سابقه و هدف: گیاهان دارویی خاصیت ضد سرطانی قوی دارند. ورزش نیز یکی از عوامل سبک زندگی است که خطر ابتلا به سرطان را کاهش می دهد. هدف از این پژوهش اثر تمرینات استقامتی و تاکسول بر سطوح سیکلواکسیژناز-2 و پروستاگلاندینE2 در بافت کبد موش های سوری مبتلا به سرطان گردن رحم بود. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی 35 سر موش ماده C57 به طور تصادفی به پنج گروه 7 تایی کنترل (سالم)، کنترل (سرطان)، مکمل (سرطان)، تمرین و مکمل (سرطان) و تمرین (سرطان) تقسیم شدند. کاشت تومورهای سرطانی در زیر پوست بخش فوقانی لگن انجام شد. پروتکل تمرینی استقامتی شامل پنج جلسه در هفته، 50 دقیقه در هر جلسه با سرعت 14-18 متر بر ثانیه به مدت شش هفته اجرا شد. مقدار 60 میلی گرم/کیلوگرم/روز، تاکسول نیز به صورت درون صفاقی تزریق شد. متغیرهای وابسته تحقیق 24 ساعت پس از آخرین چلسه برنامه تمرینی به وسیله دستگاه الایزا اندازه گیری شد. نتایج: مصرف تاکسول و تمرینات استقامتی سطوح سیکلواکسیژناز-2 و پروستاگلاندینE2 بافت کبد موش های C57 مبتلا به سرطان گردن رحم را کاهش داد. نتیجه گیری: القای بافت سرطانی در موش سوری موجب افزایش مقادیر سیکلواکسیژناز-2 و پروستاگلاندینE2 در بافت کبد شده و تمرینات استقامتی به همراه مصرف تاکسول می تواند آنها را بکاهد.

مطالعات جدید در سلولهای کوریون و امنیون نشان داده است که گلو کوکورتیکوئیدها (GC) به ترتیب موجب افزایش و کاهش مقدار فعالیت آنزیم های PGHS و PGDH می گردند. اثرGC در مقدار ترشح این آنزیمها در سلولهای جفت(PC) نا مشخص است. جهت پی بردن به این موضوع بر آن شدیم تا در سلولهای جفت انسانی تاثیر این آنزیم ها را معلوم نمائیم. در این مطالعه 12 عدد جفت انسان پس از عمل سزارین از زنان با زایمان زودرس تهیه گردید.سلولهای جفتی را با استفاده از غلظت های خاص محلول percoll جدا کرده و بعد از 72 ساعت از کشت سلولی، محیط کشت تعویض و سپس سلولها برای مدت 24 ساعت دیگر در مجاورت با داروهای دگزامتازون، ملوکسیکام و سولفاسالازین (UM ،1) به همراه اسید آراشیدونیک (UM،5) قرار گرفتند. پس از دوره انکوباسیون، محیط کشت سلولی جهت تعیین مقدار ترشح PGE2 توسط روش رادیوایمونواسی (RIA) جمع آوری شد. نتایج حاصله با استفاده از روش آماری one-way ANOVAوStudent‘s t-test ارزیابی شد و اختلافات حاصله با p<0.05 معنی دار تلفی گردید. دگزامتازون و سولفاسالازین مقدار ترشح PGE2 را در PC به طور معنی داری افزایش داده و مصرف همزمان آن دو موجب افزایش بسیار بیشتری در ترشح PGE2 نسبت به مصرف دگزامتازون به تنهائی گردید. ملکسیکام تاثیر قابل توجهی در ترشح پایه ای PGE2 نداشت و کاربرد همزمان آن با دگزامتازون افزایش مختصری را در ترشح PGE2 داشت که به طور معنی داری کمتر از مقداری بود که دگرامتازون + سولفاسلازین و یا سولفاسلازین به تنهائی ایجاد می گردند. این نتایج نشان می دهند که ترشح PGE2 به وسیله PC در انسان بیشتر بستگی به فعالیت آنزیم PGHS-I دارد تا آنزیم PGHS-II. اثر سولفاسالازین مبین اهمیت ترشح داخلی آنزیم PGDH در تنظیم ترشح PGE2 بوده و بدلیل افزایش فعالیت آنزیم PGHS و کاهش فعالیت آنزیم PGDH باشد.

سابقه و هدف: دیابت ملیتوس یکی از شایع ترین بیماری های متابولیسمی است که با افزایش قند خون تظاهر می یابد. هدف از انجام این مطالعه بررسی تاثیر مصرف مکمل زنجبیل بر الگوی قند خون، مقاومت به انسولین و برخی از عوامل التهابی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 است.مواد و روش ها: این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی تصادفی دوسوکور کنترل شده با دارونما انجام شد. تعداد 70 بیمار دیابتی نوع 2 به صورت تصادفی در دو گروه دریافت کننده زنجبیل (35 نفر) و شاهد (35 نفر) قرار گرفتند. بیماران روزانه 1600 میلی گرم (2 کپسول 800 میلی گرمی) پودر زنجبیل یا دارونمای حاوی آرد گندم را به مدت 12 هفته مصرف نمودند. سطوح قند خون ناشتا، هموگلوبین A1C، انسولین سرم و شاخص مقاومت به انسولین (HOMA)، پروستاگلاندین E2 و TNFa، پیش و پس از مداخله سنجیده و با استفاده از آزمون های آماری مقایسه شد.یافته ها: اطلاعات 63 بیمار آنالیز شد (33 نفر در گروه زنجبیل و 30 نفر در گروه شاهد). مصرف زنجبیل سبب کاهش معنی دار قند خون ناشتا (p=0.02)، هموگلوبین A1C (p=0.01)، انسولین سرم (p=0.00) و شاخص مقاومت به انسولین HOMA)) (p=0.00) و پروستاگلاندینE2 (p=0.00) در گروه زنجبیل در مقایسه با گروه شاهد شد.نتیجه گیری: نتایج نشان داد زنجبیل سبب بهبود الگوی قند خون و مقاومت به انسولین و همچنین کاهش پروستاگلاندین E2 در بیماران دیابتی نوع 2 شد.