تامین منابع مالی مورد نیاز طرح ها و پروژه های زیرساختی و توسعه صنعتی همواره یکی از چالش های اصلی کشورهای در حال توسعه است که در این راستا بانک های توسعه ای می توانند نقش مهمی ایفا نمایند. بانک های توسعه ای، نهادهای مالی هستند که وظیفه آن ها تامین مالی بلندمدت برای بخش های تولیدی و زیربنایی است که اغلب با کمک های فنی و مدیریتی همراه است. فعالیت این بانک ها به دلیل ماهیت توسعه ای آن ها با فعالیت بانک های تجاری تفاوت دارد. بانک های تجاری غالباً برای کسب سود و به حداکثر رساندن ثروت سهامداران خود صرفاً به پرداخت تسهیلاتی می پردازند که زودبازده و کم ریسک تر هستند؛ اما بانک های توسعه ای از طریق تجهیز و تخصیص منابع میان مدت و بلندمدت، تشویق و ترغیب سرمایه گذاری بخش خصوصی و ارائه خدمات کارشناسی فنی از جنبه های حقوقی و اقتصادی، به دنبال رفع مشکلات سرمایه گذاری هستند. مطالعه حاضر با روش توصیفی به نحوه تامین مالی برخی بانک های توسعه ای در کشورهای منتخب و نقش آن ها در سرمایه گذاری و توسعه اقتصادی می پردازد. نتایج حاصله بیانگر آن است که تملک سهام بنگاه های اقتصادی و تامین نیاز مالی آن ها با استراتژی خروج از بنگاه به عبارت دیگر بنگاه سازی یکی از رویکردهای مرسوم این بانک ها است که به دلایلی همچون کاستن از عدم تقارن اطلاعات بین وام دهنده و وام گیرنده، کاهش مشکل نمایندگی و همسویی منافع بین بنگاه و بانک و دسترسی بلندمدت تر بنگاه به منابع مالی می تواند نقش بسزایی در تشکیل سرمایه ایفا نماید. لذا در شرایط فعلی اقتصاد ایران که نیاز به سرمایه گذاری بیش از پیش احساس می شود و به دلیل عدم تقارن اطلاعات امکان انحراف تسهیلات به سمت فعالیت های غیر مولد وجود دارد، بهره گیری از این رویکرد در تامین مالی می تواند زمینه توسعه و رشد اقتصادی بالاتر در بخش های اقتصادی مورد هدف را فراهم آورد.