زمینه و هدف: عصب عضلانی- جلدی (C5-C6) در حالت آناتومیک شاخه ای از طناب خارجی شبکه بازویی است. رشته های حرکتی عصب، عضلات جلو بازو را عصب دهی می نماید. این عصب عضله کوراکوبراکیالیس را در بازو سوراخ کرده و بین دو عضله بازویی و دو سر بازویی قرار می گیرد. در محل ناودان بی سیپتال خارجی، سطحی گردیده و به عنوان عصب جلدی خارجی ساعد نزول می کند. در اینجا ما یک مورد نادر از واریاسیون عصب عضلانی- جلدی را گزارش کردیم.معرفی مورد: در طی تشریح اندام فوقانی چپ یک جسد مرد حدودا 50 ساله، در سالن تشریح دانشکده پزشکی رفسنجان یک واریاسیون آناتومیک نادر عصب عضلانی- جلدی را یافتیم. وزن بین 65 تا 75 کیلوگرم و قد 175 سانتی متر از مشخصات این جسد بود. واریاسیون های زیر بعد از تشریح نواحی زیر بغل و بازوی چپ جسد مشاهده شد: 1- عصب عضلانی- جلدی از ریشه خارجی عصب مدین جدا شده بود. 2- عضله کوراکوبراکیالیس توسط یک شاخه از طناب خارجی شبکه بازویی عصب دهی می شد. 3- عصب عضلانی- جلدی عضله مذکور را سوراخ نکرده، بلکه از بین عضلات بازویی و دو سر بازویی عبور می کرد. سپس این عصب پس از سطحی شدن در محاذات ناودان بی سیپتال خارجی بعنوان عصب جلدی- خارجی ساعد در می آمد. بنابراین در ثلث فوقانی بازو مجاورت نزدیکی با شریان بازویی و عصب مدین داشت.نتیجه گیری از آن جا که در ثلث فوقانی بازو عصب عضلانی- جلدی از مجاورات خارجی شریان بازویی و عصب مدین می باشد، بنابراین در اعمال جراحی مانند جراحی های اطراف شریان بازویی این مجاورت آناتومیکی اهمیت خواهد داشت. واریاسیون شرح داده شده عصب عضلانی- جلدی نادر می باشد. از آن جا که شناخت این قبیل واریاسیون ها برای جراحان مهم بوده، لذا مطالعات بیشتری به منظور تعیین شیوع و پراکندگی این واریاسیون در جمعیت لازم است.

اهداف اختلالات اسکلتی عضلانی در کشاورزان به دلیل بار کاری بالا در کشاورزی شایع است. ازآنجاکه در برداشت زعفران عوامل متعددی مانند عوامل فیزیکی، فردی و روانی می تواند بر وضعیت بدنی فرد تأثیر داشته باشد و آن ها را در معرض خطر ابتلا به اختلالات اسکلتی عضلانی قرار دهد، بنابراین مطالعه حاضر با هدف بررسی خستگی عضلانی و تعیین میزان شیوع اختلالات اسکلتی عضلانی و عوامل مرتبط با آن در برداشت کنندگان زعفران گناباد انجام شد. مواد و روش ها این مطالعه مقطعی بر روی 84 نفر از برداشت کنندگان زعفران در شهرستان گناباد انجام شد. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسش نامه استاندارد نوردیک برای بررسی شیوع اختلالات اسکلتی عضلانی و روش ارزیابی خستگی عضلانی برای ارزیابی خستگی عضلانی تمام بدن بود. درنهایت داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 20 تحلیل شد. یافته ها شیوع اختلالات اسکلتی عضلانی در برداشت کنندگان زعفران در اندام های شانه، مچ دست ها، مچ پاها، فوقانی پشت، تحتانی پشت، آرنج، گردن، ران و زانو به ترتیب 91/7، 90/5، 92/9، 48/8، 50، 88/1، 15/5، 50 و47/6 درصد بود. همچنین نتایج ارزیابی خستگی عضلانی نشان داد خطر ابتلا به خستگی عضلانی در نواحی گردن، مچ دست راست و بازوی راست به ترتیب در 98/8، 49/4 و 36/5 درصد از کارکنان در سطح بسیار بالا قرار دارد. بین اختلالات اسکلتی عضلانی در 12 ماه گذشته با سن، جنس، سابقه بیماری و میزان ساعت کاری و همچنین بین خستگی عضلانی با سن، سیگار کشیدن و ورزش نیز رابطه معناداری وجود داشت (P<0/05). نتیجه گیری بیشترین شیوع علائم اختلالات اسکلتی عضلانی در ناحیه شانه، مچ دست ها و مچ پاها بود. باتوجه به شیوع قابل توجه اختلالات اسکلتی عضلانی در بین برداشت کنندگان زعفران، لازم است مداخله های ارگونومیک، حرکات نرمشی در فواصل زمانی معین و ارتقا سطح آگاهی آن ها در قالب برنامه های آموزشی مد نظر قرار گیرد.

سابقه و هدف: شواهد اندکی از راهکارهای پیگیراننده و درمانی گوفتگی عضلانی تاخیری وجود دارد. هدف مطالعه حاضر تاثیر پیشگیراننده کشش تسهیل عصبی– عضلانی بر درد، انعطاف پذیری و نشانه های عملکردی افراد مبتلا به کوفتگی عضلانی تاخیری بود. روش بررسی: به منظور رعایت موازین اخلاق در پژوهش، از شرکت کننده ها رضایت نامه کتبی اخذ واز هدف و روش اجرای مطالعه مطلع گردیدند. این تحقیق توصیفی از نوع شبه تجربی بود. 42 نفر دانشجوی غیر ورزشکار در این مطالعه شرکت و به طور مساوی به دو گروه کنترل و تجربی تقسیم شدند. برای ارزیابی متغیرهای کینماتیکی از سیستم تحلیل حرکتی Vicon شامل 4 دوربین پرسرعت مادون قرمز سری T با فرکانس نمونه برداری 200 هرتز و برای اندازه گیری نیروهای عکس العمل زمین از دو صفحه نیرو Kistler با فرکانس نمونه برداری 1000 هرتز استفاده شد. متغیرهای وابسته شامل پارامترهای پرش از حالت ایستاده شامل ارتفاع پرش، ارتفاع پس از فرود، زمان پرواز، میانگین توان، حداکثر نیروی فرود، حداکثر سرعت در لحظه تیک آف، مقیاس بصری اندازه گیری درد و انعطاف پذیری همسترینگ بودند که قبل از تمرین و 48 ساعت بعد از تمرین مورداندازه گیری قرار گرفتند. آزمون های آماری t دو گروه مستقل و t همبسته با سطح معناداری (0/05? P) جهت تحلیل های آماری مورداستفاده قرار گرفت. یافته ها: بعد از تمرین بین گروه ها اختلاف معنی داری در انعطاف پذیری (0/022=P) و عدم تفاوت معنی داری بین میزان درد و کوفتگی ادراک شده وجود داشت (0/08=P). اختلاف معنی دار بین پیش آزمون-پس آزمون گروه کنترل در ارتفاع پرش، ارتفاع پس از فرود، توان، حداکثر نیروی فرود وجود داشت (0/05? P). نتیجه گیری: توام نمودن کشش تسهیل عصبی– عضلانی با تمرینات برونگرای القاء کننده کوفتگی می تواند بر کاهش انعطاف پذیری و پارامترهای عملکردی افراد مبتلا به کوفتگی عضلانی تاخیری اثربخش باشد.

مقدمه و اهداف: برای انجام بسیاری از فعالیت های روزمره زندگی و ورزشی ترکیبی از انقباضات ایزومتریک و کانسنتریک نیاز است. استرس مکانیکی ناشی از انقباضات به خصوص انقباضات اکسنتریک احتمال گرفتگی و آسیب دیدگی به فیبرهای عضلانی را افزایش می دهد. بنابراین کاهش کوفتگی عضلانی می تواند باعث کاهش احتمال آسیب به بافت و بازگشت سریع فرد به فعالیت شود. برای پیشگیری از احتمال آسیب از روش های مختلفی استفاده می شود. یکی از این روش ها استفاده از ویبریشن کل بدن (WholeBodyVibration) است. هدف مطالعه حاضر بررسی تاثیر ویبریشن کل بدن بر شاخص های آسیب عضلانی است. مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع مروری ساده و به روش مرور سیستماتیک مبتنی بر شواهدDuffyبود که در آن با جستجوی مقالاتی که از سال 2000 تا 2016 با کلیدواژه های ویبریشن کل بدن، آسیب عضلانی (Muscle Injury) و آزردگی تاخیری عضلانی (DelayOnsetMuscleSoreness) در بانک های اطلاعاتی Googlescholar، PubMed، Elsevier، IRANDOC، SID و Research gate منتشر شده بود، بر اساس معیارهای پژوهش حاضر، تعداد 19 مقاله به عنوان مقالات نهایی برای مطالعه حاضر انتخاب شد. یافته ها: مرور مطالعات انجام شده نشان داد که کوفتگی تاخیری عضلانی باعث ایجاد درد، کاهش قدرت عضلانی و کاهش دامنه حرکتی می شود و مداخلات بسیاری وجود دارد که باعث کاهش کوفتگی تاخیری می شود. مطالعات نشان دادند که زمان، فرکانس، ورزشکار بودن و یا نبودن، نوع فعالیت انجام شده (نوع انقباضات و مدت زمان آنها)، تعداد دفعات اعمال، زمان استراحت بین هر بار اعمال و درمان به صورت مجزا و یا همزمان با درمان های دیگر از فاکتورهای موثر بر اثربخشی ویبریشن کل بدن بر آسیب های عضلانی افراد سالم می باشد. نتیجه گیری: با توجه به تحقیقات انجام شده در این زمینه می توان نتیجه گرفت ویبریشن کل بدن با افزایش میزان جریان خون، افزایش دامنه حرکتی، بهبود قدرت و کاهش درد با در نظر گرفتن فاکتورهای موثر می تواند روش موثری برای کاهش کوفتگی تاخیری باشد. هر چند که تحقیقات بیشتری در این زمینه می تواند به درک روشن تری از تاثیر ویبریشن کل بدن روی کاهش کوفتگی تاخیری منجر شود.

شرایط کار در صنعت قالیبافی باعث شده اختلالات اسکلتی - عضلانی (MSDs) از جمله مشکلات شغلی شایع در این حرفه باشد. به علت گستردگی این صنعت در کشور، بهبود شرایط کار و پیشگیری از وقوع MSDs می تواند تاثیر مهمی در اقتصاد، تولید و افزایش درآمد ملی داشته باشد. تحقیق حاضر با هدف تعیین شیوع علایم اختلالات اسکلتی - عضلانی در اندامهای گوناگون بدن قالیبافان، ارزیابی پوسچر کار قالیبافان و ایستگاه های کار قالیبافی، تعیین ریسک فاکتورهای ارگونومیک و فردی موثر در وقوع اختلالات اسکلتی - عضلانی و ارایه دستورالعملهای کیفی طراحی ایستگاه کار قالیبافی انجام گرفته است.در این مطالعه، با انجام یک بررسی فعال بر روی 1439 بافنده که به طور تصادفی از 9 استان کشور انتخاب شدند، شیوع علایم اختلالات اسکلتی - عضلانی و ریسک فاکتورهای موثر در وقوع آنها مورد مطالعه قرار گرفت. جمع آوری داده ها با روش مصاحبه و مشاهده با استفاده از پرسشنامه و چک لیست انجام پذیرفت. برای تعیین ریسک فاکتورهای موثر در وقوع علایم اختلالات اسکلتی - عضلانی از آزمونهای کای دو و آنالیز رگرسیون لوژستیک چند گانه استفاده شد. نتایج مشخص ساخت که شیوع علائم اختلالات اسکلتی - عضلانی در جامعه مورد مطالعه بالا بوده و بیش از شیوع آن در جمعیت عمومی کشور است (p<0.0001). آزمون رگرسیون لوژستیک مشخص ساخت عوامل ارگونومیک موثر در وقوع علایم اختلالات اسکلتی - عضلانی عبارتند از نوع دار، پوسچر کار، ساعات کار روزانه، نوع نشستنگاه و نوع بافت و همچنین عوامل فردی موثر شامل سن، جنس، وضعیت تاهل و سابقه کار می باشد. با توجه به نتایج به دست آمده، دستورالعملهای کیفی طراحی ایستگاه کار ارایه گردید و بر اساس آن ایستگاه کار قالیبافی قابل تنظیم، طراحی و ساخته شد. آزمایشهای اولیه بر روی دار و ایستگاه کار نشان داد که طراحی جدید تا حد زیادی پوسچر کار را بهبود بخشیده است و برای بافندگان قابل قبول می باشد. نتیجه گیری کمی در این زمینه به تحقیقات بیشتری نیاز دارد.

اخیرا دریافته اند که بیماران مبتلابه دیستروفی عضلانی مادرزادی با کمبود مروزین در مقایسه با موارد مروزین دار فتوتیپ کلینیکی شدیدتری را دارند. در این بررسی شش بیمار مبتلا به شکل شدید دیستروفی عضلانی مادرزادی یعنی 20% بیماران تحت پی‏ گیری، که هرگز قادر به ایستادن یا راه رفتن مستقل نبوده‏اند مورد مطالعه دقیق بالینی قرار گرفته و وضعیت مروزین عضلات اسکلتی آنان مشخص گردیده است. رنگ‏آمیزی ایمنوهیستوکمیکال3 نمونه عضلانی، تنها در یک مورد کمبود کامل مروزین را نشان داد که MRI مغز وی نیز میلینیزاسیون غیرطبیعی را مشخص نمود. اولین بیوپسی عضلانی این بیمار در سن چهار هفتگی تنها رشته‏های دژنره و رژنره پراکنده، بدون هیچگونه نشانه دیگری از دیستروفی عضلانی را نمایش داده بود. دومین نمونه بیوپسی عضلانی از وی در سن هفت ماهگی، دیستروفی شدید عضلانی را مشخص ساخت. هر دو نمونه بلحاظ مروزین منفی بودند. در چهار مورد دیگر از این بیماران که بلحاظ مروزین مثبت بودند و تصاویرمغزی طبیعی داشتند، در سه مورد سابقه خانوادگی بیماری منفی بود ولی مادر بیمار که دختر بود فرم خفیف‏ تری از دیستروفی عضلانی با بروز دیگر هیپوتونی از بدو تولد را داشت که مطرح کننده طریقه توارث اتوزومال غالب می‏باشد. اگرچه مروزین در هر پنج بیمار وجود داشت، مع‏الوصف نزد سه تن از آنان گاهی در نمونه‏های آزمایش شده، فیبرهای عضلانی وجود داشت که در رنگ‏آمیزی مروزین برخی از فیبرهای عضلانی واجد مروزین بودند. با توجه باینکه حالت مزبور غالبا در رشته‏های در حال دژنره مشاهده می‏گردد، احتمالا نمایانگر کمبود ثانویه مروزین بوده تا فقدان اولیهء آن. مطالعه حاضر مبین وجود ناهمگونی در میان گروهی از بیماران مبتلا به فرم شدید دیستروفی مادرزادی عضلانی با فتوتیپی همگن و یکسان می‏باشد. بنظر می‏رسد دیستروفی مادرزادی عضلانی با کمبود مروزین در جمعیت مورد مطالعه در کانادا، نسبت به جوامعی مانند فرانسه، ترکیه یا انگلستان شیوع کمتری را داشته باشد. بالا بودن بروز آن در ممالک مزبور احتمالا بعلت وقوع نوعی جهش ژنتیکی است که نادر بودن دیستروفی مادرزادی عضلانی با کمبود مروزین را در اجتماعی با ناهمگونی بیشتر مانند جامعه مورد مطالعه توجیه می‏نماید. علاوه بر این فقدان مزورین در نوزاد مبتلا به هیپوتونی و ضعف عضلانی باید تشخیص دیستروفی مادرزادی عضلانی با کمبود مزورین را مطرح نماید گرچه هنوز پروسه دیستروفی در بررسی بیوپسی عضلانی نوزاد مزبور مشخص نشده باشد.