پژوهش حاضر در شهریور 1379 جهت تعیین تناوب داری میکروفیلر دیروفیلاریا ایمیتیس در جریان خون یک قلاده سگ در تبریز انجام گرفت. بدین منظور از یک قلاده سگ نگهبان که به طور طبیعی آلوده به کرم قلب بود، استفاده گردید. ابتدا در آزمایش نمونه های خون تازه و رنگ شده با استفاده از کلیدهای تشخیص از تعلق میکروفیلر به دیروفیلاریا ایمیتیس اطمینان حاصل شد، سپس به مدت سه شبانه روز هر ساعت یکبار و در مجموع 72 مرتبه از ورید دست خونگیری به عمل آمد و نمونه های خون توسط روش تکمیل شده نات آزمایش گردید و در هر نوبت تعداد میکروفیلر در هر سانتیمتر مکعب خون شمارش شد. نتایج میانگین شمارش میکروفیلر در 72 نمونه خون نشان داد که میکروفیلر در 24 ساعت شبانه روز در خون وجود دارد، ولی تعداد آن در خون از ساعت 11 صبح سیر صعودی طی کرده و در ساعت یک بعد از نیمه شب به حداکثر می رسد. )میانگین سه شمارش: (12798 سپس تعداد میکروفیلر تنزل یافته و در ساعت 11 صبح به حداقل میزان می رسد )میانگین سه شمارش: (6800 این روند نشان دهنده تناوب شبانه میکروفیلر دیروفیلاریا ایمیتیس در جریان خون سگهای تبریز می باشد.

بررسی وجود یا عدم وجود تناوب ظهور میکروفیلر در خون یک قلاده سگ در اطراف تهران که به طور طبیعی مبتلا به دیروفیلاریا ایمی تیس بود (بعد از تشخیص تفریقی میکروفیلر آن از سایر میکروفیلرهای موجود در خون سگ) نشان داد که نوعی تناوب شبانه وجود دارد. از یک قلاده سگ به مدت سه شبانه روز هر ساعت یکبار و در مجموع 72 مرتبه از ورید دست و یا پا خونگیری به عمل آمد. نمونه های خون با استفاده از روش تکمیل شده نات آزمایش شد و در هر نوبت تعداد میکروفیلرها در یک سانتیمتر مکعب خون شمارش گردید. اگر چه میکروفیلر دیروفیلاریا ایمی تیس در تمام مدت شبانه روز در خون دیده شد، ولی در ساعت های مختلف تعداد آنها متفاوت بود. به طور کلی از ساعت 17 بعد از ظهر تا 24 نیمه شب افزایش می یافت و از ساعت 8 صبح تا ساعت 16 بعدازظهر سیر نزولی داشت به طوری که بر اساس میانگین سه شمارش میکروفیلر در سه شبانه روز حداکثر تعداد میکروفیلر (14900) در ساعت 23 شب و حداقل (4597) در ساعت 10 صبح مشاهده گردید.

از ابتدای پاییز 1377 تا پاییز 1378 با کسب مجوزهای لازم از سازمان حفاظت محیط زیست، تعداد 27 قلاده از گوشتخواران وحشی شامل 5 قلاده گرگ، 7 قلاده شغال و 15 قلاده روباه از مناطق مختلف استان آذربایجان شرقی با هماهنگی ادارات حفاظت محیط زیست و نیروی انتظامی به صورت شبانه و با استفاد ه از نورافکن و تفنگ شکاری شکار شدند و بلافاصله با استفاده از سرنگ، مقدار 5 میلی لیتر خون از حیوانات شکار شده اخذ گردید و به لوله های شیشه ای درپوش دار حاوی EDTA اضافه شد و مشخصات گوشتخوار وحشی شامل گونه، جنس، تاریخ شکار و محل شکار روی برچسب شیشه ثبت گردید. سپس لاشه های آنها جهت کالبدگشایی و بررسی حضور کرم قلب (D. immitis) به آزمایشگاه انتقال داده شد. تعدادی از گوشخواران توسط شکارچی های محلی شکار شدند و 5 قلاده گرگ و 8 قلاده روباه در اثر برخورد با خودروهای در حال حرکت در مدت یکسال انجام این پژوهش کشته شده بودند در صورتی که لاشه آنها تازه و قابل بررسی بود به بخش انگل شناسی موسسه تحقیقات واکسن و سرم سازی رازی شعبه شمال غرب کشور انتقال داده می شدند. تعدادی زیادی کرم بالغ و میکروفیلر در قلب و خون حیوانات آلوده مشاهده گردید که تمامی کرم های بالغ هر حیوان بعد از شمارش و شفاف سازی و تعیین جنسیت شدن به یک ظرف سربسته حاوی فرمالین 10 درصد انتقال داده شد و مشخصات شامل نوع حیوان، تعداد انگل جداشده، جنس انگل ها، تاریخ و محل شکار روی برچسب ظروف ثبت گردید. بررسی وجود میکروفیلر در خون تمام مواردی که در قلبشان کرم یافت شده بود با استفاد ه از روش اصلاح شده نات (1) انجام گرفت نتایج حاصله از این بررسی، در قلب یک گرگ تعداد 21 کرم بالغ و تعداد بسیاری میکروفیلر در خون را نشان داد که از این تعداد 15 کرم ماده و 6 کرم نر شناسایی شدند. از تعداد 7 قلاده شغال مورد مطالعه، 4 قلاده، هم واجد کرم قلب و هم حضور میکروفیلر در خونشان بودند و از تعداد 15 قلاده روباه 2 قلاده واجد کرم بالغ بوده ولی هیچ میکروفیلری در خونشان یافت نشد. در گرگ های آلوده، اکثر کرم ها در د اخل سرخ رگ های ششی قرار داشتند در حالیکه در شغال ها و روباه های آلوده، تقریبا همه کرمها در دهلیز راست بودند.

در بررسی حاضر از تعداد 110 قلاده سگ پس از معاینات بالینی وثبت اطلاعات شامل سن، جنسیت، نژاد و وضعیت نگهداری سگ های مورد آزمایش، خونگیری از ورید سفالیک یا صافن به عمل آمده و پس از آزمایش به روش نات اصلاح شده، رسوب حاصله از لحاظ حضور میکروفیلرها بررسی گردید و با توجه به خصوصیات ریخت شناسی میکروفیلرها، گونه آنها تعیین گردید. برای تعیین تناوب داری حضور میکروفلرها در خون محیطی سگ های آلوده نیز از یک قلاده سگ نر 4 ساله آلوده، هر ساعت یکبار و در مجموع به مدت سه روز (72) ساعت خونگیری و پس از انجام آزمایش نات اصلاح شده، تعداد میکروفیلرهای موجود در یک میلی لیتر خون محیطی شمارش گردید و بر اساس مقایسه میانگین سه شمارش در هر ساعت تناوب داری تعیین گردید. در مجموع 15.45 درصد سگ های مورد مطالعه آلوده به دیروفیلاریا ایمیتیس و 4.55 درصد مبتلا به دیپتالونمارکندیتوم بودند که بررسی های آماری با استفاده از روش آماری مربع کای رابطه معنی داری را بین آلودگی و سن، جنسیت، نژاد و وضعیت نگهداری سگ های آلوده نشان نداد. بررسی دوره تناوب ظهور میکروفیلرهای دیروفیلاریا ایمیتیس در خون محیطی سگ آلوده نیز افزایش تعداد میکروفیلرهای شمارش شده در یک میلی لیتر خون را در ساعت یک بامداد (13316 میکروفیلر) و کاهش آن در ساعت 12 ظهر (6681 میکروفیلر) را نشان داد که مبین نوعی تناوب (تناوب شبانه) در حضور میکروفیلرها در خون محیطی حیوان آلوده بود. بنابراین با توجه به آلودگی سگ ها در استان گلستان و انتقال آسان آلواگی باید ضمن درمان سگ های آلوده، با معدوم کردن سگ های ولگرد به عنوان ناقلین بیماری، انگل فوق را کنترل نمود.

به منظور بررسی آلودگی انگلی اسبان ترکمن در این منطقه، نمونه های مدفوع و خون از 46 راس اسب ترکمن (حدود 10 درصد جمعیت: 30 نریان و 16 مادیان) که بصورت تصادفی انتخاب شده بودند گرفته شد. شمارش تعداد تخم انگل )به روش کلین - تون لین)، کشت مدفوع و بررسی نمونه های خون از نظر حضور میکروفیلرهای انگلی خون به روش اصلاح شده نات انجام گردید. در نمونه های خون میکروفیلر انگل مشاهده نشد. تخم نماتودها (سیاستومینه) در 26 نمونه مدفوع (650-0 تخم در هر گرم با میانگین و انحراف معیار 62.1±21.43) شناسایی گردید. شدت آلودگی بین اسبهای با سابقه درمان ضدانگلی و اسب های بدون سابقه درمان اختلاف معنی داری نداشت. از نظر شدت آلودگی بین دو جنس نر و ماده اختلاف معنی داری وجود داشت.

بین ماه های تیر و مرداد 1388 تعداد 200 قلاده سگ های گله و نگهبان در سه استان شمالی گیلان، مازندران و گلستان مورد نمونه برداری قرار گرفتند. 25.5 درصد سگ های بررسی شده در کل منطقه مورد مطالعه از نظر حضور آنتی ژن و یا میکروفیلر دایروفیلاریا ایمیتیس مثبت بودند. میزان آلودگی در استان گیلان %51.42، استان گلستان %15.38 و در استان مازندران %7.69 بود. در کل مناطق مورد مطالعه سن و جنس سگ ها تاثیری بر میزان شیوع آلودگی نداشت. میزان شیوع در مناطق پست 4.6 برابر مناطق مرتفع بود. مطالعه دایروفیلاریازیس سگ ها در این سطح در مناطق ساحلی دریای خزر ایران برای اولین بار صورت گرفته است. بر اساس این مطالعه، استان گیلان با توجه به شرایط آب و هوایی و بعضی شهرها و روستاهای به شدت آندمیک بیشترین میزان آلودگی به عفونت کرم قلب سگ ها را در کشور دارا می باشد. استفاده از رژیم دارویی پیشگیرانه بیماری کرم قلب در سگ های ساکن شمال کشور اکیدا توصیه می گردد. اصل مقاله بصورت متن کامل انگلیسی، در بخش انگلیسی قابل رویت است.

هدف بررسی حاضر که به مدت یکسال از تابستان 1377 شروع شد، مطالعه فیلاریوز سگهای اطراف تهران به فیلرهایی بود که میکروفیلر آنها در خون مشاهده می شود. برای این منظور از 138 قلاده سگ از شهرها و شهرکهای واقع در نواحی جنوب، جنوب غربی، جنوب شرقی، شمال غربی و شمال شرقی تهران خونگیری به عمل آمد. خونها با استفاده از روش تکمیل شده نات (Modified knott technique) آزمایش گردید. میکروفیلرهای موجود شمارش شده و با استفاده از کلیدهای تشخیص میکروفیلرها )اسلامی، 1376 و جدول مقایسه ای (1 جنس و گونه فیلرهای موجود تعیین گردید و رابطه بین سن و جنس با آلودگی بررسی شد. در بین سگهای آزمایش شده 2 قلاده آلوده به دیروفیلاریا ایمی تیس 1.4) درصد( و 12 قلاده آلوده به دیپتالونما رکوندیتوم 8.7) درصد( بودند. با استفاده از آزمون مربع کای نشان داده شد که اختلاف معنی داری بین جنس و آلودگی به دیپتالونما رکوندیتوم وجود ندارد ولیکن با استفاده از آزمون فیشر اختلاف معنی داری بین سن و آلودگی با دیپتالونما رکوندیتوم (P<0.05) مشاهده گردید.

هدف: بررسی میزان شیوع و تعیین گونه فیلرهای خونی موجود در سگ های شهرستان تنکابن.طرح: مطالعه میدانی.حیوانات: 80 قلاده سگ.روش: پس از معاینات بالینی و ثبت اطلاعات شامل سن، جنسیت، نژاد و حرکات تنفسی سگ های مورد آزمایش، خون گیری از ورید سفالیک سگ های مورد مطالعه، به عمل آمد و پس از آزمایش به روش نات اصلاح شده، رسوب حاصله از لحاظ حضور میکروفیلرها بررسی گردید.تجزیه و تحلیل آماری: روش آماری آنالیز- واریانس (ANOVA).نتایج: از تعداد 80 قلاده سگ مورد آزمایش، در 14 نمونه حضور میکروفیلرهای خونی مشاهده گردید 17.5) درصد) که در دوازده نمونه میکروفیلر دیروفیلاریا ایمی تیس 15) درصد(، یک نمونه دیپتالونما رکوندیتوم 1.25) درصد) و یک نمونه آلودگی مختلط 1.25) درصد) تشخیص داده شد و وقوع آلودگی با هیچ کدام از عوامل مورد بررسی شامل جنسیت، سن، نژاد و حرکات تنفسی ارتباط معنی داری نداشت.نتیجه گیری: با توجه به حضور آلودگی در شهرستان تنکابن و مشترک بودن بیماری مذکور در انسان و دام و همچنین انتقال آسان آلودگی، باید ضمن معدوم نمودن سگ های ولگرد و درمان سگ های آلوده، انگل فوق را کنترل نمود.

بیماری کرم قلب، به و سیله دیروفیلاریا ایمیتیس در سگ ها و گربه ها ایجاد می گردد. دیروفیلاریوز از نظر بالینی در گربه ها بسیار مهم است چرا که عفونت خفیف هم قادر به ایجاد بیماری شدید بوده و می تواند حیات حیوان را به خطر اندازد. گربه ها کمتر به بیماری آلوده می شوند، حتی در مناطقی که آلودگی شدید سگ ها وجود دارد. در بررسی حاضر پس از معاینه بالینی، از تعداد 120 گربه بالغ خانگی و ولگرد در شهرستان اهواز، خون گیری به عمل آمد و از نظر حضور میکروفیلر دیروفیلاریا با روش نات تغییر یافته و نیز از نظر حضور آنتی ژن انگل در خون با استفاده از کیت تشخیصی ایمونوکروماتوگرافی مورد بررسی قرار گرفت. در مجموع تنها 1 مورد (0.83 درصد) از گربه های مورد مطالعه، آلوده به دیروفیلاریا ایمیتیس بود. گربه مبتلا نر، خانگی و از نژاد مو کوتاه اهلی بود و 2.5 سال سن داشت. این تحقیق که اولین گزارش جداسازی دیروفیلاریازیس در گربه های شهرستان اهواز است نشان می دهد که پشه های حامل و مخازن آنها در این منطقه موجود است و لازم است که برخورد مستمر و مداومی در ریشه کنی گربه ها و سگ های ولگرد منطقه، درمان پروفیلاکتیک و آموزش دقیق به مردم صورت گیرد.

با توجه به اینکه پرورش شتر در نواحی وسیعی از ایران رایج می باشد و حیوان فوق در انتقال برخی از بیماری های مشترک به سایر نشخوارکنندگان و همچنین انسان دارای اهمیت می باشد، ضرورت مطالعه حاضر احساس می گردید. در این بررسی، علاوه بر آلودگی به انگل های خونی در شترهای شهرستان زابل، ارتباط میان آلودگی و عواملی نظیر سن، جنسیت و محل نگه داری شترهای مورد مطالعه از نظر جغرافیایی نیز مورد توجه قرار گرفته است. بدین منظور 113 نمونه خونی از نقاط مختلف شهرستان زابل تهیه و جهت بررسی به آزمایشگاه انگل شناسی دانشکده دامپزشکی منتقل گردید. نتایج نشان داد که 30.09% از شترهای مورد مطالعه، مبتلا به انگل های خونی می باشند که در این بین آلودگی به تریپانوزوما اوانسی با 19.47% بیشترین میزان بود و پس از آن به ترتیب، آلودگی به گونه های تیلریا در 6.20%، آلودگی به انواع گونه های بابزیا در 3.45% و ابتلا به میکروفیلر خونی در 0.88% موارد مشاهده گردید. در بررسی آماری انجام شده ارتباط معنی داری بین آلودگی و متغیرهای سن و جنسیت مشاهده نشد. بنابراین با توجه به حضور انگل های خونی در شترهای منطقه و همچنین اهمیت بندپایان در انتقال آنها، می توان جهت کنترل آلودگی های فوق علاوه بر درمان دام های مشکوک به آلودگی، به مبارزه با این بندپایان نیز اقدام نمود.