مقدمه: پیشرفت های درمانی، مطالعات تصویربرداری از مغز و نتایج تحقیقات داروشناختی موجب بازنگری نظریه های سبب شناسی اختلال وسواس فکری – عملی و ایجاد الگوهای پژوهشی جدید شده است. اختلال وسواس فکری – عملی به عنوان یک بیماری عصب روانپزشکی با ناهنجاری عصب زیست شناختی اساسی مطرح شده است. در این زمینه، عامل تعیین کننده مهم کیفیت تفکّر در آدمی، پردازش اطّلاعات در شبکه های نورونی مختلف است. محیط نورونی شیمیایی مغز برای کارایی و دقت تصور مهم است. در مطالعه حاضر خواص نوروشیمی و نقش ناقلین عصبی مختلف در اختلال وسواس فکری – عملی بحث می شود. نتیجه گیری: مطالعات بیشماری نشان داده اند که گیرنده 5-HT2C در پاتوفیزیولوژی اختلال وسواس فکری – عملی نقش مهمی دارد. علاوه بر این اختلال وسواس فکری – عملی با تغییرات در سیستم سروتونرژیک استریاتال همراه می باشد. غلظت ناقلین عصبی سروتونرژیک در استریاتوم به طور چشمگیری افزایش می یابد. علاوه بر سروتونین گیرنده های دوپامینرژیک D1، D2، D3 در توسعه اختلال وسواس فکری – عملی نقش مهمی دارند. افزایش قابل ملاحظه ای از عملکرد دوپامین در نوکلئوس اکومبنس و قشر پیش پیشانی راست مشاهده شده است.

از آنجاییکه سیستم اعصاب مرکزی نقش بسیار مهمی در حیات موجودات زنده ایفا می کند و تحقیقات در خصوص ساختار میکروسکوپی نخاع شوکی می تواند مبنای مطالعات در علوم دیگر همچون نوروپاتولوژی، نوروشیمی و نوروفیزیولوژی قرار گیرد، لذا تحقیق حاضر بر روی 15 قلاده سگ نر بومی در پنج گروه سنی جنین 42 روزه، جنین 52 روزه، نوزاد، حیوان شش ماهه (بلوغ جنسی) و حیوان بالغ (بلوغ جسمی) و در هر گروه 3 قلاده سگ صورت پذیرفت. در این تحقیق برشهای بافتی به ضخامت 5 میکرون به روش پارافینی از سگمنتهای نخاعی اول، چهارم و هشتم ناحیه گردنی و سگمنتهای نخاعی چهارم، هفتم و سیزدهم ناحیه سینه ای، سگمنتهای نخاعی چهارم و هفتم ناحیه کمری، سگمنت نخاعی دوم خاجی و سگمنت نخاعی اول ناحیه دمی تهیه شد و به وسیله رنگ آمیزی هماتوکسیلین وائوزین جهت اندازه گیری اقطار عرضی و عمودی و کانال مرکزی نخاع شوکی و همچنین اندازه گیری نسبت ماده خاکستری به ماده سفید نخاع شوکی رنگ آمیزی شدند. نتایج بدست آمده حاکی از افزایش قطر عمودی و عرضی نخاع شوکی و قطر عرضی کانال مرکزی نخاع شوکی و کاهش قطر عمودی کانال مرکزی نخاع شوکی و نسبت ماده خاکستری به ماده سفید با اختلاف آماری و معنی دار (p<0.05) می باشد.

پژوهش در مورد فرایند تصمیم گیری بر موضوعاتی همچون روانشناسی، زیست شناسی عصبی، آسیب شناسی و همچنین اقتصاد متکی است و صرفنظر از این واقعیت که فرایند تصمیم گیری آگاهانه یا ناخودآگاه خلق می شود، شامل عواملی است که هر کدام نقش مهمی را در تصمیم گیری در سطوح مختلف مبتنی بر اعصاب ایفا می کنند. از دیدگاه روانشناسی، تصمیم گیری فرایندی است که جنبه های شناختی، احساسی و انگیزشی نقش حیاتی در آن ایفا می کنند. مطالعات انجام پذیرفته بر روی تکنیک تصویربرداری تشدید مغناطیسی کارکردی مغز نشان می دهد که فرایندهای تصمیم گیری قبل از اینکه فرد بتواند آن را درک کند، شروع می شود. علم نوروشیمی چندین انتقال دهنده عصبی مانند دوپامین، سروتونین، کورتیزول، اکسی توسین و پرولاکتین را شناسایی کرده است که با فرآیندهای تصمیم گیری از راه های گوناگون مرتبط می باشند و ماهیت پیچیده ای دارند که هنوز به طور کامل شناخته نشده است. از دیدگاه شیمی مبتنی بر اعصاب، کنترل فرایندهای تصمیم گیری توسط ارتباط مطلوب در میان بخش های مختلف مغز که توسط سطوح مختلف هورمون سروتونین تنظیم می شود تعیین می گردد. از نظر آناتومی عصبی، این (قشر پیشانی) است که نقش مهمی در هماهنگ کردن همه فرآیندهای منتهی به تصمیم گیری ایفا می کند و حاصل ترجیحات و باورهای فردی است و در نهایت علوم اعصاب اجتماعی ما را قادر می سازد تا مکانیزم های عصبی بنیادی که توانایی انسان برای نشان دادن اهداف و نیات ما را دارند، مشاهده کنیم. مطالعات پیرامون فرآیندهای تصمیم گیری مبتنی بر علوم اعصاب به ما بینشی بهتر نسبت به عقلانیت محدود انسان و نقش احساسات، اخلاقیات و همدلی در فرایند تصمیم گیری می دهد. همچنین این مطالعات به دانش ما در مورد روند تصمیم گیری ها و ارزش های انطباقی آنها کمک می نماید.