محیط زیست جانوری
سال:1402 | دوره:15 | شماره:1 |تعداد مقالات:34

شبه غله کینوآ (Chenopodium quinoa willd) گیاهی یکساله از خانواده کنوپودیاسه است. کاشت کینوآ در کشور به دلیل نیاز آبی پائین، مقاومت به خشکی و شوری و ارزش غذایی بالای دانه در حال گسترش است. این آزمایش با هدف تعیین ارزش غذایی، تخمیرپذیری و گوارش پذیری کاه 10 رقم کینوآ شامل Titicaca، Gizal، Red Carina،Q12 ، Q18، Q21، Q22، Q26، Q29 و Q31 در قالب یک طرح آماری کاملاً تصادفی انجام شد. درمرحله سخت شدن دانه های کینوآ، بوته کامل گیاه برداشت و خشک گردید و پس از جدا کردن دانه ها و خرد کردن بقایا، از کاه خاصل برای انجام آزمایش ها نمونه برداری انجام شد. در نمونه کاه ارقام مختلف ترکیبات شیمیایی و فراسنجه های تخمیرپذیری به روش تولید گاز تعیین شد. غلظت ترکیب شیمیایی در کاه ارقام مورد بررسی متفاوت بود و دامنه تغییرات برای ماده خشک بین 92/44 تا 94/22 درصد، پروتئین خام بین 3/53 تا 11/05 درصد، ماده آلی بین 84/25 تا 89/65 درصد، عصاره اتری بین 1/20 تا 2/30 درصد، خاکسترخام بین 9/90 تا 15/59 درصد، الیاف نامحلول در شوینده خنثی بین 57/60 تا 72/40 درصد، الیاف نامحلول در شوینده اسیدی بین 35/60 تا 43/20 درصد و عصاره فاقد نیتروژن بین 9/41 تا 18/09 درصد تعیین شد، که به جز ماده خشک، غلظت سایر ترکیبات بین ارقام مختلف دارای تفاوت معنی داری بودند (0/01>P). تولید گاز پس از 24 ساعت، پتانسیل تولید گاز (b) و نرخ تولید گاز (c) بین کاه ارقام مختلف کینوآ اختلاف داشتند (0/01>P)، و ارقام Red Carina، Q18، Q26 و Q29 پس از 24 ساعت تخمیر میزان تولید گاز بالاتری داشتند، در حالی که پتانسیل تولید گاز در ارقام Gizal، Q18، Q26 و Q31 در سطح بالاتری نسبت به سایر ارقام قرار داشتند (0/01>P). هم چنین قابلیت هضم ماده آلی و انرژی قابل متابولیسم نیز به ترتیب در ارقام مختلف دامنه ای بین 33/30 تا 39/39 درصد و 4/88 تا 5/97 ژول در گرم داشتند (0/01>P). به طور کلی نتایج این تحقیق نشان داد که غلظت پروتئین خام در کاه کینوآی ارقام Red Carina، Q12، Q18، Q21، Q22، Q26 و Q29 غلظت بالاتری از پروتئین خام در مقایسه با کاه غلات و یا سایر بقایای کشاورزی داشتند و می توانند به عنوان یک منبع پروتئینی مناسب برای نشخوارکنندگان خصوصاً میش های داشتی مورد توجه قرار گیرند.

این تحقیق در یکی از مراتع پارک ملی لار، منطقه استر کلک و ملک چشمه (3176 هکتار) جهت برآورد مقدار انرژی قابل متابولیسم و نیاز روزانه دام انجام شد. در این منطقه سه گله که دارای دام غالب نژاد زندی می باشد انتخاب و از هر گله به طور تصادفی 60 رأس دام شامل 20 رأس میش 3 ساله، 20 رأس میش 4 ساله، 5 رأس قوچ 3 ساله، 5 رأس قوچ 4 ساله، 10 رأس بره سه ماهه در دو مرحله ابتدا و انتهای فصل چرا علامت گذاری و توزین شدند. در منطقه مورد مطالعه، ابتدا نقشه توپوگرافی با مقیاس1:25000 تهیه و محل پلات ها به صورت تصادفی در روی نقشه و سپس مرتع تعیین گردید. در داخل هر پلات کلیه گیاهان قابل چرای دام شناسایی و با توجه به اندازه و ارتفاع، از یک سانتی متری سطح خاک برداشت گردید. گونه های علوفه مورد چرای گوسفندان در مرحله گل دهی در این مرتع شناسایی و جمع آوری (41 گونه گیاهی) شد. با استفاده از میانگین وزن میش های 3 و 4 ساله، میانگین وزن گوسفند چرا کننده در منطقه مورد مطالعه برابر با 2/44±48/54 کیلوگرم برآورد گردید. میانگین درصد CP ،ADF ،DMD و میزان ME در هر کیلوگرم علوفه خشک مرتع به ترتیب برابر با 12/18، 37/54، 57/74 و 7/81 مگاژول تعیین شد. انرژی قابل متابولیسم روزانه برای حالت نگه داری برای وزن معادل واحد دامی در این مرتع برابر با 10/29مگاژول در روز و نیاز روزانه آن بر اساس ماده خشک مصرفی با توجه به کیفیت علوفه برابر با 1/31 کیلوگرم برآورد گردید. با استفاده از نتایج این مطالعه می توان ظرفیت چرای جدید برای این مرتع تعیین کرد.

شناسایی زیستگاه های مطلوب پستانداران دریایی یکی از الزامات تدوین طرح های حفاظت از اکوسیستم های ساحلی در جنوب ایران است. پورپویز پوزه پهن (Neophocaena phocaenoides) بر اساس مشاهده مستقیم و تصادفی از اواخر پاییز تا اواخر زمستان 1399 در منطقه ای به وسعت 41500 هکتار در خورخوران جمع آوری گردید. نقشه عمق منطقه با استفاده از مدل نسبت لگاریتم با ضریب تشخیص 0/784 تهیه و به همراه شیب بستر، عرض کانال، میانگین عمق و عرض کانال، طول کانال، نسبت عرض کانال و نسبت عمق کانال (نسبت به کانال های متصل به آن) به عنوان متغیرهای پیش بینی کننده به مدل Maxent وارد شدند. نقشه مطلوبیت زیستگاه پورپویز با میانگین مقدار سطح زیر منحنی 0/887 برای داده های آموزشی و 0/832 برای داده های تست تولید شد. بر اساس نتایج آزمون جک نایف، عمق با منحنی پاسخ S-شکل بیش ترین سهم (50/23 درصد) را در پیش بینی زیستگاه های مناسب پورپویز داشت. مطلوبیت زیستگاه پورپویز پوزه پهن با افزایش عمق و میانگین عمق کانال افزایش یافت حال آن که احتمال حضور این گونه با افزایش شیب، عرض کانال، میانگین عرض کانال و طول کانال روند کاهشی را نشان داد. دو متغیر نسبت عرض کانال و نسبت عمق کانال نیز تاثیری در احتمال حضور پورپویز نشان ندادند. هم چنین وسعتی برابر با 4400 هکتار (معادل 10/6 درصد از کل منطقه) به عنوان زیستگاه های مطلوب بر اساس حد آستانه بیشینه مقدار مجموع احتمال شناسایی شد. به صورت کلی، نواحی عمیق خورخوران را می توان به عنوان زیستگاه های مناسب پورپویز در نظر گرفت. از آن جا که این نواحی درصد کمی از منطقه مورد مطالعه را به خود اختصاص می دهند و ماهیگیری تجاری نیز در این نواحی عمیق بیش از نواحی کم عمق منطقه صورت می گیرد، لزوم حفاظت بیش تر از نواحی عمیق خور و کاهش تضادهای منتج از بهره برداری منابع برای اطمینان از بقای بلندمدت پورپویز در منطقه به شدت احساس می شود. بنابراین لازم است تا طرح های حفاظت از پورپویز در خورخوران بر نواحی عمیق و تلاش برای کاهش تضاد آن با انسان در آن نواحی متمرکز شود.

عملکرد تولیدمثلی گاو شیری در کارائی گله و اقتصاد آن نقش اساسی دارد و برای ارزیابی آن شاخص هایی تعریف شده است. این شاخص ها می توانند تحت تأثیر شرایط مختلفی هم چون وضعیت آب و هوایی محل گاوداری و تراکم گله قرار گیرند. اگرچه تعداد زیادی از گاوهای شیری در استان فارس در گاوداری های کوچک نگه داری می شوند، اما اطلاعاتی در خصوص عملکرد تولیدمثلی آن ها در دسترس نیست، لذا شاخص های تولیدمثلی گاوداری های شیری کوچک استان فارس و اثرات اقلیم و اندازه گله بر آن ها بررسی شد. رخدادهای تولید مثلی 586 رأس گاو در گاوداری های منتخب در 3 اقلیم سرد، معتدل و گرم استان فارس در طول یک سال (از 1396 تا 1397) ثبت و با استفاده از آن ها شاخص های تولیدمثلی شامل طول مدت آبستنی بر حسب روز، دوره انتظار اختیاری (تعداد روزهای بین زایمان تا اولین تلقیح)، تعداد روزهای باز (فاصله زایمان تا تلقیح منجر به آبستنی)، فاصله گوساله زایی (تعداد روز بین دو گوساله زایی پشت سرهم) و تعداد تلقیح به ازای هر آبستنی محاسبه شد. هم چنین با محاسبه تعداد گوساله به ازای تعداد گاوهای مولد هر گله (شامل تلیسه های آبستن وگاوهای دوشا و خشک) و تعداد کل دام موجود در گله، به ترتیب راندمان تولیدمثلی گاوهای مولد و کل گله به دست آمد. با استفاده از جداول تجزیه واریانس اثرات اقلیم، اندازه گله و برهمکنش آن ها بر شاخص های محاسبه شده مورد بررسی قرار گرفت. میانگین±انحراف معیار طول دوره آبستنی، دوره انتظاراختیاری، روزهای باز و فاصله گوساله زایی به ترتیب 4.70±278.97، 20.12±83.62، 30.04±104.35و 30.73±383.34 روز و تعداد تلقیح برای هر آبستنی، 0.71±1.56 بار محاسبه شد. دوره آبستنی، دوره انتظار اختیاری و فاصله گوساله زایی در مناطق گرم استان به شکل معنی داری (0.05>P) بیش تر از مناطق سرد بود. اندازه گله به تنهایی تأثیری بر شاخص ها نداشت اما در تداخل با اقلیم، اختلاف معنی داری در دوره انتظار اختیاری، روزهای باز و فاصله گوساله زایی در گاوداری های با تراکم 15 تا 21 رأس بین اقلیم سرد و گرم مشاهده شد. میانگین±انحراف معیار راندمان تولیدمثلی گاوهای مولد و کل گله در گاوداری های روستایی استان به ترتیب 21.27±54.32 و 19.30±38.20 درصد به دست آمد که اندازه گله و اقلیم تأثیر معنی داری بر آن نداشت. بر خلاف اقلیم، اندازه گله تاثیری بر شاخص های عملکرد تولیدمثلی گاوداری های کوچک استان فارس ندارد و اگرچه این شاخص ها در حد ایده آل نیستند اما از نتایج سایر تحقیقات انجام شده در کشور مطلوب تر می باشند.

مناسب ترین روش برای حداکثر کردن سود آوری از طریق اصلاح نژاد، استفاده از ضرایب اقتصادی صفات به همراه ارزیابی ژنتیکی است. هدف از این پژوهش برآورد ضرایب اقتصادی صفات تولیدی، تولید مثلی، عملکردی و ارزیابی ریسک در گاوداری های شهرستان های اردبیل، خلخال، نیر و گرمی بر مبنای داده های جمع آوری شده و شرایط بازار در سال 1400، با استفاده از یک مدل زیست اقتصادی قطعی بود. ضریب اقتصادی صفات با یک واحد تغییر در میانگین صفت مورد نظر در صورتی که سایر صفات در میانگین خود ثابت بمانند با استفاده از نرم افزار MATLAB محاسبه گردید. صفات مورد بررسی شامل تولید شیر، چربی شیر، فاصله گوساله زایی، طول عمر تولیدی، افزایش وزن روزانه قبل و بعد از شیرگیری، وزن تولد، وزن بدن بالغ، نرخ بقاء قبل و بعد از شیرگیری بودند. که ضرایب اقتصادی به ترتیب برای شهرستان اردبیل 17/15501، 556278، 41/78829-، 85/18325، 31/607695، 5/1984509، 36/47849، 69/34521-، 77/676066، 11/3174287 ریال، برای شهرستان خلخال 83/12154، 65/555009، 61/156539-، 81/17409، 07/1058103، 26/3480949، 43/83976، 37/43347-، 34/3814230، 65/6371210 ریال، برای شهرستان نیر 13/15281، 7/490212، 97/128232-،19/64858، 59/898225، 16/2932385، 61/70725، 99/49044-، 56/2503282 و 8/5036932 ریال و برای شهرستان گرمی 6/27118، 94/448803، 28/130308-،58/15699، 54/908827، 35/2990291، 17/72192، 8/54554-، 99/3024142، 32/5006904 ریال به ازاء یک رأس گاو در سال محاسبه گردید. در همه ی سیستم های تولیدی مورد بررسی بیش ترین درآمد مربوط به درآمد حاصل از فروش شیر و کم ترین مربوط به تلیسه حذفی بود. هم چنین مشخص گردید که از کل هزینه های متغیر هزینه تغذیه بیش ترین سهم را دارا می باشد. از بین هزینه های غیر تغذیه ای هزینه نیروی انسانی مهم ترین عامل در افزایش هزینه بود. نتایج حاصل از تست حساسیت نشان داد که ضرایب اقتصادی، بیش ترین حساسیت را نسبت به تغییر قیمت خوراک و وزن زنده و کم ترین حساسیت را به نوسانات قیمت شیر و چربی دارد. هم چنین نتایج نشان داد که بیماری های دام و کمبود واکسن و داروها مهم ترین عامل به وجود آورنده ریسک در یک واحد گاوداری و مشکلات حمل و نقل شیر و تغییر در شرایط بیمه دام ها کم اهمیت ترین عامل به وجود آورنده ریسک هستند، بنابراین مهم ترین ریسک های موجود در دامداری ها ریسک های مربوط به تولید و نیروی انسانی است. هم چنین مهم ترین ریسک های تهدید کننده عوامل طبیعی به ترتیب شامل استرس گرما و سرما و خشکسالی می باشد. بررسی اقتصادی سامانه تولید باعث شناسایی بهتر موقعیت واحدها و افزایش سطح آگاهی سیاست گذاران و برنامه ­ریزان بخش دامی و نیز سرمایه گذاران این نوع فعالیت ها در جهت تصمیم ­گیری اصولی و یا رفع مشکلات موجود می گردد.

ذرت مهم ترین جزء خوراک متراکم در دام­ ها می­ باشد که بر اثر تغییرات اقلیمی و کاهش بارش ­های جوی، قیمت آن همیشه افزایشی بوده و لذا کاربرد پسماندهای ذرت در تغذیه دام، مقرون به ­صرفه بوده و ضروری به ­نظر می ­رسد. پس از فرآوری دانه ذرت و استخراج نشاسته آن، محصولات فرعی شامل فیبر ذرت (پوسته خارجی)، جرم­ ذرت (جنین و جوانه) و محلول ضایعاتی گلوتن ذرت تولید می­ شود که این پسماندها منابع غنی برای تغذیه دام ­ها می­ باشند. هدف این پژوهش تعیین ترکیب شیمیایی، تخمیرپذیری، گوارش پذیری، پروتئین و انرژی قابل متابولیسم فیبرذرت و خوراک­ گلوتن (مخلوط فیبر و گلوتن­ ضایعاتی) در تغذیه نشخوارکنندگان، می­ باشد. پسماندهای ­ذرت فرآوری شده شامل فیبرذرت، جرم ­ذرت، خوراک­ گلوتن (مخلوط فیبر و گلوتن مایع­ ضایعاتی) از شرکت تجاری تهیه شدند. سپس نمونه ­های آزمایشی در آزمایشگاه موسسه تحقیقات علوم دامی ­کشور، آسیاب شده و ترکیب­ شیمیایی، تخمیرپذیری و گوارش ­پذیری این پسماندها اندازه ­گیری شدند. تولیدگاز با استفاده از مخلوط شیرابه شکمبه سه راس گاو نر تالشی فیستولا­گذاری شده، برای زمان ­های مختلف تخمیر شامل 72،48،24،12،8،6،4،2 و 96 ساعت انکوباسیون شکمبه ­ای، انجام شد. سپس پروتئین و انرژی قابل متابولیسم و نیز خوراک مصرفی روزانه پسماندهای ذرت به دست آمدند. ماده ­آلی، پروتئین­ خام، چربی­ خام، خاکستر خام، الیاف نامحلول در شوینده خنثی، کربوهیدرات­ های غیرفیبری و نشاسته در فیبر ذرت به­ ترتیب 89/3، 14/0، 3/3، 10/7، 70/2، 1/7 و 3/5 درصد، در جرم ­ذرت به ­ترتیب 98/4، 9/1، 52/1، 1/6، 27/3، 9/9 و 10/7 درصد و نیز در خوراک­ گلوتن­ ذرت به ­ترتیب 94/9، 20/6، 3/5، 5/1، 53/1، 17/6 و 8/5 درصد بودند. تولیدگاز )طی 24 ساعت تخمیر شکمبه ­ای( فیبر ذرت و خوراک گلوتن­ ذرت به ­ترتیب 37/7 و 61/5 (میلی ­لیتر در 200 میلی­ گرم) و نیز انرژی قابل متابولیسم آن ها ­به­ ترتیب 6/2 و 11/6 (مگاژول بر کیلوگرم) شدند. قابلیت ­هضم ­ماده­  آلی فیبر ذرت و خوراک­ گلوتن ­ذرت به ­ترتیب 67/1 و 80/2 (درصد) شد. پروتئین قابل متابولیسم فیبر ذرت و خوراک­ گلوتن­ ذرت به­  ترتیب 13/0 و 15/5 (گرم در کیلوگرم) شد. هم چنین خوراک مصرفی روزانه (خوراک­ گلوتن­ ذرت) برای گاو، گوسفند و بز به­ ترتیب 4226/3، 1102/4 و 932/5 (گرم در روز وزن متابولیکی) به دست آمد. با توجه به ­مناسب بودن ترکیب­ شیمیایی، تخمیرپذیری و گوارش ­پذیری خوراک­ گلوتن ذرت به­ نظر می­ رسد این پسماندها برای تغذیه دام ­ها مفید می ­باشد. خوراک­ گلوتن ­ذرت را می توان به عنوان جایگزین بخش فیبری جیره نشخوارکنندگان استفاده نمود. در مجموع کاربرد پسماندهای حاصل از ذرت فرآوری ­شده می­ تواند منجر به کاهش هزینه تولید خوراک در نشخوارکنندگان شود.

آزمایش سیتولوژی دستگاه تناسلی اغلب برای ارزیابی ضایعات احتمالی تولیدمثلی در انسان و حیوانات اهلی استفاده می­ شود. برای تعیین اندومتریت تحت بالینی در گاو از روش سیتولوژیک استفاده شده است. اطلاعاتی در مورد سیتولوژی دهانه رحم در گاو انستروس وجود ندارد. هدف از این مطالعه مقایسه سیتولوژی دهانه رحم  در روز فحلی بین گاوهای طبیعی پس از زایمان و گاوهای انستروسی است که با همگام سازی تخمک ­گذاری فحل شده ­اند، می­ باشد. این مطالعه بر روی گاوهای شیری هلشتاین فریزین در گله­ های نیمه­  صنعتی مجتمع گاوداری­ های جلیزی در شهرستان سوسنگرد در استان خوزستان از اردیبهشت ماه تا دی ماه 1401 صورت پذیرفت. حیوانات مورد مطالعه در شکم­ های زایش 2 الی 4 با جیره یکسان با استاندارد 2001 NRC انتخاب شدند. مخاط گردن رحم حیوانات مورد آزمایش توسط پیپت و سرنگ اخذ گردید و بر روی لام قرار داده شد. سپس توسط متانول فیکس شده و در آزمایشگاه به ­روش گیمسا رنگ ­آمیزی شد. حداقل 100 سلول به­ منظور ارزیابی کمی نسبت سلول­ های اپیتلیال و نوتروفیل­ ها لام ­های رنگ شده با بزرگ­ نمایی ×400 شمارش شد. تفاوت معنی­ داری بین درصد سلول ­های اپیتلیال و درصد نوتروفیل ­های گروه شاهد و درمانی دیده نشد. هم ­چنین در گروه ­های مورد مطالعه، میانگین درصد نوتروفیل­ ها به شکم زایش در گروه شاهد 2 برابر گروه درمانی بود، اما اختلاف معنی­ دار نبود (0/05

اسپرم تعیین جنسیت شده یک فناوری مهم در زمینه پرورش گاو شیری است. بدون استفاده وسیع از اسپرم تعیین جنسیت شده، بخش اصلی پیشرفت ژنتیکی با انتخاب نرها در گله های گاو شیری صورت می گیرد. هدف این مطالعه بررسی اقتصادی استفاده از اسپرم ماده زا در تکنیک انتقال جنین بود. شش استراتژی بر اساس ارزش اقتصادی (EV) مورد مقایسه قرار گرفتند. نرم افزارهای اکسل و ویژوال بیسیک 6 برای محاسبات مورد استفاده قرار گرفتند. در استراتژی 1، 5 درصد از تلیسه های برتر به عنوان دهنده جنین در نظر گرفته شدند و با اسپرم ماده زا مورد تلاقی گرفتند. در استراتژی 2، 5 درصد از تلیسه ها و گاوهای شکم اول و دوم برتر به عنوان دهنده جنین در نظر گرفته شدند و با اسپرم ماده زا مورد تلقیح قرار گرفتند. تعداد تلیسه و گاو در استراتژی 3 مانند استراتژی 2 بود ولی برای تلقیح همه گیرنده ها از اسپرم معمولی استفاده شد. تعداد تلیسه و گاو در استراتژی 4 نیز مانند استراتژی 2 بود. در این استراتژی برای تلقیح تلیسه های دهنده از اسپرم ماده زا و برای تلقیح گاوهای دهنده، از اسپرم معمولی استفاده شد. در استراتژی 5، 10 درصد تلیسه های برتر به عنوان دهنده در نظر گرفته شدند و برای تلقیح آن ها از اسپرم ماده زا استفاده شد. استراتژی 6 نیز مشابه استراتژی 5 بود ولی در آن برای تلقیح تلیسه های دهنده از اسپرم معمولی استفاده شد. بالاترین ارزش اقتصادی مربوط به استراتژی های 1 و 5 بود که در آن تلیسه ها به عنوان دهنده مورد استفاده قرار گرفتند و برای تلقیح آن ها از اسپرم ماده زا استفاده شد. کمترین ارزش اقتصادی مربوط به استراتژی بود که برای تمام دهنده ها اعم از تلیسه و گاو از اسپرم ماده زا استفاده می شد. دلیل اصلی آن کم بودن تعداد جنین های قابل انتقال بعد از استفاده از اسپرم ماده زا در گاوهای دهنده باشد. نتایج این تحقیق نشان داد که به کار بردن اسپرم ماده زا در تکنیک انتقال جنین برای تلیسه ها نسبت به استفاده از آن در گاوها، بازدهی بهتری دارد.

پاتوژن ها مکانیسم های سلولی میزبان را تحت تأثیر قرار می دهند تا بتوانند توانایی های سلول میزبان را در مسیر عفونت قرار دهند. کریپتوسپوریدیوم پارووم در اﻓﺮاد ﻣﺒﺘﻼ ﺑﻪ اﻳـﺪز و اﻓـﺮاد دارای ﺿﻌﻒ ﺳﻴﺴﺘﻢ اﻳﻤﻨﻲ اﻳﺠﺎد ﻣﺸﻜﻼت ﺻﻔﺮاوی ﺷﺪﻳﺪ و اﺳﻬﺎل ﺣﺎد و ﻛﺸﻨﺪه ﻣـﻲ ﻧﻤﺎﻳـﺪ و ﺑـﻪ ﻋﻨـﻮان ﭘـﺎﺗﻮژن روده ای ﻣﻬﻢ در اﻧﺴﺎن و برخی پستانداران ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه و ﻫﻢ ردﻳﻒ ﺑـﺎ ﺳـﺎﻟﻤﻮﻧﻼ، ﺷـﻴﮕﻼ و ﺳـﻮﻳﻪ ﻫـﺎی اﻧﺘﺮوﺗﻮﻛﺴـﻲ ژﻧﻴـﻚ اﺷﺮﺷﻴﺎﻛﻠﻲ ﻗﺮار ﻣﻲ ﮔﻴﺮد. باید توجه داشت که سلول های روده ی انسان در اثر آلودگی و عفونت با کریپتوسپوریدیوم پارووم دچار تغییرات عمده در فعل و انفعالات میزبان- انگل به خصوص تغییر در بیان ژن های مربوطه می گردد. هدف از انجام این تحقیق شناسایی اثرات تغییر پروفایل بیانی ژن ها در سلول های HCT-8 آلوده به کریپتوسپوریدیوم پارووم بر واکنش متقابل میزبان-انگل بود. در این تحقیق تخمینی از میزان ژن های درگیر در فرایندهای بیولوژیکی و در روند آلودگی سلول های روده به کریپتوسپوریدیوم پارووم به دست آمد. به منظور انجام مطالعات مورد نظر از اطلاعات ثبت شده در پایگاه داده هایGEO در وب سایت NCBI که توسط محققین دانشگاه هوستن تگزاس آمریکا قرار داده شده بود استفاده شد. اطلاعات خام با نرم افزارهای مختلف و با استفاده از پایگاه های اینتزنتی مورد خوانش، پیش پردازش و پردازش قرار گرفتند. در بررسی های انجام شده مشخص شد که بیان ژن های دخیل در آلودگی رده سلولی HCT-8 به وسیله کریپتوسپوریدیوم پارووم تحت تاثیر قرار می گیرند و به طبع آن برخی از ژن ها بیش از حد و برخی از ژن ها کمتر از حد بیان می شوند. نتایج حاصل از این مطالعه نشان می دهد که بیش ترین ژن های درگیر در فرایندهای بیولوژیکی مربوط به ارتباطات سلول - انگل و کم ترین ژن های درگیر در ارتباط با مرگ سلولی(آپوپتوز) و تکثیر DNA می باشند. بررسی نتایج حاصل از این تحقیق نشان می دهد که ژن های مختلفی تحت تاثیر عفونت دچار تغییر در بیان می شوند که هرکدام می توانند موجب فعال شدن عوامل مختلف و مسیرهای متفاوتی در راستای عفونت شوند و به عنوان اهداف دارویی و واکسن در آینده مورد توجه قرار گیرند.

در پژوهش حاضرصحت پیش بینی ژنومی براساس روش های مختلف انتخاب (فنوتیپی و ارزش اصلاحی تخمینی)، روش های ارزیابی (GBLUP و ssGBLUP)، اندازه های جمعیت مرجع، میزان وراثت پذیری، تراکم نشانگر و میزان خطای شجره در یک جمعیت شبیه سازی شده، بررسی شد. از نرم افزار QMSim برای ایجاد بانک اطلاعاتی مرجع به تعداد 1000 حیوان و در ادامه برای ایجاد LD و تعادل جهش- دریفت در طی 95 نسل تعداد حیوانات به 200 حیوان (100 حیوان نر و 100 حیوان ماده) کاهش پیدا نمود.میزان وراثت پذیری صفت 0/1، 0/3 و 0/5 و میزان تراکم نشانگر برای سه راهبرد 1، 5 و 10 کیلوباز شبیه سازی شد. میزان خطای شجره 0، 10، 20 و 30 درصد در نظر گرفته شد. نتایج پژوهش حاضر نشان داد که، در مقایسه با انتخاب افراد براساس فنوتیپ، صحت پیش بینی ژنومی برای روش های ssGBLUP و GBLUP برای انتخاب به کمک روش ارزش اصلاحی تخمینی برای تمام راهبردها افزایش بیش تری نشان داد. با افزایش اندازه جمعیت مرجع و وراثت پذیری صفت، صحت پیش بینی ژنومی در تمام راهبردها افزایش نشان داد. با افزایش خطای شجره از 0 به 30 درصد، صحت پیش بینی ژنومی به مقدار جزئی کاهش یافت. به طور کلی نتایج پژوهش حاضر نشان داد که استفاده از ssGBLUP در مقایسه با GBLUP، انتخاب افراد براساس روش ارزش اصلاحی تخمینی در مقایسه با انتخاب فنوتیپی و تراکم نشانگر بالا، باعث افزایش صحت پیش بینی می شود. با افزایش اندازه جمعیت مرجع و وراثت پذیری صفت، صحت پیش بینی ژنومی در تمام راهبردها افزایش نشان داد. با افزایش خطای شجره از 0 به 30 درصد، صحت پیش بینی ژنومی به مقدار جزئی کاهش یافت. به طورکلی نتایج پژوهش حاضر نشان داد که استفاده از ssGBLUP در مقایسه با GBLUP، انتخاب افراد براساس روش ارزش اصلاحی تخمینی در مقایسه با انتخاب فنوتیپی و تراکم نشانگر بالا، باعث افزایش صحت پیش بینی می شود. با افزایش اندازه جمعیت مرجع و وراثت پذیری صفت، صحت پیش بینی ژنومی در تمام راهبردها افزایش نشان داد. با افزایش خطای شجره از0 به 30 درصد، صحت پیش بینی ژنومی به مقدار جزئی کاهش یافت. به طورکلی نتایج پژوهش حاضر نشان داد که استفاده از ssGBLUP در مقایسه با GBLUP، انتخاب افراد براساس روش ارزش اصلاحی تخمینی در مقایسه با انتخاب فنوتیپی و تراکم نشانگر بالا، باعث افزایش صحت پیش بینی می شود.

زعفران از 3000 سال پیش به عنوان چاشنی، رنگ، عطر و همچنین به عنوان گیاه دارویی استفاده شده است. هدف این تحقیق بررسی اثر زعفران بر قند پلاسما، چربی و آنزیم های کبدی است. در این مطالعه 60 سر موش سفید آزمایشگاهی نژاد ویستار نر بالغ با میانگین وزن 200 تا 250 گرم، به شش گروه شاهد، عصاره خوراکی زعفران، عصاره زعفران تیمار شده با کیتوزان، تیمار با ایزونیازید، تیمار با ایزونیازید (همراه با زعفران) و گروه ایزونیازید (زعفران تیمار شده با کیتوزان) تقسیم شدند. عصاره زعفران و تیمار کیتوزان برای القاء اثر اکسیداتیو ایزونیازید به صورت گاواژ استفاده شد. برای مقایسه اثرات آنتی اکسیدانی زعفران و زعفران تیمار شده با کیتوزان از روش DPPH استفاده گردید. استفاده از عصاره گیاه زعفران با کاهش تری گلیسیرید (31%)، کلسترول (35%)، LDL (22%) و ALP (16%) همراه بود و نیز باعث افزایش HDL (32%) سرم شد. هم چنین عصاره زعفران تیمار با کیتوزان باعث کاهش LDL (21%)، ALT (7%) و باعث افزایش HDL (26%) سرم گردید. در گروه های دریافت کننده ایزونیازید، گروه دریافت کننده ایزونیازید و زعفران، سطح سرمی آنزیم های ALT (افزایش %7 تا %16)، ALP (افزایش 26% تا 69%) و نیز کلسترول (افزایش %3 تا 31%)، تری گلیسیرید (افزایش 18% تا 44%) و گلوکز (افزایش 4% تا 14%) نسبت به گروه شاهد افزایش قابل توجهی نشان دادند. از این رو باتوجه به اثرات مثبت استفاده از زعفران و زعفران تیمار شده با کیتوزان، اثرات بهبوددهنده فاکتورهای ارزیابی شده قابل توجه است و باتوجه به تأثیرات زعفران بر قند خون و تری گلیسیرید و نیز آنزیم های کبدی می تواند در کنترل قند خون و چربی خون اثر مثبت داشته باشد.

ترانس آنتول مشتق گیاهی استروئیدوژنیک است. ترشح آدیپونکتین و آزادسازی دوپامین در افراد مبتلا به سندروم تخمدان پلی کیستیک(PCOS)پایین تر است. در تحقیق حاضر اثرات برهم کنش ترانس آنتول و ال دوپا بر غلظت سرمی آدیپونکتین در مدل موش های صحرایی PCOS بررسی شد. بعد از ایجاد PCOS با تزریق استرادیول والرات، موش های صحرایی PCOS در 7 گروه 5تایی تزریق داخل صفاقی سالین، 100 میلی گرم بر وزن بدن ال دوپا، تزریق هم زمان ال دوپا و 10 میلی گرم بر وزن بدن سولپرید، تزریق هم زمان ال دوپا و 1 میلی گرم بر وزن بدن SCH23390، تزریق هم زمان ال دوپا، سولپرید و SCH23390، 50 میلی گرم بر وزن بدن ترانس-آنتول، یا تزریق هم زمان ال دوپا و ترانس آنتول را به طور داخل صفاقی دریافت کردند. پنج موش صحرایی سالم سالین را دریافت کردند. نمونه های خونی از طریق ورید دم جمع آوری شدند. میانگین غلظت سرمی آدیپونکتین با روش الایزا اندازه گیری شد. میانگین غلظت سرمی آدیپونکتین در گروه PCOS در مقایسه با گروه سالم از نظر آماری به طور معنی داری کاهش یافت. غلظت آدیپونکتین در گروه PCOS دریافت کننده ترانس آنتول یا ال دوپا در مقایسه با گروه PCOS افزایش معنی دار پیدا کرد. تزریق هم زمان SCH23390 و سولپرید با اعمال اثرات هم افزایی سبب مهار اثرات تحریکی ال دوپا بر غلظت آدیپونکتین شد. تزریق هم زمان ترانس آنتول و ال دوپا با اعمال اثرات هم افزایی سبب افزایش معنی دار غلظت آدیپونکتین در مقایسه با گروه PCOS شد. ترانس آنتول ممکن است به عنوان یک مشتق گیاهی استروئیدوژنیک با افزایش فعالیت نورون های دوپامینرژیکی در کنترل عوارض متابولیکی ناشی از کاهش ترشح آدیپونکتین در بیماران PCOS موثر واقع شود.

حفاظت از تالاب ­­ها و حیات موجود در آن ­ها مستلزم شناخت تنوع زیستی این اکوسیستم ­ها  است. پرندگان آبزی و کنار آبزی که وابستگی اکولوژیکی به تالاب­ ها دارند به­ عنوان شاخص ­های زیست محیطی به ­کار برده می­ شوند. تالاب بیشه ­دالان به مساحت 913/5 هکتار که در جنوب شهرستان بروجرد و حاشیه دشت سیلاخور قرار دارد، یکی از بزرگ ­ترین تالاب­ های استان لرستان است. در این پژوهش جهت بررسی تنوع گونه­ ای پرندگان بیشه­ دالان  (1399- 1396) از شاخص­ های تنوع گونه ­ای (شانون- وینر و عکس سیمپسون)، یکنواختی گونه ­ای (شاخص ­های اسمیت- ویلسون و غالبیت سیمپسون) استفاده گردید. در تالاب بیشه ­دالان  9 راسته از 22 راسته، 13 تیره از 78 تیره و 48 گونه از 545 گونه شناسایی شده در ایران، سرشماری و ثبت گردیده  که به­ ترتیب 40/09 درصد از راسته، 16/66 درصد از خانواده و حدود 8 درصد از گونه های پرندگان ایران در تالاب بیشه ­دالان زیست نموده ­اند. نتایج بررسی تنوع گونه ­ای پرندگان تالاب بیشه ­دالان نشان داد که  67/90 درصد فراوانی پرندگان از سه گونه اردک سر سبز (Anas platyrhynchos)، چنگر معمولی (Fulica atra) و خروس کولی (Vanellus vanellus) و حدود 41/66 درصد پرندگان در وضعیت مورد حفاظت و در معرض انقراض می­ باشند. از نظر تنوع گونه ­ای و یکنواختی گونه ­ای سال 1398 بیش ترین میزان شاخص ­ها را داشته است. به ­طور­کلی روند شاخص­  های هتروژنی و یکنواختی در تالاب بیشه­ دالان سینوسی می ­باشد.

دوره آغازین مهم ترین مرحله از دوره پرورش جوجه های گوشتی محسوب می شود و هر گونه تغییر در مقدار رشد پرنده در این مرحله از پرورش، تأثیر مستقیمی بر عملکرد کلی پرنده در انتهای دوره پرورش دارد. این آزمایش جهت تعیین مناسب ترین طول دوره استفاده از آرد ذرت و آب شکر در دوره آغازین بر عملکرد، صفات لاشه و فراسنجه های خونی جوجه های گوشتی انجام گرفت. تعداد 240 قطعه جوجه گوشتی سویه راس -308 در 5 تیمار، 4 تکرار و 12 قطعه جوجه در هر تکرار شامل تیمار شاهد و 24، 48، 72 و 96 ساعت استفاده از آرد ذرت و آب شکر در سه دوره پرورشی شامل آغازین (1 تا 10 روزگی)، رشد (11 تا 24 روزگی) و پایانی ( 25 تا 42 روزگی) در قالب طرح کاملاً تصادفی مورد استفاده قرار گرفتند. همه جوجه های مورد آزمایش بعد از 96 ساعت، در تمامی دوره های پرورشی از جیره و برنامه مدیریتی یکسان استفاده کردند. در دوره آغازین کم ترین مقادیرخوراک مصرفی، بیش ترین مافزایش وزن و وزن نهایی و بهترین ضریب تبدیل خوراک با استفاده از آرد ذرت و آب شکر به مدت 24 ساعت به دست آمد (0/05>P).‍‍‍ در دوره رشد نیز جوجه ها بالاترین وزن نهایی و بهترین ضریب تبدیل خوراک را با استفاده از آرد ذرت و آب شکر به مدت 24 ساعت داشتند (0/05>P).‍‍‍ در کل دوره پرورش بیش ترین مقادیر افزایش وزن، شاخص تولید، بهترین ضریب تبدیل خوراک و کمترین هزینه خوراک به ازای هر کیلوگرم افزایش وزن با استفاده از آرد ذرت و آب شکر به مدت 24 ساعت مشاهده شد (0/05>P).‍‍‍ جوجه هایی که به مدت 24 ساعت آرد ذرت و شکر آب را دریافت نموده بودند، وزن روده، چربی بطنی، سنگدان و کبد کم تری نسبت به سایر گروه های آزمایشی داشتند (0/05>P).‍‍‍ به طور کلی نتایج آزمایش حاضر نشان داد که درجوجه های گوشتی در اوایل دوره پرورش استفاده از آرد ذرت و شکر آب به مدت 24 ساعت موجب بهبود عملکرد و صفات لاشه جوجه ها گوشتی می گردد، ولی طویل تر نمودن این دوره از پرورش، اثرات سوئی در این موارد دارد و لذا توصیه نمی گردد.

کاهش پراکسیداسیون لیپیدها و افزایش پایداری اکسیداتیو گوشت از موضوعات مدنظر متخصصان صنعت دام و طیور است. رسیدن به هدف فوق مستلزم افزایش توان آنتی اکسیدانی سلول ها به عنوان کاهنده عوامل اکسیداسیون لیپیدهاست. خارشتر به دلیل داشتن ترکیبات آنتی-اکسیدانی مانند کوئرستین و کاتچین سرشار از ترکیبات آنتی اکسیدان است. این مطالعه به منظور بررسی اثر سطوح مختلف خارشتر بر عملکرد، کیفیت گوشت و وضعیت آنتی اکسیدانی سرم خون بلدرچین ژاپنی انجام شد. پژوهش حاضر از 300 قطعه جوجه بلدرچین ژاپنی از 35-14 روزگی در قالب طرح کاملا تصادفی در 5 گروه آزمایشی با 6 تکرار و در هر تکرار 10 عدد پرنده استفاده شد. گروه های آزمایشی شامل شاهد، 1، 2، 3 و 4 درصد خارشتر بود. پارامترهای مربوط به عملکرد، کیفیت گوشت و وضعیت آنتی اکسیدانی سرم و آنزیم های آنتی اکسیدانی اندازه گیری و بین سطوح مختلف خارشتر مورد بررسی قرار گرفتند. سطوح 2 و 3 درصد خارشتر بدون اینکه اثر معنی داری بر مصرف خوراک نسبت به پرندگان گروه شاهد داشته باشند، افزایش وزن بیش تری در کل دوره آزمایش نسبت به تیمار شاهد داشتند (0/05>P). هم چنین در هفته اول پرورش سطوح 2 و 3 درصد خارشتر موجب کاهش معنی داری در ضریب تبدیل خوراک شد (0/05>P). پارامترهای کیفیت گوشت شامل ظرفیت نگه داری آب، افت ناشی از خونابه، افت ناشی از پخت، افت ناشی از یخ گشایی و پایداری اکسیداتیو گوشت به طور قابل توجهی تحت تاثیر سطوح مختلف خارشتر قرار گرفتند (0/05>P). ظرفیت آنتی اکسیدانی تام و همچنین غلظت آنزیم های آنتی اکسیدانی سوپراکسید دیسموتاز و گلوتاتیون پراکسیداز سرمی پرندگان دریافت کننده سطوح 2 تا 4 درصد خارشتر نسبت به گروه شاهد بیش تر بود (0/05>P). با توجه به اثر مثبت سطوح 2 و 3 درصد خارشتر بر پارامترهای کیفیت گوشت و عملکرد بلدرچین ژاپنی در حال رشد، استفاده از این سطوح از خارشتر در جیره آن ها توصیه می شود.

مطالعه حاضر به منظور بررسی اثرات سیتریک اسید بر عملکرد رشد و شاخص های خونی بچه ماهی قرمز (Carassius auratus) به مدت 60 روز انجام گرفت. بچه ماهیان (با میانگین وزن اولیه 0/16±7/10 گرم) در یک طرح کاملا تصادفی به 4 تیمار آزمایشی و 3 تکرار (25 قطعه در هر تانک) تقسیم شدند. تیمارها شامل شاهد (بدون استفاده از سبتریک اسید) و مقادیر 1، 2 و 3 درصد سیتریک اسید به ازای هر کیلوگرم جیره، بود. نتایج حاصل از این آزمایش نشان داد که شاخص های رشد شامل: وزن نهایی، افزایش وزن، نرخ رشد ویژه و شاخص وضعیت در تیمارهای حاوی سیتریک اسید افزایش معنی داری نسبت به گروه شاهد داشته است (0/05>p). هم چنین بررسی شاخص های خونی در تیمارهای آزمایش نشان داد که تعداد گلبول قرمز، میزان هموگلوبین و هماتوکریت در تیمارهای حاوی سیتریک اسید افزایش معنی داری نسبت به گروه شاهد داشته است (0/05>p). در کل، نتایج این مطالعه نشان داد افزودن سیتریک اسید به جیره غذایی به میزان 2 گرم در هر کیلوگرم جیره غذایی بچه ماهی قرمز سبب بهبود شاخص های رشد و شاخص های خونی گردید.

برخی از فلزات سنگین مانند کادمیوم و سرب در متابولیسم طبیعی آبزیان هیچ نقشی نداشته و این فلزات حتی در غلظت های پایین نیز برای موجودات زنده سمی هستند. این تحقیق به منظور مطالعه تاثیر اندازه بدن (طول کل و وزن کل) بر میزان تجمع غلظت عناصر سرب و کادمیوم در ماهی سرخوی معمولی (Lutjanus lohni) در سه منطقه بندرعباس، بندر لنگه و جاسک در استان هرمزگان انجام گردید. تعداد نمونه در هر ایستگاه به طور مجزا نمونه برداری شد که در آزمایشگاه پس از زیست سنجی، بافت عضله تفکیک و فلز سرب و کادمیوم به روش هضم شیمیایی استخراج و غلظت آن ها توسط دستگاه جذب اتمی خوانده شد. نتایج حاصل از تحقیق نشان داد که غلظت عناصر سرب و کادمیوم در بافت عضله ماهی سرخو در سه منطقه بندر جاسک، بندرعباس و بندر لنگه با اندازه بدن (طول و وزن بدن) ضریب همبستگی پیرسون منفی (r) و معنی داری ندارد (0/05

این پژوهش باهدف مطالعه تعیین میزان صید در واحد تلاش گونه های هدف و غیرهدف و تعیین ترکیب صید ضمنی در ترال های قایقی مورد استفاده در آب های ساحلی مند و دیر – نخیلو در استان بوشهر صورت پذیرفت. عملیات میدانی در طی سال های 1399 (13 مرداد تا 15 بهمن) و 1400 (11 فروردین تا 9 شهریور) انجام شد. در طول تحقیق از قایق صیادی 27 فوت با قدرت موتور 115 اسب بخار استفاده گردید. تور ترال به کار گرفته شده از جنس پلی آمید (PA) بود. عملیات نمونه برداری طی 32 مرحله تورکشی صورت پذیرفت. در طی این مطالعه میزان صید در واحد تلاش، نسبت صید ضمنی به گونه هدف و میزان صید ضمنی محاسبه گردید. بیش ترین درصد فراوانی میگوی Penaeus semisulcatus در منطقه مند در تیرماه 1400 (96/67 درصد)، بیش ترین درصد فراوانی میگوی Metapenaeus affinis در منطقه مند در مردادماه 1400 (21/74 درصد) و بیش ترین درصد فراوانی میگوی Parapenaeopsis stylifera در منطقه مند در تیرماه 1400 (63/75 درصد) ثبت شد. 37 گونه آبزی به عنوان ترکیب صید ضمنی درطی عملیات صیادی مشاهده گردید که گونه های حسون معمولی، کفشک زبان گاوی، خرچنگ آبی، چغوک رشته دار، عروس منقوط، کفشک راست رخ و هامور معمولی به طور دایم در ترکیب صید حضور داشتند. بیش ترین میزان تلاش صیادی میگو در منطقه مند (58 کیلوگرم بر ساعت) و کم ترین میزان آن در منطقه دیر-نخیلو (1 کیلوگرم بر ساعت) مشاهده شد. هم چنین نسبت صید ضمنی به گونه هدف (r) مقدار 2/32 بود و میزان وزن کل صید ضمنی در طول فصل صید مقدار 1478/96 کیلوگرم به دست آمد. نتایج حاصل از این تحقیق بیانگر فشار زیاد صیادی روی گونه های تجاری و غیرتجاری در این منطقه می باشد و می تواند در جهت ارزیابی خسارات ناشی از تورهای ترال میگو بر روی ذخایر ماهیان و در مدل های ارزیابی ریسک اکولوژیکی مورد استفاده قرار گیرد. به علاوه، یافته های حاصل از این پژوهش نشان می دهد حذف برخی از گونه ها که به صورت دائم در ترکیب صید قرار داشته اند با توجه به جایگاه آن ها در زنجیره غذائی می تواند باعث طولانی تر شدن زنجیره غذائی گردیده و علاوه بر کاهش مقاومت شبکه غذائی زیست بوم، کاهش راندمان اکولوژیکی و بالطبع کاهش برد زیستگاهی گردد.

هدف از این مطالعه بررسی اثرات واکسن غوطه وری گاروواک علیه بیماری های استرپتوکوکوزیس و لاکتوکوکوزیس در وزن های مختلف بر عملکرد رشد و تغذیه، برخی شاخص های ایمنی و میزان بازماندگی ماهی سی باس آسیایی (Lates calcarifer) بود. ماهیان با میانگین وزنی 5، 10 و 14 گرم در تانک های مدور 300 لیتری پلی اتیلنی در 6 تیمار و دو تکرار شامل تیمارهای واکسینه شده در وزن های پایین (5 گرم)، متوسط (10 گرم) و بالا (14 گرم) (ST, MT, LT) و گروه های شاهد هر یک از وزن ها بدون اعمال واکسیناسیون (SC, MC, LC) مورد بررسی قرار گرفتند. غذادهی دو بار در روز و تا حد سیری به مدت 8 هفته انجام شد. نتایج حاصل بیانگر این بود که واکسن غوطه وری گاروواک اثر معنی داری بر عملکرد رشد و تغذیه ماهیان واکسینه شده و شاهد ندارد (0/05P) و در تیمار وزن متوسط و وزن بالا تفاوت معنی داری بین گروه های واکسینه شده و شاهد مشاهده نگردید (0/05P). با توجه به نتایج کلی این مطالعه، تجویز واکسن غوطه وری گاروواک بر علیه بیماری استرپتوکوکوزیس توانسته است در وزن پایین ماهی سی باس آسیایی (5 گرم) میزان بازماندگی بعد از چالش باکتریایی را بهبود ببخشد.

گلخورک داسومری Boleophthalmus dussumieri از ماهیان شاخص در مناطق گلی جزر و مدی می باشد. این گونه نسبت به سایر گلخورک ها اندازه بزرگ تری دارد. عمدتا گیاه خوار بوده و پراکنش آن از عراق تا پاکستان و سواحل غربی هند گزارش شده است. نمونه برداری در فصل بهار 1401-1400 از دو ایستگاه خور جعفری و اسکله پتروشیمی (از خوریات موسی بندر ماهشهر، استان خوزستان) انجام شد. تعداد 36 ماهی با استفاده از دست به صورت زنده صید و به آزمایشگاه منتقل شدند. پس از تشریح نمونه ها و استخراج گنادهای جنسی، ویژگی های تولیدمثلی شاخص گنادی و هماوری مورد بررسی قرار گرفت. با تشریح جمجه نیز سنگ گوش ها خارج شد و حلقه های سالیانه برای تعیین سن شمارش گردید و ارتباط سن با وزن و طول بدن محاسبه شد. مطالعه ارتباط شاخص ­های جنسی با وزن و طول، ارتباط معنی داری را با هر دو صفت نمایان کرد، با این تفاوت که ضریب همبستگی بین شاخص های جنسی با وزن نمایان تر از همبستگی شاخص ها با طول کل بود. مقایسه ی شاخص ­های جنسی در دو ایستگاه مورد مطالعه، برتری ایستگاه جعفری را نشان داد. به منظور تعیین سن، پس از تشریح جمجمه، سنگ گوش جدا شده و حلقه های سالیانه شمارش گردید و سن نمونه ها ثبت شد. در تعیین سن و الگوی رشد جمعیت در هر دو ایستگاه، ماهیان در بازه­ی سنی 3-1 سال قرار گرفتند که بیش ترین فراوانی مربوط به ماهی های دو ساله بود و سن حداکثر رسیدگی در هر دو ایستگاه سه ساله ثبت شد با این تفاوت که رابطه بین شاخص ­های جنسی و سن در ایستگاه پتروشیمی از ضریب همبستگی بالاتری در مقایسه با ایستگاه جعفری برخوردار بود. در ایستگاه پتروشیمی، به علت وجود آلودگی، نمونه ها به سن سه سالگی نمی رسند و غالبا در سن دو سالگی توانایی تولیدمثلی بالاتری در مقایسه با خور جعفری دارند.

هدف از این مطالعه، ارزیابی اثرات پروبیوتیکی باکتری های انتروکوکوس فاسیوم و لاکتوباسیلوس برویس بر پارامترهای خونی ماهی سوف سفید با وزن 1±14 گرم بود. تعداد ماهی ها 225 عدد به صورت کاملاً تصادفی در5 تیمار با سه تکرار و در هر وان به تعداد 15 عدد توزیع شدند. تیمارهای غذایی حاوی انتروکوکوس فاسیوم و لاکتوباسیلوس برویس شامل (1010 ، 108 سلول پروبیوتیک در هر گرم جیره) و تیمار شاهد فاقد پروبیوتیک در سه تکرار به مدت 6 هفته تغذیه شدند و سپس مورد ارزیابی خونی قرار گرفتند. تیمارهای غذایی به ترتیب B2 ,B1 ,A2 ,A1  نام گذاری شدند. A1 (پروبیوتیک انتروکوکوس فاسیوم (تعداد باکتری/گرم 1010 + غذای پایه)، A2 (پروبیوتیک انتروکوکوس فاسیوم (تعداد باکتری/گرم 108 + غذای پایه)، B1 (پروبیوتیک لاکتوباسیلوس برویس) تعداد باکتری/گرم 1010 + غذای پایه)، B2 (پروبیوتیک لاکتوباسیلوس برویس) تعداد باکتری/گرم 1010 + غذای پایه) و تیمار شاهد لاکتوباسیلوس (غذای پایه+ سرم فزیولوژی) بودند. برای اندازه گیری هماتوکریت (HCT) از لوله های مویین هماتوکریت و دستگاه سانتریفیوژ هماتوکریت استفاده شد. هموگلوبین به روش کلرومتریک با طول موج 540 نانومتر در دستگاه اسپکتوفتومتر اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که میزان هماتوکریت در تیمار A1 نسبت به تیمار شاهد و A2 افزایش داشت تیمارهای B1 و B2 اختلاف معنی داری نداشتند ولی نسبت به تیمار شاهد افزایش قابل ملاحظه ای داشتند. میزان گلبول سفید در تیمارهای پروبیوتیک، بیش تر از تیمار شاهد بود میزان لنفوسیت ها در ماهی هایی که رژیم های غذایی حاوی پروبیوتیک ها تغذیه داشتند به طور قابل توجهی بیش از تیمار شاهد بود (0/05>P). حجم متوسط گلبول های قرمز (MCV) در تیمارهای A1 و B1 با تیمارهای شاهد، A2 و B2 اختلاف معنی داری وجود داشت (0/05>P). هرچند پارامترهای دیگر از جمله میزان گلبول قرمز خون (RBC)، هموگلوبین (HB)، میانگین متوسط هموگلوبین گلبول های قرمز (MCH) و میانگین متوسط غلظت هموگلوبین سلولی (MCHC) از نظر آماری تفاوت معنی داری نداشتند (0/0510 + غذای پایه) به جیره غذایی ماهی سوف سفید می تواند اثر مطلوبی بر فاکتورهای خونی ومیزان گلبول سفید آن ها داشته باشد.

بیماری استرپتوکوکوزیس و یرسینیوزیس به عنوان دو بیماری مهم ماهی قزل الای رنگین کمان است که هر ساله باعث زیان اقتصادی قابل توجهی به صنعت آبزی پروری می شود. در این مطالعه به بررسی تأثیر تجویز واکسن دوگانه استرپتوکوکوس/یرسینیوز بر روی برخی از شاخص های خونی و ایمنی ماهی قزل آلای رنگین کمان پرداخته شد. به همین منظور تعداد 300 قطعه ماهی قزل آلای رنگین کمان به وزن 2±25 گرم به 4 تیمار ایمن شده با واکسن استرپتوکوکوزیس، ایمن شده با واکسن یرسینیوز، ایمن شده با واکسن ترکیبی استرپتوکوکوس/یرسینیوز و گروه شاهد تقسیم شدند و طی یک دوره 60 روزه و در روزهای صفر، 30 و 60 نمونه برداری جهت تعیین میزان لایزوزیم، کمپلمان، قدرت باکتری کشی سرم، توتال پروتئین، آلبومین، گلوبولین، قدرت احیاء، شاخص های خونی انجام گرفت. نتایج بیانگر افزایش معنی دار میزان لایزوزیم تیمار واکسن دوگانه در روز 60 بعد از واکسیناسیون نسبت به گروه شاهد بود (p<0/05). میزان فعالیت کمپلمان نیز هم در روز 30 و هم در روز 60 در تیمارهای ایمن شده با واکسن استرپتوکوکوس، یرسینیوز و دوگانه به طور معنی داری بیش تر از گروه شاهد به دست آمد. در مورد گلبول های سفید نیز افزایشی در تعداد آن ها در تیمار ایمن شده با واکسن یرسینیوز و واکسن دوگانه مشاهده گردید. سایر شاخص های ایمنی و هم چنین شاخص های خونی تحت تأثیر ایمن سازی با واکسن قرار نگرفتند. تجویز واکسن دوگانه در ماهی قزل آلای رنگین کمان علاوه بر ایجاد محافظت مناسب در برابر بیماری، به نحو مؤثری باعث ایجاد پاسخ ایمنی گردیده که قابل رقابت با هریک از واکسن ها به تنهایی می باشد.

ترکیب میکروفلور روده جانوران تحت تاثیر غذا قرار دارد، از سوی دیگر استفاده از ترکیبات طبیعی و گیاهان دارویی سنتی در آبزی پروری امروزه روبه گسترش است. تحقیق حاضر با هدف بررسی تاثیر وجود پودر جلبک اسپرولینا و گل میخک بر میکرو فلور دستگاه گوارش بچه ماهی کپور انجام گردید. به این منظور، تعداد 160 عدد بچه ماهی انگشت قد کپور معمولی (Cyprinus carpio) با میانگین وزنی 1± 16/20 به مدت 8 هفته با جیره های غذایی حاوی مقادیر مختلف پودر جلبک اسپیرولینا (5، 10 و 15 درصد) و پودر گل میخک (2، 4 و 6 درصد) بر حسب کیلوگرم غذا تغذیه شدند. پس از پایان دوره احشا بچه ماهیان برداشت شد. DNA مورد نیاز بعد از آماده سازی از نمونه ها استخراج گردید. DNA استخراج شده جهت ساخته شدن کتابخانه مولکولی و توالی یابی نسل جدید مورد استفاده قرار گرفت. در پایان، فراوانی و تراکم باکتری ها روده از طریق مطالعه مولکولی و ساختار ژنتیکی به روش آنالیز کمی سازی مبتنی بر Real Time PCR بررسی گردید. نتایج نشان داد که افزایش میزان پودر اسپرولینا به جیره ماهیان تا سطح 10 درصد و پودر گل میخک تا 4 درصد منجر به افزایش فعالیت باکتری های فرمی کویت افزایش گردید. در حالی که فعالیت باکتری های باکتروئیده در تیمار حاوی 15 درصد پودر اسپرولینا و تیمار حاوی 4 درصد پور گل میخک مشاهده شد. با افزایش درصد پودر گل میخک در جیره غذایی کاهش فعالیت باکتریایی در هر دو گروه باکتریایی کاهش یافت. این فعالیت در مقایسه با تیمار شاهد نیز از سطح کم تری برخودار بود. لذا، افزودن پودر اسپرولینا (تا 10 درصد) و گل میخک (4 درصد) می تواند منجر به بهبود عملکرد میکرو فلور روده بچه ماهی انگشت قد ماهی کپور گردد. بر اساس یافته ها مشخص گردید که مکمل های گیاهی به طور مثبت بر باکتری های مفید میکروبیوتای روده کپور تأثیر می گذارند و می توانند یک استراتژی کارآمد برای آبزی پروری فراهم نمایند.

امروزه برای حفظ و بقاء کلنی های زنبور عسل، توجه ویژه ای به تغذیه کلنی ها با عصاره گیاهان دارویی شده است. در این آزمایش سطوح مختلف عصاره هیدروالکلی نسترن کوهی بر جمعیت، سطح پرورش نوزادان، تخم گذاری ملکه، میزان تولید عسل و رشد و نمو غدد هیپوفارنژیال کلنی های زنبور عسل (Apis mellifera) در فصل تابستان در زنبورستانی واقع در استان اردبیل مورد پژوهش قرار گرفت. در شروع آزمایش، باتوجه به جمعیت، ذخیره غذایی و ملکه های همسن خواهری یکسان سازی کلنی ها انجام گردید. تغذیه کلنی ها با تیمار شاهد و غلظت های مختلف عصاره نسترن (دو، چهار و هشت درصد عصاره) در مدت یک ماه انجام شد. اندازه گیری سطح پرورش نوزادان و میزان تخم گذاری ملکه به وسیله قاب مشبک ( 5×5 سانتی متر مربع) انجام-شد. اندازه گیری میزان جمعیت زنبورهای بالغ به صورت قابی و 30 روز بعد از تغذیه کلنی ها انجام شد. برای بررسی رشد و نمو غدد هیپوفارنژیال، طول و عرض 10 آسینی از قسمت های مختلف غده برای سنین 3، 6، 9، 12 و 15روزگی در زیر استریومیکروسکوپ و توسط نرم افزار (T Capture) اندازه گیری شد. این آزمایش در قالب طرح کاملاً تصادفی با چهار تکرار و چهار تیمار انجام گردید. در این تحقیق تیمار 2 درصد عصاره نسترن کوهی بر سطح پرورش نوزادان تاثیر معنی داری داشت ولی در تخم گذاری ملکه، جمعیت و تولید عسل هرچند از لحاظ عددی تاثیر بهتری گذاشته بود ولی از لحاظ آماری این تاثیر معنی دار نبود. در رشد غدد هیپوفارنژیال، بیشترین رشد سطح آسینی در 3 روزگی (0/0432 میلی متر مربع) برای زنبورهای تغذیه شده با 4 درصد عصاره نسترن و در 9 و 12 روزگی (به ترتیب 0/0763 و 0/0722 میلی متر مربع ) مربوط به کلنی های تغذیه شده با 2 درصد عصاره نسترن بود (0/05>P). به طور کلی می توان گفت که استفاده از دوز 2 درصد عصاره نسترن برای بهبود عملکرد کلنی های زنبورعسل موثر بوده است. هم چنین استفاده از عصاره هیدروالکلی نسترن کوهی به عنوان مکمل تغذیه ای به زنبوردارها توصیه می شود.

امروزه از سموم ارگانوفسفره به طور گسترده ای برای افزایش بازدهی و کار آیی محصولات کشاورزی و کنترل بیماری های منتقله توسط بندپایان ناقل بیماری ها استفاده می شود. این سموم به طور وسیع از طریق فاضلاب های کشاورزی به منابع آبی وارد گردیده و خسارات جبران ناپذیری در منابع آبی برجای می گذارند. بر همین اساس هدف از انجام پژوهش حاضر، اجرای پاکسازی آفت کش ارگانوفسفره کلریپریفوس از محیط آبی با استفاده از جاذب نانو ذرات کربن در سیستم تله ذره گیر مجهز به بیودراف می باشد. از جمله دلایل متعددی که کربن فعال را به جاذب بالقوه ای برای حذف آلودگی ها از محیط آبی تبدیل کرده است می توان به ناحیه سطحی بزرگ، ساختار میکروسکوپی و ماهیت شیمیایی آن اشاره نمود، همچنین کارایی جذب سطحی آلودگی های آلی موجود در محیط آبی به میکروسپورهای کربن فعال بستگی دارد. در مطالعه حاضر، نمونه برداری ها در یک بازه زمانی دوازده روزه صورت گرفت. فاکتورهای مورد ارزیابی در این مطالعه جهت تعیین کاهش میزان سم در آب میزان غلظت آفت کش درآب، میزان جذب نور و pH آب بودند. جاذب نانو کربن در ورودی سیستم تله ذره گیر مجهز به بیودراف تعبیه گردید. میزان جذب نور با دستگاه اسپکتروفتومتری اندازه گیری شد. منحنی استاندارد آفت کش مورد استفاده در این آزمایش با استفاده از غلظت های مختلفی از آن رسم گردید و سپس از این طریق غلظت سم موجود در هر نمونه اندازه گیری شد. جهت اندازه گیری pH آب از pH سنج دیجیتالی استفاده گردید. با داشتن غلظت اولیه 60 میلی گرم در لیتر آفت کش غلظت آفت کش در پایان آزمایش به 0/075±2/07 کاهش یافت و راندمان کاهش آن 96/55% برآورد شد. میزان جذب نور در پایان آزمایش به 0/005±0/008 کاهش یافت و راندمان کاهش آن 96/32% محاسبه گردید. میزان pH آب روندی افزایشی داشت و در پایان دوره به 8/25 رسید. بین تغییرات غلظلت آفت کش و همچنین تغییرات میزان جذب نور از آغاز تا پایان آزمایش اختلافات معنی داری یافت شد (0/05˂P). براساس مطالعه حاضر می توان نتیجه گرفت که کربن فعال عملکرد مناسبی در ایجاد شرایط قلیایی و حذف آفت کش در غلظت مورد استفاده از آفت کش کلریپریفوس، در این مطالعه (60 میلی گرم در لیتر) داشته است، بنابراین به علت موثر بودن و کم هزینه بودن، این روش جهت تصفیه آفت کش ارگانوفسفره کلریپریفوس و ترکیبات مشابه پیشنهاد می گردد.

این مطالعه با هدف شناسایی نوع و  فراوانی ذرات میکروپلاستیک دربافت نرم گونه ­های زیستی میگوی موزی در سواحل خلیج فارس انجام گرفت. پنج ایستگاه درامتداد سواحل غربی بندرعباس که سطوح مختلف صنعتی شدن و شهرنشینی در آن ها دیده می­ شود، انتخاب شد. یک ایستگاه نمونه برداری درساحل بندرمعلم نیز به عنوان نمونه شاهد انتخاب گردید.  مراحل آماده ­سازی و هضم نمونه­ ها جهت جداسازی ذرات میکروپلاستیک با استفاده ازروش شناورسازی، پس از جمع ­آوری و بیومتری نمونه­ های زیستی انجام شد. سپس ویژگی­ های میکروپلاستیک ها ازجمله شکل، رنگ، اندازه و نوع ذرات توسط میکروسکوپ و طیف ­سنج مادون ­قرمز­ تبدیل فوریه مورد بررسی قرار گرفت. برای اطمینان از صحت سنجش و میزان بازیابی روش پیشنهادی، نمونه ­های اسپایک ماتریس تهیه و تحت همان روشی­ که برای نمونه ­های اصلی مورد استفاده قرار گرفت، تجزیه­ و ­تحلیل شدند. اشکال شناسایی ­شده شامل فیبر، قطعه و فیلم بودند که میکروپلاستیک­ های فیبر و فیلم به­ ترتیب بیش ترین و کم ترین شکل شناسایی شده در گونه مورد مطالعه بود. ذرات شناسایی شده در سه دسته 25-0/45، 250-25 و 500-250 میکرو­متر طبقه­ بندی شدند که اکثر ذرات (66%) در محدوده اندازه 25-0/45 میکرومتر قرار گرفتند و دارای رنگ­ های سیاه و آبی بودند. علاوه ­بر این پلیمرهای پلی ­اتیلن، پلی­ پروپیلن، پلی­ اتیلن ­ترفتالات، پلی­ استایرن و پلی­  آمید رایج ­ترین پلیمرهای شناسایی شده بودند. میانگین فراوانی میکروپلاستیک ­ها­ در نمونه های  بررسی شده  میگوی موزی در سواحل­  غربی بندرعباس 1/23±2/57، و در ساحل بندرمعلم  1/15±1/57 ذره در گرم بود. نتایج حاصل از آنالیز همبستگی نشان دادند که بین فراوانی ذرات میکروپلاستیک در بافت نرم نمونه های زنده مورد بررسی و اندازه بدن آن­ ها (وزن و طول) همبستگی مثبتی در سطح 0/01 وجود دارد. تمامی نمونه های بررسی شده  حاوی میکروپلاستیک بودند که با توجه به این که میگوی موزی نقش مهمی در زنجیره غذایی مردم منطقه ایفا می کند، می تواند بالقوه مشکلات بهداشتی زیادی را در دراز مدت ایجاد نماید.

انتشار دی اکسید کربن از شهرها به طور قابل توجهی در چند دهه گذشته همراه با شهرنشینی سریع افزایش یافته است. این که تا چه اندازه می توان انتشار دی اکسید کربن ناشی از فعالیت های شهری را از طریق حفظ یا افزایش ترسیب کربن در مناطق شهری و اطراف آن ها جبران کرد، یک سوال علمی مهم است. اگرچه اکوسیستم های طبیعی زمینی بخشی از دی اکسیدکربن منتشر شده را ترسیب می کنند، پایداری طولانی مدت این سرویس اکوسیستم ها تحت تاثیر وضعیت تنوع زیستی آن هاست. در این تحقیق با استفاده از داده های حاصل از بررسی های میدانی، اندازه گیری های صحرایی و آزمایشگاهی، ظرفیت ترسیب کربن پوشش گیاهی حاشیه شمال غربی کلان شهر تهران تخمین زده شد. شناسایی روابط زیتوده با شاخص های تنوع، غنا و یکنواختی نیز با آزمون همبستگی پیرسون بررسی شد. بررسی نتایج نشان داد شاخص تنوع سیمپسون و شانون وینر نرمال بوده و توزیع آن ها متقارن است. در بررسی شاخص های غنا نیز هر دو شاخص مارگالف و منهنیک از توزیع نرمال برخوردار بودند. توزیع شاخص یکنواختی هیل نرمال نبود اما شاخص یکنواختی پیت از توزیع نرمال برخوردار بود. بررسی رابطه زی توده رویه زمینی پوشش گیاهی منطقه مورد مطالعه با شاخص ها نشان داد بین شاخص تنوع سیمپسون (0/039>n=38, p و 66/91٪=r)، تنوع شانون-وینر (0/033>n=38, p و 53/58٪=r)، غنا مارگالف (0/033>n=38, p و 21/52٪=r)، غنا منهنیک (0/035>n=38, p و 19/71٪=r) و یکنواختی پیت (0/010>n=38, p و 17/36٪=r) با زی توده روی زمینی رابطه معنی دار و مثبت وجود دارد. شرایط و ساختار پوشش گیاهی حاشیه شهر ها می تواند مبین وضعیت ترسیب کربن در منطقه باشد و میزان ترسیب کربن چنین اکوسیستم هایی به صورت مستقیم تحت تأثیر شاخص های تنوع، غنا و یکنواختی پوشش گیاهی است.

در دهه های اخیر، مطالعات گسترده ای در مورد تأثیر عصاره های آبزیان دریایی در درمان بیماری ها از جمله سرطان انجام شده است. با توجه به نتایج آزمایشات مختلف در کشورهای آسیای جنوب شرقی مانند تایلند و ژاپن، در مورد تأثیر عصاره بر درمان بیماری های مختلف، این مطالعه تلاشی برای بررسی تأثیر عصاره مرجان گونه Sinularia compressa بر سلول های آدنوکارسینومای معده انسان است (AGS) که تاکنون مورد بررسی قرار نگرفته است. غلظت های مختلف عصاره مرجان 5، 10، 15، 20، 25، 30، 35، 40، 45، 50 میکروگرم بر میلی لیتر استحصال گردید. سپس رده سلولی AGS در شرایط استریل به آزمایشگاه منتقل شد. این رده سلولی در محیط کشت "DMEM f12" کشت داده شد. در ادامه سلول های کشت داده شده به صفحه 96 چاهک منتقل شدند. سلول ها در سه زمان مختلف 18، 24، 48 ساعت انکوبه شدند. در ادامه با استفاده از دو آزمونMTT و فلوسایتومتر، اثر بخشی عصاره بر روی سلول های رده AGS اندازه گیری شد. بر اساس نتایج مشخص گردید که در غلظت های بالاتر از 15 میکروگرم بر میلی گرم، سلول ها از سطح صفحه جدا شده و در محیط معلق شدند. با توجه به نتایج حاصل از روش MTT در غلظت 10 میکروگرم بر میلی لیتر، بیش از 84 درصد سلول ها از بین رفتند. بر اساس یافته ها عامل زمان بر نتایج تأثیر معنی داری نشان نداد. فاکتور LC50مرگ سلولی 50 درصد را در غلظت 7/5 میکروگرم بر میلی لیتر عصاره مرجان سینولاریا نشان داد. با توجه به تاثیر زیاد این عصاره بر مرگ سلول های سرطانی، کم ترین غلظت در فلوسیتومتری مورد آزمایش قرار گرفت. نتایج این آزمایش نشان داد که مرگ سلولی 43 درصد از سلول ها در غلظت 5 میکروگرم بر میلی لیتر عصاره مرجان اتفاق افتاد که با نتایج آزمون MTT در این غلظت هم خوانی داشت. هم چنین تغییرات شکل سلولی نیز مورد بررسی قرار گرفت. بر اساس مشاهدات مورفولوژیکی، سلول های تحت تاثیر قرار گرفته، کوچک تر شده و شکل اپیتلیال خود را از دست دادند. عصاره مرجان S. compressa تأثیر زیادی بر مرگ و میر سلول های AGS نشان داد. این یافته ها موید آن است که ظرفیت های استفاده از ترکیبات زیست فعال استخراج شده از آبزیان دریایی برای کنترل بیماری های سرطانی بسیار قابل توجه است و می تواند به عنوان جایگزین درمان های شیمیایی و پر عوارض در نظر گرفته شود.

آلودگی اکوسیستم های آبی به فلزات سنگین، تهدیدی برای سلامت و حیات آبزیان و به تبع آن، سلامت انسان است. این تحقیق به منظور بررسی میزان غلظت فلزات سنگین (مس، نیکل، سرب، کادمیوم و آهن) در آب تالاب انزلی صورت پذیرفت. به منظور اندازه گیری میزان فلزات سنگین در آب تالاب انزلی، نمونه گیری از چهار ایستگاه در طی چهار فصل (1399-1398) انجام شد. غلظت فلزات سنگین با استفاده از دستگاه طیف سنج اتمی پلاسما تعیین گردید. نتایج نشان دادند که میانگین غلظت سالانه فلزات مس، نیکل، سرب، کادمیوم و آهن به ترتیب 36/17±66/16، 12/25±16/61، 21/63±45/46، 7/24±15/51 و 26/80±75/44 میکروگرم در لیتر بود. روند نزولی غلظت فلزات در آب به صورت Fe>Cu>Pb>Ni>Cd به دست آمد. غلظت این فلزات در فصل زمستان و پائیز نسبت به فصول دیگر بیش تر بود. غلظت تمامی فلزات مورد بررسی پائین تر از استاندارد ملی ایران بود. در مقایسه با استانداردهای WHO و USEPA، میزان فلزات Cu، Ni و Fe پائین تر و میزان فلزات Pb و Cd بالاتر از این استانداردها بود. بر اساس نتایج این بررسی، میزان فلزات سنگین در مناطق مورد بررسی بسیار کم بوده که نشان دهنده عدم آلودگی جدی در منطقه می باشد.

انقراض ­های اخیر ناشی از تلافی جویی انسان در برابر حیات وحشی است که سرمایه ­های انسانی را تهدید کرده ­اند یا تصور می ­شود منافع فعلی یا آینده انسان را تهدید می­ کنند. تعارض به هر نوع درگیری یا برخوردی بین انسان، سرمایه ­های انسانی و حیات وحش گفته می­ شود که منجر به رقابت می ­گردد. بنابراین تعارض شامل آسیب انسان به حیات وحش و هم چنین حیات وحش به انسان است که ممکن است به هر دلیلی رخ دهد. تعارض بین انسان و گوشت خواران  در کشور ایران نیز در دهه اخیر رشد قابل ملاحظه ­ای داشته است. در بین گوشت خواران، گرگ خاکستری (Canis lupus) تعارض بالاتری با انسان و دام دارد. گرگ در بسیاری از کشورها به عنوان یک مثال عمومی برای تقابل و یا تعارض با مردم محلی شناخته شده است. در خاورمیانه مشاهدات میدانی و مطالعات صورت گرفته درباره رژیم غذایی گرگ حاکی از وابستگی این گونه به منابع غذایی انسانی (دام اهلی، پسماندها و غیره) است که این امر منجر به تعارض شدید این گونه با جوامع بومی گردیده است. متاسفانه تعارض بین انسان و گرگ دربرخی از مناطق کشور به ویژه مناطق غربی ایران ( استان های همدان، زنجان، کردستان و اردبیل) به اوج خود رسیده است تا جایی که در سال ­های اخیر تعدادی از مردم محلی و هم چنین تعداد زیادی از دام ­های اهلی توسط  گرگ کشته شده اند. به همین دلیل پرداختن به جنبه های بوم شناسی و رفتاری این گونه گامی مهم در جهت کاهش تعارضات محسوب می ­شود. در این مطالعه با استفاده از مرور منابع داخلی و خارجی مطالب به تفکیک به رژیم غذایی، هیبرید سگ و گرگ، مدیریت پسماند، مدیریت لاشه یا پسماند مرغداری و دامداری­ ها، مدیریت حملات گرگ به انسان و هم چنین مدیریت حملات گرگ به دام تقسیم و به تفکیک شرح داده شدند. تلاش شده است تا برخی از آخرین یافته های محققین در جهان و مطالعات صورت گرفته درایران استفاده گردد. نتایج این مطالعه می ­تواند به منظور مدیریت تعارض گرگ در کشور ایران مورد استفاده قرار گیرد.

حضور ماکروجلبک ها در زیستگاه های آبی بسیار حائز اهمیت می باشد. این گیاهان امروزه به عنوان منابع غنی از آنتی اکسیدان های طبیعی مورد توجه بسیاری از محققین قرار گرفته اند. آنها اثرات سودمند متعددی روی فعالیتهای بیولوژیکی مانند آنتی اکسیدان ها و سمیت سلولی از خود نشان داده اند. در همین ارتباط در پژوهش حاضر خواص آنتی اکسیدانی سه گونه از ماکرو جلبک های بومی در سواحل شمالی دریای عمان (استان سیستان و بلوچستان) بررسی و مقایسه شد. نمونه برداری در فصول پاییز و زمستان 1397 از سواحل شمالی دریای عمان (خلیج چابهار) انجام شد. نمونه های مورد مطالعه شامل یک گونه جلبک سبز (Ulva lactuca) و دو گونه جلبک قهوه ای (Sargassum illicifolium و Nizamuddinia zanardinii) بود. این گونه ها به شکل غالب در سواحل شمالی دریای عمان حضور دارند. بعد از نمونه برداری جلبک ها توسط آب دریا و سپس آب شیرین شستشو شدند.سپس نمونه های تهیه شده خشک و سپس آسیاب گردیدند. تهیه عصاره در سه مرحله انجام شد. مراحل اول و دوم توسط آب مقطر و مرحله سوم توسط حلال متانول بود. سنجش میزان آنتوسیانین و محتوای فلاونوئیدی به روش اسپکتوفتومتری انجام شد. خواص آنتی اکسیدانی نیز با اندازه گیری قدرت مهارکنندگی یون آهن اندازه گیری گردید. بر اساس نتایج پژوهش، اختلاف معنی داری در شاخص های اندازه گیری شده بین گونه های مورد مطالعه مشاهده شد (0/05>p). میزان آنتوسیانین تام در عصاره S. illicifoliu، N. zanardinii و U. lactuca به ترتیب، 1/14±8/31، 1/36±5/19 و 1/84±3/59 میلی گرم در 100 گرم وزن خشک اندازه گیری شد (0/05>p). هم چنین محتوای فلاونوئیدی تام نیز بین عصاره های مورد مطالعه به ترتیب 2/71±27/40، 1/14±21/12 و 0/12±0/39 میلی گرم کوئرستین بر 100 گرم وزن خشک و قدرت مهارکنندگی یون آهن به ترتیب 0/36±1/21، 0/10±0/67 و 0/12±0/60 بود (0/05>p). در مجموع نتایج حاضر نشان داد که میزان آنتوسیانین، محتوای فلاونوئیدی و قدرت مهارکنندگی یون آهن در عصاره S. illicifolium به شکل معنی داری بالاتر از عصاره های U. lactuca و N. zanardinii می باشد.

جهان در حال تغییر و تحول اساسی است. پیش بینی ها حاکی از آن است جمعیت شهرها در سال 2030 میلادی به 5/06 میلیارد نفر (60 درصد) خواهد رسید. رشد کاربری اراضی شهری و انسان ساخت به ویژه در شکل نامطلوب آن، به سبب اثرات منفی بر محیط زیست، سلامت انسان و مسائل اجتماعی و اقتصادی نکوهش شده است. توسعۀ بی رویۀ کاربری شهری در مناطق ساحلی که یک اکوسیستم حساس به تغییرات است، سبب تخریب و انقطاع زیستگاه های طبیعی این ناحیه می گردد. به منظور بررسی کاربری اراضی شهری و انسان ساخت در محدوده مورد مطالعه از تصاویر ماهوارۀ لندست 8 استفاده شد که برای سه زمان (سال 2013، 2017 و 2021 میلادی) دریافت گردید. بعد از انجام تصحیحات لازم، برای استخراج دقیق خط ساحلی بندر خمیر از شاخص بهینه شده آب (MNDWI) استفاده شد. سپس از خط ساحلی به سمت خشکی به ترتیب سه فاصلۀ 2، 4 و 6 کیلومتر در نظر گرفته شد که برای تفکیک هر محدوده از ابزار Buffer در محیط ArcMap بهره گیری گردید. به منظور استخراج کاربری اراضی شهری (انسان ساخت) شاخص NDBI به کارگیری گردید. در نهایت میزان رشد کاربری اراضی شهری در سه نقطه ی زمانی و فواصل مختلف از خط ساحلی مورد سنجش قرار گرفت. نتایج نشان داد از سال 2013 تا 2021 میلادی کاربری اراضی شهری و انسان ساخت افزایش پیدا کرده است. افزایش مساحت کاربری انسان ساخت از سال 2013 تا 2021 برای فواصل 2، 4 و 6 کیلومتر از خط ساحلی به ترتیب 120/1، 110/3 و 65/8 هکتار به دست آمد. از آن جاکه نزدیک شدن و نفوذ کاربری اراضی شهری به نوار ساحلی باعث تخریب و تکیه تکیه شدن زیستگاه های ساحلی می گردد، هم چنین سیستم های هیدرولوژیک را تحت تأثیر قرار می دهد، لذا این مهم به خصوص در شهرستان خمیر که دارای اکوسیستم هایی نظیر تالاب های دریایی می باشد باید به طور جدی مورد توجه قرار گیرد و تمامی تغییرات کاربری اراضی پایش گردند.

آلودگی محیط زیست به یکی از مشکلات اساسی جوامع امروزی تبدیل شده است به نحوی که علاوه بر اکوسیستم های طبیعی، سلامت انسان را نیز مورد مخاطره قرار داده است. بنابراین، در این مطالعه آلودگی فلزات سنگین و سموم ارگانوفسفره تجمع یافته در دو نوع متفاوت برنج مصرفی انسان سنجش شد. هم چنین ریسک سرطان زایی و غیر سرطان زایی مرتبط با این مواد سمی برای کودکان و بزرگسالان در مزارع برنج شمال ایران مورد ارزیابی قرار گرفت. به همین منظور تعداد 17 ایستگاه برای نمونه برداری از برنج مورد مصرف از مزارع موجود در استان مازندران در دو گروه کشت اول و دوم انتخاب گردید. نمونه های برنج پس از نمونه برداری برای سنجش سموم داخل فویل پیچیده شد و برای سنجش فلزات سنگین داخل پک های پلاستیکی قرار گرفت. سنجش فلزات سنگین با استفاده از دستگاه ICP-MS و سنجش سموم با استفاده از دستگاه GC-MS و سنجش جیوه با استفاده از اتوآنالایزر مخصوص جیوه انجام شد. شاخص های ریسک سرطان زایی و غیرسرطان زایی برای دو گروه کودکان و بزرگسالان در دو گروه کشت اول و دوم مورد ارزیابی و محاسبه قرار گرفت. نتایج نشان داد که فلز نیکل و سرب بالاترین مقدار را در نمونه های جمع آوری شده به ترتیب در ایستگاه 14 به میزان 0/38 و در ایستگاه 6 به میزان 0/17 میلی گرم بر کیلوگرم نشان داد. علاوه بر این فلزات سمی و سرطان زا آرسنیک، کادمیوم و جیوه به ترتیب در ایستگاه های 6، 5 و 6 مقادیر 0/094، 0/017 و 0/001 میلی گرم بر کیلوگرم را نشان دادند. ایستگاه 1 و ایستگاه 2 به ترتیب دارای بیش ترین و کم ترین مقادیر دیازینون در محدوده 0/038 و 0/004 و کلروپریفوس به ترتیب بیش ترین و کم ترین مقادیر را در ایستگاه های 8 و 14 با مقادیر 0/019 و 0/001 میلی گرم بر کیلوگرم نشان داد. ریسک غیر سرطان زایی کشت اول و دوم برای کودکان و بزرگسالان برای سموم بی خطر و برای فلز نیکل دارای بالاترین خطر بود. هم چنین مقادیر THQ خطر بالایی را برای مصرف کنندگان نشان داد. خطر سرطان زایی برای گروه های هدف در غلظت های مختلف کروم بالاترین مقدار و در کشت دوم برای گروه کودکان دارای سطوح پر خطر بود. نتایج این تحقیق نشان داد که برنج تولید شده در مزارع شمال ایران حاوی مقادیر مختلفی از سموم و فلزات سنگین است که دارای پتانسیل سرطان زایی و غیرسرطان زایی برای مصرف کنندگان می باشند.

در این آزمایش 50 سر رت نر از نژاد ویستار به صورت کاملا تصادفی به دو گروه (25 سری) تقسیم شدند یک گروه 25 دیابت القا گردید.گروه های آزمایشی شامل: (سالم کنترل)، سالم دریافت کننده باکتری های مخلوط جداسازی شده از ماست، سالم دریافت کننده باکتری خالص لاکتوباسیل، سالم دریافت کننده باکتری های مخلوط جداسازی شده از ماست به علاوه اسیداولئیک، سالم دریافت کننده باکتری خالص لاکتوباسیل به علاوه اسیداولئیک، دیابتی کنترل، دیابتی دریافت کننده باکتری های مخلوط جداسازی شده از ماست، دیابتی دریافت کننده باکتری خالص لاکتوباسیل، دیابتی دریافت کننده باکتری های مخلوط جداسازی شده از ماست به علاوه اسیداولئیک و دیابتی دریافت کننده باکتری خالص لاکتوباسیل به علاوه اسیداولئیک. نتایج نشان داد در گروه موش های سالم، همه تیمارهای آزمایشی به طورمعنی داری سبب افزایش گلوکز، کلسترول و تری گلیسیرید خون و کاهش LDL شدند. در گروه موش های سالم پروبیوتیک لاکتوباسیلوس به طور معنی داری سبب کاهش HDL خون موش های سالم شد. در گروه موش های دیابتی مکمل سازی همه تیمارهای آزمایشی به طور معنی داری سبب کاهش گلوکز، کلسترول، LDL و HDL خون موش ها شد. در این گروه بیش ترین تاثیر کاهشی گلوکز، کلسترول و LDL خون مربوط به تیمار پروبیوتیک تولید شده از ماست به علاوه اسید اولئیک بود. در هر دو گروه سالم و دیابتی، تیمارهای آزمایشی به طورمعنی داری سبب افزایش سطوح سرمی آنزیم های کبدی (ALT، AST،ALP و CK) شدند. بیش ترین تاثیر افزایشی فعالیت سرمی آنزیم های کبدی در گروه دیابتی مربوط به تیمار لاکتوباسیلوس به علاوه اسید اولئیک بود.