هدف: کلون نمودن cDNA پروتئین پراکسیزومی در پلاسمید یوکاریوتی بیانی EGFP-C1 و بررسی الگوی بیان ژن (Peroxisomal Protein) PEP متصل به مارکر پروتئین سبز فلورسانس در سلول تخمدان خوکچه هندی.مواد و روش ها: پس از استخراج RNA کل سلول از قلب موش بالغ، cDNA مربوطه تهیه شد و با استفاده از پرایمرهای اختصاصی تکثیر PEP cDNA صورت گرفت PEP cDNA .تکثیر شده پس از هضم آنزیمی در پلاسمید EGFP-C1 قرار گرفت. باکتری های  One Shot TOP 10 با محصول اتصال پلاسمید و PEP cDNA ترانس فورم گردید و پس از کشت کلونی های مثبت دارای پلاسمید نو ترکیب با آزمون PCR انتخاب و تکثیر گردیدند و بر روی پلاسمید خالص شده از آنها تست های هضم آنزیمی و تعیین توالی انجام شد. برای بررسی الگوی بیان PEP درون سلول های CHO، این سلول ها با 4 میگروگرم پلاسمید و 10 میکرولیتر لیپوفکتامین 2000 ترانس فکت شدند.یافته ها: نتایج هضم آنزیمی و تعیین توالی ثابت کرد که قطعه تکثیر و کلون شده همان PEP cDNA می باشد. این 630 cDNA جفت بازی کد کننده 209 اسیدآمینه است که بررسی های بیوانفورماتیکی نشان دهنده وجود یک دامنه فیبرونکتین نوع 3 از اسیدآمینه 31 تا 114 و با احتمال بسیار زیاد دو دامنه آلفا هلیکس درون غشایی آب گریز از اسید آمینه 12 تا 32 و 152 تا 169 در آن می باشد. نتایج ترانس فکشن سلولی به همراه رنگ آمیزی اختصاصی کاتالاز ثابت می کند که این پروتئین با سیگنال انتهای کربوکسیل خود، (Serine Lysine Lucine; SKL)، به درون اندامک پراکسیزوم منتقل می شود.نتیجه گیری: مطالعات اثبات می کند که PEP یک پروتئین پراکسیزومی است؛ هر چند این پروتئین یک دامنه فیبرونکتین نوع 3 و دو دامنه آب گریز دارد که نقش آنها هنوز نامشخص است.

یکی از روشها برای بیان پروتئین ها، نشاندار کردن آنها توسط توالیهای نشانه پپتیدی است که طی آن پپتید نشانه به کمک تکنولوژی DNA نوترکیب به پروتئین مورد نظر متصل می شود و سپس با استفاده از آنتی بادی اختصاصی علیه پپتید نشانه ردیابی می گردد. هدف از این مطالعه ساب کلون کردن cDNA ژن پروتئین پراکسیزومی (PEP) در یک وکتور بیانی یوکاریوتی بود که به موجب آن قطعه کایمر PEP-cDNA متصل به پپتید نشانه FLAG تولید گردید. قطعه نوترکیب FLAG-PEP با استفاده از روش Splicing by overlap extension polymerase chain reaction (SOE PCR) ساخته شد و سپس وارد وکتور بیانی یوکاریوتی pUcD2SRaMCSHyg گردید. به منظور بررسی جایگاه درون سلولی پروتئین PEP متصل به پپتید FLAG، بیان گذاری پلاسمید ساخته شده در سلولهای CHO انجام شد که طی آن سلولهای ترانسفکت شده توسط پلاسمید نوترکیب نشان دادند که پروتئین FLAG-PEP از الگویی مشابه با کاتالاز که آنزیم اختصاصی پراکسیزوم است پیروی می کند.

پیش زمینه و هدف: راپامایسین (سیرولیموس) جزء داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی و مهارکننده مسیر mTOR است. سیرو لیموس در پیشگیری از رد پیوند کلیه در گیرندگان پیوند کلیه مؤثر است. سیرولیموس نه تنها دارو مهاری کننده هدف راپامایسین است بلکه به عنوان یک سوبسترا برای زیر خانواده های آنزیم های سیتوکروم P450 و برای پمپ های خروجی چند دارویی محسوب می شود. نتایج مطالعات اخیر نشان داده است گیرنده های فعال کننده تکثیر پروکسیزومی به عنوان گروهی از گیرنده های هسته ای، اثرات سلولی متعددی دارند و پلی مورفیسم های ژنتیکی آن ها در ارتباط با سایر ژن ها در ایجاد پاسخ های سیستم ایمنی انسان نقش مهمی دارند. هدف از انجام این مطالعه تعیین پلی مورفیسم rs4253778 ژن گیرنده فعال کننده تکثیر پراکسیزوم الفا (PPARα) در گیرندگان پیوند کلیه تحت درمان با راپامایسین و افراد کنترل سالم در استان آذربایجان غربی (ایران) و مقایسه آن ها با یکدیگر بود. مواد و روش کار: در این مطالعه مورد-شاهدی، 40 نفر بیمار گیرنده پیوند کلیه و تحت درمان با راپامایسین به میزان یک میلی گرم (به عنوان گروه بیمار) و 63 نفر در گروه کنترل سالم (به عنوان گروه کنترل) ارزیابی شدند. نمونه گیری از افراد در درمانگاه پیوند کلیه بیمارستان امام خمینی (ره) شهرستان ارومیه تحت نظر پزشک فوق تخصص کلیه انجام گرفت. برای استخراج DNA ژنومی از روش نمک اشباع استفاده شد. محصولات PCR بعد از برش انزیمی با آنزیم TaqІ آنالیز شدند. با شمارش مستقیم آلل ها و ژنوتیپ های مشاهده شده و نیز تعداد کل نمونه ها داده به دست می آید. سپس با استفاده از برنامه اکسل با طراحی تست کای دو و یا تست فیشر در جدول 2×2 آنالیز نتایج و داده ها انجام شد. اختلاف سطح معنی داری دو گروه معادل 05/0 قلمداد گردید. یافته ها: فراوانی ژنوتایپ هموزیگوت G/G PPARα rs4253778 و ژنوتایپ هتروژیگوت G/C PPARα rs4253778 مشاهده شده در گروه کنترل سالم مطالعه حاضر به ترتیب برابر با (49/63درصد)40 و (51/36درصد)23 بود. در گروه کنترل سالم ژنوتایپ هموزیگوت C/C PPARα rs4253778 مشاهده نشد. فراوانی ژنوتایپ هموزیگوت G/G، ژنوتایپ هتروژیگوت G/C و ژنوتایپ هموزیگوت C/C در بیومارکر PPARα rs4253778 در گروه بیمار به ترتیب برابر با (5/72درصد)29، (5/22درصد)9 و (5درصد)2 بود. مقایسه فراوانی های موردنظر در دو گروه نشان داد ازلحاظ آماری اختلاف معنی داری وجود ندارد (05/0P >). در این مطالعه فراوانی آلل های G و C PPARα rs4253778 در گروه بیماران به ترتیب برابر با 84/0 و 16/0؛ و در کنترل سالم به ترتیب برابر با 81/0 و 19/0 بود. بحث و نتیجه گیری: در مطالعه حاضر ارتباط معنی داری بین پلی مورفیسم PPARα rs4253778 G>C و مصرف غلظت پایین راپامایسین به میزان یک میلی گرم وجود نداشت. مطالعات بیشتر با تعداد نمونه بیشتر توصیه می شود.

آپوپتوز به خودکشی برنامه ریزی شده ژنتیکی سلول گفته می شود که در بسیاری از شرایط فیزیولوژیک و پاتولوژیک نقش مهمی ایفا می کند. اغلب ملکول ها و مسیرهای سیگنالی درگیر در این فرایند بخوبی شناخته شده اند. اما پیرامون نقش ارگانل های سیتوسلی و مسیرهای سیگنالی و تعاملات بین آنها در خلال آپوپتوز مطالعات زیادی انجام نشده و یا نوعا مقالات چاپ شده کامل و همه جانبه نمی باشند. اهمیت ارگانل های سیتوپلاسمی به حدی است که اخیرا برخی از محققین، مسیر درگیری این ارگانل را بعنوان سومین مسیر القای آپوپتوز (علاوه بر مسیرهای شناخته شده داخلی و خارجی) در نظر می گیرند. این مقاله برآن است تا مطالعات انجام شده پیرامون فرایند آپوپتوز را مورد بحث قرار داده و در ادامه با تاکید بر اهمیت ارگانل های سیتوپلاسمی به بررسی نقش آنها در این فرایند بپردازد.

1زمینه و هدف: اختلال میتوکندری بافت مغز در پاتوژنز بیماری پارکینسون موثر است. هدف از این تحقیق، ارزیابی تاثیر 8 هفته تمرین هوازی و مکمل سیر بر بیان ژن فعال کننده گیرنده تکثیرکننده پراکسیزوم و فاکتور رونویسی A میتوکندری در بافت مغز موش ­های صحرایی سالمند مبتلا به پارکینسون بود. روش ها: در این مطالعه تجربی، تعداد 40 سر موش صحرایی نر نژاد اسپراگو-داولی به­­ طور تصادفی در 5 گروه 1) کنترل سالم (HC)، 2) کنترل پارکینسون (Res)، 3) پارکینسون-تمرین هوازی (AT)، 4) پارکینسون-مکمل سیر (G) و 5) پارکینسون-تمرین هوازی-مکمل سیر (AT+G) تخصیص یافتند. موش ­ها با استفاده از تزریق  mg/kg2 رزرپین مبتلا به پارکینسون شدند. تمرین هوازی 5 جلسه در هفته و هر جلسه 15-48 دقیقه با سرعت 10-24 متر بر دقیقه به­ مدت 8 هفته اجرا شد. گروه ­های مکمل، روزانه mg/kg 500 سیر به ­صورت گاواژ دریافت کردند. بیان ژن­ های  PGC1-aو TFAM در بافت مغز با روش Real Time PCR اندازه­گیری شد. یافته ها: بیان ژن PGC1-a در گروه ­های G، AT و AT+G نسبت به گروه Res و گروه AT+G نسبت به گروه G به­ طور معنی­ داری بیشتر بود (0/001=P). بیان ژن TFAM در گروه­ های AT (0/005=P) و AT+G (0/001=P) نسبت به گروه Res و گروه AT+G نسبت به گروه G و AT به­ طور معنی­ داری بیشتر بود (0/001=P). نتیجه گیری: با توجه به نتایج حاضر، همراهی انجام تمرین و مصرف مکمل سیر ممکن است اثرات افزایشی یا هم افزایی بر سلامت و عملکرد میتوکندری در بیماری پارکینسون داشته باشد.

گیرنده های فعال کننده تکثیر پراکسیزوم ((PPARs، گروهی از گیرنده های هورمونی درون هسته ای هستند که حاوی سه نوع ایزوتیپ مختلف (α ، d/b و g) بوده که عملکردشان در سطح رونویسی است. PPARg اساسا در بافت چربی بیان شده و بیان ژن های مرتبط با سوخت و ساز چربی را تنظیم می کند. PPARg در تمایز و تکثیر و آپوپتوز سلولی نقش دارد. PPARg دارای سه ایزوفرم می باشد که در اثر تناوبی بودن منطقه پروموتوری این ژن حاصل می شوند. پلی مورفیسم رایج (Pro12Ala) در ایزوفرم PPARg2 در بروز چاقی نقش دارد. PPARg هدف تیازولودیددیون ها (که از داروهای ایجادکننده حساسیت به انسولین و موثر در درمان دیابت نوع 2) هستند. نتایج ایمنوهیستوشیمی نشان می دهد که تمایز بافتی در طی حاملگی وابسته به PPARg است. PPARg بر روی سلول های کارسینوما در لاین های سلولی اثرات بازدارندگی توموری دارد. بنابراین آپوپتوز و القا توسط لیگاندهای PPARg یک روش پیشنهادی در درمان سرطان ها است.

هدف: آنالیز اسیدآمینه ای ژن پراکسیزومال پروتئین نشان می دهد که در انتهای کربوکسیل در این سازه قلمرو SKI وجود دارد. به منظور یافتن اهمیت این بخش، از طریق ایجاد موتاسیون هدف دار تری پپتید SKI حذف گردید و در سلول های CHO-K1 و P19 ترانس فکت گردید.مواد و روش ها: به منظور ایجاد سازه جهش یافته مورد نظر PCR با استفاده از پرایمرهای مناسب صورت گرفت. موتانت حاصل در فرودست ژن EGFP تحت کنترل پروموتر CMV قرار داشت. پس از تعیین توالی باکمک لیپوفکتامین 2000 به درون سلول های CHO-K1 و P19 ترانس فکت گردید.یافته ها: گرادیان دمایی PCR نشان می دهد که بهترین دمای اتصال، 6/71 درجه است. ترانس فکت نمودنEGFP-PeP  الگوی سبز رنگ نقطه دار دارد، در حالی که سازه EGFP-PeP/DSKI پس از ترانس فکت نمودن الگوی یکنواخت سبز رنگ دارد.نتیجه گیری: با توجه به نتایج به دست آمده مشخص می شود که SKI در انتهای کربوکسیل پروتئین برای ورود به پراکسیزوم لازم و ضروری است.

هدف: بررسی انتقال ژن گزارشگر EGFP متصل به سیگنال پپتید هدایت شونده پراکسیزومی نوع دوم به داخل سلول های پستانداران و بهینه سازی روش انتقال ژن از طریق متد لیپوفکشن.مواد و روش ها: در این آزمایش ها برای بررسی توانایی جذب DNA از دو رده سلولی CHO و Vero استفاده شد که برای به دست آوردن بهترین شرایط ترانسفکشن، دو غلظت از DNA (0.5 و 1 میکروگرم) در زمان های انکوباسیون 3 و 6 ساعت بررسی شدند. پلاسمید مورد استفاده، پلاسمید بیانی PUCD2 بود که حامل ژن EGFP همراه با سیگنال پپتید هدایت شونده پراکسیزومی نوع دوم بود. این سیگنال موجب انتقال پروتئین EGFP به داخل اندامک پراکسیزوم ها شد. در این مطالعه از برنامه آماری SPSS نیز برای تجزیه و تحلیل داده ها استفاده شده است.یافته ها: بیشترین بیان ژن EGFP در سلول های CHO و همین میزان از DNA پس از 6 ساعت انکوباسیون با سلول های Vero به دست آمد.نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد کارایی روش لیپوفکشن وابسته به غلظت DNA و زمان انکوباسیون DNA است. همچنین در غلظت های پایین DNA افزایش زمان انکوباسیون تاثیر چندانی بر میزان ترانسفکشن نداشت.