اولین چیزی که در ارتباط با بیابان به ذهن می رسد، نبود یا کمبود آب و پوشش گیاهی است. اگرچه تعداد گونه های گیاهی در بیابان ها بسیار محدود است، اما طی قرن ها به بقا خود ادامه داده و سازگاری یافته اند. به دلیل سختی ورود به بیابان لوت در یک صد سال اخیر پژوهش های اندکی در مورد گونه های گیاهی انجام شده و به همین دلیل در سال 1396 تا 1397 طی پایش میدانی تمام گونه های گیاهی چند ساله ی بیابان لوت در محدوده ی خراسان جنوبی شناسایی شد. در مجموع، شش گونه متعلق به چهار جنس و سه خانواده شناسایی شدند. جنس Chenopodiaceae با سه گونه، Poaceae با دو گونه وPolygonaceae با یک گونه به ترتیب 50%، 33/3 % و 16/66 % فلور منطقه را به خود اختصاص دادند و دو جنس Stipagrostis و Haloxylon هر کدام دارای دو گونه بودند. تحلیل پراکنش جغرافیایی نشان داد که گونه های ایران-توران و صحارا-سندی به نسبت مساوی حضور دارند. بیشترین پراکنش شامل: سفید تاغ Haloxylon persicum Bge. ex Boiss. & Buhes، سیاه تاغ Haloxylon ammodendron Bunge ex Fenzl و سبط Stipagrostis plumosa Munro exT. Anderson در شمال و شمال شرق و بیشترین پراکنش اسکنبیل Calligonum comosum L'Hé r در غرب لوت مشاهده شد. خشکسالی های 18 ساله اخیر موجب تشدید خشکیدگی گونه های تاغ و اسکنبیل در بسیاری از مناطق لوت شده است؛ اما افزایش بارش های سال 1397 لوت باعث امیدواری برای ادامه حیات این درختچه ها و نیز حضور بیشتر گونه های سبط گردید.