زمینه و هدف: دکسمدتومیدین به عنوان یک آگونیست آلفا- 2 با اثرسمپاتولیتیک مرکزی، یک بیهوش کننده قوی و ضددرد است که می تواند سبب پایداری وضعیت همودینامیک شود ولی با توجه به اثر بیهو ش کنندگی آن امکان تاخیر در زمان ریکاوری در تجویز انفوزیون آن ناشناخته است. هدف از مطالعه حاضر بررسی تجویز وریدی دکسمدتومیدین بر ریکاوری بیماران تحت جراحی فیوژن خلفی ستون فقرات است.مواد و روش ها: در این مطالعه بیماران 40 بیمار به صورت تصادفی در دو گروه رمی فنتانیل (R) و دکسمدتومیدین (D) قرار گرفتند. جهت پره مدیکاسیون در گروه رمی فنتانیل 2 میکروگرم بر کیلوگرم فنتانیل و 1 میکروگرم بر کیلوگرم رمی فنتانیل ودر گروه دکسمدتومیدین 2 میکروگرم بر کیلوگرم فنتانیل و 0.1 میکروگرم بر کیلوگرم دکسمدتومیدین طی 10 دقیقه قبل از القای بیهوشی تجویز شد. پس از القای بیهوشی در هر دو گروه با پروپوفول ب همیزان 2 میلی گرم بر کیلوگرم و سیس آتراکوریم ب همیزان 0.2 میلی گرم بر کیلوگرم، جهت نگهداری بیهوشی در گروه رمی فنتانیل از رمی فنتانیل ب همیزان 0.1 میکروگرم بر کیلوگرم در دقیقه و در گروه دکسمدتومیدین از دکسمدتومیدین به میزان 0.1 میکروگرم بر کیلوگرم در ساعت همراه با پروپوفول به میزان 100 میکروگرم بر کیلوگرم در دقیقه و سیس آتراکوریم استفاده شد. ریکاوری بیماران پس از بیهوشی با استفاده از معیارهای آلدرت در زمان خروج لوله تراشه و سپس هر 10 دقیقه تا 30 دقیقه و تا رسیدن به امتیاز لازم جهت ترخیص از ریکاوری بررسی شد.یافته ها: تفاوت معنی داری در متغیرهای همودینامیک و روند تغییرات نمره معیار آلدرت بین دو گروه وجود نداشت. نمره آلدرت در گروه رمی فنتانیل بلافاصله پس از ورود به ریکاوری و 10 دقیقه بعد از آن به صورت معنی داری بیش از گروه دکسمدتومیدین بود (P<0.05) تاخیر معنی داری در ریکاوری بیماران گروه D وجود نداشت. میزان مصرف داروی بیهوشی و ضد درد بعد از جراحی در گروه دکسمدتومیدین کمتر بود ولی این تفاوت معنی دار نبود.نتیجه گیری: دکسمدتومیدین در مقایسه با رمی فنتانیل سبب پایداری وضعیت همودینامیک بیماران تحت بیهوشی عمومی بدون تاخیر در زمان ریکاوری شده و می تواند به عنوان یک گزینه مناسب به جای اوپیوئیدها مطرح شود.

به نظر می رسد روش دوزیمتری in vivo روشی مناسب برای اطمینان حاصل کردن از کیفیت(quality assurance) رادیوتراپی با CO-60 باشد و می تواند جزء برنامه روزمره بخشهای رادیوتراپی قرار گیرد. در این بررسی به روش دوزیمتری in vivo مقدار دوز نقاط ورودی و خروجی بدن برای 30 بیمار مبتلا به سرطان پستان در میدان مماسی توسط تراشه های ترمولومینسانس (TLD) در بخش رادیوتراپی بیمارستان امام خمینی اندازه گیری شد. در این بررسی تراشه های TLD در برابر آشکارساز فارمر SSDL (Secondary Standard Dosimetry Laboratory) سازمان انرژی اتمی ایران کالیبره شدند. همچنین فاکتورهای اصلاح کننده برای انتقال شرایط مرجع به شرایط بالینی بیمار در ازای تغییر اندازه میدان، فاصله منبع تا سطح پوست، ضخامت، زاویه تابش و پرتوهای پراکنده برگشتی اندازه گیری و منحنیهای مربوطه رسم شد. در این تحقیق، برای اندازه گیری دوز نقاط میانی بیماران، دوز نقاط ورودی، خروجی و میانی در فانتوم لایه ای طراحی شده از جنس پرسپکس اندازه گیری شد سپس با دوزیمتری نقاط ورودی و خروجی بیماران با تراشه های TLD دوز نقطه میانی محاسبه گردید. دوز نقاط اندازه گیری شده با دوز محاسبـــه شده در طرح درمان بیمار مقایســـه و میـــزان انحراف نسبی آنها به دست آمد و نتایـــج کلـــی به صورت هیستوگرام رســـم شـــد. با توجــــه بــــه حداکثـــر خطای مجــــاز توصیـــه شده توسط ICRU (Internatinal Comission on Radiation Units and Measurements)(5%) میزان خطاهای خارج از استاندارد مشخص شدند. مقایسه هیستوگرام نقاط ورودی، میانی و خروجی با میانگینهای 95/1%، 87/6% و 3/4% و انحراف استانداردهای 5%، 5/6% و 11% اختلاف معناداری را تنها بین نقاط ورودی و میانی نشان داد. با توجه به مقادیر انحراف استاندارد، گستردگی خطا در نقطه خروجی نسبت به نقطه ورودی مشخص می گردد که می تواند به علت وجود منابع ایجاد کننده خطای بیشتر در این نقطه باشد. تجزیه و تحلیل بیشتر هیستوگرامها به صورت میدانهای جداگانه برای میدانهای مماسی داخلی و خارجی نشان داد که این اختلاف برای نقطه خروجی معنی دار می باشد (PValue=0.01) که می تواند ناشی از خطای الگوریتمهای محاسباتی و خطاهای مربوط به تنظیم بیمار باشد. بطور خلاصه منابع خطای این تحقیق که توسط دوزیمتری in vivo مشخص شد عبارت بودند از: خطا در الگوریتمهای محاسباتی بخصوص خطا در محاسبه ناهمگنی ها و انحنای بیمار، خطا در تنظیم بیمار (set-up)، حرکت بیمار، خطای خروجی دستگاه و خطای ناشی از انتقال اطلاعات. هدف از انجام این تحقیق تشخیص و تعیین مقدار خطاهای ایجاد شده در پایان درمان بیمار بوده است. بنابراین روش دوزیمتری in vivo می تواند نقش مهمی در اجرای کنترل کیفی (Q.C) بخش رادیوتراپی جهت ارتقای کیفی درمان بیماران داشته باشد.

تشخیص صحیح لوله گذاری داخل تراشه، در خانم حامله ای که بعد از لوله گذاری دچار برونکواسپاسم شدیدی شد، به تعویق افتاد، به این علت که ما به منحنی capnogram اعتماد کردیم.

پیشگفتار: تجویز ساکسی نیل کولین، لارنگوسکوپی و لوله گذاری نای موجب افزایش فشار داخل چشم (IOP) می گردد. بمنظور پیشگیری از این افزایش خصوصا در موارد نافذ چشم و ترمیم پارگی چشم، تجویز پیش داروهای مختلفی مورد حمایت قرار گرفته است. نتایج مطالعات انجام شده در این زمینه بحث انگیز است.مواد و روشها: در این مطالعه دو سویه کور، سه گروه 70 نفری که در زمان 90 ثانیه قبل از لوله گذاری نای به ترتیب سوفنتانیل، لیدوکائین و دارونما دریافت کرده بودند از نظر تغییرات فشار داخل چشم متعاقب تجویز ساکسی نیل کولین، لارنگوسکوپی و لوله گذاری تراشه مورد بررسی و مقایسه قرار گرفتند. نتایج: میانگین IOP در دقایق 2 و 5 پس از تجویز ساکسی نیل کولین در دو گروه سوفنتانیل و لیدوکائین به صورت معناداری کمتر از گروه دارونما بود. میانگین تغییرات IOP در دقیقه 2 در سه گروه مذکور به ترتیب 1.84-، 2.03- و 2.82+ میلی متر جیوه و در دقیقه 5 به ترتیب 4.78-، 4.73- و 1.35+ میلی متر جیوه بود که به صورت معناداری در دو گروه اول نسبت به گروه سوم کاهش در میزان IOP را نشان می دهد. میزان رضایت جراح در دو گروه سوفنتانیل و لیدوکائین بصورت چشمگیری بیش از گروه دارونما بود. بحث و نتیجه گیری: نتایج مطالعات قبلی در رابطه با آثار دو پیش داروی سوفنتانیل و لیدوکائین در پیشگیری از افزایش فشار داخل چشم متعاقب تجویز ساکسی نیل کولین، لارنگوسکوپی و لوله گذاری تراشه توافق ندارند. مطالعه حاضر این اثرات پیشگیری کننده را به اثبات رسانید. احتمالا تفاوت حاصله در مطالعات قبلی، معلول عدم رعایت مقدار دارو و زمان تجویز می باشد.  

خانمی 34 ساله و دچار گلو درد 6 ساله که درد وی از یک سال قبل به ناحیه گوش انتشار یافته و از یک ماه اخیر شدت یافته، به علت دیسفاژی و ادینوفاژی به بیمارستان مراجعه کرده است. بیمار سابقه عمل جراحی کالدوک سمت راست در سه سال قبل داشته و غیر از داروهای روزمره داروی دیگری استفاده نمی کرده است. معاینه بالینی: بیمار خانمی است چاق که به سوالات به خوبی پاسخ می دهد. ملتحمه مختصری رنگ پریده است. لوزه ها نرمال و تراشه در خط وسط است. لنفادنوپاتی گردن ندارد. توده ای سفت و دردناک به ابعاد 1×1.5 cm در قاعده زبان وی وجود دارد. Extension گردن او طبیعی است. فاصله تیرومنتال بالاتر از 7 cm و Mallampati grade II است. شنود قلب و ریه نرمال است. فشار خون 120.80 و ضربان قلب 70 در دقیقه و شکم نرم است.آزمایشگاهی: هموگلوبین 10.4 g/dl، گلبول سفید 8500/mm3، پلاکت 325000/mm3، زمان Bleeding 2 دقیقه و 30 ثانیه، زمان انعقاد 6 دقیقه، رادیوگرافی ریه و قلب طبیعی است.  

در این نوشتار با استفاده از حل عددی جریان هوای خنک کننده در داخل یک کانال افقی متشکل از یک برد الکترونیکی و چند تراشه شبیه سازی شده است. سازوکار انتقال حرارت در هوا به صورت جابه جایی مختلط، آرام، دائم و دوبعدی و در دیواره ها به صورت هدایت و تشعشع است. برای مجزاسازی معادلات حاکم از روش حجم کنترل استفاده شده است، و برای مدل سازی تشعشع سطحی معادلات رادیوسیتی حل شده است، ضرایب شکل نیز به روش نخ های متقاطع هاتل به دست آمده است. به منظور بررسی صحت کد عددی، مقایسه یی با نتایج تجربی و عددی موجود انجام شده که دقت مناسبی را نشان می دهد. از طریق حل عددی تاثیر پارامترهایی مانند عدد رینولدز، عدد گراشف، نسبت طول به عرض کانال، فاصله بین منابع حرارتی و محل قرارگیری آنها بر رفتار هیدرودینامیکی سیال و دمای بیشینه ایجاد شده در تجهیزات الکترونیکی بررسی شده است. نتایج نشان می دهند که نسبت طول به عرض کانال اثر قابل توجهی در کاهش دمای کاری قطعات دارند و در طراحی سرمایشی تجهیزات الکتریکی، هنگامی که در انتخاب مواد محدودیت وجود داشته باشد می توان با پیداکردن چیدمان مناسب هندسی، به یک طراحی منطقی از نظر حرارتی دست پیدا کرد.

حمله تحلیل الکترومغناطیس، نوع قدرتمند و منحصر بفردی از حملات کانال جانبی است که از تشعشعات ساطع شده از تراشه در حال رمز کردن اطلاعات برای شکستن الگوریتم رمز و بهدست آوردن کلید آن استفاده میکند. پیادهسازی عملی این حمله بر روی تراشه های رمزنگاری بهدلیل وجود پیچیدگی های خاص، خود موضوعی کاملا جذاب و در عین حال چالش برانگیز است. یکی از مهمترین این چالشها، اندازهگیری و ثبت تشعشعات الکترومغناطیس ساطعشده از یک تراشه به طور صحیح و با کمترین میزان نویز ممکن میباشد. در این مقاله، نحوه تحقق حمله الکترومغناطیس بر روی الگوریتم رمز AES بررسی شده است. همچنین نحوه ساخت پروب و تقویت کننده الکترومغناطیس مورد نیاز برای انجام این تحلیل که بحرانیترین بخش انجام تحلیل میباشد، تشریح گردیده است. نتایج پیاده سازی حمله الکترومغناطیس علیه تحقق رمزAES بر روی میکروکنترلر 8051 نشاندهنده صحت روش تحلیل و موفق بودن حمله مزبور میباشد.

مقدمه: تهوع و استفراغ، دومین شکایت شایع بیماران بعد از عمل جراحی می باشد که باعث عوارض نادر اما جدی می شود. هدف از این مطالعه، ارائه پیشگیری بهتری از تهوع و استفراغ بعد از جراحی لاپاراسکوپی ژنیکولوژیک می باشد.روش کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی در سال 90- 1389 در بیمارستان امام رضا (ع) و قائم (عج) مشهد انجام شد. 150 بیمار که داوطلب جراحی لاپاراسکوپی ژنیکولوژیک بودند، به طور تصادفی به سه گروه تقسیم شدند. تمام بیماران بلافاصله بعد از اینداکشن بیهوشی دگزامتازون دریافت کردند. 15 دقیقه قبل از خارج کردن لوله تراشه برای گروه یک، گرانیسترون و برای گروه دو، اندانسترون تجویز شد، گروه سوم (کنترل)، نرمال سالین دریافت کردند. در بیمارانی که دچار تهوع و استفراغ بعد از جراحی شدند، درمان به صورت یک چهارم دوز پروفیلاکسی آن دارو، وریدی و یک جا تجویز شد. نحوه تاثیر داروی ضد تهوع مورد بررسی قرار گرفت. داده ها پس از گردآوری با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 11) و آزمون های کولموگروف - اسمیرنوف و آزمون پارامتریک ANOVA یک طرفه و آزمون آماری غیر پارامتریک کروسکال والیس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. میزان p کمتر از 0.05 معنی دار در نظر گرفته شد.یافته ها: متغیر تهوع در فواصل زمانی 1 ساعت و 1 تا 6 ساعت بعد از خارج کردن لوله تراشه در گروه گرانیسترون- دگزامتازون بیشتر از گروه اندانسترون- دگزامتازون و در هر دو گروه مداخله، بیشتر از گروه کنترل بود. این تفاوت در هر دو مرحله زمانی، معنی دار بود (به ترتیب p=0.019، p=0.045).نتیجه گیری: ترکیب گرانیسترون- دگزامتازون در مقابل اندانسترون- دگزامتازون و در مقایسه با گروه کنترل، جهت پیشگیری از تهوع و استفراغ بعد از اعمال جراحی ژنیکولوژی لاپاراسکوپیک در فواصل زمانی 1 ساعت و 1 تا 6 ساعت بعد از خارج کردن لوله تراشه، اثربخشی بیشتری دارد و پیشنهاد می شود در مهارت های بالینی روزانه برای پیشگیری و درمان بهتر این عارضه تجویز شود.

در بیماران مبتلا به میاستنی گراو بیهوشی برای جراحی رزکسیون آناستوموز نای چالشی پیچیده است. علت اساسی این چالش این است که بسیاری از این بیماران ممکن است در مرحله پس از عمل تا مدتی نیاز به ادامه لوله گذاری و تهویه مکانیکی ریه ها داشته باشند. از سویی دیگر نیز فشار مثبت راه هوایی و فشار کاف لوله نای با خطر گسست محل آناستوموز در نای همراه است. در اینجا استفاده از روش بیهوشی کامل وریدی، بدون شل کننده عضلانی جهت رزکسیون و آناستوموز تراشه برای درمان تنگی ساب گلوت به دنبال لوله گذاری طولانی، در یک بیمار میاستنی گراو را معرفی می کنیم.