زمینه و اهداف سالمونلوز یکی از مهمترین بیماری های زیونوز است که بیشتر عفونت های سالمونلایی در اثر مصرف مواد غذایی آلوده به این باکتری ایجاد می شود. در طی دهه های اخیر، مقاومت دارویی سالمونلاهای جداشده نسبت به آنتی بیوتیک های رایج افزایش یافته است که به عنوان یک مشکل بهداشتی جهانی مطرح است. لذا هدف از این تحقیق بررسی سروتیپ های سالمونلا در گوشت مرغ و میزان مقاومت آنتی بیوتیکی آنها نسبت به ده آنتی بیوتیک با مصرف رایج ایران بود. مواد و روش کار تعداد 100 نمونه گوشت مرغ به طور تصادفی از مراکز تهیه و توزیع گوشت مرغ در نقاط مختلف شهرستان اردبیل جمع آوری گردید. پس از کشت و جداسازی سالمونلا، پرگنه های آن با روش سرولوژی و PCR بررسی شدند. در نهایت تست PCR برای تایید نمونه های مثبت سالمونلا تیفی موریوم انجام گردید. میزان مقاومت آنتی بیوتیکی جدایه ها با روش کربی بایویر (Kirby Bauer) مشخص شد. یافته ها: از مجموع 100 نمونه گوشت مرغ نمونه برداری شده 6 درصد سالمونلا (تعداد 6 مورد) به دست آمد که از این تعداد 50 درصد به سالمونلا اینفنتیس، 16/6 درصد به سالمونلا آنتریتیدیس، 16/6 درصد به سالمونلا تیفی موریوم و 16/6 درصد به سالمونلا تامپسون (16/6 درصد) تعلق داشت. بیش از 60 درصد جدایه ها به هفت آنتی بیوتیک مقاوم بودند. به طوری که بیشترین مقاومت دارویی نسبت به آمپی سیلین (83/3 درصد)، سولفادیازین+ تری متوپریم (83/3 درصد)، کلرامفنیکل (83/3 درصد) و بعد از آنها کوتریموکسازول (66/7 درصد)، آمیکاسین (66/7 درصد)، تتراسیکلین (66/7 درصد)، داکسی سیکلین (66/7 درصد) و فلورفنیکل (16/7 درصد) مشاهده شد. تمامی جدایه ها در مقابل سیپروفلوکساسین و انروفلوکساسین حساس بودند. نتیجه گیری: نتایج این بررسی نشان داد که در گوشت مرغ سالمونلا اینفنتیس غالب هست و جدا یه ها نسبت به اکثریت ده آنتی بیوتیک رایج در صنعت دام و طیور مقاومت دارویی دارند که از نظر بهداشت عمومی حایز اهمیت فراوانی است.

انروفلوکساسین به عنوان یک آنتی بیوتیک وسیع الطیف جهت درمان عفونتهای باکتریایی مورد استفاده قرار می گیرد. به منظور تعیین اثرات جانبی و پاتولوژیک این دارو، تعداد 51 قطعه جوجه گوشتی یک روزه تا سن پنجاه روزگی در شرایط یکسان تغذیه ای و پرورشی تحت نظارت قرار گرفتند. جوجه ها در سن 14 روزگی به سه گروه مساوی 17 قطعه ای تقسیم شدند. در گروه 1 (شاهد) دارویی تجویز نشد و به گروههای 2 و 3 به ترتیب دوزهای 50 (دوز درمانی) و 100 قسمت در میلیون (PPM) انروفلوکساسین از سن 15 روزگی به مدت 5 روز در آب آشامیدنی تجویز شد. از زمان شروع آزمایش تا پایان دوره پرورش وزن جوجه ها در فواصل سه روزه و مقدار مصرف دان و آب روزانه اندازه گیری گردید و وزن جوجه ها با آزمون آماری دانکن ارزیابی شد. در سنین 17، 20 و 49 روزگی سه جوجه از هر گروه کالبدگشایی و تغییرات پاتولوژیک در اندامهای کبد، کلیه، قلب، طحال و مفصل خرگوشی مورد مطالعه قرار گرفت. فقط میزان رشد و وزن جوجه ها در گروههای 2 و 3 از سن 18 تا 30 روزگی نسبت به گروه شاهد کاهش معنی داری (P<0.05) را نشان داد ولی تا پایان دوره تجربه جبران گردید. در آزمایش پاتولوژیک هیچگونه ضایعه ی هیستوپاتولوژیک در گروه 2 مشاهده نشد. در گروه 3 نیز ضایعات هیستوپاتولوژیک خفیفی در روزهای سوم و ششم پس از تجویز دارو شامل تغییر چربی کبد، تورم سلولی و دژنرسانس گرانولار بافت پوششی لوله های کلیوی تشخیص داده شد. نتایج حاصل از این بررسی نشان می دهد که در عفونتهای میکربی حاد طیور می توان از این دارو تا میزان دو برابر دوز درمانی به مدت 5 روز بدون ایجاد ضایعات پاتولوژیک قابل توجه استفاده نمود.

زمینه و هدف مقاومت آنتی بیوتیکی علاوه بر پیچیده سازی درمان بیماری های عفونی دام و طیور، از نظر بهداشت عمومی نیز نگرانی بزرگی محسوب می شود. هدف از مطالعه اخیر تعیین فراوانی ژن های کد کننده مقاومت به کینولون ها و سولفانامیدها در اشریشیاکلی جدا شده از ضایعات پری کاردیت و پری هپاتیت در جوجه های گوشتی است تا پیش زمینه مناسبی برای درمان با این دسته از داروها در ضایعات ذکر شده فراهم شود. روش کار در این مطالعه به منظور ردیابی ژن های مقاومت علیه فلوروکینولون ها و سولفانامیدها، 50 سویه باکتری از مواد پریکاردیت و پری هپاتیت جوجه های گوشتی جداسازی شد و با تست های میکروبی و بیوشیمیایی، کلنی های اشریشیاکلی تایید شد. سپس با روش معمول آنتی بیوگرام، مقاومت سویه ها نسبت به آنتی بیوتیک های تجاری انروفلوکساسین و سولفانامید+تری متوپریم بررسی شد. علاوه بر آن، با روش جوشاندن، ژنوم باکتری استخراج شد و با پرایمر های اختصاصی به تکثیر ژن های qnrA و sul1 جهت ارزیابی مقاومت آنتی بیوتیکی علیه فلوروکینولون ها و سولفانامیدها پرداخته گردید. یافته ها در این بررسی، 54 درصد سویه های مقاوم علیه انروفلوکساسین واجد ژن qnrA و 48 درصد سویه های مقاوم علیه سولفانامیدها به علاوه تری متوپریم حاوی ژن sul1 بودند. در این بررسی سویه های مقاوم فاقد ژن های مورد بررسی نیز یافت شد که نشان از اهمیت سایر ژن های مقاومت در بروز مقاومت علیه سولفانامید ها و فلوروکینولون ها است. نتیجه گیری ارزیابی مقاومت آنتی بیوتیکی علیه انروفلوکساسین و سولفانامیدها به کمک یک ژن امکان پذیر نیست و برای تعیین دقیق مقاومت آنتی بیوتیکی تست های فنوتیپی معمول از کارایی بیشتری نسبت به ردیابی یک ژن خاص برخوردار است.

هدف: هدف از انجام این مطالعه بررسی فراوانی اورام پستانی بالینی و تحت بالینی در گاوان و سنجش کمترین غلظت آنتی بیوتیکی جلوگیری کننده از رشد باکتری های اصلی مولد این بیماری (Staphylococus aureus, Eschrichia coli) بود.حیوانات: سیصد و سی و هشت راس گاو از هشت دامداری.روش: 1352 نمونه شیر از 338 گاو در 8 دامداری جمع آوری گردید. سپس آزمایش CMT بر روی هر نمونه شیر انجام می شد و در صورت مثبت بودن جهت انجام باکتریولوژی به آزمایشگاه انتقال داده می شد. در آزمایشگاه بعد از جداسازی و تشخیص باکتری ها آزمایش جهت سنجش کمترین غلظت آنتی بیوتیکی جلوگیری کننده از رشد باکتری ها (MIC) انجام می گرفت.تجزیه و تحلیل آماری: مطالعه توصیفی.نتایج: در این مطالعه حداقل غلظت ممانعت کننده از رشد (MIC) و حداقل غلظت کشنده (MBC) آنتی بیوتیکهای کلرامفنیکل، سفالکسین، آموکسی سیلین، آمپی سیلین، پنی سیلین، تتراسیکلین، استرپتومایسین، انروفلوکساسین و جنتامایسین بر روی 200 باکتری شامل 118 سویه استافیلوکوکوس آرئوس و 82 سویه اشریشیاکلی جدا شده از اورام پستان مورد بررسی قرار گرفت. میزان شیوع ورم پستان بالینی و تحت بالینی به ترتیب 6.8 و 67.5 درصد بود. آزمایش حساسیت آنتی بیوتیکی نشان داد که صد درصد باکتری ها از هر دو گروه به پنی سیلین مقاوم و صد دردرصد این باکتری ها نسبت به جنتامایسین و انروفلوکساسین حساس بودند. برای اشریشیاکلی حداقل غلظت ممانعت کننده از رشد بالاتر از 100 میکروگرم در میلی لیتر برای آنتی بیوتیک های کلرامفنیکل، سفالکسین، آموکسی سیلین، آمپی سیلین، پنی سیلین، تتراسیکلین، استرپتومایسین، جنتامایسین و انروفلوکساسین به ترتیب 11.0، صفر، 12.2، 20.7، 100، 22، 15.9، صفر، و صفر درصد بود. برای استافیلوکوکوس آرئوس این میزان (MIC>100µg/ml) برای آنتی بیوتیک های ذکر شده به ترتیب برابر با 15.3، صفر، 30.3، صفر، 100، 38.1، 48.3، صفر، و صفر درصد به دست آمد.

طی مدت اردیبهشت ماه 1377 تا مهرماه 1381 سروتیپ و حساسیت آنتی بیوتیک سالمونلاهای جدا شده از ماکیان تجاری و کبوترهای اهلی ارجاعی به موسسه رازی تعیین گردید. بدین منظور 111 نمونه سالمونلا طبق روشهای استاندارد باکتریولوژی از ماکیان تجاری با علائم عفونت کیسه زرده افت رشد, اختلالات تنفسی و تورم مفصل و همینطور از کبوترهای اهلی با علائم مشکوک به سالمونلوز جداسازی شد. گروه پادگنی و سروتیپ 111 سالمونلا با استفاده از آنتی سرمهای اختصاصی مشخص گردید. تمامی سالمونلاهای مورد بررسی متعلق به یکی از گروههای پادگنی B (8.33%),D1 (84.26%), و C1(7.41%) بودند. سرو تیپهای شناسایی شده در ماکیان شامل انتریتیدیس (78.7 %) , تیفی موریوم (7.4%) S.II متعلق به گروه پادگن (3.7% ) C1, نیجریا (2.8%), روستوک (1.85%), مونته ویدئو (0.93%), اکو (0.93 %) , نااستود (0.93%) , مسکو(0.93%) , بلگ دام (0.93%) و S.II متعلق به گروه پادگنی  (0.93%) D1 بودند. سروتیپهای جدا شده از کبوتر شامل انتریتیدیس (2 مورد) و S.II متعلق به گروه پادگن) ,C1 یک مورد) بود. حساسیت دارویی سالمونلاهای جدا شده در مجموع در مقابل 32 داروی مختلف بررسی شد. تمامی سالمونلاهای مورد آزمایش نسبت به لینکومایسین, نووبیوسین, اریترومایسین, پنی سیلین , باسیتراسین, تایلوزین و تیامولین مقاوم بوده و در برابر سیپروفلوکساسین, سفتریاکسون, سفتیوفور, سفتیزوکسیم و فلورفنیکل حساس بودند. درصد سالمونلاهای حساس نسبت به آمیکاسین, کلرامفنیکل, جنتامایسین, لینکواسپکتین, سولفامتوکسازول _ تری متوپریم, فلومکوئین, استرپتومایسین, انروفلوکساسین, فورازولیدن, سفالکسین, نالیدیکسیک اسید, داکسی سیکلین, اکسی تتراسیکلین, تتراسیکلین, نیتروفورانتوئین, آموکسی سیلین, آمپی سیلین, فلورالتادون و کلیستین به ترتیب 97.6% , 92.3%, 92.1% , 84.7%, 83.3% , 665.6% , 64.9% , 63.6% , 61.8% , 46%, 25.4%, 20.5% , 20% ,19.8%,16.4%, 12.4% , 11.1%, 4.7%و 1.5% بود. با توجه به افزایش مقاومت در برابر داروهای متداول, درمان دارویی به تنهایی برای کنترل سالمونلوز طیور مثمرثمر نخواهد بود و حتی می تواند مسائلی را در صنعت طیور و بهداشت عمومی ایجاد نماید.

سالمونلوز به عنوان یک بیماری زئونوز، از طریق فراورده های دامی سبب مسمومیت غذایی در انسان می شود و از نظر بهداشت عمومی در دنیا مورد توجه قرار دارد. مطالعات فراوانی در مورد شیوع، درمان و کنترل عفونت های سالمونلایی در مناطق درگیر دنیا انجام گرفته است. در پی یک همه گیری سالمونلایی در تابستان 1388 در دامداری های اطراف تهران، بررسی و شناسایی سرووارهای سالمونلا، از جمله سالمونلا تیفی موریوم و سالمونلا آنتراتیدیس، مورد توجه قرار گرفت و با استفاده از روش مولکولی PCR و PCR چند تایی، روش های سرولوژی و آنتی بیوگرام این بررسی انجام گردید. از 8 راس گوساله، 5 بره و 2 جنین سقط شده گاو، نمونه هایی از بافت های مختلف و مدفوع تهیه و کشت داده شد. سن همه حیوانات مورد آزمایش زیر 2 ماه بود و باکتری سالمونلا از تمام نمونه ها جدا و تایید گردید. میزان شیوع سالمونلا آنتراتیدیس در این حیوانات در مقایسه با سالمونلا تیفی موریوم بیشتر و از نظر آماری معنی دار بود .(P<0.05) ژن ویرولانس (spv gene) spv سالمونلا آنتراتیدیس در بیشتر جدایه ها در 250 جفت باز به ویژه در تمام بافت های جنین های سقط شده مشاهده می شد. در 2 گوساله هر دو سویه سالمونلا تیفی موریوم و سالمونلا آنتراتیدیس عامل بیماری بودند و سویه تیفی موریوم در کبد هر دو گوساله وجود داشت. همه سویه ها به استرپتومایسین، لینکواسپکتن، انروفلوکساسین و تریمتوپریم حساس و به داکسی سیکلین و اریترومایسین مقاوم بودند.

هدف: بررسی خواص بیوشیمیایی و حساسیت آنتی بیوتیکی و الگوهای قابل انتقال مقاومت آنتی بیوتیکی در سویه های سالمونلا آبورتوس اویس جدا شده از استان چهارمحال و بختیاری.طرح: مطالعه مقایسه ای.نمونه ها: در مجموع تعداد سی و چهارنمونه جدا شده از موارد سقط جنین در طی دو سال متوالی (1378 و 1379) مورد بررسی قرار گرفتند.روش: در این تحقیق از روشهای معمول تشخیص باکتری های روده ای و محیط های تشخیص انتروباکتریاسه استفاده شد. سپس حساسیت آنتی بیوتیکی و قابلیت انتقال مقاومت در بین سروتیپ های سالمونلا آبورتوس اویس جدا شده مورد بررسی قرار گرفت.نتایج: نتایج رشد باکتری در محیط های قندی نشان داد که تمامی نمونه های مورد آزمایش قادر به تخمیر قند مانیتول هستند ولی اکثر آنها (95 درصد) ترهالوز را تخمیر نمی کنند. تمامی سویه های آبورتوس اویس مورد آزمایش نسبت به کلرامفنیکل،آمیکاسین، نالیدیکسیک اسید، کانامایسین و انروفلوکساسین حساس و همگی نسبت به آموکسی سیلین و آمپی سیلین مقاوم بوده اند. در بررسی انتقال مقاومت دارویی تنها به سه مورد انتقال مقاومت آمپی سیلین در میان سویه های جدا شده از استان چهارمحال و بختیاری برخورد شد.نتیجه گیری: به طور کلی مقاومت آنتی بیوتیکی در بین سویه های سالمونلا آبورتوس اویس جدا شده از استان چهارمحال و بختیاری بسیارکم است. همچنین انتقال مقاومت در این باکتری بندرت رخ می دهد. یکی از دلایل مهم چنین پدیده ای دشواری در استفاده از آنتی بیوتیک ها در گله های گوسفند است.

زمینه مطالعه: تفاوت در الگوی حساسیت باکتری های پاتوژن نسبت به آنتی بیوتیک ها، عامل مهمی در انتخاب دارو و موفقیت درمان محسوب می شود. نگرانی های زیادی راجع به ظهور مقاومت باکتری های پاتوژن نسبت به عوامل ضدمیکروبی ایجاد شده که این موضوع منجر به الگوهای غیرقابل پیش بینی حساسیت و شکست در درمان گردیده است.هدف: هدف از این تحقیق تعیین حساسیت ضدمیکروبی 1000 جدایه باکتریایی نسبت به پنج آنتی بیوتیک رایج در صنعت طیور ایران بوده است.روش کار: ما نتایج آنتی بیوگرام 1000 جدایه باکتریایی را نسبت به 5 آنتی بیوتیک رایج در صنعت طیور ایران شامل: کلیستین، داکسی سیکلین، انروفلوکساسین، فلورفنیکل و سولفامتوکسازول + تری متوپریم در فاصله زمانی تیرماه 1387 تا خرداد ماه 1388 جمع آوری نمودیم. داده ها از طریق 19 آزمایشگاه از 8 استان ایران فراهم شده و مورد آنالیز قرار گرفتند.نتایج: باکتری های جدا شده عمدتا متعلق به گونه های اشریشیاکلی (943 جدایه) و سالمونلا (49 جدایه) بودند. الگوی مقاومت در بین تمامی جدایه ها بدین قرار بود: کلیستین %55.5، داکسی سیکلین %61.5، انروفلوکساسین %41.5، فلورفنیکل %34.5 و سولفامتوکسازول + تری متوپریم %65.5.نتیجه گیری نهائی: نتایج این بررسی حاکی از آن است که مقاومت بالایی نسبت به آنتی بیوتیک های رایج در صنعت طیور ایران وجود داشته که نیازمند اجرای طرح مانیتورینگ ملی برای مقاومت ضدمیکروبی و مصرف عقلانی داروها می باشد. اصل مقاله به صورت متن کامل انگلیسی، در بخش انگلیسی قابل رویت است.

نظر به فراوانی چشمگیر و اهمیت اقتصادی و بهداشتی تورم پستان گاو در صنعت گاوداری مملکت، این بررسی روی 175 نمونه شیر گاو مبتلا به ورم پستان طی یک دوره یکساله انجام گرفت. در کل 175 نمونه شیر گاو مبتلا به ورم پستان در محیط های کشت باکتریولوژی کشت داده شد، از این تعداد 51 نمونه اشریشیاکلی، 37 نمونه استرپتوکوکوس آگالاکتیه، 27 نمونه استافیلوکوکوس ارئوس کوآگولاز مثبت، 10 نمونه استرپتوکوکوس دیسگالاکتیه، 3 نمونه اکتینومیسس پیوژنز، 3 مورد استافیلوکوکوس ارئوس کوآگولاز منفی، 2 نمونه پروتئوس میرابیلیس، 2 مورد پزودوموناس آئروژینوزا، یک مورد سالمونلا انتریتیدیس، یک مورد کلبسیلا پنومونیه و یک مورد هم باسیلوس سرئوس جدا گردید. 37 نمونه هم گر چه در آزمون CMT واکنش مثبت نشان داده بودند، ولی باکتری خاصی از آنها جدا نگردید. نتایج حاصله نشان می دهد که عوامل ورم پستان واگیر 55.8% و عوامل محیطی 44.2% از عوامل باکتریایی جدا شده از موارد ورم پستان در گاو را شامل می شود. پس از آنتی بیوگرام باکتری های جدا شده از موارد ورم پستان مشخص گردید که روی عوامل واگیر مولد ورم پستان، به ترتیب آنتی بیوتیک های کلوگزاسیلین، استرپتومایسین و انروفلوکساسین بهترین اثر را داشته اند و روی عوامل ورم پستان محیطی، به ترتیب آنتی بیوتیک های کلرامفنیکل، انروفلوکساسین و جنتامایسین تاثیر زیادتری را نسبت به سایر آنتی بیوتیک ها داشته اند.

هدف: بررسی اثر آنتی بیوتیک های لینکواسپکتین، تیامولین، تایلوزین، سیپروفلوکساسین و ائروفلوکساسین بر روی تیتر سرمی طیور مبتلا به مایکوپلاسماگالی سپتیکم (Mg) و مایکوپلاسما ساینویه(Ms) .طرح: مطالعه مشاهده ای.حیوانات: چهل و دو قطعه مرغ مادر سویه راس.روش: چهل دو قطعه مرغ مادر در سن 35 هفتگی (36 قطعه از یک واحد مبتلا به Mg و Ms و همچنین 6 قطعه از یک واحد عاری از مایکوپلاسماهای مذکور) تهیه و 7 گروه 6 تایی (6 گروه آلوده و یک گروه غیرآلوده) به صورت جداگانه در قفسهای سیمی در شرایط مطالق با توصیه های سویه راس نگهداری شدند. نمونه های خون با استفاده از سرنگ های 2 میلی لیتری از ورید بالی اخذ گردید و آزمایشهای سریع سرمی (Rapid serum plate agglutination test "RSPAT" الیزا بر روی نمونه های خون انجام شد. به 5 گروه از 6 گروه آلوده (گروههای 1 الی 5) آنتی بیوتیک های انتخابی مایکوپلاسماها (گروه 1= لینکواسپکتین، گروه 2= تیامولین، گروه 3= تایلوزین، گروه 4= سیپروفلوکساسین و گروه 5 = انروفلوکساسین) به مدت 5 روز کامل با دز توصیه شده هر دارو به روش آشامیدنی داده شد و گروه 6 به عنوان گروه آلوده کنترل برای بررسی اثر داروها و گروه 7 به عنوان گروه غیرآلوده جهت کنترل آلودگی محیطی در نظر گرفته شد. پس از اتمام دوره درمانی، نمونه های خون مجددا اخذ و و پس از انجام آزمایشهای سرمی، نتایج مورد برسی قرار گرفتند.تجزیه و تحلیل آماری: در برنامه SPSS از روشهای آنالیز واریانس Two tailed pair t-test استفاده شد.نتایج: این مطالعه نشان می دهد که میزان تیتر الیزای سرم مرغهای مادر مبتلا به مایکوپلاسما گالی سپتیکم و مایکوپلاسما ساینویه در داخل گروه و بین گروهها از یکدیگر متفاوت بوده و حتی تیتر الیزای Mg یک قطعه مرغ با تیتر الیزای Ms همان قطعه (بدون توجه به گروه) از یکدیگر اختلاف داشت. تیتر الیزای سرمی طیور گروه 6 (آلوده کنترل) در طی دوره آزمایش، روند افزایشی داشت ولی تیتر الیزای سرمی طیور تحت درمان (گروههای 5-1) روند کاهشی را نشان می داد و این امر بیانگر آن است که آنتی بیوتیک های مورد مطالعه بر روی روند بیماریهای Mg و Ms تاثیر داشته اند منتهی میزان اثر این آنتی بیوتیک ها از هم متفاوت بوده به طوری که آنتی بیوتیک های تایلوزین تارتارات و انروفلوکساسین بر روی Mg نسبتا موثر بوده و بر روی Ms کمترین اثر را داشته اند در حالی که بیشترین کاهش تیتر الیزا در سرم طیور گروههای تحت درمان با آنتی بیوتیک های لینکواسپکتین، تیامولین و سیپروفلوکساسین مشاهده گردید.نتیجه گیری: تجویز آنتی بیوتیک های انتخابی علیه مایکوپلاسما، تیتر سرمی طیور مبتلا را به میزان قابل توجهی (P<0.05) کاهش داده ولی هیچ کدام از آنتی بیوتیک های مورد مطالعه قادر به حذف آن نمی باشند.