زمینه و هدف: تاثیر سوءمصرف مواد بر هیجانات و عواطف مصرف کننده انکارناپذیر است؛ بدین ترتیب هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی درمان هیجان مدار بر مولفه های خودانتقادی و احساس شرم بیماران تحت درمان نگهدارنده با متادون بود. روش بررسی: روش پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه گواه و دوره پیگیری سه ماهه بود. جامعه آماری را تمامی مراجعان کلینیک های ترک اعتیاد منطقه پنج شهر تهران در سال های 1401-1400 تشکیل دادند که تحت درمان نگهدارنده با متادون بودند. سی نفر داوطلب واجد شرایط به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای وارد مطالعه شدند و به صورت تصادفی در دو گروه پانزده نفری گواه و آزمایش قرار گرفتند. ابزارهای اندازه گیری متغیرها، مقیاس خودانتقادی (گیلبرت و همکاران، 2004) و مقیاس احساس شرم (کوهن و همکاران، 2011) بود. شرکت کنندگان گروه آزمایش دوازده جلسه درمان هیجان مدار دریافت کردند؛ درحالی که برای گروه گواه، هیچ جلسه درمانی برگزار نشد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از روش تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معناداری 0٫, 05 در نرم افزار SPSS نسخه 22 صورت گرفت. یافته ها: اثر زمان و اثر تعامل زمان و گروه بر مولفه های متغیر خودانتقادی شامل خوداعتمادی و خودانتقادی و متغیر احساس شرم و مولفه های آن شامل خودارزیابی منفی و رفتار کناره جویانه در بیماران معنادار بود (0٫, 05>p)؛ همچنین اثر گروه بر متغیرهای مذکور به جز خوداعتمادی معنادار بود (0٫, 05>p). در گروه درمان هیجان مدار، نمرات پس آزمون و پیگیری مولفه خوداعتمادی افزایش معنادار و مولفه خودانتقادی و متغیر احساس شرم و مولفه های آن، کاهش معنادار درمقایسه با نمرات پیش آزمون پیدا کرد (0٫, 05>p). تفاوت معناداری در نمره متغیرهای مذکور بین مراحل پس آزمون و پیگیری مشاهده نشد که نشان دهنده تداوم اثربخشی مداخله در مرحله پیگیری بود (0٫, 05