مطالعه حاضر به منظور ارزیابی اثر کاربرد گونه باکتریایی Pediococcus acidilactici (CNCM-MA18.5M, Lallemand, France) از گروه باکتری های اسید لاکتیک بر شاخص های رشد و پارامترهای خونی ماهی زینتی گرین ترور (Andinocara rivulatus) انجام شد. در این تحقیق 120 عدد ماهی به ترتیب با میانگین وزن و طول اولیه 3.93±0.20 گرم و 4.73±0.20 سانتیمتر تهیه و به طور تصادفی در 12 عدد آکواریوم رهاسازی شدند. پس از 14 روز از دوره تطبیق، آکواریوم ها به چهار گروه هر کدام با سه تکرار تقسیم و ماهیان با چهار جیره آزمایشی ایزوکالریک و ایزونیتروژنوس حاوی سطوح CFU/kg 107، 108، 109 و 0 پروبیوتیک Pediococcus acidilactici به مدت 84 روز تغذیه گردیدند. در طول دوره ماهیان هر 21 روز یکبار زیست سنجی شدند و شاخص های رشد محاسبه گردیدند. پس از پایان دوره پرورش خون گیری از ماهیان انجام شد. نتایج نشان دادند که به طور کلی شاخص های رشد تیمارهای آزمایشی تغذیه شده با پروبیوتیک در مقایسه با گروه شاهد به طور معنی داری افزایش پیدا کرده است (P<0.05) و ماهیان تغذیه شده با جیره حاوی CFU/kg 108 پروبیوتیک به طور معنی داری رشد بهتری نسبت به تیمارهای دیگر و شاهد داشتند. پارامترهای خونی شامل گلبول قرمز، هموگلوبین، هماتوکریت، MCV، MCH و گلبول سفید در گروه تغذیه شده با جیره حاوی CFU/kg 108 پروبیوتیک اختلاف معنی داری با گروه شاهد نشان داد (P<0.05). در مجموع این تحقیق پیشنهاد می کند ماهیان گرین ترور تغذیه شده با جیره حاوی CFU/kg 108 پروبیوتیک Pediococcus acidilactici از بازده رشد، میزان بقاء و پارامترهای خونی مناسبی برخوردارند.

ویبریوپاراهمولیتکوس یکی از عوامل گاستروانتریت و همچنین عامل زخمهای سطحی در انسان بخصوص در مناطق گرمسیری محسوب می گردد. این باکتری در آبهای ساحلی اکثر نقاط جهان یافت شده و انسان اغلب از طریق محصولات دریایی به بیماری مبتلا می گردد. اگر چه ویبریوپاراهمولیتیکوس برای ماهیهای پرورش دریایی بیماریزا به نظر نمی رسد لیکن برای میگوهای پرورشی بیماریزاست. در طی مطالعه انجام شده در مورد شناسایی و معرفی گونه های پروبیوتیک ویبریو علیه ویبریوزیز در ماهیها از 87 نمونه از رسوبات ساحلی گرفته شده در سه منطقه ساحلی (شرقی، مرکزی و غربی استان بوشهر) که از شهریور لغایت آذر 1380 انجام گرفت از 3 مورد (3.54) نمونه رسوبات ویبریوپاراهمولیتکوس جدا گردید (2 مورد در سواحل شرقی و یک مورد در سواحل مرکزی). باکتری های جدا شده از سایر ویبریوها به لحاظ مورفولژیک و بیوشیمیایی مورد شناسایی قرار گرفته و ویبریوپاراهمولیتکوس از نظر هالوفیلیکی در 8 درصد نمک با تولید اکسیداز، کاتالاز و لیزین دکربوکسیلاز و هیدرولیز نشاسته و آبکی نمودن ژلاتین به طور مشخص شناسایی و تایید گردید.از آنجا که ویبریوپاراهمولیتکوس به عنوان یکی از عوامل مسمومیت غذایی و همچنین زخمهای پوستی و عفونت گوش در انسان محسوب می شود، توجه مراکز تشخیص به پیگیری نمودن موارد ناشی از این ویبریو و گزارش آن را لازم دارد. همچنین کنترل بهداشتی دقیق مراکز تهیه و توزیع ماهی و میگو عمل آوری آبزیان می تواند در پیشگیری از وقوع گاستروانتریت ناشی از آلودگی با ویبریوپاراهمولیتکوس موثر واقع شوند.

آزمایشی جهت مقایسه تاثیر تغذیه سطوح مختلف دو نوع پروبیوتیک بر عملکرد جوجه های گوشتی به مدت 45 روز انجام گردید. در این آزمایش از 625 قطعه جوجه نر و ماده استفاده شد. آزمایش دارای پنج گروه آزمایشی بود. هر گروه آزمایشی دارای پنج تکرار و هر تکرار دارای 25 قطعه جوجه بود که در قالب طرح کاملا تصادفی اجرا گردید. گروه آزمایشی یک فقط جیره پایه را دریافت کرد. گروه های آزمایشی دو و سه طی دوره های 1-10 و 16-25 روزگی به ترتیب جیره پایه بعلاوه 80% مقدار توصیه شده از پروبیوتیک ایمونوباک (4 میلی گرم به ازا هر جوجه در روز) و جیره پایه بعلاوه مقدار توصیه شده از پروبیوتیک ایمونوباک (5 میلی گرم به ازا هر جوجه در روز) و طی دوره 31-40 روزگی به ترتیب جیره پایه بعلاوه 80% مقدار توصیه شده از پروبیوتیک ایمونوباک (8 میلی گرم به ازا هر جوجه در روز) و جیره پایه بعلاوه مقدار توصیه شده از پروبیوتیک ایمونوباک (10 میلیگرم به ازا هر جوجه در روز) را دریافت کردند. گروه های آزمایشی چهار و پنج طی دوره 1-10 روزگی به ترتیب جیره پایه بعلاوه 80% مقدار توصیه شده از پروبیوتیک استرپتوبیفید (40 میلی گرم به ازا هر جوجه در روز) و جیره پایه بعلاوه مقدار توصیه شده از پروبیوتیک استرپتوبیفید (50 میلی گرم به ازا هر جوجه در روز) و طی دوره های 16-25 و 31-40 روزگی به ترتیب جیره پایه بعلاوه 80% مقدار توصیه شده از پروبیوتیک استرپتوبیفید (80 میلی گرم به ازا هر جوجه در روز) و جیره پایه بعلاوه مقدار توصیه شده از پروبیوتیک استرپتوبیفید (100 میلی گرم به ازا هر جوجه در روز) را دریافت کردند. در این آزمایش پروبیوتیک ها طی دوره های 11-15، 26-30 و 41-45 روزگی از جیره پایه حذف گردیدند. نتایج نشان داد که ضریب تبدیل در تمام گروه هایی که پروبیوتیک ایمونوباک مصرف کردند و نیز در گروه هایی که پروبیوتیک استرپتوبیفید در سطح توصیه شده دریافت کردند در مقایسه با گروه شاهد، در کل دوره آزمایش (1-45 روزگی) به طور معنی داری بهبود یافت(P<0.05) . همچنین مقدار دان مصرفی در 1-30 روزگی با مصرف پروبیوتیک استپتوبیفید در مقایسه با گروه شاهد به طور معنی داری کاهش یافت (P<0.05). نتایج کلی این آزمایش نشان می دهد که اثر پروبیوتیک های مورد استفاده در افزایش راندمان مواد غذایی اثر مثبت داشته است.

هدف: مطالعه اثرات ناشی از به کارگیری دو نوع ترکیب محرک رشد مختلف بر روی بازده تولیدی جوجه های گوشتی.طرح: طرح آماری کاملا تصادفی.حیوانات: 540 قطعه جوجه یکروزه گوشتی جنس نر از سویه تجاری راس 208.روش: استفاده از سه گروه درمانی و تغذیه آنها به ترتیب با جیره غذایی فاقد هرگونه ترکیب محرک رشد، جیره غذایی حاوی 1.0g/kg آنتی بیوتیک ویرجینیامایسین، و جیره غذایی واجد 0.1g/Kg ترکیب پروبیوتیک تهیه شده از مخلوط کشت دو باکتری Bacillus Subtilis CH 201 و Bacillus licheniformis CH 200 در طول آزمایش، محاسبه وزن بدن، مقدار غذای مصرفی و ضریب تبدیل غذایی در سنین 21، 42 و 49 روزگی. تجزیه و تحلیل آماری: استفاده از آزمون تجزیه واریانس جهت تعیین اثر افزودن ترکیبات مورد آزمایش به جیره های غذایی و آزمون توکی برای پی بردن به اختلاف بین گروههای درمانی.نتایج: در مقایسه با گروه شاهد، افزودن آنتی بیوتیک ویرجینیامایسین به جیره غذایی به طور بسیار معنی داری موجب افزایش وزن بدن جوجه ها گردید (P<0.01)، در حالی که اضافه نمودن پروبیوتیک به خوراک، تاثیر معنی داری بر وزن بدن نداشت (P>0.05). در پایان آزمایش تفاوت بین وزن بدن در جوجه های تغذیه شده با جیره های حاوی آنتی بیوتیک یا پروبیوتیک معنی دار نبود (P>0.05). استفاده از آنتی بیوتیک یا پروبیوتیک در جیره، موجب کاهش معنی دار ضریب تبدیل غذایی در مقایسه با گروه شاهد در پایان آزمایش گردید (P<0.01)، اما بین ضریب تبدیل غذایی در این دو گروه اختلاف معنی داری وجود نداشت (P>0.05).نتیجه گیری: بر اساس نتایج حاصل می توان چنین نتیجه گیری نمود که افزودن هر یک از دو ترکیب آنتی بیوتیک یا پروبیوتیک مورد استفاده در این بررسی تجربی به جیره غذایی، سبب بهبود بازده تولید جوجه های گوشتی در مقایسه با گروه شاهد گردید. از سوی دیگر علی رغم برتری نسبی به کارگیری آنتی بیوتیک نسبت به پروبیوتیک در این آزمایش، به دلیل عدم وجود اختلاف آماری معنی دار بین نتایج حاصل از افزودن این دو ترکیب به جیره غذایی و بروز عوارض احتمالی ناشی از مصرف آنتی بیوتیک، به نظر می رسد استفاده از ترکیب تهیه شده از کشت مخلوط دو باکتری Bacillus subtilis CH 201 و Bacillus licheniformis CH 200 به عنوان محرک رشد می تواند قابل توصیه باشد.

مقدمه: لاکتوباسیلوس کازئی نوعی باکتری است که همراه فرآورده های شیر مورد استفاده قرار می گیرد و برای انسان بیماری زا نمی باشد. اشرشیاکلی بعنوان یکی از باکتری های عمده مولد اسهال مسافرین و اسهال کودکان محسوب می گردد. در این مطالعه کاربرد لاکتوباسیلوس کازئی به عنوان ارگانیسم پروبیوتیک و به منظور کاهش کلونیزه شدن اشرشیاکلی آنتروتو کسینوژنیک مورد بررسی قرار گرفته است. روش بررسی: موشهای Balb/c چهار هفته ای به دو گروه آزمون و یک گروه شاهد تقسیم شدند. در حالی که به گروه شاهد، باکتری پروبیوتیک خورانده نشد یکی از گروههای آزمون 3 روز و دیگری 6 روز باکتری پروبیوتیک را دریافت کردند. 72 ساعت پس از دریافت آخرین تجویز خوراکی پروبیوتیک، به هر سه گروه اشرشیاکلی آنتروتو کسینوژنیک خورانده شد. اندازه گیری تعداد باکتری های اشرشیاکلی دفع شده از موشها در زمانهای تعیین شده به عنوان معیار کلونیزاسیون باکتری پاتوژن تلقی گردید. نتایج: نتایج بدست آمده از این مطالعه نشان می دهد که هر دو گروه موش آزمون، چه آنهائیکه باکتری پروبیوتیک را به مدت 3 روز و چه آنهایی که 6 روز دریافت کرده اند، در مقایسه با گروه شاهد، تعداد کمتری از باکتریهای اشرشیاکلی آنتروتو کسینوژنیک را در روده خود کلونیزه می کنند (0.001=P). مقایسه دو گروه آزمون نشان داد که دریافت طولانی تر باکتری پروبیوتیک موجب کاهش بیشتر کلونیزاسیون باکتری پاتوژن می گردد. نتیجه گیری: با توجه به مطالعه حاضر می توان لاکتوباسیلوس کازئی را به عنوان کاندیدای پروبیوتیک در جهت پیشگیری از ابتلا به اسهال ناشی از اشرشیاکلی آنتروتو کسینوژنیک پیشنهاد کرد.

به منظور بررسی اثر پروبیوتیک (بیوپلوس 2- ب) بر راندمان تولید و خصوصیات ظاهری دستگاه گوارش طیور، تعداد 480 قطعه جوجه نر و ماده گوشتی از هیبرید تجاری راس به طور مجزا از روز اول پرورش تا روز 42 با جیره های حاوی درصدهای مختلف پروبیوتیک (0، 0.05، 0.1، 0.15)به طور تصادفی تغذیه شدند. نتایج نشان داد که درصدهای مختلف پروبیوتیک، بر میزان خوراک مصرفی و اضافه وزن جوجه ها تاثیری نداشته و ضریب تبدیل غذائی در اثر اعمال درصدهای مختلف پروبیوتیک تغییر معنی داری نمی کند تلفات در گروه های آزمایشی نسبت به شاهد به طور معنی دار کاهش پیدا کرده و وزن دستگاه گوارش تغییر معنی داری نشان نداد. همچنین نسبت وزن دستگاه گوارش به وزن بدن در سن 28 روزگی افزایش یافته ولی در سن 36 و 42 روزگی با شاهد برابر بود.

هدف: مقایسه تاثیر مصرف پروبیوتیک و آنتی بیوتیک بر عملکرد جوجه های گوشتی و مقاومت این پرندگان در مقابل عوامل استرسزا و بیماریزا.طرح: کاملا تصادفی با 4 تیمار و هر تیمار شامل 4 تکرار.حیوانات: 400 قطعه جوجه گوشتی نر سویه راس.روش: جوجه ها به 4 گروه تقسیم شدند. جوجه های یک گروه به عنوان گروه شاهد با جیره غذایی فاقد هر گونه آنتی بیوتیک و داروی ضد کوکسیدیوزی تغذیه شدند. به جیره غذایی گروه دوم میزان 0.02 درصد از پریمیکس آنتی بیوتیک ویرجینیامایسین 10 درصد اضافه گردید و به جیره های غذایی گروههای سوم و چهارم به ترتیب 0.05 و 0.1 درصد پروبیوتیک بیوپلوس 2 ب که حاوی مقادیر مساوی دو باکتری Bacillus subtilis CH201 و Bacillus licheniformis CH200بود اضافه گردید. در تمام طول آزمایش، جوجه ها به طور آزاد به آب و غذا دسترسی داشتند. تعداد گلبولهای سفید و نسبت هتروفیل به لفنوسیت در نمونه های خون در 42 روزگی سنجیده شد. به جوجه ها واکسن بیماری نیوکاسل داده شد و به تعدادی از آنها گلبول قرمز گوسفند تزریق شد و سپس بر روی نمونه های سرم خون آنها تست پادتن ضد نیوکاسل و پادتن ضد گلبول قرمز گوسفند انجام گرفت.تجزیه و تحلیل آماری: داده های به دست آمده بر اساس آزمون تجزیه واریانس و با استفاده از برنامه آماری spss مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند و برای مقایسه میانگینها از آزمون چند دامنه ای دانکن استفاده گردید.نتایج: نتایج حاصل از این تحقیق نشان دادند که افزودن آنتی بیویک ویرجینیامایسین به جیره غذایی در مقایسه با گروه شاهد و گروه های مصرف کننده پروبیوتیک تاثیر معنی داری در تعداد گلبولهای سفید و نسبت هتروفیل به لنفوسیت، پادتن ضد گلبول قرمز گوسفند و پادتن ضد نیوکاسل نداشت. افزودن 0.1 درصد پروبیوتیک به جیره غذایی در مقایسه با گروه شاهد به طور معنی داری تعداد گلبولهای سفید را افزایش، و نسبت هتروفیل به لنفوسیت را کاهش داد (p<0.05) هر چند که افزودن 0.05 درصد پروبیوتیک به جیره غذایی در مقایسه با گروه شاهد تاثیر معنی داری در تعداد گلبولهای سفید و نسبت هتروفیل به لنفوسیت نداشت. افزودن سطوح مختلف پروبیوتیک بیوپلوس 2 ب در مقایسه با گروه شاهد تاثیر معنی داری در پادتن ضد گلبول قرمز گوسفند و پادتن ضد نیوکاسل نداشت.نتیجه گیری: با توجه به نتایج این تحقیق به نظر می رسد پروبیوتیک بیوپلوس 2 ب بر روی سیستم ایمنی میزبان دارای تاثیر مثبت است.

هدف: بررسی تاثیر افزودن سه نوع پروبیوتیک تجاری به خوراک بر بازده تولید جوجه های گوشتی.طرح: طرح آماری کاملا تصادفی.حیوانات: هفتصد و بیست قطعه جوجه یکروزه گوشتی جنس نر از سویه تجاریRoss 208 .روش: در این آزمایش تجربی از چهار گروه استفاده گردید که هر گروه شامل شش زیر گروه 30 قطعه ای بود. جوجه های یک گروه به عنوان شاهد جیره غذایی پایه ذرت - سویا را دریافت کردند. برای تغذیه جوجه ها در سه گروه دیگر از جیره های غذایی پایه که به ترتیب سه نوع پروبیوتیک A،B  و C به آنها اضافه شده بود، استفاده گردید. وزن بدن، مقدار مصرف غذا، ضریب تبدیل غذایی، و میزان تلفات در سنین 21، 42 و 49 روزگی تعیین گردیدند.تجزیه و تحلیل آماری: برای تعیین اثر استفاده از پروبیوتیک ها در خوراک بر عملکرد تولید، از آزمون تجزیه واریانس استفاده شد. در موارد مشاهده اختلاف معنی دار، از آزمون Tukey برای مشخص نمودن اختلاف بین گروهها استفاده شد.نتایج: افزودن پروبیوتیکهای A و C به غذا سبب افزایش معنی دار وزن بدن تا سن 21 روزگی گردید (P<0.05)، در حالی که اضافه کردن پروبیوتیک B به خوراک تاثیر معنی داری بر وزن بدن نداشت. در پایان آزمایش، تفاوت معنی داری بین وزن بدن در گروه های تیمار شده در مقایسه با گروه شاهد مشاهده نگردید. با این حال استفاده از پروبیوتیکها همراه با غذا موجب افزایش نسبی وزن بدن شد. به کارگیری هر سه نوع پروبیوتیک تجاری مورد بررسی در جیره های غذایی موجب کاهش معنی دار ضریب تبدیل غذایی در مقایسه با گروه شاهد تا سن 21 روزگی گردید (P<0.05)، ولی در خاتمه آزمایش تفاوت معنی داری بین بازده غذایی گروه های تیمار شده و شاهد وجود نداشت. در پایان دوره آزمایش، جوجه های دریافت کننده جیره حاوی پروبیوتیک B از وزن بالاتر و ضریب تبدیل بهتری نسبت به سایر گروه ها برخوردار بودند.نتیجه گیری: از مجموع نتایج به دست آمده می توان چنین نتیجه گیری نمود، اگرچه در خاتمه دوره آزمایش اختلاف بین عملکرد تولید در گروه های تیمار شده و شاهد معنی دار نبوده است، ولی به دلیل آن که افزودن پروبیوتیکهای مورد استفاده در این بررسی به غذا سبب بهبود معنی دار وزن بدن و ضریب تبدیل غذایی به ویژه در سه هفته اول پرورش گردیدند، لذا به نظر می رسد که استفاده از این ترکیبات در جیره غذایی جوجه های گوشتی حداقل تا سن سه هفتگی قابل توصیه بوده و می تواند موجب افزایش بازده تولید گردد.