نشست زمین به عنوان یکی از پرمخاطره ترین پدیده های زیست محیطی می تواند به دلایل متعددی از جمله خالی شدن سفره آب و افت سطح آب های زیرزمینی رخ دهد. نشست با جابجایی های قایم زمین شروع شده و اغلب باعث ایجاد گودی، گودال یا شکاف های عمیق در سطح زمین می شود. وقوع این پدیده در اکثر موارد باعث ایجاد خساراتی می شود که عمدتا برگشت ناپذیر و پرهزینه اند. لذا بسیار مهم است که به منظور توسعه پایدار منطقه، قبل از وقوع نشست آن را بتوان به نحوی دقیق پیش بینی و کنترل نمود. در چند دهه اخیر، خشکسالی و برداشت بیش از حد منابع آب زیرزمینی و در نتیجه افت سطح ایستابی، به ویژه در مناطق خشک و کم باران، علت اصلی این پدیده در اغلب دشت های ایران بوده است. هدف از انجام این تحقیق محاسبه میزان نشست زمین ناشی از افت سطح ایستابی در دشت کاشان بوده است. بدین منظور با جمع آوری اطلاعات مورد نیاز، مدل سازی آب زیرزمینی به کمک نرم افزار GMS انجام شده و در نهایت میزان نشست طی 15 سال اخیر تعیین شده است. نتایج این مطالعه نشان می دهد که نشست در منطقه مورد مطالعه، هم از نظر مقدار (از چند میلی متر تا چند سانتی متر) و هم از نظر وسعت روند افزایشی دارد. حداکثر میزان نشست برابر با 95/5 سانتی متر به دست آمده است. لذا بسیار ضروری است با مدیریت صحیح و نظارت بیشتر در خصوص برداشت آب های زیرزمینی منطقه، مطالعات علمی و اقدامات سریع به منظور تامین آب شرب و کشاورزی مورد نیاز از سایر روش های نظیر انتقال آب از دیگر مناطق انجام گیرد.

کشت دیر هنگام و کمبود نزولات آسمانی از جمله مشکلات عمده در زراعت گندم در مزارع کشور به شمار می رود. بدین منظور آزمایشی جهت القاء تحمل به تنش رطوبتی تحت شرایط مزرعه ای در مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان آذربایجان غربی در سال زراعی 1387-88 اجرا شد.آزمایش بصورت اسپلیت پلات فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با 3 تکرار بود که در آن فاکتور اصلی تنش شامل دو سطح آبیاری معمول عدم تنش و قطع آبیاری پس از ساقه رفتن تنش رطوبتی و فاکتوریل رقم گندم شامل a1=زرین،a2= سرداری، 6 سطح پیش تیمار بذور شامل=b1 پلی اتیلن گل کیول 10 درصد،b2 =کلرید پتاسیم 2.5 درصد، b3=کلرید سدیم 3 درصد،b4 =شاهد،b5 = هاردنینگ و b6 = اکسین ppm10 به عنوان فاکتور فرعی، به صورت فاکتوریل به کرتهای فرعی اختصاص یافتند. تنش رطوبتی در مزرعه با قطع آبیاری از مرحله ساقه رفتن اعمال شد. نتایج تجزیه واریانس مزرعه ای نشان داد که به جز صفات محتوای نسبی آب برگ پرچم و تعداد پنجه بارور تمامی صفات از قبیل عملکرد دانه، تعداد سنبلچه در هر سنبله، تعداد دانه در سنبله، ماده خشک کل، وزن هزار دانه، مساحت برگ پرچم، ارتفاع بوته و میزان کلروفیل برگ پرچم تحت تاثیر تیمارها قرار گرفتند. تیمار بذور باعث بهبود بسیاری از صفات از قبیل عملکرد دانه )افزایش 35 درصدی( در پیش تیمار با تنظیم کننده های رشدی در رقم زرین در شرایط عدم تنش می شود. بهترین نتایج در بین پیش تیمارهای مختلف از پیش تیمارهای هورمونی بر روی صفاتی همچون تعداد سنبله در متر مربع، تعداد سنبلچه در هر سنبله، تعداد دانه در سنبله و عملکرد دانه حاصل شد. در کنار پیش تیمارهای هورمونی، هیدرو پرایمینگ و هاردنینگ (با عملکرد دانه به ترتیب 562.2 ، 532.7 گرم بر مترمربع) نیز نتایجی نزدیک به پیش تیمارهای هورمونی نشان داد که به علت بالا بودن هزینه پیش تیمار کردن با مواد تنظیم کننده رشد توصیه می شود از پیش تیمار هیدروپرایمینگ استفاده شود که هزینه کمتری دارد. پیش تیمار کردن بذور موجب تسریع مراحل نموی گیاه می شود و از این طریق حداقل یک مرحله آبیاری مزرعه کاهش می یابد. با توجه به شرایط آب و هوایی خشک و نیمه خشک کشورمان پیش تیمار بذور ضروری می باشد.

به منظور بررسی اثر هیدروژل و نسبت های مختلف نیترات به آمونیم بر رشد و عملکرد گیاه شوید آزمایش مزرعه ای به صورت فاکتوریل در قالب بلوک های کامل تصادفی با دو فاکتور و سه تکرار در سال زراعی 1391 در منطقه جیرفت انجام شد. در این پژوهش عامل کود نیتروژن به مقدار 150 کیلوگرم در هکتار به صورت نسبت های مختلف نیترات به آمونیم در پنج سطح (100:0، 25:75، 50:50، 75:25، 0:100) و عامل سوپرجاذب در چهار سطح (0، 10، 20، 30 گرم در مترمربع) درنظر گرفته شد. نتایج نشان داد که نسبت های مختلف نیترات به آمونیوم و سطوح مختلف هیدروژل اثر معنی داری بر وزن خشک، تعداد چتر در بوته، تعداد چترک در چتر، تعداد دانه در چترک، عملکرد دانه و درصد اسانس داشتند. بیش ترین عملکرد دانه از مصرف هم زمان 25 درصد نیترات، 75 درصد آمونیوم و 20 گرم پلیمر سوپرجاذب و کم ترین عملکرد دانه از مصرف 100 درصد نیترات، عدم مصرف آمونیوم و سوپرجاذب حاصل گردید. بیشترین درصد اسانس از مصرف 100 درصد نیترات و عدم مصرف آمونیوم و مصرف 30 گرم سوپرجاذب و کم ترین درصد اسانس از مصرف 100 درصد آمونیوم و عدم مصرف نیترات و مصرف 10 گرم پلیمر سوپرجاذب حاصل گردید. براساس نتایج حاصله جهت افزایش عملکرد دانه بایستی نسبت آمونیوم و برای افزایش درصد اسانس بایستی نسبت نیترات را افزایش داد.

حضور فلزات سنگین یکی از مهمترین تنش های محیطی است که می تواند منجر به کاهش رشد گیاهان شود. تجمع این فلزات به دلیل ایجاد سمیت در خاک های کشاورزی می تواند تهدیدی برای تولید گیاهان زراعی باشد. از طرفی مطالعات زیادی نشان دادند که کاربرد میکروارگانیسم ها می تواند سمیت فلزات سنگین را کاهش دهد. به همین دلیل در پژوهش حاضر اثر قارچ تریکودرما (Trichoderma virens) و باکتری های محرک رشد آزوسپریلیوم (Azospirillum brasilense) و ازتوباکتر (Azotobacter chroococcum) بر بهبود مولفه های جوانه زنی و رشد گیاهچه شوید (Aniethum graveolens) به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با سه تکرار در سال 1391 مورد بررسی قرار گرفت. عوامل مورد بررسی شامل چهار سطح پرایمینگ (شاهد، قارچ تریکودرما، باکتری آزوسپریلیوم + ازتوباکتر و تلفیق قارچ و باکتری) و چهار سطح نیترات مس (صفر، 40، 80 و 120 میلی گرم در لیتر) بود. نتایج حاصل از آزمایش نشان داد که پاسخ مولفه های جوانه زنی به سطوح نیترات مس متفاوت بود به طوری که روند پاسخ صفات طول ریشه چه، ساقه چه و گیاهچه به صورت خطی و کاهشی (به ترتیب با شیب -0.005، -0.017 و -0.022)، ولی در صفات وزن تر و خشک ریشه چه، ساقه چه و گیاهچه این روند از نوع درجه دوم بود. به جز سرعت جوانه زنی روزانه در سایر صفات، روند تغییرات در سطوح پایین تنش به صورت افزایشی ولی در سطوح بالای آن کاهشی بود و بیشترین میزان این صفات در سطوح متوسط نیترات مس به دست آمد. با این وجود اثر تیمارهای بیولوژیک و بر همکنش آن با سطوح عنصر سنگین در هیچ کدام از صفات مورد بررسی معنی دار نبود. در مجموع به نظر می رسد تکرار چنین آزمایش هایی در سایر مراحل رشدی و بسترهای کشت دیگر می تواند اطلاعات کامل تری در این زمینه فراهم آورد.

فلزات سنگین از آلاینده های خطرناک زیستمحیطی هستند که از طریق ورود به زنجیره غذایی موجب بروز خطرات زیان باری برای انسان ها، گیاهان و سایر موجودات می شوند. به منظور بررسی اثرهای تنش شوری و عناصر سنگین سرب و کادمیوم بر گیاه اسفناج، آزمایشی گلدانی به صورت فاکتوریل و در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در سال 1392 در دانشکده کشاورزی دانشگاه شاهرود اجرا گردید. تیمارهای آزمایش شامل سه سطح شوری (صفر، 4 و 8 دسی زیمنس بر متر) به عنوان فاکتور A و تیمار عنصر سنگین در چهار سطح (شاهد، کادمیوم، سرب و سرب+کادمیوم) به عنوان فاکتور B بودند. نتایج نشان داد که شوری تاثیر معنی داری بر وزن تر و خشک اسفناج نداشت، اما تیمار عنصر سنگین سبب تغییرات معنی داری در آنها گردید. کمترین و بیشترین وزن تر و خشک به ترتیب از تیمار کادمیوم و کادمیوم + سرب حاصل شد. بجز رنگدانه های فتوسنتزی فلاونوئید و آنتوسیانین، شوری تنها تاثیر معنی داری بر مقادیر کلروفیل a، کلروفیل b و کارتنوئید داشت و سبب کاهش آنها در سطح شوری 8 دسی زیمنس بر متر شد. تیمار شوری بدون تاثیر بر مقدار پتاسیم، منجر به افزایش مقادیر سدیم و کربوهیدرات محلول در برگ های گیاه اسفناج گردید. اثر متقابل شوری و عنصر سنگین تنها در مورد کربوهیدرات، مقادیر کلروفیل a و کلروفیل b معنی دار بود. بیشترین میزان کربوهیدرات از تیمار ترکیبی کادمیوم + سرب و سطح شوری 8 دسی زیمنس بر متر و نیز بیشترین میزان کلروفیل a و b از تیمار بدون استفاده از شوری (شاهد) و عنصر سنگین سرب حاصل شد.

فعالیت های معدنکاری و کارخانه های فرآوری مواد معدنی یکی از منابع اصلی آلودگی خاک به فلزات سنگین محسوب می شوند. در این پژوهش 65 ایستگاه اطراف کارخانه فرآوری سرب و روی معدن ایرانکوه و روستای مجاور آن نمونه برداری شد. پس از جدا کردن ذرات زیر63 میکرون و آماده سازی خاک های سطحی به روش هضم اسیدی، غلظت کل فلزات سرب، روی، آهن، منگنز، مس و کادمیوم اندازه گیریشد. همچنین میزان مواد آلی و کربنات در خاک های مورد مطالعه با روش های احتراق خشک تعیین گردید. جهت ارزیابی میزان آلودگی در اطراف کارخانه و روستای مجاور از شاخص های قابل اعتماد سنجش آلودگی از قبیل شاخص های ضریب غنی سازی، انباشت ژئوشیمیایی، درجه آلودگی اصلاح شده و ریسک اکولوژیک استفاده شد. تحلیل آماری داده ها به کمکآنالیز خوشه ایو جدول ضریب همبستگی انجام گرفت. به علاوه برای پهنه بندی کیفی توزیع مکانی فلزات در محدوده مورد بررسی از روش کریجینگ معمولی استفاده گردید. خاک های اطراف کارخانه به شدت به فلزات سرب، روی و کادمیوم آلوده بودند و در روستای مجاور کارخانه هر چند میزان آلودگی نسبت به محدوده اطراف کارخانه کاهش یافت ولی خاک های سطحی آن همچنان نسبت به فلزات سرب، روی و کادمیوم آلودگی داشتند. بر اساس نتایج جدول ضریب همبستگی و آنالیز خوشه ای، در اطراف کارخانه همبستگی سرب، روی و کادمیوم معنادار و بیش از 5/0 بوده و در یک خوشه قرار گرفتند و در روستای مجاور سرب، روی، کادمیوم و کربنات همبستگی در یک خوشه قرارگرفته و همبستگی معنا دار و بالای 5/0 داشتند.

تحولات اخیر در فضای بین الملل نشان می دهد که کلان روند برقی سازی در صنایع خودروسازی و حمل و نقل در بخش های مختلف دنیا به روندی غیرقابل چشم پوشی تبدیل می شود. این موضوع سیاستگذاران را به سمت تعیین تکلیف درخصوص نوع مواجهه و نقش آفرینی در این روند سوق داده است. تحولات بین الملل نشان می دهد که حرکت در مسیر ورود و نقش آفرینی در زنجیره ارزش بین المللی خودروهای برقی نیازمند طراحی جامع و برنامه ریزی گسترده در سطوح مختلف است که متناسب با نیازهای هر کشوری می تواند متفاوت باشد.گام های اساسی فرایند ورود و نقش آفرینی مناسب در زنجیره ارزش بین المللی خودروهای برقی به ترتیب «سطح اول: چیستی»، «سطح دوم: چرایی» و درنهایت «سطح سوم: چگونگی» هستند. نتایج بررسی ها حاکی از آن است که در روند فعلی برقی سازی در کشور توسط نهادهای مختلف دو سطح اول و دوم پیش گفته مغفول مانده و عملاً اقدام هایی که در حال انجام است در سطح سوم قرار می گیرند.در این گزارش سعی شده به بررسی ابعاد مختلف کلان روند برقی سازی حمل و نقل در مقیاس جهانی از جنبه فناوری، سیاست ها و استراتژی های کلیدی کشورهای مختلف در این حوزه پرداخته و درنهایت براساس مطالعات بین المللی و بررسی شرایط منحصربه فرد ایران، الزامات و ملاحظات چند وجهی و چند لایه اقتصادی – اجتماعی - سیاسی آن در شش دسته «الزامات طراحی راهبرد کلان»، «الزامات اجتماعی- اقتصادی»، «الزامات روابط بین الملل و توسعه زنجیره تأمین»، «الزامات حوزه زیرساخت، انرژی و محیط زیست»، «الزامات حوزه حمل و نقل» و «الزامات توسعه صنعتی» ارائه شود.

در حال حاضر حدود 20 الی 25 درصد محصول های کشاورزی به صورت ضایعه هایی از چرخه ی مصرف خارج می شود. برای بررسی نقش مصرف بهینه ی کود در افزایش اثربخشی پرتو گاما، آزمایشی به صورت طرح فاکتوریل در قالب طرح پایه ی بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در سیب زمینی رقم پیکاسو انجام شد. در این آزمایش سه عامل شامل نوع کوددهی (مصرف کود براساس عرف زارعین و مصرف بهینه ی کود براساس یافته های تجزیه ی خاک)، پرتودهی با پرتو گاما (شاهد و پرتودیده) و زمان اندازه گیری عامل های مورد نظر (قبل از انبارداری و 6 ماه پس از انبارداری) استفاده شد. نمونه ها با دز 15/0 کیلو گری پرتودهی شده و به مدت 6 ماه تحت دمای 15 الی 20 درجه ی سلسیوس و رطوبت نسبی 40 الی 60 درصد نگه داری شدند. درصد ماده ی خشک و مقدار نیترات و کادمیم، قبل و بعد از ذخیره سازی، اندازه گیری شد. یافته ها نشان داد در حالی که درصد ماده ی خشک در نمونه های عرف زارع پرتودهی نشده در طول مدت انبارمانی از 86/16 به 44/21 و در نمونه های پرتودهی شده از 68/17 به 41/19 و در شرایط بهینه ی مصرف کود نمونه های پرتودهی نشده از 09/20 به 18/23 و در نمونه های پرتودهی شده از 75/19 به 65/20 درصد افزایش یافت. نظر به این که میزان کاهش وزن غده های حاصل از تیمار مصرف بهینه ی کود در مدت انبارمانی حداقل بود، برتری پرتودهی در شرایط مصرف بهینه ی کود بر افزایش ماندگاری سیب زمینی در مقایسه با مصرف کود براساس عرف زارع، به اثبات رسید. بنابراین، توصیه می شود در تمامی فرآورده های کشاورزی، قبل از پرتودهی با پرتو گاما، مصرف بهینه ی کود در تولید آن ها رعایت شود. زیرا اثربخشی مصرف بهینه ی کود (مصرف کودها براساس یافته های تجزیه ی خاک در قبل از کاشت) بر ماندگاری سیب زمینی به دلیل بهبود کیفیت تولیدات کشاورزی به ویژه افزایش درصد ماده ی خشک، به مراتب بیش تر است.

سابقه و هدف: التهاب نیام کف پایی موجب ایجاد پلانتار فاشیاتیس می گردد. درمان های غیر جراحی این عارضه شامل به کارگیری روش های فیزیوتراپی و ارتز می باشد. هدف از این مطالعه، مقایسه تاثیر ارتز عملکردی با ارتز اصلاح شده بر بهبود درد بیماران مبتلا به پلانتار فاشیاتیس می باشد.مواد و روشها: این مطالعه از نوع تجربی می باشد. 30 بیمار مبتلا به پلانتار فاشیاتیس شامل 7 مرد و 23 زن با دامنه سنی 25 - 45 سال (میانگین 34±4.64 در گروه ارتز عملکردی و 35±5.05 در گروه ارتز اصلاح شده) از بین نمونه های در دسترس، با روش غیر احتمالی ساده، انتخاب گردیده و در دو گروه 15 نفری به طور تصادفی قرار گرفتند. به گروه اول ارتز عملکردی و به گروه دوم ارتز اصلاح شده داده شد. از پرس شنامه FAOS برای ارزیابی درد بیماران استفاده گردید. دو مرحله شامل یک مرحله قبل از مداخله و مرحله دیگر شامل 4 هفته بعد از مداخله می باشد. از آزمون های تی مستقل و زوجی، اسمیرونوف کولموگروف برای تجزیه و تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS 13 استفاده گردید.یافته ها: بعد از انجام آزمون تی زوجی، سطح معناداری در گروه با ارتز عملکردی در دو مرحله قبل و بعد مداخله 0.001 و در گروه با ارتز اصلاح شده برابر 0.229 می باشد. در آزمون تی زوج سطح معناداری دو گروه در مرحله بعد از مداخله برابر 0.00 بوده است (P<0.05).نتیجه گیری: بر اساس نتایج تحقیق می توان گفت، ارتز عملکردی در بهبود درد بیماران مبتلا به پلانتار فاشیاتیس موثرتر عمل کرده است.