لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

در این تحقیق به بررسی چگونگی تکثیر و چندشکلی در هشت جایگاه ریزماهواره ای دو نوکلئوتیدی که برای بلدرچین ژاپنی اختصاصی بودند پرداخته شد. آغازگرهای مورد نظر در 200 پرنده از ایستگاه تحقیقاتی بناب آزمایش شدند. نمونه ها از چهار سویه Tuxedo، Golden، Pharach و Panda گرفته شده بودند. در مجموع تمامی جایگاهها پلی مرف بودند بجز جایگاههای GUJ0001 و GUJ0041 بترتیب در سویه های Panda و Tuxedo که یک شکل بودند. پارامترهای مختلف تنوع درون جمعیتی برای جمعیت مورد نظر بررسی شد. میانگین هتروزایگوسیتی بدست آمده برای کل جایگاهها 0.366 بود، همچنین میزان میانگین هتروزایگوسیتی بدون احتساب جایگاه مونومورف 0.374 برآورد گردید. در بین جایگاههای مختلف بیشترین و کمترین میزان PIC و شاخص اطلاعات شانون به ترتیب برای جایگاههای  GUJ0059و GUJ0001 بدست آمد. نتایج این مطالعه نشان میدهند که علیرغم اعمال انتخاب برای سالیان متمادی و نیز سیستم جفت گیری بسته در این جمعیت هنوز سطح نسبتا بالایی از چندشکلی در جمعیت مورد نظر وجود دارد.

اردک ماهی یکی از گونه های اقتصادی با ارزش حوزه جنوبی دریای خزر است. شناخت تنوع ژنتیکی آبزیان اهمیتی حیاتی در مدیریت و حفاظت از آن ها دارد. از هفت جفت آغازگر ریزماهواه برای بررسی 60 نمونه اردک ماهی از دو تالاب انزلی و امیرکلایه واقع در استان گیلان استفاده شد. میانگین تعداد الل مشاهده شده در نمونه های تالاب انزلی 5.286 و امیرکلایه 3.429 بود. میانگین هتروزایگوسیتی مشاهده شده و مورد انتظار به ترتیب 0.626 و 0.662 بدست آمد. آنالیز واریانس مولکولی تنوع ژنتیکی 73% بین جمعیت ها و 27% درون جمعیت ها نشان داد. نتایج، انحراف از تعادل هاردی- واینبرگ نشان داد تمام نمونه ها خارج از تعادل قرار داشتند. علائمی از تنگنای ژنتیکی در جمعیت ها این گونه قابل مشاهده است که ضروری است تا با اتخاذ تصمیمات مناسب مدیریت ژنتیکی در این خصوص اقدام گردد. از آنجا که دندروگرام ترسیمی وآزمون واریانس مولکولی بیانگر تمایز بارز و وجود دو جمعیت کاملا مجزا در این دو تالاب بود که می بایست در مدیریت ذخایر این گونه مدنظر برنامه ریزی های شیلاتی کشور قرار گیرد.

گوسفند نژاد بلوچی پرجمعیت ترین نژاد گوسفند ایران بوده و گله اصلاحی آن در عباس آباد مشهد قرار دارد. این تحقیق به بررسی میزان پلی مورفیسم 17 جایگاه میکروساتلایت در این جمعیت می پردازد. در این مطالعه تنوع ژنتیکی داخل این جمعیت و تعادل هاردی - واینبرگ برای این جایگاه ها بررسی گردید. هر جایگاه با 145 نمونهDNA ، مورد آزمایش قرار گرفت. واکنش PCR برای تمامی جایگاه ها بعد از بهینه سازی انجام شد و فرآورده های PCR روی ژل های پلی آکریل آمید الکتروفورز شده و با رنگ آمیزی نقره باندها آشکار گردید. نتایج نشان داد که به جز دو جایگاه BMS4000, OarAE54 در سایر جایگاه ها تکثیر صورت گرفته و دارای چندشکلی بالایی بودند. بیشترین PIC را جایگاه (0.9232) MCM120 و کمترین مقدار را (0.6839) TGLA387 داشتند. بالاترین و پایین ترین تعداد الل واقعی به ترتیب در جایگاه های MCM120 (21 الل( و MCM494, MCM541L (9 الل( مشاهده شد و بیشترین و کمترین تعداد موثر الل به ترتیب متعلق به جایگاه های (14.9664) CSRD144 و (3.6255) TGLA387 بود. میانگین هتروزایگوسیتی بر اساس کل جایگاه ها در این جمعیت 0.8746 محاسبه گردید. تمامی جایگاه ها بر اساس آزمون های X2 و G2 از لحاظ تعادل هاردی - واینبرگ در حالت عدم تعادل قرار داشتند و تنها MCM120 با تست G2 در تعادل بود. این مطالعه نشان داد که جمعیت گوسفند بلوچی بر اساس جایگاه های مورد مطالعه دارای تنوع ژنتیکی بالایی می باشد.

در تحقیق حاضر مطالعه فیلوژنتیک جمعیت گوسفند وحشی تنگ صیاد (استان چهارمحال و بختیاری) وکرایی (استان خوزستان) با استفاده از 5 نشانگر ریزماهواره ای (BM6444, MCMA2, MCM63, LSCV38, OARAE129) در سال 1388 به مدت یکسال انجام شد. واکنش های PCR برای تمامی 5 نشانگر مورد مطالعه بخوبی انجام و هر نشانگر مورد بررسی قرار گرفت. در جمعیت گوسفند وحشی دو منطقه مورد مطالعه، نشانگرهای OARAE129, LSCV38, MCM63 انحراف بسیار معنی داری را از تعادل هاردی - واینبرگ نشان دادند و 60 درصد جایگاه ها پلی مورف که شامل 3 نشانگر LSCV38, MCM63, OARAE129 می باشد و 2 نشانگر BM6444، MCMA2 مونومورف بودند. پایین بودن میانگین تعداد آلل به ازای هر جایگاه (1.6 آلل) نشاندهنده پایین بودن سطح تنوع ژنتیکی در گوسفندان وحشی مورد نظر می باشد. برای محاسبه فاصله ژنتیکی بین دو جمعیت گوسفند وحشی از شاخص Nie (1978 و 1972) استفاده گردید که بر اساس آن جمعیت گوسفند وحشی منطقه تنگ صیاد و کرایی دارای تشابه ژنتیکی بالایی (0.5961) و (0.9771) و فاصله ژنتیکی پایینی (0.0392) و (0.0232) داشتند. بوجود سطح متوسط هتروزایگوسیته مشاهده شده نیز نشان دهنده خطری است که آینده و بقای این حیوان وحشی را تهدید می کند.

به منظور مطالعه درون جمعیتی کلنی های زنبورعسل نواحی شمال غربی ایران، با استفاده از نمونه های استان های آذربایجان شرقی، آذربایجان غربی و اردبیل، از 9 نشانگر ریزماهواره استفاده گردید. پس از تکثیر هر جایگاه به وسیله تکنیک PCR و تعیین ژنوتیپ، با استفاده از نرم افزارهای مختلف، آنالیزهای مربوطه انجام پذیرفت. در این تحقیق از بین نشانگرهای مورد مطالعه، جایگاهA7  دارای بیشترین تعداد آلل مشاهده شده و جایگاه های A35 و B124 دارای کمترین تعداد آلل و جایگاه های A14 و A24 نیز مونومورف بودند. بیشترین محتوای اطلاعات چندشکلی در جایگاه های A107 و A7 و کمترین مقدار آن در جایگاهA35  نمایان شد. بیشترین هتروزایگوسیتی مشاهده شده و هتروزایگوسیتی مورد انتظار نااریب نی در جایگاه  A107(به ترتیب 0.983 و 0.921) و کمترین مقدار هتروزایگوسیتی مشاهده شده در جایگاه (0.101) A88 و کمترین هتروزایگوسیتی مورد انتظار نااریب نی نیز در جایگاه (0.481) A35 مشاهده گردید. بیشترین و کمترین مقدار شاخص شانون نیز به ترتیب در جایگاه های (2.640) A107 و (1.018) A35 دیده شد. در این جمعیت، جایگاه های A107 وA7  در تعادل هاردی - وینبرگ و بقیه جایگاه ها دارای انحراف معنی داری از وضعیت تعادل بودند.

به منظور بررسی تنوع موجود در کلنی های زنبور عسل استان آذربایجان غربی، پس از نمونه برداری از کندوهای سنتی و مدرن این استان، از 9 نشانگر ریزماهواره زنبورعسل استفاده گردید. پس از تکثیر هرجایگاه به وسیله تکنیک PCR و تعیین ژنوتیپ هر آلل، توسط نرم افزارهای مربوطه، آنالیزهای درون جمعیتی انجام پذیرفت. در این پژوهش از میان جایگاه های مورد مطالعه، جایگاهA7  و B124 به ترتیب دارای بیشترین و کمترین آلل مشاهده شده و جایگاه های A14 و A24 نیز مونومورف بودند. بیشترین و کمترین مقدار محتوای چندشکلی جایگاه ها به ترتیب در جایگاه های A7 و A35 نمایان شد. بیشترین هتروزایگوسیتی مشاهده شده و بیشترین هتروزایگوسیتی مورد انتظار نااریب نی در جایگاه A107 (1.000 و 0.897) و کمترین هتروزایگوسیتی مشاهده شده و مورد انتظار نااریب نی نیز به ترتیب در جایگاه های (0.000) B124 و (0.233) A35 مشاهده گردید.

در مطالعه حاضر تنوع ژنتیکی درون و بین پنج جمعیت گوسفند ایرانی (سنجابی، کردی کردستان، کردی خراسان، مهربان و مغانی) با استفاده از شش جفت آغازگر ریزماهواره ای (OarFCB304, OarAE64, OarCP26, MAF64, McMA26, McMA2) بررسی گردید. واکنش های PCR با تمام آغازگرها بجز OarAE64 به خوبی انجام گردید. تمامی جایگاه ها در همه جمعیت ها چند شکل بودند. سه آلل اختصاصی در دو جایگاه برای جمعیت کردی خراسان به دست آمده ولی فراوانی قابل ملاحظه ای نداشتند. به جز جمعیت مغانی برای جایگاه McMA2، تمامی جمعیت های مورد مطالعه در جایگاه های ریزماهواره ای مورد بررسی در تعادل هاردی- واینبرگ بودند (P<0.005). کمترین و بیشترین فاصله ژنتیکی DA به ترتیب بین جمعیت های کردی کردستان و کردی خراسان (0.234) و بین سنجابی و مغانی (0.388) به دست آمد. درگروه بندی جمعیت ها براساس ماتریس فاصله ژنتیکی DA، که با دو روش پیوند همجواری (NJ) و روش جفت گروهی غیروزنی از طریق میانگین حسابی (UPGMA) انجام شد، دو جمعیت کردی خراسان و کردی کردستان با هم و سپس سنجابی با آنها در یک گروه قرار گرفت و جمعیت مهربان و مغانی یک گروه مجزا تشکیل دادند. بیشترین و کمترین تنوع درون جمعیتی، که برای هر جمعیت به صورت متوسط هتروزایگوسیتی مورد انتظار در همه جایگاه ها برآورد گردید، به ترتیب مربوط به جمعیت های مهربان (0.847) و کردی خراسان (0.744) بود. هم چنین زمان انشقاق بین دو جمعیت کردی 445 سال به دست آمد که با شواهد تاریخی همخوانی دارد.