به منظور بررسی مقاومت علف هرز فالاریس به علف کش دیکلوفوپ – متیل، آزمایشی در قالب طرح کاملا تصادفی با چهار تکرار، در گلخانه تحقیقاتی بخش علف های هرز موسسه تحقیقات گیاهپزشکی کشور، در سال 84-1383 انجام شد. آزمایش شامل شانزده توده فالاریس بود که با مقدار توصیه شده علف کش دیکلوفوپ – متیل (900 g ai/ha) تیمار شدند. در این آزمایش هشت توده GR13، KhR2،FR7 ، FR2، FR4، GR12، KhR5 و KhR3 با دارا بودن GR50 و LD50 بیشتر از %50 به تیمار با مقدار توصیه شده علف کش از خود مقاومت نشان دادند. درجه مقاومت محاسبه شده برای درصد وزن خشک توده ها به ترتیب برابر با 7.26، 8.11، 9.36، 11.18، 12.66، 16.77، 20.35 و 24.25 و برای درصد بوته های زنده مانده به ترتیب برابر با 8.65، 10، 10.82، 12.54، 14.15، 15.06، 16.14 و 20.23 بود.

به منظور بررسی مقاومت علف هرز فالاریس به علف کش فنوکساپروپ – پی - اتیل، آزمایشی در قالب طرح کاملا تصادفی با چهار تکرار، در گلخانه تحقیقاتی بخش علف های هرز موسسه تحقیقات آفات و بیماری های گیاهی تهران، انجام شد. آزمایش شامل شانزده توده فالاریس بود که با مقدار توصیه شده علف کش فنوکساپروپ – پی - اتیل (75 ai/hag) تیمار شدند. در این آزمایش چهار توده GR14، FR8، GR7 و KhR3 با دارا بودن LD50, GR50 بیشتر از 50 درصد، به تیمار با مقدار توصیه شده علف کش از خود مقاومت نشان دادند. درجه مقاومت محاسبه شده برای درصد وزن خشک توده ها به ترتیب برابر با 9.95، 14.52، 19.56 و 24.3 و برای درصد بوته های زنده مانده به ترتیب برابر با 7.77، 10.11، 12.3 و 15.91 بود.

هدف از این پژوهش، بررسی زراعی گونه‎ی علوفه‎ای فالاریس به منظور شناسایی ژنوتیپ‎های مطلوب جهت استفاده در برنامه‎های اصلاحی بود. به این منظور، پژوهشی با 26 ژنوتیپ فالاریس در قالب طرح بلوک‎های کامل تصادفی با سه تکرار در مزرعه تحقیقاتی پژوهشکده بیوتکنولوژی کشاورزی (تبریز) اجرا و ژنوتیپ‎ها از نظر صفات مورفولوژیکی، عملکرد بذر و علوفه مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج، موید وجود اختلاف ژنتیکی بین ژنوتیپ‎ها برای صفات تعداد ساقه و قطر طوقه در سطح یک درصد و قطر تاج پوش در سطح پنج درصد بود. در مقایسه میانگین صفات، ژنوتیپPh.aq-3  بیشترین تعداد ساقه و ژنوتیپ‎‎هایPh.aq-6  وPh.aq-26  کمترین تعداد ساقه در بوته را داشتند. بیشترین قطر تاج‎پوش نیز با 48/89 سانتی‎متر مربوط به ژنوتیپ شماره Ph.aq-12  بود. در تجزیه به مؤلفه های اصلی، چهار مؤلفه در مجموع 84/3 درصد از واریانس کل را توجیه نمود. در مؤلفه اصلی اول، صفاتی چون عملکرد علوفه خشک، قطر طوقه و قطر تاج‎پوش دارای بیشترین ضرایب، در مؤلفه دوم تنها صفت طول برگ پرچم و در مؤلفه سوم صفاتی چون تعداد روز تا خوشه‎دهی و تعداد روز تا گرده‎افشانی دارای بیشترین ضرایب بودند. تجزیه خوشه‎ای نیز ژنوتیپ‎های مورد مطالعه را به شش زیرگروه طبقه‎بندی نمود. با در نظر گرفتن صفاتی مانند عملکرد و اجزای عملکرد، ژنوتیپ های موجود در زیرگروه سوم برای کشت می‎توانند گزینه‎ی مطلوبی باشند. همچنین بیشترین فاصله ژنتیکی بین ژنوتیپ‎های زیرگروه سوم و زیرگروه پنجم به دست آمد، که با توجه به اهداف بهنژادگر، می توان از تلاقی ژنوتیپ‎های این دو زیرگروه، به منظور بهره‎برداری از ژن های مطلوب آن‎ها در برنامه های اصلاحی استفاده کرد.

امروزه مقامت علف های هرز به علف کش ها در کشورهای مختلف جهان به مهم ترین موضوع تحقیقاتی در بخش های علف های هرز تبدیل شده است. به منظور بررسی مقاومت علف های هرز یولاف وحشی (Avena ludoviciana)، فالاریس (Phalaris minor, P. paradoxa & P. brachistachis) و چچم (Lolium rigidum) در مزارع گندم در استان های فارس، خوزستان و گلستان و ایلام نسبت به علف کش کلودینافوپ پروپارژیل (تاپیک) از گروه بازدارنده های ACCase، خانواده آریلوکسی فنوکسی پروپیونات، 6 آزمایش گلخانه ای جداگانه در گلخانه تحقیقاتی بخش تحقیقات علف های هرز موسسه تحقیقات گیاه پزشکی کشور انجام شد. این 6 آزمایش ها بر روی 19 توده یولاف وحشی (شامل 15 توده مشکوک به مقاومت و 4 توده حساس)، 14 توده فالاریس (شامل 10 توده مشکوک به مقاومت و 4 توده حساس) و 9 توده چچم (شامل 8 توده مشکوک به مقاومت و 1 توده حساس) از استان فارس، 4 توده یولاف وحشی از استان لرستان (شامل 3 توده مشکوک به مقاومت و 1 توده حساس). 17 توده فالاریس از استان خوزستان (شامل 16 توده مقاوم و 1 توده حساس) و 12 توده فالاریس از استان گلستان (شامل 11 توده مشکوک به مقاومت و 1 توده حساس) انجام شد. کلیه آزمایش ها به طور جداگانه در قالب طرح بلوک کامل تصادفی با چهار تکرار صورت گرفت. ضمنا برای هر گلدان سم پاشی شده یک گلدان شاهد بدون سم پاشی نیز به عنوان شاهد در نظر گرفته شد. 30 روز پس از سم پاشی درصد تعداد علف هرز و درصد وزن خشک تک بوته علف های هرز باقیمانده در بعد از سمپاشی نسبت به قبل از سمپاشی محاسبه شد و توده ای به عنوان توده مقاوم در نظر گرفته شد که حداقل %80 تعداد و %50 وزن خشک خود را نسبت به شاهد بدون سمپاشی حفظ کرد. براین اساس در استان فارس 4 توده مقاوم و 2 توده احتمالا مقاوم فالاریس، 6 توده مقاوم و 3 توده احتمالا مقاوم یولاف وحشی و 5 توده مقاوم و 3 توده احتمالا مقاوم چچم تشخیص داده شد. در استان ایلام مقاومت 2 توده یولاف وحشی قطعی گردید. در استان خوزستان 3 توده مقاوم و 2 توده احتمالا مقاوم فالاریس و در استان گلستان نیز 11 توده فالاریس مشکوک به مقاومت شناخته شدند. در مجموع در این آزمایش 75 توده شامل 63 توده مشکوک به مقاومت و 12 توده حساس مورد آزمایش قرار گرفت. از 63 توده مشکوک به مقاومت 37) توده فالاریس، 18 توده یولاف وحشی و 8 توده چچم)، 28 توده کاملا مقاوم (شامل 12 توده فالاریس، 11 توده یولاف وحشی و 5 توده چچم) و 10 توده احتمالا مقاوم (شامل 4 توده فالاریس، 3 توده یولاف وحشی و 3 توده چچم) شناخته شد. به عبارتی از کل توده های مشکوک به مقاومت مورد آزمایش حدود %60 (%40 مقاوم و %16 احتمالا قوی) مقاوم و احتمالا مقاوم تشخیص داده شدند.

به منظور بررسی و پی جویی مقاومت به علف کشهای بازدارنده ACCase در توده های علف هرز فالاریس مشکوک جمع آوری شده از مزارع گندم دو استان فارس و گلستان، آزمایش دز-پاسخ در گلخانه تحقیقاتی دانشکده دانشگاه فردوسی مشهد انجام شد. نتایج نشان داد که توده های AR، SR3، MR4، FR2، FR4 و FR8 از استان فارس و GR2-1 از استان گلستان با درجات مختلفی به علف کش دایکلوفوپ-متیل مقاوم شده اند. وجود سطوح مختلف مقاومتی، احتمالا بدلیل وجود مکانیسم های متفاوت مقاومت به این علف کش در توده های یاد شده می باشد. توده های AR، SR3 و MR4 به علف کشهای بکار برده شده دارای مقاومت عرضی بوده و بین 11-5 برابر به علف کش دایکلوفوپ-متیل و 8-7 برابر به کلودینوفوپ-پروپارژیل مقاوم شده اند. در این بین توده SR3 بالاترین درجه مقاومت را به هر دو علف کش نشان داد.