پژوهش حاضر در شهریور 1379 جهت تعیین تناوب داری میکروفیلر دیروفیلاریا ایمیتیس در جریان خون یک قلاده سگ در تبریز انجام گرفت. بدین منظور از یک قلاده سگ نگهبان که به طور طبیعی آلوده به کرم قلب بود، استفاده گردید. ابتدا در آزمایش نمونه های خون تازه و رنگ شده با استفاده از کلیدهای تشخیص از تعلق میکروفیلر به دیروفیلاریا ایمیتیس اطمینان حاصل شد، سپس به مدت سه شبانه روز هر ساعت یکبار و در مجموع 72 مرتبه از ورید دست خونگیری به عمل آمد و نمونه های خون توسط روش تکمیل شده نات آزمایش گردید و در هر نوبت تعداد میکروفیلر در هر سانتیمتر مکعب خون شمارش شد. نتایج میانگین شمارش میکروفیلر در 72 نمونه خون نشان داد که میکروفیلر در 24 ساعت شبانه روز در خون وجود دارد، ولی تعداد آن در خون از ساعت 11 صبح سیر صعودی طی کرده و در ساعت یک بعد از نیمه شب به حداکثر می رسد. )میانگین سه شمارش: (12798 سپس تعداد میکروفیلر تنزل یافته و در ساعت 11 صبح به حداقل میزان می رسد )میانگین سه شمارش: (6800 این روند نشان دهنده تناوب شبانه میکروفیلر دیروفیلاریا ایمیتیس در جریان خون سگهای تبریز می باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

زمینه مطالعه: دیروفیلاریا ایمیتیس نماتودی شایع در سگ ها می باشد و می تواند آلودگی انگلی، تحت عنوان دیروفیلاریوز را بوجود آورد. بیماری قابل انتقال به انسان بوده و از نظر بهداشت عمومی حائز اهمیت است.هدف: هدف از انجام تحقیق حاضر، تشخیص آلودگی به دیروفیلاریا ایمیتیس در جمعیت سگ های شهری و روستایی اهواز، به روش کانترایمونوالکتروفورز ومقایسه آن با روش نات بود.روش کار: در مطالعه حاضر، سرم 200 قلاده سگ (80 قلاده سگ شهری و 120 قلاده روستایی) جهت تشخیص دیروفیلاریوز به روش نات اصلاح شده و کانترایمونوالکتروفورز، در جنوب غرب ایران، اهواز، مورد ارزیابی قرار گرفتند.نتایج: با روش کانترایمونوالکتروفورز میزان آلودگی 9.5% (19 مورد) و در روش نات اصلاح شده موارد مثبت 8%(16 مورد) تعیین گردید. که احتمالا مربوط به آلودگی مخفی بوده اند، البته تفاوت بین 2 روش آزمایشات مزبور معنی دار نبود (p>0.05) بر اساس نتایج آزمایش کانترایمونوالکتروفورز، در جمعیت سگ های شهری، 25.6% از سگ های نر و صفر درصد از ماده ها و در سگ های روستایی، 13% از سگ های نر و 6.7% از ماده ها به ترتیب آلوده بودند. همچنین در در گروه سنی بالای 6 سال، جمعیت سگ های شهری و روستایی، بیشترین میزان آلودگی به ترتیب 3.23% و 29.14% تعیین گردید. بررسی آماری، ارتباط معنی داری را بین میزان آلودگی و فاکتورهایی نظیر سن و جنس سگ های مورد مطالعه نشان نداد (p>0.05).نتیجه گیری نهایی: پیشنهاد می گردد جهت تایید تشخیص دیروفیلاریوز در کنار روش نات اصلاح شده، از روش کانترایمونوالکتروفورز به شکل همزمان استفاده شود.

دیروفیلاریا ایمیتیس یکی از انگل های مهم سیستم گردش خون سگ ها بوده که عوارض قلبی ریوی شدیدی را در حیوان سبب می شود، این نماتود مشترک بین انسان و سگ از مناطق مختلف دنیا و برخی از مناطق ایران گزارش شده است. به منظور بررسی اولیه وجود آلودگی دیروفیلاریا ایمیتیس در منطقه سراب، یک مطالعه مشاهده ای مقطعی روی 384 قلاده از سگ های گله به عمل آمد. سرم ها با استفاده از روش الیزا تست شدند. شیوع سرمی دیروفیلاریا 13.5% (52.384) گزارش شد. بیشترین میزان شیوع سرمی دیروفیلاریا ایمیتیس در سگ های سنین 6-4 سال 21.7% (37.170) و کمترین میزان در سگ های سنین 2-0 سال 5.5% (7.126) گزارش شد. شیوع سرمی در سگ های نر 14.3% (44.306) و در ماده ها 10.2% (8.78) بود. بیشترین میزان آلودگی سگ ها در روستای جلده باغان با 48.14% (13.27) و کمترین میزان آلودگی سگ ها در روستای اسبفروشان با 2.8% (2.70) بود. در بررسی های آماری رابطه معنی داری بین آلودگی، جنسیت، نژاد و نحوه نگهداری سگ مشاهده نشد، ولی با افزایش سن میزان آلودگی نیز افزایش داشت. تعداد 35 قلاده سگ دارای سنین 0.5 تا 7 سال از روستاهای مختلف شهر سراب تهیه و در طرح پژوهشی بررسی لیشمانیازیس احشائی استفاده و آسان کشی شده بودند، کالبدگشایی شدند، قلب و ریه آنها مورد جستجو و بررسی انگل شناسی قرار گرفت. میزان آلودگی به دیروفیلاریا ایمیتیس در سگ های مورد بررسی 3 مورد (8.5%) تعیین شد و 7 عدد کرم نر دیروفیلاریا ایمیتیس از سرخرگ ششی و تنها 1 عدد کرم نر از بطن راست سگ های آلوده جدا گردید. که نشانگر آلودگی مخفی (عدم وجود میکروفیلر در خون) است. با توجه یافته های این بررسی و وجود آلودگی دیروفیلاریا ایمیتیس در سگ های این منطقه، بر لزوم بررسی جامع تر و کنترل آلودگی در این منطقه تاکید می نماید.

انگل دیروفیلاریا ایمیتیس معمولا در بطن راست و شریان های ریوی سگ زندگی می کند و انسان یک میزبان تصادفی برای این انگل محسوب می شود. سگهای آلوده ممکن است هیچ گونه علامت بالینی نشان ندهند و بنابراین تعداد زیادی از سگها با آلودگی مخفی و با علایم درمانگاهی غیرآشکار، می توانند تهدیدی برای سلامتی انسان باشند. در تحقیق حاضر، سگ های پناهگاهی شهر بوشهر از نظر ابتلاء به بیماری دیروفیلاریازیس مورد ارزیابی واقع شدند. از 112 نمونه جمع آوری شده، تنها 9/0 درصد دارای آلودگی به انگل مذکور بود و 9/25 درصد موارد واجد علایم درگیری تنفسی یا نارسایی احتقانی قلب بودند. مورد مثبت یافت شده نیز از نظر آلودگی به انگل دیروفیلاریا دارای علایم درگیری تنفسی و قلبی بود. علی رغم شیوع پایین بدست آمده، نظر به ماهیت زئونوتیک بیماری و اینکه همواره تهدیدی بر سلامت انسان ها می باشد، حائز اهمیت بوده و می تواند در اتخاذ استراتژی های سیستم های بهداشتی ملاک استفاده قرار گیرد.

هدف از این تحقیق شرح الگوی الکتروفورز ادراری سگ های مبتلا به کرم قلب می باشد. نمونه های ادراری 15 سگ مبتلا به کرم قلب و 15 سگ سالم اخذ گردید. وزن مخصوص ادرار، غلظت پروتئین و نسبت پروتئین به کراتینین ادرار مشخص گردید. در بررسی پروتئین های ادراری از SDS-PAGE استفاده شد. نتایج به دست آمده تفاوت معنی داری را در نسبت پروتئین به کراتینین ادرار نشان دادند اما وزن مخصوص و غلظت پروتئین های ادرار تفاوت معنی داری را مشخص نکردند. بررسی SDS-PAGE پروتئین ادرار، هشت باند مجزا را در مبتلایان به کرم قلب نشان داد. حضور پروتئین های خاص در ادرار مبتلایان حتی در پروتئین اوری خفیف می تواند مشخص کننده آسیب کلیه باشد. بنابراین SDS-PAGE روشی حساس در تعیین و دسته بندی پروتئین اوری در سگ های مبتلا به کرم قلب می باشد.

کرم دیروفیلاریا ایمیتیس در قلب سگ جای گرفته و میکروفیلرهای آن در خون محیطی یافت می شود. در بررسی حاضر نمونه خونی از ورید سفالیک یا صافن 122 قلاده سگ اخذ شده و نمونه ها به روش نات اصلاح شده از لحاظ حضور میکروفیلرهای خونی مورد بررسی قرار گرفتند. سپس در سگهای آلوده تعداد میکروفیلرهای موجود در هر میلی لیتر خون شمارش و کرمهای موجود در قلب پس از کالبدگشایی جدا شدند. از تعداد 122 قلاده سگ مورد آزمایش، در 18 نمونه حضور میکروفیلرهای خونی مشاهده گردید (14.75 درصد( که در پانزده نمونه میکروفیلر دیروفیلاریا ایمیتیس (12.29 درصد(، دو نمونه دیپتالونما رکوندیتوم (1.64 درصد( و یک نمونه آلودگی مختلط (0.82 درصد( تشخیص داده شد. آلودگی با عواملی از قبیل سن، جنس و مناطق جغرافیایی ارتباط معنی داری نداشت اما میزان آن بطور معنی داری در روستاهای نه حصار و غیاث آباد نسبت به سایر روستاهای بالاتر بود. میانگین تعداد میکروفیلرهای موجود در هر میلی لیتر خون سگهای مبتلا به دیروفیلاریوزیس 4470.6±1243.54 بود و میانگین تعداد کرمهای بالغ جدا شده از قلب نیز در سگهای آلوده 3.13±0.29 گزارش گردید. با توجه به اینکه آلودگی در سگهای ولگرد شهرستان گرمسار وجود دارد به منظور پیش گیری از گسترش آلودگی می بایست ضمن معدوم نمودن سگهای ولگرد با درمان سگهای آلوده خانگی، انگل فوق را کنترل نمود.

در بررسی حاضر از تعداد 110 قلاده سگ پس از معاینات بالینی وثبت اطلاعات شامل سن، جنسیت، نژاد و وضعیت نگهداری سگ های مورد آزمایش، خونگیری از ورید سفالیک یا صافن به عمل آمده و پس از آزمایش به روش نات اصلاح شده، رسوب حاصله از لحاظ حضور میکروفیلرها بررسی گردید و با توجه به خصوصیات ریخت شناسی میکروفیلرها، گونه آنها تعیین گردید. برای تعیین تناوب داری حضور میکروفلرها در خون محیطی سگ های آلوده نیز از یک قلاده سگ نر 4 ساله آلوده، هر ساعت یکبار و در مجموع به مدت سه روز (72) ساعت خونگیری و پس از انجام آزمایش نات اصلاح شده، تعداد میکروفیلرهای موجود در یک میلی لیتر خون محیطی شمارش گردید و بر اساس مقایسه میانگین سه شمارش در هر ساعت تناوب داری تعیین گردید. در مجموع 15.45 درصد سگ های مورد مطالعه آلوده به دیروفیلاریا ایمیتیس و 4.55 درصد مبتلا به دیپتالونمارکندیتوم بودند که بررسی های آماری با استفاده از روش آماری مربع کای رابطه معنی داری را بین آلودگی و سن، جنسیت، نژاد و وضعیت نگهداری سگ های آلوده نشان نداد. بررسی دوره تناوب ظهور میکروفیلرهای دیروفیلاریا ایمیتیس در خون محیطی سگ آلوده نیز افزایش تعداد میکروفیلرهای شمارش شده در یک میلی لیتر خون را در ساعت یک بامداد (13316 میکروفیلر) و کاهش آن در ساعت 12 ظهر (6681 میکروفیلر) را نشان داد که مبین نوعی تناوب (تناوب شبانه) در حضور میکروفیلرها در خون محیطی حیوان آلوده بود. بنابراین با توجه به آلودگی سگ ها در استان گلستان و انتقال آسان آلواگی باید ضمن درمان سگ های آلوده، با معدوم کردن سگ های ولگرد به عنوان ناقلین بیماری، انگل فوق را کنترل نمود.