پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش گروهی ابراز وجود بر اضطراب اجتماعی، پیشرفت تحصیلی و مهارت های اجتماعی دانش آموزان پسر پایه دوم دوره متوسطه شهر ایرانشهر انجام گرفت. پژوهش حاضر شبه تجربی و از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بوده است. جامعه آماری این پژوهش دانش آموزان پسر پایه دوم متوسطه مشغول به تحصیل در سال 90-1389 بوده که تعداد آنها 943 نفر و نمونه آن شامل 70 دانش آموز است که به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند و در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. ابزار پژوهش شامل مقیاس درجه بندی مهارت های اجتماعی ایسلر و میلر و مقیاس اضطراب اجتماعی واتسون و فرند بود. داده های به دست آمده با روش تحلیل واریانس چندمتغیره (مانوا) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج حاصل نشان داد که بین دو گروه از لحاظ هر سه متغیر وابسته تفاوت معناداری وجود دارد. یافته های این پژوهش نشانگر آن است که آموزش گروهی ابراز وجود باعث کاهش اضطراب اجتماعی و افزایش مهارت های اجتماعی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان می شود.

هدف از این پژوهش بررسی تاثیر آموزش ابراز وجود بر اضطراب اجتماعی، اکتساب سرویس چکشی والیبال و ابراز وجود در دانش آموزان هنرستانی می باشد. جامعه آماری این تحقیق دانش آموزان پسر هنرستان های فنی نواحی چهارگانه شهرستان اهواز می باشند. از بین 300 نفر نمونه اولیه که به صورت تصادفی چند مرحله ای گزینش شده بودند، 60 نفر که ابراز وجود کمتری داشتند، انتخاب شدند و در چهار گروه 15 نفری گمارده شدند. گروه 1 (گروهی که هم ابراز وجود و هم سرویس چکشی والیبال را فرا گرفتند)، گروه 2 (گروهی که فقط سرویس چکشی والیبال را فرا گرفتند)، گروه 3 (گروهی که فقط ابراز وجود را فرا گرفتند)، گروه 4 (گروهی که هیچ گونه آموزشی را فرا نگرفتند). ابزارهای مورد استفاده عبارتند از: مقیاس خودگزارشی مداد کاغذی ابراز وجود  (ASRI)، مقیاس اضطراب اجتماعی با دو خرده مقیاس، اجتناب و پریشانی اجتماعی (SAD) و ترس از ارزیابی منفی (FNE) و آزمون سرویس والیبال ایفرد. طرح پژوهش آزمایشی با پیش آزمون پس آزمون می باشد. نتایج تحلیل فرضیه ها با استفاده از روش آماری تحلیل واریانس نشان داد که آموزش ابراز وجود باعث افزایش ابراز وجود، اکتساب سرویس چکشی والیبال و کاهش اضطراب اجتماعی می شود. نتایج این پژوهش موثر بودن آموزش ابراز وجود را در افزایش جسارت ورزی، اکتساب سرویس چکشی والیبال و کاهش اضطراب اجتماعی نشان می دهد.

سابقه و هدف: احساس غربت وضعیت پیچیده شناختی، انگیزشی و هیجانی بوده که در پی انتقال فرد به محیط جدید در وی به وجود می آید و بنظر می رسد با کاهش مهارت های جرات ورزی همراه باشد. هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش ابراز وجود بر کاهش احساس غربت دانشجویان دختر بوده است.مواد و روش ها: این مطالعه مداخله ای بصورت قبل و بعد همراه با گروه کنترل انجام شد. از 249 دانشجوی دختر سال اول دانشگاه 96 نفر دچار احساس غربت تشخیص داده شدند که از میان آنان تعداد 60 دانشجو به شیوه تصادفی ساده انتخاب و در گروه های مداخله و کنترل جای گرفتند. اطلاعات توسط پرسشنامه احساس غربت (ارچر و همکاران) که دارای 30 عبارت، در مقیاس پنج درجه ای لیکرت 1تا 5 می باشد و همچنین توسط پرسشنامه محقق ساخته شامل اطلاعات دموگرافیک جمع آوری گردید. نمرات پیش آزمون در 2 هفته اول ورود به خوابگاه جمع آوری گردید. افراد گروه مداخله در یک برنامه آموزشی 90 دقیقهای به مدت 12 جلسه شرکت نمودند و نمرات پس آزمون در جلسه آخر آموزش تقریبا سه هفته پس از سنجش اولیه جمع آوری گردید. داده ها با آزمون من ویتنی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: نمره احساس غربت دو گروه آزمایش و کنترل در پیش آزمون تفاوت معنی داری نداشت اما با ارایه روش جرات ورزی نمرات پس آزمون در گروه مداخله بطور معنی داری بیشتر از گروه کنترل بود. همچنین دو مولفه احساس غربت یعنی دلبستگی به خانه و ناراضی بودن از دانشگاه در مرحله پیش آزمون تفاوت معنی دار نداشت ولی پس از اجرای برنامه آموزشی هر دو مولفه در گروه مداخله بطور معنی داری بالاتر بود.استنتاج: نتایج مطالعه نشان داد که آموزش ابراز وجود می تواند در کاهش مشکلاتی که بعد از انتقال فرد به محیط دانشگاه و خوابگاه به وجود می آید موثر باشد.

مقدمه: برخورداری از مهارت های زندگی نظیر مهارت ابراز وجود، توانایی های روانی- اجتماعی افراد را بهبود بخشیده و باعث افزایش عزت نفس می شود. مطالعه حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش مهارت ابراز وجود بر عزت نفس دانش آموزان دختر سال اول دبیرستان های شهر تهران صورت گرفت.روش ها: مطالعه نیمه تجربی حاضر بر روی 80 دانش آموز دختر سال اول دبیرستان شهر تهران صورت گرفت. روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای بود. ابتدا پرسشنامه عزت نفس کوپراسمیت توسط 410 دانش آموز منتخب تکمیل گردید سپس از میان آنان 80 دانش آموزی که نمره عزت نفس آنان کمتر از سطح متوسط به دو گروه مداخله و شاهد تقسیم شدند. سپس، 8 جلسه آموزش 2 ساعته به روش گروهی برای دانش آموزان گروه مداخله اجرا شد و دو هفته پس از پایان برنامه آموزشی مجددا پرسشنامه عزت نفس کوپراسمیت توسط دانش آموزان هر دو گروه آزمایش و شاهد تکمیل گردید و عزت نفس دو گروه مقایسه گردید. تحلیل داده ها در محیط نرم افزاری SPSS v.16 با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی انجام شد.یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد اکثر (93%) واحدهای مورد پژوهش دارای دو والد بودند و تنها 5% دانش آموز تک فرزند خانواده بودند. همچنین نتایج نشان دادند که بین عزت نفس دانش آموزان گروه مداخله که مهارت ابراز وجود را آموزش دیده بودند و دانش آموزانی که این آموزش را ندیده بودند تفاوت آماری معنی داری وجود دارد. آزمون تی مستقل قبل از مداخله بین میزان عزت نفس دانش آموزان دو گروه مداخله و شاهد تفاوتی نشان نداد، اما در گروه مداخله بعد از مداخله نسبت به قبل از مداخله از 27.57±3.08 به 34.23±5.91 افزایش یافت که این تفاوت از نظر آماری معنی داری بود (P>0.05). همچنین بین ابعاد عزت نفس دانش آموزان تفاوت معنی داری وجود داشت که بالاترین رتبه مربوط به بعد تحصیلی و پایین ترین رتبه مربوط به بعد اجتماعی بود.نتیچه گیری: با توجه به یافته های مطالعه حاضر، ارائه خدمات مشاوره ای و آموزش مهارت های زندگی نظیر مهارت ابراز وجود به شیوه کارگاهی، به منظور افزایش عزت نفس دانش آموزان ضروری به نظر می رسد تا علاوه بر افزایش دانش، منجر به بهبود مهارت های زندگی و درنتیجه ارتقا سلامت روان آنان گردد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش ابراز وجود فرهنگ محور بر عزت نفس فرزندان طلاق بود. روش: طرح پژوهش آزمایشی، از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری این پژوهش را فرزندان خانواده های طلاق ساکن در مراکز بهزیستی شهر تهران در سال 1395تشکیل می داد. حجم نمونه شامل 30 نوجوان ساکن در یکی از مراکز بهزیستی با نمونه گیری از طریق فراخوان در محل و بصورت تصادفی از بین 47 داوطلب انتخاب شده بود و سپس در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه 15 نفر)جایگزین شده بودند. میزان عزت نفس شرکت کنندگان در این پژوهش توسط پرسشنامه ی عزت نفس کوپر اسمیت در پیش آزمون و پس آزمون سنجیده شد. گروه آزمایش در 8 جلسه ی آموزش ابراز وجودفرهنگ محور شرکت نمودند در حالی که گروه کنترل آموزشی در آن دوره دریافت نکردند. یافته ها: اجرای تحلیل کوواریانس بر روی داده ها نشان داد که جلسات آموزشی تأثیر معناداری بر عزت نفس گروه آزمایش داشته است (p< 0/05). نتیجه گیری: به طور کلی نتایج پژوهش نشان داد که آموزش ابراز وجودفرهنگ محور یک روش مداخله ای مناسب برای بهبود عزت نفس در نوجوانان طلاق است.

مقدمه و هدف: اعتماد به نفس رکنی اساسی در سلامت روان محسوب می شود که بر عملکرد انسان، به خصوص عملکرد شغلی او تاثیر می گذارد. متاسفانه گروه زیادی از پرستاران به دلایل مختلف از جمله؛ تشویق به فرمانبرداری، نامشخص بودن شرح وظایف و... فاقد اعتماد به نفس کافی و لازم هستند. این مشکل در زنان به دلایل فرهنگی و اجتماعی از شدت و شیوع بیشتری برخوردار است. با توجه به مطالب فوق و از آنجا که تاکنون در زمینه روشهای اصلاح این مشکل تحقیقات چندانی صورت نگرفته است، این پژوهش با هدف تعیین تاثیر آموزش ابراز وجود بر میزان اعتماد به نفس دانشجویان دختر دانشکده پرستاری و مامایی بوشهر انجام شد.مواد و روش ها: در این پژوهش نیمه تجربی در سال 1380 از بین کلیه دانشجویان پرستاری دختر (80 نفر) دانشکده پرستاری و مامایی بوشهر، بر اساس نمونه گیری مبتنی بر هدف تعداد 22 دانشجو که دارای حداقل اعتماد به نفس بودند انتخاب گردیده و پس از همتاسازی به طریق تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. آموزش ابراز وجود به گروه آزمایش ارایه شد، در حالی که گروه کنترل، آموزش خاصی ندیدند. از پرسشنامه اعتماد به نفس کوپر اسمیت پس از تایید روایی و پایایی آن جهت سنجش اعتماد به نفس، به صورت پیش آزمون – پس آزمون استفاده گردید. در این پژوهش از نرم افزار SPSS و آزمون های آماری تی مستقل، تی زوجی و همبستگی پیرسون استفاده شد.یافته ها: نمره میانگین اعتماد به نفس در گروه آزمایش به طور معنی داری از 7.18 با انحراف معیار 3.06 با 11.36 با انحراف معیار 10.23 افزایش یافت (P<0.05). این تغییرات در گروه کنترل معنی دار نبود. همچنین بین افزایش اعتماد به نفس با متغیرهای دموگرافیک، جز در متغیر درآمد خانواده (r=0.63) همبستگی معنی داری وجود نداشت.نتیجه گیری: آموزش ابراز وجود تاثیر زیادی بر بهبود و ارتقا اعتماد به نفس گروه آزمایش داشت که با توجه به فراگیر بودن مشکل کمبود اعتماد به نفس و لزوم یافتن روشهای مقابله با آن، توصیه می شود تحقیقات بیشتری در آینده بر روی گروههای دیگر پرستاران، به خصوص مردان انجام شود.

زمینه: آموزش ابراز وجودمی تواند بر خلاقیت دانش آموزان تاثیر داشته باشد.هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش گروهی ابراز وجود بر خلاقیت دانش آموزان پسر پنجم دبستان شهر تنکابن انجام گرفت.روش: پژوهش حاضر نیمه تجربی و از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش دانش آموزان پسر پایه اول راهنمایی مشغول به تحصیل در سال 93-1392 بود. نمونه آن شامل 30 دانش آموز است که به روش در دسترس انتخاب شده و در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. ابزار اندازه گیری در این پژوهش، فرم "ب" آزمون خلاقیت تورنس می باشد.یافته ها: نتایج تحلیل کواریانس نشان داد که بین دو گروه از لحاظ هر چهار متغیر وابسته تفاوت معنی داری وجود دارد. نتیجه گیری: آموزش گروهی ابراز وجود باعث افزایش خلاقیت دانش آموزان شده است.