایی و از دست رفتن وزن می شوند، لذا این مطالعه به منظور بررسی ریزنشت دندان های سیل شده با یک فیشورسیلنت و یک کامپوزیت پس از قرارگیری در معرض ژل APF انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه آزمایشگاهی از 60 دندان پرمولر سالم کشیده شده انسانی، با محدوده سنی 25-15 سال استفاده شد. نمونه ها پس از تراش شیار اکلوزال به 2 گروه 30 تایی تقسیم شدند. یک گروه با فیشورسیلنت هلیوسیل (Vivadent, Germany) و گروه دیگر با کامپوزیت تتریک فلو (Vivadent, Germany) ترمیم شد. هر گروه به 2 زیر گروه شاهد و مورد تقسیم شد. در گروه های مورد از ژل  (Sultan, U.S.A) APF %1.23استفاده شد و در گروه های شاهد دندان ها در سرم فیزیولوژیک نگهداری شدند. تمام سطوح دندان ها به جز نواحی ترمیم و 1 میلی متر اطراف آن توسط دو لایه لاک ناخن پوشانده شدند. پس از غوطه وری دندان ها در محلول فوشین 0.5% و برش باکولینگوالی نمونه ها، میزان نفوذ رنگ در زیر ترمیم ها با استفاده از استریو میکروسکوپ بررسی شد و بر اساس عمق نفوذ امتیازدهی شدند و داده ها به وسیله آزمون One-way ANOVA و Levene Test آنالیز شد.یافته ها: 15 دندان در هر یک از گروه های چهارگانه قرار گرفتند. میانگین امتیاز نفوذ در گروه فیشورسیلنت+ژل (1.09±1.26)، کامپوزیت+ژل (1.05±1.4)، کامپوزیت+سرم فیزیولوژی (1.37±1.2)، فیشورسیلنت+سرم فیزیولوژی (1.35±1.4) بود. تفاوت معنی دار آماری در مقایسه بین گروه ها (P=0.96، F (3.56)=0.099) P به دست نیامد.نتیجه گیری: با توجه به مطالعه فوق، ژلAPF %1.23  اثر معنی داری بر روی ریزنشت ترمیم های کامپوزیت تتریک فلو و فیشورسیلنت هلیوسیل ندارد و می تواند به صورت روتین در کلینیک مورد استفاده قرار گیرد.