به منظور بررسی اثرات مدیریت تلفیقی علف هرز پنجه مرغی آزمایشی در سال زراعی 91-1390 در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه آزاد اسلامی واحد اراک در قالب طرح پایه بلوک های کامل تصادفی با 3 تکرار اجرا شد. تیمارهای آزمایشی شامل شاهد (بدون کنترل)، دو مرحله وجین، علف کش های ریم سولفورون به مقدار 40 گرم در هکتار، نیکوسولفورون به مقدار 2 لیتر در هکتار، نیکوسولفورون+ ریم سولفورون به مقدار 175 گرم در هکتار، یک مرحله وجین+ ریم سولفورون، یک مرحله وجین+ نیکوسولفورون و یک مرحله وجین+ (نیکوسولفورون+ریم سولفورون) بودند. نتایج نشان داد که کاربرد علفکش (نیکوسولفورون+ریم سولفورون)+ وجین دستی وزن خشک اندام های هوایی پنجه مرغی را نسبت به تیمار شاهد 65.70% کاهش داد. بیشترین ارتفاع بوته، شاخص سطح برگ و عملکرد دانه مربوط به تیمار سم پاشی (نیکوسولفورون+ریم سولفورون) + یک مرحله وجین بود به طوری که موجب افزایش 273% عملکرددانه نسبت به تیمارشاهد گردید.

بررسی کارایی تعدای از علف کش ها در کنترل بیوتیپ های فالاریس مقاوم و حساس به علف کش های بازدارنده استیل کوآنزیم - آ - کربوکسیلاز سه آزمایش جداگانه بر روی توده های حساس و مقاوم دو گونه فالاریس P. minor و P. paradoxa انجام شد. در هر آزمایش توده های حساس و مقاوم به صورت جداگانه با 19 تیمار علف کشی در قالب طرح کاملا تصادفی با 8 تکرار در شرایط گلخانه مورد آزمایش قرار گرفتند. تیمارهای آزمایشی شامل 10 تیمار از علف کش های بازدارنده استیل کوآنزیم کربوکسیلازACCase ، 6 تیمار از علف کش های بازدارند استولاکتات سینتاز ALS و علف کش های پروسولفوکارپ، فلم پروپ - ام - ایزوپروپیل، ایزوپروترون + دیفلوفنیکان و تیمار شاهد بدون علف کش بود. برای ارزیابی تاثیر تیمار ها نیز خصوصیاتی مانند درصد خسارت بر اساس EWRC در 15 و 30 روز بعد از سمپاشی، درصد تعداد باقیمانده بعد از سمپاشی نسبت به قبل از سمپاشی و درصد وزن تر و خشک تک بوته نسبت به شاهد مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. در مجموع نتایج نشان داد که در بین علف کش های بازدارنده ACCase بهترین علف کش برای کنترل توده حساس گونه های فالاریس، به ترتیب علف کش های کلودینافوپ پروپارژیل و پینوکسادن با دز 450 میلی لیتر در هکتار بود. و از بین علف کش های بازدارنده ACCase نیز فقط علف کش پینوکسادن توانست توده مقاوم گونه P. minor را در حد کمی مطلوب کنترل کند و تاثیر آن بر توده مقاوم گونه P. paradoxa نیز رضایت بخش نبود. در بین علف کش های بازدارنده ALS نیز علف کش یدوسولفورون + مزوسولفورون (شوالیه) توانست توده حساس هر دو گونه و توده مقاوم گونه P. minor را در حد بسیار مطلوب ولی توده مقاوم گونه P. paradoxa را ضعیف کنترل نماید. همچنین علف کش های یدوسولفورون + مزوسولفورون (آتلانتیس) و سولفوسولفورون + متسولفورون (توتال) نیز توانستند توده های حساس و مقاوم هر دو گونه فالاریس مورد مطالعه در حد مطلوب کنترل نمایند. تاثیر علف کش ایزوپروتون + دیفلوفنیکان (پنتر) بر توده های حساس و مقاوم گونه P. minor نیز بسیار خوب، ولی اثر آن بر توده مقاوم گونهP. paradoxa  ضعیف بود. بقیه علف کش ها نتوانستند هیچ یک از توده های حساس و مقاوم گونه های فالاریس مورد مطالعه را کنترل نمایند. به طور کلی برای مبارزه شیمیایی با گونه های فالاریس P. paradoxaو  P. minor می توان از علف کش های یدوسولفورون + مزوسولفورون (شوالیه)، یدوسولفورون + مزوسولفورون (آتلانتیس) و سولفوسولفورون + متسولفورون (توتال) و همچنین در صورتی که توده مقاوم از گونه P. Minor باشد از علف کش ایزوپروتون + دیفلوفنیکان (پنتر) استفاده نمود.

با توجه به مشکل وجود مرغ خوشه قرمز (Eleusine indica) در چمن فتان بلند (Festuca arundinacea) و با درنظرگرفتن این که تاکنون بررسی جامعی درباره کنترل شیمیایی علف های هرز مشکل ساز چمن از جمله این علف هرز در ایران انجام نشده، آزمایشی در تهران در فضای سبز منطقه 2 ناحیه 3 واقع در بزرگراه شیخ فضل اله، زیر پل جلال آل احمد در چمنی با قدمت 15 ساله اجرا شد. آزمایش در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با 11 تیمار و 4 تکرار در کرت های 1x1 مترمربعی انجام گرفت. تیمارهای آزمایشی عبارت بودند از علف کش های دیکلوفوپ متیل 2.5 و 3 لیتر در هکتار، فنوکساپروپ پی اتیل 0.8 و 1 لیتر در هکتار، کلودینافوپ پروپارژیل 0.6 و 0.8 لیتر در هکتار، ترالکوکسیدیم 1 و 1.2 لیتر در هکتار، سولفوسولفورون 27 و 35 گرم در هکتار و شاهد بدون کنترل. تیمارهای علف کش سه بار تکرار شدند. نتایج به دست آمده نشان داد که پس از آخرین سمپاشی، دیکلوفوپ متیل 2.5 و 3 لیتر در هکتار، فنوکساپروپ پی اتیل 0.8 و 1 لیتر در هکتار و کلودینافوپ پروپارژیل 0.6 و 0.8 لیتر در هکتار بدون تفاوت معنی دار با یک دیگر به ترتیب باعث 81، 83.64، 81.26، 78.58، 80.27 و 81.26 درصد کاهش زیست توده و 82.5، 83.13، 79.38، 79.38، 78.75 و 80.63 درصد کاهش تراکم مرغ خوشه قرمز شدند. تیمارهای ذکر شده پس از 2 بار سمپاشی مرغ خوشه قرمز را بیش از 80 درصد کنترل کردند. تیمارهای ترالکوکسیدیم پس از آخرین سمپاشی باعث حدود 70 درصد و سولفوسولفورون باعث حدود 60 درصد کاهش زیست توده و تراکم مرغ خوشه قرمز شدند. یک هفته پس از آخرین سمپاشی، تیمارهای دیکلوفوپ متیل، فنوکساپروپ پی اتیل و کلودینافوپ پروپارژیل با شاهد تفاوت معنی داری نداشتند و از زیست توده چمن فتان بلند نکاستند و خسارتی به آن وارد نکردند. ترالکوکسیدیم 1 و 1.2 لیتر در هکتار و سولفوسولفورون 27 و 35 گرم در هکتار باعث به ترتیب 37.54، 36.79، 40.48 و 48.55 درصد کاهش زیست توده چمن و 49.38، 48.75، 48.75 و 50.63 درصد خسارت ظاهری به چمن شدند. در مجموع، به علت عدم تفاوت معنی دار بین مقادیر مصرف هر علف کش، مسایل زیست محیطی و صرفه های اقتصادی که باعث تمایل به سمت کاهش مصرف علف کش می شود، دیکلوفوپ متیل 2.5 لیتر در هکتار، فنوکساپروپ پی اتیل 0.8 لیتر در هکتار و کلودینافوپ پروپارژیل 0.6 لیتر در هکتار به دلیل عدم خسارت این علف کش ها به چمن فتان بلند برای کنترل مرغ خوشه قرمز قابل توصیه به نظر می رسند.

جودره یکی از علف های هرز مهم در گندم زمستانه است. به منظور کنترل این علف هرز آزمایشی در سال زراعی 86-85 در بخش ملک آباد استان قم انجام گرفت. آزمایش به صورت فاکتوریل با طرح پایه بلوک های کاملا تصادفی با سه تکرار که در آن تیمارهای آزمایش شامل تراکم کاشت گندم بر اساس 250، 275 و 300 کیلوگرم بذر در هکتار و مصرف علف کش سولفوسولفورون در مراحل رشدی چهار برگی، شش برگی و هشت برگی علف هرز جودره بودند، به اجرا درآمد. با توجه به نتایج حاصل از این مطالعه می توان گفت که تلفیق مصرف 275 کیلوگرم بذر در هر هکتار و مصرف علف کش سولفوسولفورون در مرحله چهار برگی علف هرز جودره شاهد بهترین عملکرد گیاه زراعی بوده و همچنین بیشترین تاثیر را بر کنترل علف هرز جودره دارد. از این رو کاربرد توام مصرف 275 کیلوگرم در هکتار بذر و مصرف علف کش سولفوسولفورون در مرحله چهار برگی علف هرز جودره، جهت کنترل این علف هرز توصیه می گردد.

به منظور بررسی کنترل شیمیایی علف های هرز ارزنی (Setaria glauca (L.) Beauv.) و قاصدک (Taraxacum syriacum boiss.) در چمن فتان بلند (Festuca arundinacea Schreb.)، آزمایشی در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با 4 تکرار و 11 تیمار در سال 1385 در تهران انجام شد. تیمارهای آزمایشی برای کنترل ارزنی عبارت بودند از دیکلوفوپ متیل (ایلوکسان) با فرمولاسیون 36 درصد EC به میزان 2.5 و 3 لیتر در هکتار، فنوکساپروپ پی اتیل (پوماسوپر) + مفن پیر دای اتیل با فرمولاسیون 7.5 درصد EW به میزان 0.8 و 1 لیتر در هکتار، کلودینافوپ پروپارژیل (تایپک) با فرمولاسیون 8 درصد EC به میزان 0.6 و 0.8 لیتر در هکتار، ترالکوکسیدیم (گراسپ) با فرمولاسیون 25 درصد SC به میزان 1 و 1.2 لیتر در هکتار، سولفوسولفورون (آپیروس) با فرمولاسیون 75 درصد DF به میزان 27 و 35 گرم در هکتار و شاهد بدون علف کش. تیمارهای آزمایشی برای کنترل قاصدک عبارت بودند از: توفوردی + ام سی پی آ (یو 46 کمبی فلویید) با فرمولاسیون 72 درصد SL به میزان 1.5 و 2 لیتر در هکتار دیکلوپروپ پی + مکوپروپ پی + ام سی پی پی (دوپلسان سوپر) با فرمولاسیون 60 درصد SL به میزان 2 و 2.5 لیتر در هکتار، بروموکسینیل + ام سی پی آ (برومایسید) با فرمولاسیون 10 درصد SL به میزان 1.5 و 2 لیتر در هکتار، مزوسولفورون متیل + یدوسولفورون متیل سدیم (شوالیه) با فرمولاسیون 6 درصد WG به میزان 350 و 400 گرم در هکتار، متری بیوزین (سنکور) با فرمولاسیون 70 درصد WP به میزان 750 و 1000 گرم در هکتار و شاهد بدون علف کش. تیمارهای علف کش سه بار روی ارزنی به ترتیب در تاریخ های 8/4/1385، 23/4/1385 و 10/5/1385 و سه بار روی قاصدک به ترتیب در تاریخ های 30/2/1385، 13/3/1385 و 27/3/1385 بکار رفتند. نتایج نشان داد که با وجود کارایی نسبتا پایین ایلوکسان 2.5، پوماسوپر + مفن پیردای اتیل و تاپیک 0.6 لیتر در هکتار به دلیل خسارت کمتر از 20 درصد آنها به چمن فتان بلند و همچنین عدم تفاوت بین دوزهای آنها، می توان تیمارهای ذکر شده را برای کنترل نسبی ارزنی توصیه نمود. علاوه بر این، یک بار کاربرد دوپلسان سوپر 2.5 لیتر در هکتار یا یو 46 کمبی فلوئید 1.5 لیتر در هکتار برای کنترل قاصدک در چمن فتان بلند توصیه می شود.

به منظور بررسی پاسخ گیاهان زراعی مختلف به باقی مانده علفکش سولفوسولفورن در قالب آزمون زیست سنجی، آزمایشی در قالب طرح اسپیلت پلات در سه تکرار در مزرعه و گلخانه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد به اجرا در آمد. دو تیمار مصرف کود حیوانی و عدم مصرف آن همراه با دو میزان مصرف علفکش توصیه شده (26.6 گرم ماده تجارتی در هکتار) و تقریبا 30 درصد بیشتر (33.7 گرم در هکتار) در نظر گرفته شد. همزمان با برداشت گندم (98 روز پس از سمپاشی)، نمونه ای از خاک تازه هر کرت، به لیوان های یکبار مصرف پلاستیکی منتقل و بذر گیاهان آفتابگردان، کلزا، سویا، لوبیا، نخود، عدس، سورگوم، جو، ذرت و چغندر قند کشت شد. اثر باقی مانده علفکش در طی 24 روز از زمان کاشت به صورت علایم بدشکلی شامل تورم و کوتاه شدن ریشه و زردی و اپی ناستی اندامهای هوایی در سویا، لوبیا، آفتابگردان، چغندر قند و کلزا نمایان شد. هر چند سولفوسولفورن بر جوانه زنی تاثیر نداشت ولی با متوقف کردن رشد باعث شد تعدادی از بوته های سبز شده تا پایان دوره آزمون زیست سنجی از بین رفته و شدیدترین خسارت با بیشترین تعداد بوته از دست رفته مربوط به کلزا بود. سویا و عدس در مرتبه های بعدی قرار گرفتند. وزن خشک تک بوته کلزا در خاک حاوی کود بطور معنی داری بیشتر از خاک بدون کود و در میزان مصرف بیشتر علفکش کمتر از مصرف توصیه شده بود. وزن خشک سایر گیاهان عموما در خاک حاوی کود بیشتر از خاک بدون کود، و در میزان مصرف توصیه شده علفکش بیشتر از مصرف افزوده بود که در هیچ مورد معنی دار نشدند.

به منظور بررسی اثرات علف کش های سولفونیل اوره بر کلزا که در تناوب با گندم کشت شده بود، آزمایشی به صورت طرح بلوک های کامل تصادفی با 10 تیمار و در 4 تکرار انجام شد. تیمارهای آزمایشی عبارتن بودند از: علف کش های توتال (متسولفورون + سولفورون)، شوالیه (یدوسولفورون + مزوسولفورون)، آپیروس (سولفوسولفورون) در 4 دز مختلف (21، 31.5، 42 و 51)، مگاتن (کلروسولفورون)، برومایسید (بروموکسینیل + ام سی پی ای)، آتلانتیس (یدوسولفورون + مزوسولفورون) و شاهد بدون علف کش. تیمارها در مزرعه گندم و در اواخر دوره پنجه زنی اعمال شد و کلزا نیز پس از برداشت گندم، در پاییز کشت گردید. نتایج نشان داد که علف کش توتال با 20.3 درصد کاهش عملکرد نسبت به شاهد، بیشترین کاهش عملکرد را سبب شد. بعد از علف کش توتال، بیشترین کاهش عملکرد دانه کلزا را علف کش های آپیروس به مقدار 51 گرم ماده موثره در هکتار با 17.3 درصد کاهش عملکرد، آپیروس به مقدار 42 گرم ماده موثره در هکتار با 13.53 درصد کاهش عملکرد و علف کش مگاتن با 13.32 درصد کاهش عملکرد داشتند.