زمینه و هدف: هدف از انجام این تحقیق، بررسی شدت ذرات معلق و بیماری های ناشی از آن در ساکنین منطقه و ارزیابی ریسک جمعیتی در شهر سنندج می باشد. روش بررسی: ابتدا اطلاعات مربوط به غلطت ذرات معلق در سال های آماری(2012-2013) 1391 از اداره محیط زیست سنندج گرفته شد. در بررسی میدانی نیز اندازه گیری ذرات در 17 نقطه از شهر سنندج در ماههای مختلف طی یک سال با کمک دستگاه پرتابل سنجش ذرات، صورت پذیرفت. سپس جهت کمی سازی اثر آلاینده های هوا از نرم افزار (AirQ)Air Quality Health Impact Assessment استفاده گردید. در مرحله بعدی، محاسبات مربوط به آماده سازی داده های ورودی صورت پذیرفت. سپس پیش بینی میزان مرگ و میر و مقایسه آن با آمار موجود و درنهایت ارزیابی ریسک بهداشتی برای منطقه انجام پذیرفت. یافته ها: بررسی وضعیت آلودگی هوا به ذرات معلق در شهر سنندج نشان می دهد که بیش ترین ایام سال، منطقه دارای آلودگی با شدت پایین می باشد، و روزهای ناسالم و خطرناک کم تر از دو ماه از سال را شامل می گردد که عمدتا در ماه های خرداد تا مرداد می باشد. میانگین ذرات معلق در ماه های مختلف سال نیز بیش ترین مقدار را در پنج ماه اول سال و عمدتا در خرداد ماه نشان می دهد. این در حالی است که آمار بیماران مراجعه کننده به مراکز درمانی ناشی از آلودگی هوا، در ماه های فصل زمستان و ماه فروردین، بیش ترین تعداد را به خود اختصاص داده است. بیش ترین آلودگی هوا در شمال شرقی شهر (منطقه یک) اندازه گیری شده که علت آن وجود مراکز تعمیرگاهی، ترمینال مسافربری و شهرک صنعتی می باشد. در بررسی تعداد بیماران مراجعه کننده به مراکز درمانی ناشی از آلودگی هوا در شهر سنندج و مقایسه آن با پیش بینی مدل، نتایج مدل آمار کم تری را نشان می دهد در حالی که تعداد مرگ و میر پیش بینی شده در مدل به نسبت آمار موجود در منطقه آمار بیش تری را نشان می دهد. در خصوص تعیین ریسک بهداشتی جمعیت منطقه، بیش ترین ریسک مربوط به منطقه یک و در رده سنی 20 تا 44 سال پیش بینی گردیده است که علت اصلی آن، در معرض قرار گرفتن بیش تر این افراد در برابر آلودگی می باشد. بحث و نتیجه گیری: در فصول سرد سال و به علت پدیده وارونگی هوا با توجه به شرایط توپوگرافی منطقه، شدت بیماری های تنفسی و آمار مرگ و میر در منطقه مطالعاتی افزایش می یابد. بر اساس بیماری های ثبت شده در سال آماری فوق، تعداد 581 مورد تنگی نفس، 570 مورد آنژین صدری، 23 مورد آسم و 39 مورد مرگ منسوب به آلودگی هوا گزارش شده است.

در این مطالعه 500 بیمار مراجعه کننده به بیمارستان طالقانی کرمانشاه که به دلایل مختلف از جمله سقوط، تصادف، نزاع دچار صدمات متعدد از جمله ضربه به سر بودند مورد بررسی قرار گرفتند.شدت ضربه مغزی در 85 درصد بیماران خفیف، در 10 درصد موارد متوسط و در 5 درصد شدید بود و بیماران در صورت لزوم تحت بررسی کامل از جمله گرافی ساده، CT اسکن، سونوگرافی و Tap شکمی قرار گرفته بودند.ضایعات همراه شامل صدمات اندامها 29 درصد، ستون فقرات 16 درصد، گوش، دهان و بینی و صورت 18 درصد، قفسه صدری 16.2 درصد، چشم 15 درصد، شکم 11.6 درصد و پوستی 2.8 درصد بودند.بطور کلی تشخیص و درمان هماهنگ ضایعات متعدد توسط متخصصین رشته های مختلف باعث کاهش میزان مرگ و میر و حل بسیاری از مشکلات قانونی می گردد.

شایع ترین عمل جراحی قلب حاضر در اکثر نقاط دنیا از جمله کشور ما Coronary Artery Bypass Graft) CABG )می باشد. یکی از عوارض این عمل که سبب افزایش موربیدیتی و مورتالیتی شده انفارکتوس میوکارد perioperative است. شیوع این عارضه بر اساس کتب مرجع و مقالات حدود 2.5-5.5 درصد می باشد.( 1 ،6 ). در این مطالعه 300 بیمار مبتلا به بیماری عروق کرونر که کاندید عمل جراحی CABG بوده و از تاریخ 76.11.5 لغایت 77.9.1 در بخش جراحی قلب بیمارستان امام خمینی تحت عمل جراحی CABG قرار گرفته بودند از نظر شیوع انفارکتوس میوکارد perioperative و همچنین ریسک فاکتورهای ایجاد انفارکتوس میوکارد بررسی شدند. تشخیص انفارکتوس میوکارد بر اساس الکتروکاردیوگرافی ( موج Q جدید و ثابت) و اندازه گیریCreatinin-Phosphokinase. MB) CPK- MB ) بالای 100 واحد بود که در سه نوبت، قبل از انتقال بیمار به اتاق عمل، بعد از انتقال بیمار از اتاق عمل به Intensive Care Unit) ICU )و صبح روز اول بعد از عمل انجام شد. در 300 بیمار مورد مطالعه 21 مورد (%7) علایم الکتروکاردیوگرافیک مثبت برای انفارکتوس و 38 مورد (%12.7) سطح سرمی CPK-MB بالای 100 واحد داشتند ولی فقط در 15 بیمار (%5) علایم الکتروکاردیوگرافیک مثبت به همراه CPK-MB بالای 100 وجود داشت که برای این گروه تشخیص انفارکتوس میوکارد گذاشته شد. در گروه دچار انفارکتوس میوکارد در این مطالعه که 15 نفر (%5) بودند ریسک فاکتورها شامل سابقه دیابت، سابقه هیپرتانسیون، سابقه هیپرلیپیدمی، گرفتاری left main ، و انجام اندراکتومی بود که عوامل مساعدکننده ایجاد Perioperative MI شامل بیماری left main ،بیماری منتشر 3 رگ، آنژین ناپایدار (مخصوصاً بدنبال آنژیوپلاستی ناموفق)، اختلال عمل بطن، هیپرتروفی بطن چپ، اندارترکتومی کرونری و زمان کلامپ شریان آئورت طولانی نسبت به گروه بدون انفارکتوس میوکارد از نظر آماری تفاوت معنی دار داشت.

مقدمه. هدف از این تحقیق مقایسه تاثیر هپارین با دوز 5000 واحد هر 6 ساعت بدون کنترل PTT با عدم تزریق هپارین در بیماران مبتلا به آنژین ناپایدار و انفارکتوس بدون موج Q بوده است.روشها. در یک مطالعه کارآزمایی بالینی، 278 نفر به صورت تصادفی در دو گروه قرار گرفتند. 145 بیمار، هپارین 5000 واحد هر 6 ساعت دریافت کردند (گروه مداخله) و به 133 بیمار هپارین تزریق نشد. سایر درمانهای مورد نیاز در هر دو گروه انجام شد. درمان در گروه مداخله بلافاصله بعد از پذیرش در اورژانس صورت گرفت و تا هنگام ترخیص ادامه یافت مگر آنکه اندیکاسیون قطعی برای شروع هپارین با دوزاژ بالاتر و یا کنتراندیکاسیون مصرف هپارین در گروه مداخله یا شاهد وجود داشت که این بیماران از مطالعه حذف گردیدند. معیارهای مقایسه دو گروه، زمان کنترل درد، تکرار درد، بروز انفارکتوس و مرگ داخل بیمارستانی بود.نتایج. عوارض خونریزی دهنده و حاد هپارین در هیچ یک از 145 بیمار دریافت کننده هپارین مشاهده نشد. چهار نفر در گروه مداخله و دو نفر در گروه شاهد دچار عارضه گردیدند با این حال تفاوت معنی داری بین دو گروه در زمان کنترل درد، تکرار درد، بروز انفارکتوس و مرگ داخل بیمارستانی وجود نداشت.بحث. با توجه به نتایج به دست آمده به نظر می رسد تجویز هپارین وریدی متناوب 5000 واحد هر 6 ساعت در کاهش درد و عوارض انفارکتوس و مرگ در بیماران مبتلا به آنژین ناپایدار و یا انفارکتوس بدون موج Q در کوتاه مدت بی تاثیر باشد و با توجه به اتلاف هزینه سنگین، توصیه می شود تجویز هپارین در این بیماران، با انفوزیون وریدی 1000 تا 1500 واحد در ساعت و کنترل PTT تا حد 1.5 تا 2 برابر صورت گیرد.

عراق در شهریور ماه 1359 با یورش به مرزهای غربی جمهوری اسلامی ایران جنگ را بر علیه ایران آغاز کرد و بخش های وسیعی از این کشور از جمله استان خوزستان را اشغال کرد. در این جنگ تعداد زیادی مجروح شدند بطوریکه بیش از 100 هزار نفر از آنها در بیمارستانهای منطقه جنگی تحت انواع اقدامات و رسیدگی های جراحی قرار گرفتند. این بررسی به صورت گذشته نگر و بر اساس روش سرشماری به مطالعه پرونده 21894 مورد از این مجروحین می پردازد تا بتواند اطلاعات و مواردی که مورد نیاز متخصصین بیهوشی است استخراج کند و در دسترس بیهوشی دهندگان قرار دهد. اندام ها بیشترین اعضای صدمه دیده در این مطالعه هستند (63.5%) و پس از آن قفسه صدری و شکم با بیش از 26 درصد در رده دوم فراوانی ضایعات قرار دارند. نسج نرم در مجروحین این مطالعه آسیب دیدگی فراوان تری نسبت به ضایعات نسج نرم به همراه بافت استخوانی داشت. فراوان ترین نوع عمل جراحی در این مجروحین لاپاراتومی بود (24.46%) ولی کلیه انواع اعمال جراحی در این بیماران انجام شده که نیازمند اتخاذ تصمیم و انجام انواع روش های بیهوشی و مراقبت های ویژه برای این بیماران می باشد. در سالهای اولیه جنگ بیمارستانهای شهر اهواز در حکم بیمارستانهای صحرایی خط مقدم First Line Hospital (F.L.H.) بوده ولی به تدریج با ساخته شدن بیمارستانهای صحرایی منطقه عملیاتی بیمارستانهای شهر اهواز به بیمارستان های عقبه و یا Secound Line Hospital (S.L.H.) تبدیل شده اند. دفاع مقدس با حضور مردمی اقشار مختلف مردم و حمله ددمنشانه دشمن با پشتیبانی استکبار شرق و غرب وضعیت ویژه ای داشت که از جهاتی با جنگهای مشابه در قرون اخیر مغایرت دارد. حضور داوطلبانه پزشکان و متخصصان از یک طرف و فقدان تجربه کافی در شروع جنگ و بکار بردن ابتکار و خلاقیت در مداوای مجروحین اهمیت مرور به این موضوع را بیشتر می کند. در این مقاله اصولی را که متخصصین بیهوشی در رابطه با مجروحین از صحنه نبرد تا رسیدن به بیمارستانهای مجهز بکار می گرفتند مرور نموده و تاکید ویژه ای بر اصول بیهوشی در القا و نگهداری و حفظ علائم حیاتی مجروح و برخورد با مشکلات خاص در این بیماران شده است.

بیماریهای عملکرد تیرویید (هیپوتیروییدیسم و هیپرتیروییدیسم) نسبتا شایع است و در زنان بیشتر از مردان دیده میشود. این بیماریها اثرات قلبی ـ عروقی چشمگیری دارند و غالبا بیماریهای قلبی را تقلید میکنند، بخصوص هیپرتیروییدیسم که در ایجاد و تشدید بیماری عروق کرونر، نارسایی قلبی و فیبریلاسیون دهلیزی نقش دارد. از آنجا که علایم بالینی و نشانه های فیزیکی بیماران هیپرتیرویید مشابه علایم و نشانه های فیزیکی بیماران قلبی است، ممکن است تشخیص بالینی پرکاری تیرویید در حضور بیماری قلبی مشکل باشد. جهت تعیین شیوع بیماریهای عملکرد تیرویید در بیماران بستری در CCU، 328 بیمار ـ که در بیمارستانهای مدرس و طالقانی بستری بودند ـ مورد بررسی قرار گرفتند. پس از کسب موافقت بیماران، آزمون TRH در همه آنها انجام شد و یافته های بالینی شامل علایم، نشانه ها، تشخیص بیماری قلبی و روش تشخیصی مورد بررسی قرار گرفت. از این 382 نفر، 186 نفر (7/48%) از بیمارستان مدرس و 196 نفر (3/51%) از بیمارستان طالقانی بودند. میانگین سنی بیماران 3/11±5/60 سال و 164 نفر (9/42%) زن و 218 نفر (1/57%) مرد بودند. سابقه بیماری تیرویید در 7/10% بیماران وجود داشت که اکثر آنها (8/71%) نوع بیماری خود را نمی دانستند. 1/48% بیماران با تشخیص نهایی آنژین ناپایدار، 8/17% با تشخیص AMI و 2/15% با تشخیص CHF بستری شده بودند و این نسبت در دو بیمارستان مشابه بود. 24 نفر (3/6%) از 382 بیمار مورد بررسی، اختلال عملکرد تیرویید داشتند و شامل 9 نفر (4/2%) هیپرتیروییدیسم و 15 نفر(9/3%) هیپوتیروییدیسم بود. از ایـن تعـداد 7 نفـر (2/29%) زن و 17 نفـر (8/70%) مرد بودند و فقط 3 نفر (13%) سابقه بیماری تیرویید داشتند. از 9 بیمار (4/2%) مبتلا به پرکاری تیرویید 8 نفر در بیمارستان طالقانی (1/4% هیپرتیروییدیسم) و 1 نفر در مدرس (5/0% هیپرتیروییدیسم) بودند (P<0.02) و همه آنها مرد بودند. از 15 بیمار (9/3%) مبتلا به کم کاری تیرویید، 10 نفر در طالقانی (1/5% هیپوتیروییدیسم) و 5 نفر در مدرس (7/2% هیپوتیروییدیسم) بستری بوده اند (P<0.35) و از میان آنها 7 نفر (6/46%) زن و 8 نفـر (4/53%) مـرد بودند. شیـوع هیپوتیروییدیسـم در بیماران با سن 50 سال یا کمتر (6/9%) بیشتر از بیماران 51 تا 71 سـاله (75/3%) بـود (P<0.07) و برعکـس شیـوع هیپرتیروییدیسـم در بیماران 51 تا 71 ساله بیشتر بود (2/4% در مقابل 0%). 48 نفر (8/12%) از کل بیماران بستری بیماری غیرقلبی داشتند و شیوع بیماریهای عملکرد تیرویید در آنها 4/10%، شیوع هیپوتیروییدیسم 2/6% و هیپرتیروییدیسم 2/4% بود. این تحقیق نشان داد بیماریهای عملکرد تیرویید در بیماران بستری در CCU شیوع نسبتا بالایی دارد و در بیماران 50 ساله یا کمتر شیوع بیشتری دارد. شیوع هیپوتیروییدی بیشتر از هیپرتیروییدی بوده و هیپرتیروییدی در مردان بسیار بیشتر از زنان دیده میشود.

نقش آدنوزین در پاتوژنز سندرم X اخیرا مطرح شده است. مطالعات قبلی مطرح ساخت که آمینوفیلین (آنتاگونیست گیرنده آدنوزین) تست ورزش را در این بیماران بهبود می بخشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی شیوع ریسک فاکتورهای قلبی ـ عروقی، یافته های بالینی،  ECG و آنژیوگرافیک و اثر تئوفیلین در بیماران سندرم X انجام گرفته است. 31 بیمار سندرم X در مطالعه وارد شدند. 16 بیمار اول روی درمان تئوفیلین و 15 بیمار بعد روی پلاسبو قرار گرفته بعد از 1-2 هفته تست ورزش تکرار شد. بیمارانی که روی درمان تئوفیلین بودند، افزایش Rate- Pressure Product در حداکثر ورزش را نشان دادند و علامت بیماران در حین تست و St نیز کاهش یافت اما مرحله بروز افتادگی قطعة St و مجموع افتادگی قطعه St و تولرانس تست ورزش و باقی ماندن تغییرات بیش از 3 دقیقه در مرحله recovery ، همچنین علایم بیماران تغییر بارزی نشان نداد. ئوفیلین روی درد قفسه صدری حین تست ورزش و Rate- Pressure Product در حداکثر ورزش در بیماران سندرم X دارای اثرات مفیدی است، اما روی سایر متغیرهای تست ورزش و علامت بیماران بطور کلی تاثیر بارزی ندارد.