پپتیدهای ضد میکروبی به طور معمول نسبتاً کوتاه ( 12 تا 100 آمینو اسید) با بار مثبت (بار خالص +2 ) ) و آمفی فیلیک هستند. این پپتیدها از بسیاری از موجودات زنده جدا شده اند. چنین )-(+9) پپتیدهایی اخیراً به عنوان جزئی از پاسخ ایمنی ذاتی با خاصیت ضد میکروبی وسیع شناسایی شده اند. امروزه بیش از 500 نوع پپتید ضد میکروبی با منشا غدد پوست دوزیستان گزارش شده است. مطالعه حاضر به بررسی اثر پپتیدهای جداشده از پوست قورباغه مردابی ایران بر رشد گونههای حساس و مقاوم به فلوکونازول کاندیداآلبیکنس و کاندیدا گلابراتا و نیز اثر بر برخی فاکتورهای سیستم ایمنی پرداخته است. ....

نه تنها اختلالات رفتاری، بلکه رفتارهای طبیعی گربه، مهم ترین عامل راحت نمودن همیشگی و یا رها نمودن گربه های با سلامت جسمی است. اطلاعات مورد نیاز از طریق تکمیل 140 پرسشنامه به صورت مصاحبه چهره به چهره با صاحبان حیوان جمع آوری گردید. رابطه بین متغیرهای مستقل مانند سن، جنس، نژاد، وضعیت تولید مثلی، تعداد اعضای خانواده، وجود چند گربه در خانه، دسترسی به بیرون خانه، میزان تحصیلات و وضعیت تأهل صاحب حیوان با شیوع برخی اختلالات رفتاری مورد بررسی قرار گرفت. اختلالات رفتاری اصلی اظهار شده توسط صاحبان حیوان عبارتند از: دفع نابجای ادرار (42%) و پرخاشگری (3/24%). همچنین دفع نابجای مدفوع، چنگ انداختن خرابکارانه، فعالیت بیش از حد، اضطراب ناشی از تنهایی، ترس از سر و صدا، رفتارهای وسواسی و ترس از سایر حیوانات و مردم اختلالات دیگر رفتاری مشاهده شده با شیوع به ترتیب 6/17%، 6/13%، 10%، 1/7%، 4/6%، 3/4%، 6/3% بودند. گربه های نر احتمال بیشتری برای بروز دفع نابجای مدفوع، پرخاشگری و دفع نابجای ادرار نسبت به گربه های ماده داشتند. گربه های سالخورده (بیش از 5 سال) احتمال بیشتری برای بروز پرخاشگری نسبت به گربه های بالغ و بچه گربه ها داشتند. علاوه بر این گربه های نژاد مو کوتاه (DSH) احتمال بیشتری برای بروز پرخاشگری نسبت به گربه های نژاد پرشین (Pesrsian) داشتند. گربه هایی که به همراه گربه یا گربه های دیگر در خانه نگهداری می شدند، رفتارهای چنگ انداختن خرابکارانه و پرخاشگری به سوی سایر گربه ها را بیشتر از گربه هایی که به صورت انفرادی نگهداری می شدند، نشان دادند. گربه هایی که فقط داخل خانه نگهداری می شدند، احتمال بیشتری برای بروز پرخاشگری به سوی انسان ها، دفع نابجای مدفوع و دفع نابجای ادرار داشتند. در مطالعه حاضر به علت تعداد اندک مراجعینی که گربه های بالاتر از 5 سال داشتند، شانس مواجهه و بررسی اختلالات رفتاری گربه های پیر وجود نداشت. در مطالعه حاضر از روش حساسیت زدایی منظم با استفاده از طرح چند خط پایه ای برای یک رفتار در بیماران مختلف، 4 گربه دارای ترس از سر و صدا تحت رفتار درمانی قرار گرفتند که نتایج موفقیت آمیزی بدین روش حاصل گردید. نتایج حاصل از این مطالعه بیانگر این است که شیوع اختلالات رفتاری در گربه های خانگی ایرانی تحت تأثیر عواملی چون سن، جنس، نژاد، وجود چند گربه در خانه و میزان دسترسی به بیرون خانه می باشد.

در این تحقیق صفات درجه پوست، وزن تولد، وزن شیرگیری، وزنهای 6 و 12 ماهگی، افزایش وزن روزانه از تولد تا شیرگیری، افزایش وزن روزانه در فاصله سنی 6-3 و 12-6 ماهگی تعداد 2399 راس بره قره گل سیاه سرخس که در طی 6 سال (سالهای 1364-1359) رکوردگیری شده بودند مطالعه گردید که نتایج حاصله بشرح زیر میباشد.متوسط تعداد بره های متولد شده از هر میش در یک فصل جفت گیری و میزان دوقلوزایی بترتیب 1.01 بره و 1.4 درصد بود.میانگین و انحراف معیار وزن تولد، شیرگیری، 6 و 12 ماهگی، میانگین و انحراف معیار افزایش وزن روزانه از تولد تا شیرگیری، 6-3 و 12-6 ماهگی بترتیب 4.9 (±64)، 23.5 (±4.07)، 32.7 (±6.14)، 42.5 (±8.31)، 0.206 (±0.4)، 0.094 (±0.4) و0.045 (±.03) کیلوگرم و میانگین و انحراف معیار درجه پوست 82.7 (±9.03) برآورد گردید.تاثیر سن میش برروی صفات قبل از شیرگیری (به جز درجه پوست) معنی دار بود (P<0.01). میانگین حداقل مربعات وزن تولد بره های حاصل از میشهای 4، 5 و 6 ساله (4.7 کیلوگرم) بطور مشخصی بیشتر از بره های متولد شده از میشهای 2 و 3 ساله (بترتیب 4.2 و 4.5 کیلوگرم) بود. همچنین میانگین حداقل مربعات وزن شیرگیری و افزایش وزن روزانه از تولد تا شیرگیری بره های متولد شده از میشهای 2 ساله در مقایسه با بره های حاصل از سایر گروههای سنی (7-3 ساله) بطور معنی داری کمتر بود (P<0.01).تاثیر سن میش برروی وزن 6 و 12 ماهگی بره ها معنی دار بود (P<0.01) و وزن بره های متولد شده از میشهای 2 ساله در سن 6 و 12 ماهگی کمتر از وزن بره های متولد شده از سایر گروههای سنی بود. اثر سن میش برروی افزایش وزن روزانه 6-3 و 12-6 ماهگی معنی دار نبود.اثر جنس بره برروی کلیه صفات (به جز درجه پوست) معنی دار بود (P<0.01). بره های نر در مقایسه با بره های ماده بطور کاملا مشخصی دارای وزن تولد (4.7 در برابر 4.4 کیلوگرم)، وزن شیرگیری (23.7 در برابر 22.1 کیلوگرم)، وزن 6 ماهگی (33.9 در برابر 31.1 کیلوگرم)، وزن 12 ماهگی (45.8 در برابر 39.8 کیلوگرم) و افزایش وزن روزانه از تولد تا شیرگیری (0.211 در برابر 0.196 کیلوگرم) 6-3 ماهگی (0.104 در برابر 0.091 کیلوگرم) و 12-6 ماهگی (0.56 در برابر 0.041 کیلوگرم) بیشتری بودند. تا شیر تعداد بره های حاصل از هر زایش روی صفات درجه پوست، وزن تولد، وزن شیرگیری، وزن 6 ماهگی و افزایش روزانه از تولد تا شیرگیری معنی دار بود (P<0.01).وزن تولد، وزن شیرگیری، وزن 6 ماهگی و افزایش وزن روزانه از تولد تا شیرگیری بره های یک قلو و دوقلو بترتیب (4.9 در برابر 4.2)، (24.5 در برابر 21.3) ،(34.3 در برابر 30.8) و (0.216 در برابر 0.191) کیلوگرم و درجه پوست آنها بترتیب 83.0 و 77.7 بود. اثر تعداد نتایج برروی وزن 12 ماهگی و افزایش وزن روزانه 6-3 و 12-6 ماهگی معنی دار نبود.وراثت پذیری درجه پوست، وزن تولد، وزن های شیرگیری، 6 و 12 ماهگی افزایش وزن روزانه از تولد تا شیرگیری، 6-3 و 12-6 ماهگی بترتیب برابر 0.24 (±0.087)، 0.06 (±0.039)، 0.12 (±0.055)، 0.14 (±0.06)، 0.18 (±0.067)، 0.11 (±0.053)، 0.15 (±0.062) و 0.15 (±0.061) برآورد گردید.همبستگی های فنوتیپی و ژنتیکی وزن تولد- وزن شیرگیری، وزن تولد- افزایش وزن روزانه از تولد تا شیرگیری، وزن تولد- وزن 6 ماهگی، وزن تولد- وزن 12 ماهگی، وزن شیرگیری- وزن 6 ماهگی، وزن شیرگیری وزن 12 ماهگی و وزن 6 ماهگی- وزن 12 ماهگی بترتیب برابر (0.40، 0.85)، (0.21، 0.49)، (0.21، 0.60)، (0.18، 0.17)، (0.54، 0.63)، (0.38، 0.66) و (0.72، 0.78) برآورد گردید. همچنین همبستگی های فنوتیپی و ژنتیکی درجه پوست- وزن تولد، درجه پوست- وزن شیرگیری، درجه پوست- وزن 6 ماهگی و درجه پوست- وزن 12 ماهگی بترتیب برابر (0.13، 0.39-)، (0.02، -0.77)، (-0.09، -0.64) و (-0.11، -1.01) برآورد گردید.

بر اساس علاقه فزاینده موجود در استفاده از فناوری انتقال ژن به واسطه اسپرم (SMGT) به عنوان یک روش ساده و موثر در تولید حیوانات تراریخته، در تحقیق حاضر امکان استفاده از این فناوری در تولید رویان های تراریخته بز برای اولین بار در جهان مورد بررسی قرار گرفته است. اسپرم بز با پنج غلظت مختلف (0 تا 500 نانوگرم) از پلاسمید pcDNA/his/LacـZ ترانسفکت گردید و برای لقاح آزمایشگاهی (IVF) و یا تزریق درون سیتوپلاسمی (ICSI) مورد استفاده قرار گرفت. در ICSI از 3 نوع اسپرم استفاده شد که عبارتند از: اسپرم متحرک و غیرمتحرک زنده که پس از انکوباسیون با DNA تفکیک شدند، و اسپرم مرده که قبل از انکوباسیون با DNA توسط فرایند انجماد ـ ذوب متوالی کشته شده و سپس با غلظت های مختلف پلاسمید انکوبه گردید. همچنین به منظور بررسی تاثیر انتقال مکانیکی ترانسژن در زمان ICSI، یک گروه آزمایشی با تزریق همان 5 غلظت از پلاسمید (بدون حضور اسپرم) به داخل تخمک انجام پذیرفت. نرخ انتقال و یا بیانار ترانسژن LacـZ به ترتیب توسط انجام PCR و رنگ آمیزی XـGal بر روی جنین های حاصله از 25 تیمار مختلف آزمایشی مورد بررسی و مقایسه آماری قرار گرفت. گذشته از نرخ تسهیم و بلاستوسیست قابل قبول به دست آمده در کلیه گروه ها، نتایج PCR نشان داد که کلیه جنین های حاصل از تزریق مکانیکی DNA به درون تخمک از لحاظ حضور ترانسژن در روز 8 جنینی منفی بودند. بیان ترانسژن کاملا به روش تولید جنین و شرایط اسپرم مورد استفاده وابسته بوده و جنین های تراریخته فقط در زمان استفاده از اسپرم غیر متحرک زنده و اسپرم مرده تولید گردید. به طور کلی نتایج حاصل نشان دادند که فناوری مورد استفاده در تولید جنین (IVF،ICSI و یا تزریق مکانیکی(DNA ، شرایط اسپرم مورد (متحرک، غیر متحرک زنده و یا مرده) و غلظت DNA، از مهمترین عوامل موثر در تکوین جنین و کارایی انتقال و بیان ترانسژن می باشند.

فرایند انجماد اسپرم، شامل در معرض قرار گرفتن ابتدایی اسپرم با مواد محافظ انجمادی، کاهش دما به زیر صفر درجه سانتی گراد، ذخیره، ذوب و سرانجام حذف ماده محافظ انجمادی و بازگشت به حالت طبیعی است. این تغییرات باعث آسیب های ساختاری و بیوشیمیایی به اسپرم می شود که می تواند زنده مانی و باروری اسپرم را تحت تاثیر قرار دهد. لذا استفاده از مواد محافظ انجمادی در محیط انجماد، ضروری ترین بخش درفرایند انجماد اسپرم می باشد. اگرچه زرده تخم مرغ یکی از رایج ترین نگهدارنده های برون سلولی است که باعث حفاظت از اسپرم در طی فرایند انجمادـ ذوب می شود ولی در سال های اخیر تلاش هایی به منظور جایگزین کردن آن با دیگر منابع گیاهی صورت گرفته است. این تلاش ها به دلیل بروز مشکلاتی در زرده تخم مرغ از جمله عدم امکان استانداردسازی و وجود آلودگی های میکروبی است که می تواند احتمال انتقال آلودگی های میکروبی را افزایش دهد. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر محیط انجماد اسپرم با نگهدارنده های لسیتین سویا و زرده تخم مرغ بر عملکرد و توانایی لقاح اسپرم منجمد شده و تکوین رویان های آزمایشگاهی بعد از لقاح بود. محیط های گیاهی بر پایه 1 و 2 درصد لسیتین سویا همراه با سطوح 5 و 7 درصد گلیسرول و محیط های حیوانی بر پایه 15 و 20 درصد زرده تخم مرغ همراه با سطوح 5 و 7 درصد گلیسرول برای انجماد اسپرم قوچ مورد ارزیابی قرار گرفتند. نمونه سیمن در طول فصل جفت گیری و به صورت هفته ای دوبار از سه قوچ نژاد لری بختیاری جمع آوری و سپس به منظور انجماد با محیط های انجماد مورد نظر رقیق شدند. تحرک، زنده مانی وحالت آکروزمی به عنوان مهمترین پارامترهای اسپرم و میزان تسهیم، بلاستوسیست و شکوفایی روز هفتم جنینی به عنوان مهمترین پارامترهای توانایی لقاح و تکوین جنینی بعد از انجماد ـ ذوب مورد ارزیابی قرار گرفتند. تعداد 5 محیط در بخش محیط های انجماد گیاهی و 5 محیط در بخش محیط های انجماد حیوانی در یک طرح کاملا تصادفی با استفاده از نرم افزار آماری SAS و رویه GLM و در سطح معنی داری 5 درصد آنالیز شدند. اگرچه هیچ اختلاف معنی داری در حالت آکروزمی، میزان بلاستوسیست و شکوفایی رویان ها در هیچ کدام از محیط های گیاهی مشاهده نشد (P>0.05) ولی غلظت 1 درصد لسیتین سویا همراه با 7 درصد گلیسرول باعث افزایش معنی داری در تحرک، زنده مانی و میزان تسهیم رویان های آزمایشگاهی گردید (P<0.05). همچنین در محیط های حیوانی، اختلاف معنی داری در حالت آکروزمی، میزان بلاستوسیست و شکوفایی رویان ها مشاهده نشد (P>0.05). ولی بیشترین میزان تحرک، زنده مانی و میزان تسهیم در محیط انجماد حاوی 20 درصد زرده تخم مرغ همراه با 7 درصد گلیسرول مشاهده شد که این اختلاف با سایر محیط های انجماد حیوانی معنی دار بود (P<0.05). در مقایساتی که بین بهترین محیط های گیاهی و حیوانی صورت گرفت، هیچ اختلاف معنی داری بین این دو محیط مشاهده نشد (P>0.05) با توجه به معایب زرده تخم مرغ و تلاش ها برای جایگزین کردن آن، به نظر می رسد که محیط انجماد بر پایه 1 درصد لسیتین سویا و 7 درصد گلیسرول جایگزین مناسبی برای محیط های بر پایه زرده تخم مرغ باشد.

جنین های شبیه سازی شده از سلولهای سوماتیک کاملا تمایز یافته سطوح بالاتری از متیلاسیون DNA را در مقایسه با جنین های حاصل از لقاح نشان می دهند. این امر سبب الگوی بیان نامناسب ژنهای ایمپرینتینگ و غیر ایمپرینتینگ می گردد. این الگوی نابجا احتمالا مسئول ناهنجاریهای متعدد در طی تکوین جنین های شبیه سازی شده می باشد. ایجاد تغییراتی در سطوح اپی ژنتیکی سلولهای سوماتیک دهنده هسته ممکن است سبب بهبود تکوین این جنین ها گردد.هدف از انجام این تحقیق درمان سلولهای فیبروبلاستی پاساژ 5 با ترکیب 5-aza-2'-dc (ترکیبی ممانعت کننده از فعالیت آنزیم DNA متیل ترانسفراز) به مدت 72 ساعت با غلظتهای 0، 0.01، 0.08 و 0.3 میکرومولار به منظور بررسی تاثیر آن بر تکوین آزمایشگاهی جنین های شبیه سازی شده می باشد. علاوه بر این در این تحقیق تاثیر ترکیب 5-aza-2'-dc به مدت 72 ساعت با غلظتهای 0، 0.01، 0.08 و 0.3 میکرومولار بر خصوصیات متعدد سلولی همچون مورفولوژی، رشد و تکثیر سلولی، سیکل سلولی، آپپتوز و مارکرهای اپی ژنیتیکی سلولهای سوماتیک دهنده هسته نیز بررسی می گردد.ترکیب 5-aza-2'-dc در تمامی غلظتهای استفاده شده سبب کاهش رشد و تکثیر سلولی گردید به گونه ای که با افزایش غلظت این تاثیر افزایش می یابد. به علاوه این ترکیب سبب تغییر مورفولوژی سلولی به خصوص در بالاترین غلظت استفاده شده (0.3 میکرومولار) گردید. در این حالت سلولهای درمان شده با این ترکیب پهن تر بوده و زوائد بیشتری را به نمایش می گذاشتند. درمان سلولهای فیبروبلاستی با این ترکیب سبب افزایش میزان آپپتوز گردید، به گونه ای که با افزایش غلظت این تاثیر افزایش می یابد. غلظتهای پایین ترکیب 5-aza-2'-dc تاثیر اندکی را بر روی سیکل سلولی نشان می دهد. در حالیکه بالاترین غلظت این ترکیب (0.3 میکرومولار) سبب افزایش معنی دار درصد سلولهای فاز G0/G1 در مقایسه با سایر گروهها می گردد. با افزایش غلظت ترکیب 5-aza-2'-dc سطوح استیلاسیون H3K9 افزایش و سطوح متیلاسیون DNA کاهش یافت. درمان سلولهای فیبروبلاستی با غلظتهای 0.01 و 0.08 میکرومولار از ترکیب  5-aza-2'-dcسبب کاهش غیر معنی دار (%5.3±28.6 و %1.2±27.2 در مقابل %4.3±32.1) درصد بلاستوسیست در مقایسه با گروه کنترل و کاهش معنی دار (%1.5±6.5) در گروه درمانی 0.3 میکرومولار گردید. کیفیت جنین ها (TCN) با افزایش غلظت ترکیب 5-aza-2'-dc کاهش یافت به گونه ای که این کاهش در گروههای تیماری 0.08 و 0.3 میکرومولار در مقایسه با گروههای 0 و 0.01 میکرومولار معنی دار می باشد. مارکرهای اپی ژنتیکی (متیلاسیون DNA و استیلاسیون هیستونها (H3K9 در گروههای 0.08 و 0.3 میکرومولار در مقایسه با جننیهای حاصل از لقاح کاهش معنی داری را نشان می دهد در حالیکه این تغییرات در گروههای 0 و 0.01 میکرومولار معنی دار نمی باشد.نتایج این تحقیق نشان دهنده این است که غلظت 0.01 میکرومولار از ترکیب 5-aza-2'-dc تاثیرات مضر کمتری را در مقایسه با سایر غلظتها دارد. اما با این وجود نتایج این تحقیق نشان دهنده آن است که ترکیب  5-aza-2'-dcترکیب مناسبی جهت تصحیح برنامه ریزی مجدد هسته ای نمی باشد. در مجموع می توان گفت که شاید دمتیلاسیون وسیع ایجاد شده در سطح ژنوم توسط ترکیب 5-aza-2'-dc تاثیرات مضری را بر تکوین آزمایشگاهی جنین های شبیه سازی شده دارد.

این تحقیق به بررسی اثر محیط کشت جنینی و یک آنتی اکسیدان نفوذ پذیر به نامMnTBAP  بر تکوین، میزان گونه های اکسیژن واکنشی (ROS) و مرحله توقف در تکوین جنین های آزمایشگاهی گوسفند پرداخته است.اووسیت های گوسفندی در محیط آزمایشگاه بالغ شده، لقاح یافته و سپس در محیط نامناسب [tissue culture medium 199 (TCM199)+10% charcoal stripped serum (Suboptimal) (CSS)] یا محیط بهینه mSOF1: modified synthetic oviductal fluid (mSOF)] (روز 0-3) و mSOF2 روز (3-8)[ تا روز 8 کشت داده شدند. 200 میکرو مولار MnTBAP قبل، بعد یا قبل و بعد از روز سوم کشت جنینی در محیط کشت mSOF یا در سراسر دوره کشت در محیط TCM199 اضافه گردید. الگوی تغییرات ROS بوسیله رنگ آمیزی با ماده(2′,7′-dichlorodihydrofluorescin diacetate) DCHFDA  مورد بررسی قرار گرفت.علی رغم گرایش مشابه جنین های mSOF و TCM199 تا مرحله مورولا، درصد بلاستوسیست در روز 5، 6 و 7 در محیط کشت mSOF به طور معنی داری بیشتر از محیط 12.5±4.7: mSOF) TCM199 ، 41.8±3.9،51.8±3.1  و0.7±0.8: TCM199 ، 10.7±2.8، 16.1±1.7، به ترتیب) می باشد. صرف نظراز زمان اضافه کردن MnTBAP هیچ اثر خاصی از بهبود تکوین جنین های آزمایشگاهی گوسفند در محیط کشتmSOF دیده نمی شود.صرف نظر از محیط کشت، جنین های تقسیم شده میزان ROS بیشتری نسبت به اووسیت های نابالغ و بالغ دارند. ولی بیشترین سطح ROS در مرحله مورولا در جنین های TCM199 (77.9±2.7) مشاهده میشود که یک مرحله سلولی، دیرتر از جنین های mSOF می باشد (مرحله 16 سلولی:2.5±75.1). تشکیل بلاستوسیست همراه با یک کاهش در سطح ROS می باشد.این مطالعه برای اولین بار نشان داد که 1) اووسیت های نابالغ و بالغ دارای پائین ترین سطوح ROS میباشند که در طی تکوین جنین های آزمایشگاهی گوسفند افزایش می یابد. 2) مرحله افزایش ROS مطابق با توقف تکوین در جنین می باشد. 3) محیط کشت، باعث تغییر در مرحله افزایش ROS می شود. 4) MnTBAP حداقل در جنین های گوسفندی یک SOD نفوذ پذیر نیست.

1 تعیین میزان تاثیر ژل اسید فرمیک در درمان واروازیس زنبور عسل 2 تعیین میزان تاثیر بالشتک اسفنجی اسید فرمیک در درمان واروازیس زنبور عسل 3 مقایسه تاثیر اسید فرمیک در دو شکل فوق با آپی گارد به عنوان داروی موجود در بازار 4 مقایسه تاثیر اسید فرمیک در دو شکل فوق با گروه شاهد بدون هیچ درمانی مراحل و روش های اجرای طرح شامل: تعیین کندوها به منظور اجرای آزمایش می باشد که از تعداد 60 فروند کندو با جمعیت حداقل 8 شان، نمونه زنبور بالغ و لارو اخذ گردید. از هر کندو 50 عدد زنبور بالغ و یک قطعه شان 5 سانتی متر مربع با حدود 50 لارو اخذ گردید و کدگذاری شد. پس از شمارش جرب در آزمایشگاه ها وضعیت آلودگی کندوها مقایسه شد و از بین آنها 35 فروند به منظور آزمایش انتخاب شدند. این کندوها به چهار گروه تقسیم شدند. میزان اثربخشی داروهای مورد بررسی در درمان واروازیس زنبور عسل به شکل زیر گزارش گردید: گروه تحت درمان با ژل اسیدفرمیک 93.18% گروه تحت درمان با بالشتک اسفنجی اسیدفرمیک 91.09% گروه تحت درمان با آیی گارد 98.18% این گزارش نشان دهنده عملکرد مناسب اشکال مورد آزمایش داروی اسید فرمیک در حذف آلودگی کندوها به جرب واروآ است.

46 رأس گاو آلوده به کنه که حداقل از 3 ماه قبل سابقه استفاده از هیچ نوع کنه کش را نداشته اند انتخاب و شماره گذاری گردیدند. این گاوها به طور تصادفی به 2 گروه مساوی تقسیم و در یک گروه از سم طبق توصیه شرکت سازنده استفاده شد و در گروه دوم نیز به عنوان گروه کنترل، هیچ سمی استفاده نگردید. برای تمام گاوها شمارش تعداد کنه های یک طرف بدن دام در قسمت های مختلف در روزهای 4- و 2- و صفر و همچنین تعیین جنس و گونه انجام شد. در گروه تیمار سمپاشی در روز صفر انجام و شمارش تعداد کنه ها در زمان های مختلف با تست آماری T-student ارزیابی شد، ضمن اینکه در نهایت Efficacy Rate سم مورد مطالعه، برآورد گردید. نتایج حاصل از شمارش کنه در روزهای صفر، 3 و 7 در گروه درمان نشان داد که شیب کاهشی میانگین در این گروه از دام ها بسیار شدیدتر بوده به طوری که این میزان از 10.1 در روز صفر به عدد صفر در روز هفتم کاهش یافت، در حالی که در گروه کنترل این میزان هر چند کاهش داشت، به صفر نرسید.

اهداف طرح عبارت اند از: بررسی و تعیین میزان تاثیر سم سای هالوترین در از بین بردن کنه و شپش دام های آلوده و نیز اثرات آن بر روی پوست و پشم - همچنین بررسی بی خطری سم در دوز مورد توصیه شرکت - ارزیابی کارآیی سم در مبارزه با کنه های یک میزبانه و چندمیزبانه و شپش این طرح به منظور اثبات این فرضیه که استفاده از سم سای هالوترین به دو روش سمپاشی و یا حمام جهت مبارزه با کنه های یک میزبانه و چندمیزبانه و نیز شپش مناسب می باشد، به صورت آزمون میدانی (Field Trial) اجرا گردید. در این طرح پس از شناسایی دام های آلوده به دو گروه آزمایش (درمان) و کنترل مستقیم و به صورت جداگانه تاثیر سم بر روی کنه ها و نیز تاثیر سم بر روی شپش در آنها مورد آزمایش و در فواصل زمانی مشخص، اثرات سم مورد ارزیابی قرار گرفت. همچنین تاثیر سم بر روی پوست و پشم با روش های مشخص شده مورد بررسی قرار گرفت. در نهایت Efficacy Rate سم مورد مطالعه با تعیین وضعیت آلودگی قبل و بعد از مداخله با استفاده از فرمول مربوط محاسبه و داده های مربوط به آلودگی دام ها در مراحل مختلف به صورت توصیفی پردازش شد. سم مورد مطالعه دارای اثربخشی قابل قبول در دام های مورد آزمایش بود و عوارض جانبی خاصی جهت استفاده از آن، مشاهده نشد.