هدف از این مطالعه کاهش ارتعاشات محیطی انتقال یافته از طریق زمین به ساختمان اداری ذوب شرکت فولاد خوزستان بود که باعث ناراحتی هایی برای کارکنان مشغول به کار در ساختمان مذکور می شد.برای این منظور در ساختمان مذکور که دارای سه طبقه است، 14 نقطه تعیین و اندازه گیری ارتعاشات محیطی القا شده به کل بدن کارکنان در نقاط مذکور صورت گرفته و سپس با حد کاهش کارایی در اثر خستگی و حد مواجهه موجود در استاندارد ISO-2631 مقایسه شد. نتایج نشان داد که ارتعاشات در ساختمان اداری ذوب که در فاصله 25 متری از و احد اکسیژن شرکت پگاه کوشان و اقع شده، بالاتر از شاخص کاهش کارایی در اثر خستگی و در بعضی نقاط هم بالاتر از حد مواجهه است.لذا برای یکاهش ارتعاش پس از مطالعه گزینه های مختلف، روش کانالی انتخاب شد و پس از محاسبات، کانال به و سیله ماسه و دو لایه از یونولیت به ضخامت 20 سانتی متر پر گردید. اندازه گیری های بعدی، کارایی خوب این روش را در کاهش امواج سطحی نشان داد (50 تا 70%).

طنز یکی از گونه های موفق ادبیات غنایی است که با تولید روایتی شیرین از تلخی های روزگار، به ویژه در ابعاد اجتماعی و سیاسی کارکردهای درخشان داشته و دارد. خنده ی تلخ عنوانی است که به شعر طنز احمد مطر، شاعر عراقی داده اند. عنوانی که در شعر محمد کاظم کاظمی، شاعر پایداری افغانستانی نیز به طور کامل قابل تطبیق است. طنز این دو شاعر به گونه ای تجسمی مفاهیمی را طرح می کند که دست کم در سراسر جغرافیای شرق، درد مشترک و درمان قاطع اند. مطر و کاظمی چشم دیده ها و روایت هایی را از زندگی مردم خود در قالب خنده ای ریخته اند که در همان آغاز به تلخی می گراید. خاطرات تلخی که در شعر کاظمی از اسطوره ی احد آغاز می شود و امتداد آن در واقعیت های امروزین سلطه ی استعمار و استکبار در خاورمیانه و غرب آسیا، در پلاکاردهای(لافتات) احمد مطر نمود می یابد. این پژوهش پس از اشاره ی کوتاهی به زندگی مطر و کاظمی و بحث پیرامون طنز و کارکردهای آن در شعر مبارزه، کوشیده است ضمن برشمردن شگردهای طنزی این دو شاعر، عناصر مشترک تفکر آنان را در چهار موضوع اعتراض به اختناق، مشروعیت زدایی از حاکمیت سیاسی، اعتراض به عافیت جویی و انفعال توده ها و اعتراض به بی تفاوتی شاعران، به روش توصیفی-تحلیلی بررسی نماید. مطر و کاظمی با درک رابطه ی عمیق طنز و بیدارگری، گفتمان استعمار و استکبار را با زبان مردم، واقعیت گرا، بیدارگر و تاثیرگذار به چالش کشیده اند.

به موجب ماده 546 قانون مدنی مضاربه عقدی است که به موجب آن احد متعاملین، سرمایه می دهد با قید اینکه طرف دیگر با آن تجارت کرده و در سود آن شریک باشند. سرمایه، کار عامل و سهیم شدن در سود ارکان عقد مزبور را تشکیل می دهند. در منابع فقهی و حقوقی دیدگاه مشهور بر آن است که سرمایه باید عین، وجه نقد، معلوم و معین باشد. مقاله حاضر با بررسی مستندات شروط مزبور، معلوم و معین بودن سرمایه را لازم دانسته اما عین بودن سرمایه را در فقه و حقوق و وجه نقد بودن آن را در فقه از شروط صحت مضاربه تلقی نمی کند. منظور از وجه نقد خصوص پول رایج کشور نیست بلکه ارزهای خارجی را نیز شامل می شود.

یمکننا أن نقول إن النصف الثانی من القرن العشرین یشکل احد ألمع العصور فی الحوزات الشیعیة والاسلامیة علی الإطلاق وربما کان هذا التحول انعکاساً للتحول الکبیر فی مسیرة النظام العالمی بعد الحرب العالمیة الثانیة الی حد کبیر.لقد شهدت الحوزات العلمیة ظاهرتین ذهبیتین:الاولی: تطور العملیة الاجتهادیة ویرجع بجذوره الی دور المرحوم الامام الوحید البهبهانی (ت 1206ه) واخوانه من العلماء من امثال السید محمد بحر العلوم (ت 1212ه) والسید العاملی (ت 1226ه) والشیخ کاشف الغطاء الکبیر (ت 1228) والمیرزا القمی (ت 1231) وصاحب الریاض (ت 1231) والشیخ النجفی صاحب الجواهر (ت 1266) ودورهم فی دحر الجمود الأخباری الذی اصاب العملیة بالشلل، ولکن النهضة الاجتهادیة الکبری بدأت علی ید الشیخ الاعظم الانصاری (ت 1281) ثم قویت علی ید علماء من امثال المرحوم الیزدی، والمرحوم الآخوند الخراسانی ثم المیرزا النائینی والشیخ العراقی والشیخ الإصفهانی وکانت القمة تتمثل فی الجیل التالی من مثل المرحوم الامام الحکیم، والمرحوم الامام الخوئی والمرحوم الامام الحائری والمرحوم الامام البروجردی والمرحوم الامام الخمینی، واخیراً- فیما اعتقد- بلغت نضجها العظیم علی ید أمثال الشهید الامام الصدر.

یمیل الفنانون فی ایامنا هذه إلی الانشطه الجماعیه اکثر من ای وقت مضی فی خلق الاعمال حیث تتکون هذه المجموعات من اشخاص باختصاصات مختلفه. إنها طریقه یحافظ فیها کل تخصص تماما علی مفاهیمه وبنیته ومبادیه واسسه وطرقه، فضلا عن الترتیب الذی یتم تقدیمه به، وفیه یتوازی تخصصان او اکثر مع برامج فریده وبالطبع مع اسالیب محدده لکل مجال ویقوم کل تخصص بفحص قضایا محدده ربما اهمیه وجهات النظر المختلفه المستمده من تخصصات مختلفه حول موضوع واحد تعتبر احد اسباب إتباع هذه المناهج. تساعد موضوعات العلوم القرآنیه وامتدادها إلی الموضوعات الادبیه والبلاغیه من زوایا التخصصات المختلفه علی تعمیق الموقف والفهم الصحیح لمفاهیم کلام الوحی. تهدف هذه الدراسه إلی تعریف مکانه المفاهیم القرآنیه من وجهه نظر ادبیه وبلاغیه. لقد تمت الدراسه بطریقه البحث التحلیلی الوصفی والادوات المستخدمه هی المصادر المکتبیه بموضوعات التفسیر والادب والبلاغه العربیه. تدل نتایج هذه الدراسه إلی ان تقییم المفاهیم القرآنیه من منظور العلوم المختلفه یشیر إلی التقدم والتطورات فی الفتره الادبیه المعاصره حیث نجد القرآن نصا مناسبا للدراسه والبحث من خلال الدخول فی مجال اللغه العربیه والإلمام بمحتویات هذه الفتره.

الهیات قرآن بیش از هر چیز بر یگانگی خداوند تکیه کرده است و شعار نخستین قرآن کریم «لا اله الا اله» می باشد، شعاری که بیش از 60 بار در قرآن تکرار شده است و اولین سخن پیامبر (ص) کلمه توحید و اخلاص می باشد. احد در مورد یکتا و یگانه دانستن و یگانگی خداوند متعال از نگاه هستی شناسی است، مرز میان کفر و ایمان تلقی شده و با اعتقاد به آن است که انسانی موحد می شود. این مقاله درصدد است که با استدلال متوسط همین معانی را افاده کند.

نگارنده، در طی دوره ماموریت علمی خود به دانشگاه عثمانیه هند، مدتی را به بررسی نسخه های خطی فارسی موجود در مراکز علمی شهر حیدرآباد پرداخت. در کتابخانه حکومت اندراپرادش (A.P.L.)، به دو نسخه با عنوان های منتخب الاعداد و جود تاریخ برخورد، که هر دو به منظور تسهیل در امر ماده تاریخ سازی فراهم آمده و، علاوه بر اطلاعات مربوط به این فن فراموش شده، در این دو نسخه مجموعه ای از واژگان فارسی متداول، متروک، و بر ساخته (از طریق ترکیب، اشتقاق، و قیاس) دیده می شود که ممکن است مفید باشد. در این گزارش، نسخه منتخب الاعداد معرفی می شود. نسخه خطی منتخب الاعداد، با شماره 391، در فهرست دست نویس کتابخانه حکومت اندراپرادش حیدرآباد هند ثبت شده است. نویسنده متن و کاتب نسخه نامعلوم است. این نسخه، در ابعاد 14.5×20 و 2.5×5.5 سانتی متر، در 123 صفحه دوازده سطری به خط نستعلیق خوش نوشته شده است. آغاز نسخه: «حمدیکه محاسب فکر از لوازم حساب او سرگردان، و سپاسی که مهندس نرم فهم از حصر اعداد آن حیران ...» انجام نسخه: «افضل الناس مقبول الهی در بی بها یزید بی حیا» نویسنده، در آغاز کتاب، پس از حمد خدا و نعت پیامبر (ص) و اظهار ارادت به امام حسین (ع) نویسد: «به خاطر آمد که عدد حروف را از احد تا یک هزار و دوصد و ده و دو گرفته، رساله ای مکمل سازد... منتخب الاعداد نام این نسخه گرامی نهاده». (برگ b1)...    

مقاله حاضر ارائه توصیف و تحلیلی است از الهیات تنزیهی افلوطین. او در این روش تلاش می کند شناختی عقلی درباره خدا هرچند به نحو سلبی به دست آورد. سلب در این الهیات نه به معنای سلب محض و نه به معنای فقدان، بلکه سلب مبتنی بر تنزیه است که به تنزیه و پالایش یک مفهوم یا جوهر برای رسیدن به معنای حقیقی و دقیق آن می پردازد. بنابراین روش سلبی در الهیات سلبی افلوطین که همان روش تنزیه عقلی است، رها و حذف کردن کیفیات اضافی از احد برای دستیابی عقلی به وحدت محض و بساطت صرف اوست. وی در توصیف روش سلب به «اسناد و توصیف احد به آنچه نیست نه به آنچه هست» تاکید می کند و می توان از جنبه عقلی برای روش سلبی دو موضوع در نظر گرفت: یکی سلب انتقادی همه اظهارات مثبتی که انسان می تواند در مورد خدا طرح کند و دیگری سلب انتقادی از سلب های ما که هیچ گاه خاتمه نمی یابد. اما آنچه از طریق این روش سلبی دستگیر انسان می شود، شناخت عقلی نه از خود خدا، بلکه درباره او (فیوضات) است. ما نمی توانیم هیچ شناخت عقلی از ذات او به دست آوریم و از این رو نمی توانیم هیچ از او سخن بگوییم.

فیلسوفان جهت اثبات وجود خداوند به اقامه براهین عقلی و فلسفی پرداخته اند که این مشرب مورد نقد مخالفان آنان مانند اشاعره، عارفان و تجربه گرایان قرار گرفته است. مقاله ای به نام «برهان پذیری گزاره های ازلی» به قلم فاضلان محترم سید علی علم الهدی و احد فرامرز قراملکی در شماره دوم - پاییز و زمستان 1382 - مجله وزین حکمت، درج شده بود که به نقد برهان پذیری وجود خدا با استناد به «امتناع برهان به دلیل ماهیت نداشتن خدا» و «امتناع برهان لمی» پرداخته بود. نگارنده در شماره 35 مجله وزین قبسات درمقاله ای از نظریه برهان پذیری وجود خدا دفاع کرده و ضمن آن، ادله مقاله نامه حکمت را نقد کرده بود. دوست دیرین و فاضلم جناب آقای دکتر احد فرامرز قراملکی -یکی از نویسندگان مقاله پیش گفته - به نقد نگارنده پاسخ داده که در همین شماره قبسات تحت عنوان «مواضع تبکیت» مندرج است. نگارنده با مطالعه کپی دستنویس آن مقاله ضمن استقبال گرم از این پاسخ، از باب تضارب آرا و اهتمام به آن، به تحلیل پاسخ های ایشان می پردازد.

این مقاله، نظریه متناقض نمایی تجارب عرفانی که توسط استیس، مولف کتاب «عرفان و فلسفه»، ارایه شده است را با توجه به مباحث عرفان اسلامی، به نقد کشیده و نشان می دهد این نظریه که متضمن غیرعقلانی بودن عرفان است، با مبانی عرفان اسلامی سازگار نیست. دلیل اصلی این عدم تطابق، نگرش نادرست استیس در تفسیر اندیشه وحدت وجود می باشد که در آن، تفکیک عمیق مقام احدیت و واحدیت را ناشی از توجیه عرفا دانسته و به هیچ می انگارد؛ حال آن که این تفکیک، به ویژه در عرفان اسلامی، ناشی از تفکیک وجود و مظاهر آن است. وجود حقیقتی یگانه و موصوف به وحدت است، و مظاهر وجود متکثر و موصوف به کثرت هستند. کثرات از حیث هستی، اضافه و عین الربط به آن هستی یگانه بوده و هستی مستقل ندارند. از این رو، نظریه «وحدت در عین کثرت» حامل هیچ گونه تناقضی نیست؛ هر چند که وحدت ضدین در ساحت هستی احد را به عنوان یک ضرورت عقلی می پذیرد.