سابقه و هدف: دیابت بیماری متابولیکی می باشد که سبب کاهش سطح فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدانی می شود. مشخص شده است که عصاره الکلی گیاه اسپند در روند بهبود بیماری دیابت موثر می باشد. هارمالین، ماده موثره اسپند است که دارای خواص آنتی اکسیدانی می باشد. در این مطالعه از مدل موش های دیابتی تیپ 1 برای بررسی خواص هارمالین استفاده شد. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی از 40 موش نر نژاد NMRI استفاده شد. موش ها به 5 گروه هشت تایی شامل کنترل (دریافت کننده آب و غذای معمولی)، دیابتی (موش هایی که با استرپتوزوتوسین دیابتی شدند)، شم (موش های دیابتی شده که در طی مراحل آزمایش فقط حلال هارمالین یعنی آب مقطر دریافت کردند)، گروه های تجربی 1 (هارمالین mg/kg50) و 2 (هارمالین mg/kg100) تقسیم شدند. پس از اتمام دوره تیمار، حیوانات به وسیله اتر بیهوش شدند و خونگیری از همه گروه ها انجام شد. میزان گلوکز، انسولین، کلسترول، HDL، LDL، مالون دی آلدیید، آنزیم های سوپراکسیددسموتاز و کاتالاز در سرم خون همه گروه ها موردسنجش قرار گرفت. با استفاده از روش وسترن بلات از بافت پانکراس گروه های مختلف به منظور سنجش تغییرات انسولین نمونه برداری انجام شد. نتایج: میزان انسولین، HDL، سوپراکسیددسموتاز و کاتالاز در گروه های تیمارشده افزایش معنی داری داشت و میزان گلوکز، MDA، LDL و کلسترول در گروه های تیمارشده کاهش معنی داری را نشان داد. نتیجه گیری: تیمار موش های دیابتی شده با هارمالین، می تواند باعث بهبود شرایط موش های دیابتی شود.

هارمالین، یکی از آلکالوئیدهایی است که در گیاهان مختلف مانند گیاه اسپند وجود دارد. این آلکالوئید اثر تحریکی بر آزادسازی سروتونین و کاتکول آمینها در نقاط مختلف مغزی دارد. هم چنین اثر هالوسینوژن یا توهم زا نیز دارد. یکی از مهمترین اثرات فارماکولوژیک مشخص شده هارمالین، اثر مهاری آن بر آنزیم مونوآمین اکسیداز (MAO) می باشد. همچنین آلکالوئید هارمالین با اتصال به جایگاه آگونیست معکوس رسپتورهای گابا A طیف وسیعی از اثرات آنتاگونیستی بر علیه بنزودیازپینها ایجاد می کند و دخالت این گیرنده ها در ایجاد لرزش و تشنج مشخص شده است. این تحقیق به منظور ارزیابی آستانه تشنج ناشی از تزریق درون صفاقی هارمالین و مقایسه آن با آستانه تشنج PTZ در موش سوری نر نژاد NMRI صورت گرفته است. در این تحقیق گروه کنترل مثبت مورد تزریق 45 mg/kg,ip از پنتیلن تترازول (PTZ) و گروه های دیگر تحت تزریق مقادیر5,10,20 mg/kg,ip  از داروی هارمالین قرار گرفتند. پس از تزریقات فوق، علائم تشنجی مورد ارزیابی قرارگرفت. نتایج حاصل از این پژوهش نشان می دهد که آستانه تشنج در گروه کنترل مثبت برابر با45 mg/kg  است و آستانه تشنج هارمالین مقدار 5 mg/kg می باشد. به طوری که دوز2.5 mg/kg  از داروی هارمالین باعث بروز رفتار ترس شد و هیچگونه علامت لرزشی و تشنجی در این دوز مشاهده نگردید. بر مبنای نتایج حاصل از این تحقیق می توان نتیجه گیری کرد که هارمالین با اتصال به جایگاه آگونیست معکوس رسپتورهای GABA_A طیف وسیعی از اثرات آنتاگونیستی بر علیه بنزودیازپین ها ایجاد می کند و نشان داده شده که سیستم سروتونرژیک و گابا ارژیک CNS و نوروترانس میتر سروتونین نیز در فعالیت تشنجی و لرزشی ناشی از هارمالین درگیر هستند. در حالی که در تشنج ناشی از PTZ جایگاه پیکروتوکسین گیرنده گابا دخالت دارد و جایگاه بنزودیازپین نقش ناچیزی دراثرات آن دارد. نتایج این تحقیق نشان می دهد که هارمالین به شکل وابسته به دوز و به طور معنی داری باعث کاهش آستانه تشنجات می شود (p<0.01** و p<0.001***).

زمینه: بتا کربولین ها در دود سیگار و غذاهای غنی از پروتئین، مانند ماهی وجود دارند که تشکیل آنها را از تریپتوفان، به واسطه ی پیرولاز نشان می دهد. بتاکربولین هایی مانند هارمالین، اعمال فارماکولوژیکی گسترده ای شامل مهار مونوآمینواکسیداز، اثر تشنجی، ضد تشنجی و لرزش آور دارند. هارمالین بر روی انواع سیستم های گیرنده در مغز پستانداران، از جمله سروتونین، دوپامین و بنزودیازپین ها عمل می کند. در این مطالعه، اثرات آگونیست گیرنده ی 5-HT1 (CP94253hydrochloride) هیپوکامپ پشتی (ناحیه ی CA1) در فراموشی ناشی از هارمالین مورد بررسی قرار گرفت. روش کار: در این مطالعه، موش های سوری نر با وزن 25-20 گرم مورد استفاده قرار گرفت. در آزمایش اول پنج گروه از حیوانات سالین (10 میلی لیتر/ کیلوگرم) و دوزهای مختلف هارمالین (0. 625، /75، 2 و 4 میلی گرم/ کیلوگرم) را 15 دقیقه قبل از آموزش دریافت کردند. در آزمایش دوم پنج گروه از حیوانات، سالین (10 میلی لیتر/ کیلوگرم) و CP94253hydrochloride (0005/0، 005/0، 01/ و25/0 نانوگرم/ موش) 15 دقیقه قبل از آموزش دریافت کردند و در آزمایش سوم پنج گروه از حیوانات دوزهای (625/، /75، 2 و 4 میلی گرم/ کیلوگرم) هارمالین و دوز (/25 نانوگرم/ موش) از CP94253hydrochloride 15 دقیقه قبل از آموزش دریافت کردند. یافته ها: در این تجارب تزریق پیش از آموزش هارمالین 75/ میلی گرم/ کیلوگرم تشکیل حافظه را کاهش می دهد، در حالی که تزریق دوزهای (0. 625، 2 و 4 میلی-گرم/ کیلوگرم) از هارمالین به صورت معنا داری حافظه را تغییر نمی دهد. تزریق دوز 5/0 نانوگرم/ موش از CP94253 hydrochloride، به صورت درون مغزی، بر تشکیل حافظه، بی اثر است. نتیجه گیری: با توجه به یافته های فوق می توان نتیجه گرفت که آگونیست گیرنده 5-HT1 در تشکیل حافظه با هارمالین بر هم کنش می دهد.

یکی از شایع­, ترین اختلالات کبدی در حال حاضر، کبد چرب می باشد که امروزه به دلیل سبک نادرست زندگی، مبتلایان به آن در جهان رو به افزایش است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر ماده موثره گیاه اسپند یعنی هارمالین، بر سطوح سرمی آنزیم­, های شاخص کبدی در موش های مبتلا به کبد چرب غیرالکلی می­, باشد. در این تحقیق از 40 سر موش نر بالغ نژاد NMRI که به 5 گروه 8تایی شامل گروه های کنترل، HFD، شم (HFD دریافت کننده آب مقطر که حلال هارمالین می­, باشد)، دریافت کننده هارمالین 50 و 100 میلی­, گرم بر کیلوگرم تقسیم شدند، استفاده شد. هارمالین به صورت داخل صفاقی و به مدت 4 هفته تزریق شد. برای ارزیابی عملکرد کبد، سطوح سرمی آلانین آمینوترانسفراز (ALT)، آسپارتات آمینوترانسفراز (AST)، آلکالین فسفاتاز (ALP) و پروفایل لیپیدی (کلسترول، LDL و HDL) اندازه گیری شدند. میزان فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدانی مانند کاتالاز، گلوتاتیون پراکسیداز و سوپراکسیددیسموتاز (SOD) در بافت کبد نیز بررسی شدند. بررسی­, های هیستولوژیکی با استفاده از رنگ آمیزی هماتوکسیلین-ائوزین در بافت کبد انجام شد. سطوح سرمی ALT، AST، ALP، کلسترول و LDL به طور معنی­, داری در گروه­, های تیمارشده با هارمالین کاهش و سطوح آنزیم­, های آنتی اکسیدان کاتالاز، گلوتاتیون پراکسیداز و SOD بطور معنی­, داری در گروه­, های تیمار شده افزایش یافت. میزان HDL بطور معنی­, داری در گروه­, های تیمار شده با هارمالین افزایش معنی­, دار یافت. نتایج به دست آمده، اشاره به خواص آنتی اکسیدانی هارمالین دارد که از مهمترین آلکالوئیدهای گیاه اسپند می باشد.

در لوسمی حاد تمایز سلول های بدخیم متوقف شده و این سلولها فقط تکثیر می یابند. در سال های اخیر غیر از شیمی درمانی ترکیبی، از عوامل تمایز دهنده، سیتوکین ها و داروهای سیتوتوکسیک در درمان لوسمی حاد به خصوص لوسمی حاد پرومیلوسیتی استفاده شده است. این مطالعه جهت ارزیابی تکثیر، میزان سمیت و تمایز مشتقات آلکالوییدی گیاه اسپند یعنی هارمین و هارمالین روی سلول های لوسمیک 60 HL به صورت تنها یا در ترکیب با ATRA، G-CSF انجام شد. یافته ها نشان داد که هارمین و هارمالین موجب کاهش و توقف وابسته به مقدار (دوز) و زمان رشد سلولی می شوند. کاهش در تکثیر سلول ها در مقدار مطلوب ناشی از خاصیت سیتواستاتیک دارو می باشد. غلظت مطلوب هارمین برای اثرات ضدتکثیری 0.4، 0.8 و 1.6 میکروگرم در میلی لیتر و برای هارمالین 6 و 10 میکروگرم در میلی لیتر بود اما در غلظت های بیش از 6.4 میکروگرم در میلی لیتر برای هارمین و 10 میکروگرم در میلی لیتر برای هارمالین، هر دو ماده سیتوکسیک بودند. ترکیب ATRA و G-CSF با هر یک از غلظت های مطلوب این دو ماده از تکثیر کم تری نسبت به ATRA و G-CSF به صورت همراه با هم برخوردار بود. سلول ها در غلظت مطلوب درجاتی از تمایز میلوییدی را از نظر موروفولوژی و( NBT(Nitroblue tetrazolium نشان دادند. این تمایز نسبت به ATRA، G-CSF به صورت همراه با هم کم تر بود و به طور عمده در رابطه با هارمالین با غلظت 10 میکروگرم در میلی لیتر مشاهده شد. آنالیز فلورسانت با به کارگیری شاخص های 14CD و b 11CD افزایش آن ها را به خصوص در 14CD نشان داد. ترکیب ATRA و G-CSF با هر یک از مواد ذکر شده تاثیری روی تغییرات تمایز نداشت. بر اساس نتایج به دست آمده هر یک از آلکالوییدهای گیاهی نام برده شده در مقدار مطلوب و غیرتوکسیک موجب کاهش تکثیر و به خصوص تمایز در هارمالین همراه بود. به طور کلی بررسی این مواد پنجره ای جدید را جهت درمان آنتی لوسمیک باز کرده است که نیاز به تحقیقات بیشتری دارد.